وداع با اسب ایونتینگ کوچکی که تا اوج پیش رفت
جورجی گاس به اسبی ادای احترام کرده است که در نوجوانی، وقتی فقط یک اسب ۱۵ هندِ سه‌ساله بود، آن را خرید؛ اسبی که از «یک دیوانه تمام‌عیار که نمی‌توانستم رویش بمانم» به «اسب یک عمرم» تبدیل شد؛ اسبی که بدمینتون و برگلی را به پایان رساند و در فهرست اولیه المپیک هم قرار گرفت.
وی لیمبو (Woody) که «وودی» صدایش می‌کردند، در ۲۳ سالگی و پس از آن‌که بالا رفتن سن بر او غلبه کرده بود، با تصمیم به یوتانایز از دست رفت؛ آن هم پس از بازنشستگی خوشی در کنار جورجی، در حالی که همچنان از هر چراگاه بیرون می‌پرید و تجربه‌اش را به نسل بعدی منتقل می‌کرد.
جورجی به هورس اند هاوند گفت: «او واقعاً اسب یک عمر من بود.
«او همه‌چیز من بود.»
این اسب اخته هلندی‌الاصل که در نهایت قدش به زحمت به ۱۶ هند می‌رسید، با جورجی در سطح سه‌ستاره ــ که اکنون چهار‌ستاره محسوب می‌شود ــ مقام آورد و دو بار بدمینتون و چهار بار برگلی را به پایان رساند؛ از جمله در سال ۲۰۱۵ که در برگلی دوازدهم شد.
جورجی ۲۰ سال پیش، زمانی که ۱۸ سال داشت، «وودی» را از یک دلال اسب در ویگان خرید.
او گفت: «لورا کالت به‌تازگی یکی از اسب‌هایش را از همان دلال خریده بود و گفت چند اسب جوانِ خوبِ رام‌نشده و زین‌نشده آنجا دارند.
«برای همین با پدرم به آنجا رفتیم و در واقع دو اسب سه‌ساله و یک اسب چهارساله خریدیم که او یکی از آن‌ها بود.
«وقتی او را به خانه آوردم، مادرم گفت: ‹خدای من، چی خریده‌ای؟ این که خیلی کوچک است!›»
او افزود: «خیلی بی‌تجربه بودم؛ آن‌ها را در حالت آزاد دیدیم و من خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم، چون معلوم است وقتی آزاد هستند خیلی بلند می‌پرند.
«فکر می‌کنم واقعاً خیلی خام بودم؛ یکی را خریدم فقط چون خوش‌قیافه بود و بلند می‌پرید!
«انتخابی بسیار خام ــ و البته بسیار خوش‌شانس.»
جورجی گفت از همان ابتدا لحظاتی داشت که با خودش می‌گفت «من چه خریده‌ام؟»
او گفت: «همیشه شخصیتی خاص داشت؛ در راه برگشت روی کمدهای وسایل سوارکاری پرید و پایش را از پنجره بیرون گذاشت.»
او افزود: «همیشه از چراگاهش بیرون می‌پرید.
«ارتفاع حصار را به ۲٫۲۰ متر رساندیم، اما باز هم بیرون می‌پرید و در نهایت عملاً آزاد رها بود.
«حدود دو سال یک دیوانه تمام‌عیار بود که نمی‌توانستم رویش بمانم.»
او ادامه داد: «برای کمی تمرین پیش ویلیام فاکس‌پیت رفتم و او گفت: ‹می‌فهمم چرا نمی‌توانی بفروشی‌اش›؛ حدود دو سال تلاش کرده بودیم و هیچ‌کس او را نمی‌خواست.
«او فوق‌العاده تیز و حساس بود.»
اما وی لیمبو در عین حال اسبی بسیار خوش‌حرکت هم بود، با کانتری به‌ویژه خوب و قدرت زیاد در پاهای عقب.
او گفت: «و از آن اسب‌هایی بود که خودش واقعاً می‌خواست این کار را انجام دهد.
«می‌خواست بپرد، می‌خواست بین پرچم‌ها بپرد.
«برای همین با وجود همه سختی‌هایش ــ و حتی وقتی در سطح پنج‌ستاره مسابقه می‌دادیم، باز هم می‌توانست مرا به زمین بیندازد ــ او می‌خواست کارش را انجام دهد و فکر می‌کنم همین موضوع زندگی را برای من خیلی آسان می‌کرد.»
او گفت: «اسب شگفت‌انگیزی بود؛ اسبی بسیار، بسیار بااستعداد.
«حسی بود که با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نیست؛ او دامنه پرشی استثنایی داشت.
«من هرگز روی اسبی ننشسته‌ام که تا این اندازه توان پرش داشته باشد.
