۱۰ نکته تمرینی از ویل کولمن برای سوارکاران

۱۸ سوارکار بر اساس سطح مهارت‌شان، که از مبتدی نویس تا پرلیمینری را شامل می‌شد، در چهار گروه تقسیم شدند. همه گروه‌ها ابتدا زیر نظر کولمن روی فلت‌ورک (flatwork) بدن‌گرم کردند و سپس به تمرین روی موانع و یک مسیر استادیوم پرداختند. دو گروه پیشرفته‌تر همچنین روی موانع کراس‌کانتری تمرین کردند.

بخشی از مربی خود بودن، مسئولیت‌پذیری در قبال سوارکاری خودتان است؛ از جمله اشتباهات. کولمن از او خواست روی برنامه‌ریزی برای مسیرش تمرکز کند.

او گفت: «چه یک پرش از دست‌رفته باشد، چه فاصله‌ای که درست سنجیده نشده، چه توقف اسب و چه صرفاً اجرای نه‌چندان کامل یک بخش، مهم این است که بفهمید چرا نتیجه نداد.

هرچه بیشتر بعد از اشتباه کردن متوجه شوید چه کاری را اشتباه انجام داده‌اید، بیشتر هم پیش از وقوع آن نشانه‌هایش را تشخیص می‌دهید و امیدوارم بتوانید از آن جلوگیری کنید.

»

برای یکی از سوارکاران که به‌جای نگاه کردن به مانع، پیش از پرش سرش را پایین می‌انداخت، کولمن در سمت فرودِ یک جعبه گل و در فاصله تقریبی ۳۰ فوتی ایستاد و با انگشتانش عددی نشان داد.

او از سوارکار خواست هنگام نزدیک شدن به جعبه گل و پرش از روی آن بگوید چه عددی را نشان می‌دهد.

با ایجاد یک نقطه تمرکز برای چشم‌های سوارکار، او سوارکار را تشویق کرد سرش را بالا بگیرد، توجهش را حفظ کند و در موقعیتی متعادل‌تر قرار بگیرد.

وقتی سوارکار حسِ سر بالا نگه داشتن را پیدا کرد، بهتر توانست به مانع نگاه کند، نه به پایین.

این تمرین ساده از سوارکاران می‌خواست خیلی زودتر به باکس گل فکر کنند و آن‌ها را از ایجاد تغییر در ریتم اسب در آخرین لحظه بازمی‌داشت.

کولمن گفت: «می‌دانم که دست‌کم از هشت گام مانده به پرش به مانع نگاه می‌کنید و این زمان کافی است تا ریتم را حفظ کنید.

«فاصله از دل ریتم به‌دست می‌آید؛ پس یک ریتم انتخاب کنید و آن را ثابت نگه دارید تا بیشترین شانس را برای پیدا کردن فاصله مناسب داشته باشید.»

سوارکاران اجازه نداشتند در شمردن با صدای بلند خجالتی باشند.

هر سوارکاری که فراموش می‌کرد شمارش را با صدای رسا انجام دهد، موظف می‌شد رکاب‌ها را رها کند و دور میدان بزرگ چمن با یورتمه حرکت کند تا به گفته کولمن «گره از زبانش باز شود» و مطمئن شوند تمرکزشان بر این است که صدایشان شنیده شود.

با اینکه بسیاری از خط‌های نزدیک‌شدن به باکس گل با «شش»، «هفت» یا حتی چند گام پس از «هشت» تمام می‌شد، کولمن توضیح داد که هدف این تمرین، پیش‌بینی دقیق تعداد گام‌ها تا مانع نیست، بلکه کمک به سوارکاران برای تمرکز بر سوارکاری روی خطی دقیق با ریتم و سرعتی یکنواخت است.

او گفت: «برایم مهم نیست که به ‹هفت› برسند یا ‹ده› یا ‹یازده›. هدف این است که در همین چارچوب فکر کنند و متعهد باشند که هنگام نزدیک‌شدن به مانع، کمی جلوتر از روند معمول عمل کنند.»

وقتی اسب‌ها نرم و روان می‌پریدند، او به‌روشنی تأکید می‌کرد که این نتیجه، حاصل خط نزدیک‌شدن و آماده‌سازی عالی برای باکس گل است، نه صرفا خودِ تلاش پرش.

او با تحسین گفت: «فرایند بهتر بود.»

از یک نقطه مرجع استفاده کنید

در گروه دوم روز، کولمن از سوارکاران خواست چند بار با کانتر چپ روی دایره‌ای حدود ۳۰ متر از روی یک مانع عمودی عبور کنند.

بعضی از سوارکاران در حفظ اندازه یکنواخت دایره‌هایشان مشکل داشتند و در نتیجه هر بار با خطی متفاوت به مانع نزدیک می‌شدند.

