راهی برای سلامت جسم و ذهن سوارکاران جوان
پنج سال پیش، کیتی گاردنر (Katie Gardner)، مربی حرفه‌ای رشته هانتر/جامپر، احساس فرسودگی می‌کرد. او پس از یک عمر فعالیت در این صنعت، دیگر شور و اشتیاق سابق را برای حضور در رقابت‌ها نداشت و دیگر مطمئن نبود جایگاهش در ورزش سوارکاری کجاست.
به همین دلیل، کت مسابقه‌اش را کنار گذاشت و مدتی از این فضا فاصله گرفت.
این چهره اهل انسینیتاس، کالیفرنیا، طی دو سال فقط گاهی در خانه برای یکی از دوستانش سوارکاری می‌کرد، خود را غرق در یوگا کرد و وقتش را صرف فکر کردن به خواسته‌های واقعی‌اش کرد. گاردنر در نهایت آموزش دید تا مربی یوگا شود؛ تصمیمی که به گفته خودش کمک کرد از نظر جسمی قوی‌تر و از نظر ذهنی متمرکزتر شود. او همچنین برای مقابله با فرسودگی و بهبود سلامت روانش به روان‌درمانی روی آورد.
وقتی او در سال ۲۰۲۴ به‌عنوان مربی به همراه مایکل اندیکات و کریستا اندیکات در پگاسوس شو استیبلز بازگشت، از نظر جسمی و ذهنی احساس قدرت بیشتری داشت، شادی‌اش نسبت به ورزش دوباره زنده شده بود و تعادل بیشتری در زندگی‌اش پیدا کرده بود.
در بهار ۲۰۲۶، گاردنر با موافقت خانواده اندیکات، برنامه‌ای با عنوان «د پت‌وی» راه‌اندازی کرد تا درس‌هایی را که با تلاش فراوان درباره تندرستی و رفاه به دست آورده بود، به سوارکاران نوجوان پگاسوس شو استیبلز منتقل کند.
گاردنر با حمایت والدین این شاگردان، هم به‌صورت انفرادی و هم در قالب جلسات گروهی با آن‌ها کار می‌کند تا به بهبود سلامت همه‌جانبه‌شان کمک کند و آن‌ها را از نظر ذهنی و جسمی مقاوم‌تر سازد.
گاردنر ۴۱ ساله گفت: «هر هفته یک گروه می‌آیند و در کلاس [یوگا] دوشنبه ساعت ۹:۱۵ صبح شرکت می‌کنند. با من می‌آیند و بعد از آن هم درباره هفته [قبل] با هم گفت‌وگو و جمع‌بندی می‌کنیم.»
بعضی از شاگردان می‌خواهند روی مهارت‌های ذهنی تمرکز کنند و بعضی دیگر ترجیح می‌دهند روی تغذیه، ورزش یا همه این موارد کار کنند. گاردنر که دانش‌آموخته دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در رشته روان‌شناسی است و در کنار آن در تغذیه و ارتقای سلامت نیز تحصیل کرده، بدون تعارف تجربه‌های شخصی‌اش را با آن‌ها در میان می‌گذارد؛ از درگیری‌اش با اختلال در الگوی غذا خوردن در دوران نوجوانی گرفته تا این‌که چگونه برنامه سخت‌گیرانه خواب به او کمک می‌کند هر روز را با نگرش بهتری آغاز کند.
او گفت: «فکر می‌کنم همین آسیب‌پذیری، یکی از مهم‌ترین پایه‌های برنامه من است. این‌که من صریح و صادق هستم و آن‌ها من را می‌بینند و می‌فهمند که کامل نیستم، و این‌که برای این مسائل خیلی تلاش کرده‌ام و هنوز هم دارم روی آن‌ها کار می‌کنم.»