«او در واقع حدود ۶۰ درصد خون‌گرم بود؛ اسب‌های هلندی اغلب بیشتر ۲۰ تا ۳۰ درصد خون‌گرم هستند، اما او اسبی بسیار تند و تیز و همیشه خیلی سریع بود.
«اگر بخواهم بگویم، حتی کمی بیش از حد قوی بود و همین هم اغلب باعث می‌شد جریمه زمانی بگیریم، چون من سعی می‌کردم او را نگه دارم.
«اما من با اسب‌های دیگری هم در برگلی مسابقه داده‌ام و وقتی به آن ریل‌های سفید و چیزهایی از این دست می‌رسید، یک جورهایی فقط امیدوار می‌شدید؛ در حالی که با او، توان پرش هرگز، هرگز مسئله‌ای نبود.
«او از هر مانعی می‌پرید؛ انگار می‌توانست از ماه هم بپرد.»
جورجی گفت از جمله خاطرات شاخصش با وودی، موفقیت در رقابت اسب‌های هشت‌ساله و ۹ساله بلنهایم بود و سپس در سال بعد، زمانی که او ۹ سال داشت، در رقابت سه‌ستاره لانگ ـ که حالا چهار‌ستاره است ـ درخشید.
او گفت: «وقتی هنوز خودت هم نسبتاً جوان هستی، رسیدن به آن نقاط عطف در رده‌های سنی، در آغاز راه یک دستاورد فوق‌العاده است.
«او نخستین اسبی بود که خودم کارش را از ابتدا شروع کردم و از صفر پرورش دادم، بنابراین هر قدم در این مسیر برایم یک نقطه اوج بود.
«اما فکر می‌کنم پریدن اولین دور دابل‌کلیر پنج‌ستاره او واقعاً شگفت‌انگیز بود.»
وودی پس از فصل ۲۰۱۹ بازنشسته شد؛ جورجی او را از بخش کراس‌کانتری برگلی کنار کشید، زیرا غلت زد و به نظر می‌رسید چیزی در پشتش آسیب دیده است.
او کمی بعد به بلنهایم هم رفت و در کراس‌کانتری دور بدون خطا را ثبت کرد، اما بعد از آن دوباره به نظر می‌رسید کمی درد دارد.
او گفت: «هیچ‌وقت دقیقاً نفهمیدیم مشکل چه بود، اما چون سنش بالا رفته بود، گفتیم ‹بگذاریم در اوج کارش را تمام کند›.»
«او کمی استراحت کرد، بعد خواهرم واقعاً حدود یک سال کمی با او کار کرد ـ او به خواهرم هم کمک کرد یاد بگیرد چطور خودش را نگه دارد!
ـ بعد هم تصمیم گرفتیم او را به‌عنوان یک حیوان خانگی نگه داریم.
«و از آن زمان تا حالا هم مدام در بیرون اصطبل مشغول جست‌وخیز و پریدن بوده است.
ویی لیمبو؛ آموزش نسل بعد
«او سال گذشته با یکی از اسب‌های جوانم به نام مانبگ نیکو بیرون رفت؛ اسبی که او را هم در سه‌سالگی خریده بودم.
«او همیشه پرش خوبی داشت، اما خارق‌العاده نبود.
«برای تعطیلات زمستانی‌اش بیرون رفت، تمام زمستان همراه وودی در مرتع از روی پرچین‌ها پرید و وقتی در پنج‌سالگی برگشت، کاملاً استثنایی شده بود؛ یکی از بهترین اسب‌های پنج‌ساله‌ای که قرار است داشته باشم.
«پس در واقع، وودی به نوعی نسل بعدی اسب‌های جوان مرا آموزش داده است!»
جورجی گفت سال گذشته به این فکر کرده بود که آن زمستان، آخرین زمستان او خواهد بود و پس از گفت‌وگوهای طولانی با دامپزشکش، فهمید که زمان رها کردنش فرا رسیده است.
او گفت: «وقتی این همه مدت آن‌ها را داشته‌ای، واقعاً وحشتناک است؛ دوره‌ای بسیار اشک‌بار بود.»
«بیش از نیمی از عمرم او را داشتم و چیزهای زیادی به من یاد داد.
«او مرا به سوارکاری تبدیل کرد که امروز هستم.»
جورجی از همه کسانی که مالک وودی بوده‌اند تشکر کرد: نسا جیمیسون، لوسی فلمینگ، سوزان داگت و سم ویلسون.
او گفت: «فارغ از نتایجی که روی کاغذ ثبت شده، تو در ۲۰ سال زندگی من بچه‌ام بودی و برای همین، تا روزی که بمیرم تو را به یاد خواهم داشت.»