پیامد این موضوع آن بود که به‌ندرت با فاصله مناسب به مانع می‌رسیدند و در عوض، یا گام آخر را کوتاه می‌کردند یا از نقطه‌ای دور پرش را آغاز می‌کردند.

برای آنکه تمرکز بیشتری روی دایره ایجاد کند، او حدود ۳۰ فوت دورتر از آخرین پیچ منتهی به مانع ایستاد و از سوارکاران خواست از خودش به‌عنوان نقطه مرجع استفاده کنند.

انگیزه پرهیز از زیر پا گرفتن او باعث شد سوارکاران در هندسه دایره خود دقیق‌تر عمل کنند و همین موضوع به خط نزدیک‌شدن یکنواخت به مانع انجامید.

از یک «مخروط انسانی» هم استفاده شد تا سوارکاران توجه‌پذیری اسب خود را پس از مانع تقویت کنند.

او از یکی از حاضران خواست در سمت فرودِ یک مانع عمودی کوچک، در فاصله ۵۰ فوتی و در امتداد مرکز آن بایستد. سوارکاران باید با یورتمه به مانع می‌آمدند، از روی آن می‌پریدند و پیش از رسیدن به داوطلب، اسب را به قدم می‌آوردند.

این‌که اسب‌ها نباید به سمت فرد مقابل هجوم ببرند، سوارکاران را وادار می‌کرد روی اجرای درست انتقال به پایین تمرکز کنند.

پس از چند بار قدم رفتن بعد از مانع، اسب‌ها هوشیارتر شدند و تمایل بیشتری برای پاسخ‌دادن به کمک‌های سوارکار نشان دادند.

کولمن توضیح داد که ترجیح می‌دهد سوارکاران بعد از مانع، به‌جای ایست کامل، سرعت را تا قدم کم کنند.

او افزود اسب ممکن است ایست کامل را به‌جای آزمونی برای سنجش این‌که آیا به دستورات گوش می‌دهد یا نه، نوعی تنبیه تلقی کند.

به گفته او، ایست کامل می‌تواند به‌ویژه برای اسب‌های حساس اثر منفی بیشتری داشته باشد.

بگذارید اسب‌تان حرکت کند

بعضی از سوارکاران بیش از حد درگیر کنترل تک‌تک حرکات اسب خود بودند و در نتیجه، اصل موضوع یعنی پریدن از مانع را از نظر دور می‌کردند.

یکی از سوارکاران که اسبی پرهیجان‌تر داشت، بیش از اندازه تلاش می‌کرد او را آرام‌تر کند.

کولمن توضیح داد که او با این همه تمرکز بر رفتار اسب، هدف اصلی تمرین را فراموش کرده بود.

او گفت: «تو می‌خواهی اسب را دقیقا به همان حالتی برسانی که مد نظرت است. بعد اصل ماجرا را از دست می‌دهی؛ یعنی مانعی که درست جلوی تو قرار دارد.»

او از این سوارکار خواست در کانتر، روی یک دایره از روی یک مانع عمودی کوچک بپرد و به‌جای نگرانی درباره اسب، روی مسیر نزدیک‌شدن به مانع تمرکز کند.

وقتی او دست از اصلاحات مداوم با کمک‌هایش برداشت، اسبش در یک کانتر باثبات‌تر قرار گرفت.

سوارکار دیگری که اسبی بسیار فرمان‌پذیر داشت نیز بیش از حد سوارش را تنظیم می‌کرد.

او در مسیر نزدیک‌شدن به یک مانع برس در سطح ترینینگ، چند بار سرعت اسب را تغییر داد، به‌جای آن‌که یک ریتم ثابت بسازد.

کولمن گفت: «اسب‌های خوش‌سواری گاهی به سوارکار اجازه می‌دهند راه آسان را انتخاب کند و تو را به این سمت می‌برند که مدام ریزریز دست ببری و تنظیم کنی.»

وقتی این سوارکار اجازه داد اسبش یک ریتم ثابت را حفظ کند، نتیجه‌اش پرشی روان‌تر بود، چون توانست به‌جای سرعت اسب، روی خود مانع تمرکز کند.

اسب همان روز را سوار شوید

یکی از سوارکاران با اسب حساسش که تمایل داشت پیش از مانع عقب بنشیند و مردد شود، مشکل داشت.

در نتیجه، او همه پرش‌ها را با حالتی تهاجمی و رو به جلو سوار می‌شد.

کولمن هشدار داد: «مواظب باش بیش از حد درگیر همان چیزی نشوی که حس می‌کنی. وقتی همیشه فقط ‹حمله، حمله، حمله› باشد، همین می‌تواند باعث شود اسب عقب بکشد.»