در قالب این برنامه، او نشست‌های پیگیری بدون سوارکاری ترتیب می‌دهد تا ببیند شاگردانش چه احساسی دارند و روند پیشرفتشان چگونه است. در مقاطع مختلف، وقتی شاگردان نیاز دارند احساسات خود را تنظیم کنند، با هم تمرین‌های تنفسی انجام می‌دهند. در کپیتال چلنج در پاییز امسال، گاردنر از شاگردان خواست واژه‌ای را انتخاب کنند که قرار است آن روز تجسمش کنند، و خودش در زمان‌های مختلف روز دوباره به همان واژه برمی‌گشت.
گاردنر از تجربه شخصی می‌داند که این مسیر خودسازی می‌تواند نتیجه بدهد. اوایل بهار گذشته، زمانی که «د پت‌وی» هنوز در آغاز راه بود، گاردنر با دارک هاربر (Dark Harbor) در رقابت ۳’۳” پرو اکویتیشن چلنج با جایزه ۱۰۰٬۰۰۰ دلار در دزرت اینترنشنال هورس پارک به قهرمانی رسید؛ بردی احساسی که از نظر او نشانه‌ای بود از این‌که رویکردش جواب می‌دهد.
آن وقفه دو ساله، سبک مربیگری گاردنر را هم تغییر داد. او پس از گذراندن دوره تربیت مربی یوگا ــ جایی که تمرین با راهنمایی‌های دقیق و به‌دور از هیجان هدایت می‌شود ــ تصمیم گرفت به شکلی متفاوت از الگوی سخت‌گیرانه و انضباط‌محور مربیگری کند.
او گفت: «با تحقیر کردن آدم‌ها نمی‌شود وادارشان کرد کاری را که می‌خواهید انجام دهند. من همیشه می‌گویم هیچ‌کس صبح از خواب بیدار نمی‌شود که عمداً بخواهد کارش را بد انجام بدهد. عوامل زیادی وجود دارد که باعث می‌شود عملکردشان در بهترین سطح نباشد. بله، انضباط لازم است، اما سرزنش و تشر زدن خودش یک مشکل است.»
او از طریق «د پث‌وی» تلاش می‌کند به شاگردانش کمک کند خودشان ارتباط میان شیوه مراقبت از خود و عملکردشان را درک کنند. برای مثال، از آن‌ها می‌خواهد توجه کنند که وقتی صبحانه نمی‌خورند، سواری‌شان چه تفاوتی با زمانی دارد که صبح بدنشان را به‌خوبی تغذیه کرده‌اند؛ یا این‌که ساعت‌ها بالا و پایین کردن شبکه‌های اجتماعی چه حسی در آن‌ها ایجاد می‌کند، در مقایسه با وقتی که بدون تلفن همراه با دوستانشان وقت می‌گذرانند. در روزهای مسابقه هم صبح با سوارکارانش صحبت می‌کند تا بپرسد چه احساسی دارند و با چه چالش‌هایی روبه‌رو هستند؛ از بدخوابی شب قبل گرفته تا مشاجره با یکی از والدین، تا بتوانند انتظارها را متناسب با شرایط تنظیم کنند. برای ایجاد انگیزه نیز گاردنر و شاگردانش دورهای یک سال قبل را دوباره تماشا می‌کنند تا روند پیشرفتشان را ببینند.
گاردنر همچنان در مسیر بهبود فردی خودش هم پیش می‌رود. او هفته‌ای چهار یا پنج روز در کلاس‌های یوگا شرکت می‌کند، هر دو هفته یک‌بار به درمانگر مراجعه می‌کند «چه بخواهم چه نخواهم»، به پادکست‌های انگیزشی گوش می‌دهد و به‌تازگی دویدن را هم به برنامه تمرینات هوازی‌اش اضافه کرده است.
او در حال حاضر فقط با شاگردان خودش کار می‌کند، اما امیدوار است بتواند به سوارکاران بیشتری کمک کند.
او گفت: «این تقریباً هدف من است. رؤیایم این است که با سوارکاران کار کنم، سمینار برگزار کنم و موضوع سلامت روان و تندرستی را در این صنعت پررنگ‌تر کنم.»