مرگ بوبالو؛ نریان مدال‌آور المپیک و جهان
نریان بزرگ پرش با اسب، وی‌دی‌ال بوبالو، در ۲۶ سالگی تلف شد.
یور فریلینگ (Jur Vrieling)، سوارکار او، گفت هم‌تیمی‌اش که مدال نقره المپیک را با او به دست آورده بود، «برای همیشه رد سُمش را بر دل‌های ما خواهد گذاشت».
این سوارکار هلندی پرش با اسب در ادای احساسی به او گفت: «امشب، ستاره‌ای بسیار ویژه در آسمان درخشان‌تر از همیشه می‌درخشد.
پیدا کردن واژه‌های درست برای خداحافظی با اسبی که چنین بخش بزرگی از زندگی‌ام بوده، فوق‌العاده دشوار است.»
وی‌دی‌ال بوبالو؛ قهرمانی تیمی با ثباتی کم‌نظیر
این نریان کی‌دبلیو‌پی‌ان در مزرعه وی‌دی‌ال پرورش یافت و پسر نریان بزرگ بالوبه دو روئه بود.
دوران رقابتی بوبالو با ریکاردو وییا، سوارکار کلمبیایی، آغاز شد و این زوج پیش از آن‌که بوبالو در ۹ سالگی در آمریکا نخستین حضور بین‌المللی‌اش را تجربه کند، قهرمان ملی کلمبیا شدند.
ویپکه فان ده لاخه‌وخ، پرورش‌دهنده بوبالو، این نریان را به هلند بازگرداند؛ جایی که کامرون هنلی، سوارکار پرش با اسب ایرلندی، برای مدتی کوتاه او را سوار شد تا اینکه عنان او به یور فریلینگ سپرده شد.
این ترکیب جدید نخستین کلاس مشترک خود را در یک CSI3* در آیندهوون برد و سه ماه بعد، بخشی از تیم هلند در جام ملت‌ها بود که تروفی آقاخان را در نمایشگاه اسب دوبلین فتح کرد.
آن‌ها در بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۱۰ در کنتاکی آمریکا نماینده هلند بودند و در چهار سال بعد نیز به درخشش در صحنه جهانی پرش با اسب ادامه دادند.
همکاری درخشان یور و بوبالو در چهار سال حضور مشترکشان ده‌ها افتخار دیگر هم به همراه داشت؛ از جمله موفقیت در جام ملت‌ها در سنت‌گالن، آخن و فینال جام ملت‌ها ۲۰۱۴ در بارسلونا.
قرار گرفتن روی سکوی جایزه بزرگ در رقابت‌هایی مانند فالکنس‌وارد و درامن نیز به کارنامه پربار آن‌ها جلوه بیشتری بخشید.
این اسب کهر ورزیده، کمی پس از حضور پیروزمندانه‌اش در بارسلونا در سال ۲۰۱۴ و در ۱۴ سالگی از ورزش بازنشسته شد تا زندگی‌اش را به‌عنوان نریان مولد ادامه دهد.
تأثیر قدرتمند او از طریق کره‌هایش همچنان ادامه دارد؛ چند ستاره درخشان از نسل بعدی او از هم‌اکنون مطرح شده‌اند، از جمله هولاهوپه جی‌آر، هم‌اسب برجسته جو ویتاکر.
«خاطراتی که برای همیشه در قلبم با خود خواهم داشت»: یور فریلینگ
یور فریلینگ بوبالو را «چیزی فراتر از یک اسب» توصیف کرد.
او گفت: «تو شریک من، هم‌تیمی من، دوست من و اسبی بودی که در عمر فقط یک بار نصیب آدم می‌شود.
ما با هم بعضی از فراموش‌نشدنی‌ترین لحظات دوران حرفه‌ای‌ام را تجربه کردیم، به بلندترین اوج‌ها رسیدیم و خاطراتی ساختیم که برای همیشه در قلبم حمل خواهم کرد.
از کسب نقره تیمی در بازی‌های المپیک لندن ۲۰۱۲ تا قهرمانی جهان تیمی در کان ۲۰۱۴، ما به رویاهایی رسیدیم که زمانی ناممکن به نظر می‌رسیدند.»
با این حال، یور گفت آن‌چه فراتر از مدال‌ها، عنوان‌ها و پیروزی‌ها بیش از همه از بوبالو به یاد خواهد آورد، این است: «آن‌چه بیش از همه به یاد خواهم سپرد، خود تو هستی؛ قلبت، شخصیتت، روحیه جنگندگی باورنکردنی‌ات و اعتمادی که میان ما بود.
تو همه‌چیزت را به من دادی و امیدوارم من هم همان‌قدر به تو داده باشم.
«پس از یک دوران ورزشی فوق‌العاده، از بازنشستگی کاملاً شایسته‌ات لذت بردی و از طریق فرزندان و نسل‌های آینده‌ات، میراثی ارزشمند از خود بر جای گذاشتی.
یور در جمع‌بندی گفت: «خوش‌شانس‌ترین آدم دنیا هستم که توانستم این مسیر را با تو شریک باشم.
برای هر لحظه، هر پیروزی، هر درس و برای اینکه همان اسبی بودی که بودی، از تو ممنونم.
بعضی اسب‌ها وارد زندگی ما می‌شوند و جای سُم‌شان برای همیشه بر قلب‌مان می‌ماند.
تو همیشه یکی از آن‌ها خواهی بود.
«آزادانه بتاز، دوست من.
هرگز فراموش نخواهی شد.
برای همیشه قهرمان من.
برای همیشه بوبالو.
»