او سوارکار را تشویق کرد با اسبی که همان روز زیر زین دارد کار کند، نه این‌که فرض بگیرد او همیشه پیش از مانع عقب می‌نشیند.

او توضیح داد اگر بیش از حد بر اساس پیش‌فرض‌ها جلو بروید، ممکن است تمرکزتان را از چیزی که اسب در همان روز یا حتی در برابر یک مانع مشخص نیاز دارد، از دست بدهید.

از آن‌جا که این سوارکار روی مانع‌ها با نشست رانشی کار می‌کرد تا اسبش را به سمت دست‌هایش براند، کولمن از او خواست فقط برای یک پرش، بالاتر از پشت اسب بماند و به او گفت: «وقتی نیازی نیست، اسب قوی نساز.» نتیجه، مسیر نزدیک‌شدن و پرشی نرم‌تر بود.

برای موفقیت، گرم‌کردن درست داشته باشید

در طول جلسات میدان، بسیاری از نکات کولمن درباره پرش به گرم‌کردن صحیح برای بخش استادیوم مربوط می‌شد.

او از سوارکاران خواست با دقت به این توجه کنند که مانع‌های گرم‌کردن چگونه سوار می‌شوند.

او گفت: «همه پرش‌های گرم‌کردن برای شما سرنخ هستند. من از شاگردانم می‌خواهم در گرم‌کردن پرش‌های خیلی کمی بزنند، بنابراین همان چند پرش باید حساب‌شده باشد.»

آن‌ها بیش از ۸ مانع نمی‌پرند.

او درباره گرم‌کردن اسبی که پیش از بخش استادیوم تمایل دارد مهارنشدنی و پرقدرت شود، پیشنهاد کرد سوارکار ۱ تا ۲ خط مستقیم و بلند را بپیماید تا ریتم برقرار شود و سپس بقیه پرش‌های گرم‌کردن را از روی پیچ انجام دهد.

نزدیک‌شدن به مانع از روی پیچ این امکان را به سوارکار می‌دهد که راحت‌تر از اسب بخواهد صبر کند؛ موضوعی که اسب را تشویق می‌کند به‌جای هجوم‌بردن به مانع، به سوارکار گوش بدهد.

کولمن گفت: «وقتی از فاصله‌ای که می‌بینید خوشتان نمی‌آید، منتظر فاصله درست بمانید. زیبایی پرش از روی پیچ همین است.»

برخی از سوارکاران تصور می‌کردند باید ایرادهای پرش را اصلاح کنند؛ چه وقتی اسب پیش از مانع به یک سمت منحرف می‌شد و چه وقتی هنگام عبور از مانع کاملاً صاف و متعادل نبود.

او با تأیید اهمیت بهبود شیوه پرش اسب در خانه، گفت گرم‌کردن پرش با اسب در مسابقه زمان این کار نیست.

به گفته او، سوارکار نباید در لحظه آخر و در جریان مسابقه سراغ حل این مسائل برود؛ جایی که هدف اصلی، نگه‌داشتن چوب‌ها روی مانع است.

او گفت: «اگر بگذارید اسب به شیوه‌ای که خودش می‌خواهد بپرد، بهترین شانس را برای ثبت یک دور بدون خطا خواهد داشت.»

سرعت را کم کنید

فضای این کلینیک باعث شد چند اسب هیجان‌زده شوند و در نتیجه، هنگام عبور از یک مانع عمودی تکی که کولمن در ابتدای کلینیک برای ارزیابی فرم سوارکاران روی موانع در نظر گرفته بود، تلاش‌هایی بیش از حد پرشور از خود نشان دهند.

او برای کمک به یکی از سوارکاران جهت برقراری ارتباط بهتر با اسبش، از او خواست در حالی که با اسبش صحبت می‌کند، سوار بر اسب از روی یک مانع عمودی کوچک در قدم عبور کند تا هر دو آرام‌تر شوند.

او گفت: «کم‌کردن سرعت به او اجازه می‌دهد از نظر ذهنی به نقطه‌ای برسد که اتفاق‌ها این‌قدر سریع رخ ندهند و امیدوارم بتواند در کنار اسب به آرامش برسد.»

پس از چند بار عبور در قدم از روی مانع، سوارکار مانع را در یورتمه پشت سر گذاشت ــ «نه یورتمه درساژ؛ فقط یک یورتمه خیلی آرام و کوتاه» ــ تا زمانی که آماده شد با کانتری آرام و ریلکس به مانع نزدیک شود.

او گفت با پریدن از مانع در گام‌های آهسته‌تر، سوارکار توانست «متوجه شود که شاید این پرش لازم نبود چنین اتفاق بزرگی باشد.»

او توضیح داد که برای بسیاری از اسب‌های تند و تیز، آهسته‌کردن فرایند پرش روشی موفق است؛ به‌ویژه هنگام سواری روی کورس‌ها.

او گفت: «هر اسب تند و واکنشی که داشته باشم، کورس را تا ارتفاع ۴ فوت در یورتمه می‌پرم. این کار برای تعادل شما خوب است و به شما یاد می‌دهد در گامی که کنترل‌پذیرتر است، صبر کنید.»

پس از آن‌که سوارکاران روی موانع تکی کار کردند، کولمن یک کورس چید که اسب‌های هیجان‌پذیرتر آن را در یورتمه پیمودند.

او گفت: «اگر هنوز به جایی نرسیده‌اید که بتوان یک کورس را با دقت و کنترل انجام داد، من یورتمه را وارد کار می‌کنم.»

وقتی اسب‌ها توانستند کورس را با آرامش کامل کنند، او به سوارکاران اجازه داد با دقت و حساب‌شده، بخشی از مسیر را در کانتر اجرا کنند.

او گفت: «خیلی آگاهانه تصمیم بگیرید که کدام موانع را در کانتر بپرید.»

«همیشه باید او را وادار کنید به بازگشت فکر کند.»

در کراس‌کانتری در طول عنان انعطاف‌پذیر باشید

پس از یک جلسه ابتدایی در میدان، دو گروه پیشرفته‌تر راهی مسیر کراس‌کانتری شاوان داونز شدند؛ مسیری که مانع‌هایی از سطح مبتدی نوویس تا پیشرفته را در بر می‌گیرد.

پس از گرم‌کردن روی چند مانع پایه، یکی از گروه‌ها از یک بانک کوچک بالا و پایین پرید.

کولمن به آن‌ها توصیه کرد هنگام پایین آمدن از بانک، با عنان بلندتر احساس راحتی داشته باشند.

او گفت: «من عنانم را ۴ تا ۵ اینچ بلندتر می‌کنم تا فضا داشته باشم زاویه لگنم را باز کنم و عقب‌تر بنشینم.

می‌خواهم این حس را داشته باشم که اجازه می‌دهم اسب جلوتر از لگنم بپرد.»

او گفت بلندتر کردن عنان می‌تواند برای اسب‌هایی که در مانع‌های کراس‌کانتری خودشان را جمع نمی‌کنند مفید باشد، چون نوعی حس استقلال ایجاد می‌کند که به آن‌ها کمک می‌کند به‌جای چشم دوختن به سوارکار برای گرفتن راهنمایی، با دقت بیشتری به آنچه پیش رویشان است فکر کنند.

او تأکید کرد که هرچند در مورد اسب‌های قوی‌تر، بلندتر کردن عنان دشوارتر است چون سوارکار نمی‌خواهد کنترل را رها کند، اما می‌توان به این فکر کرد که به‌جای نگه داشتن اسب با عنان، اجازه داد خودِ پرش اسب را نگه دارد.

کولمن همچنین بر جنبه ایمنیِ امکان سر دادن عنان در دست تأکید کرد.

او گفت: «در کراس‌کانتری هر اتفاقی ممکن است بیفتد؛ چه اسب هنگام فرود سکندری بخورد، چه هنگام دویدن روی زمین مسابقه تعادلش به‌هم بخورد.

وضعیت زمین مثل کف میدان نیست که بتوان آن را قابل پیش‌بینی دانست.

باید همیشه آماده باشید که اتفاقی رخ دهد.

اگر هر سوارکار بزرگی را در کراس‌کانتری تماشا کنید، وقتی اوضاع خراب می‌شود، خیلی وقت‌ها اولین کاری که می‌کند این است که عنان را سر می‌دهد و تا حد ممکن از مسیر اسب کنار می‌رود.» هنگامی که سوارکار در یک موقعیت خطرناک عنان را سر می‌دهد، به اسب اجازه می‌دهد بدون دخالت در دهانش، خودش دوباره تعادلش را به دست بیاورد.

سوارکاران این کلینیک را با دیدگاه‌ها و ابزارهای تازه برای سوارکاری شفاف و منصفانه ترک کردند.

کولمن گفت این موضوع نه‌تنها می‌تواند به سوارکار برای رسیدن به روبان‌های قهرمانی در مسابقه کمک کند، بلکه مهم‌تر از آن، چیزی است که اسب‌ها سزاوارش هستند.

او گفت: «اسب‌ها با سوارکاری خوب پاداش می‌گیرند.

به نظرم آن‌ها سزاوار این هستند.»

این مقاله نخستین‌بار در شماره اکتبر ۲۰۱۴ مجله پرکتیکال هورسمن منتشر شد.