مهارت‌های پرش با اسب‌تان را بهتر کنید

Chaharnal: مهارت‌های پرش با اسب‌تان را بهتر کنید

بسیاری از سوارکاران آمریکایی ایونتینگ به‌راحتی اذعان می‌کنند که پرش با اسب در میدان، ضعیف‌ترین بخش کارشان است. با این حال، برندگان مدال امروز ـ از کشورهایی مانند فرانسه، آلمان و بریتانیای کبیر ـ همگی چنان سوارکاری می‌کنند که انگار اگر وارد میدان پرش شوند، کاملا در جای خود هستند. برخی از سوارکاران مطرح آمریکایی ایونتینگ، مانند لورن کیفر و ویل کولمن، که در بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۱۸ حضور داشتند، در پرش با اسب بسیار چشم‌نوازند؛ اما در مجموع، مهارت‌های ما بسیار عقب‌تر از دیگر کشورهاست. وقت آن رسیده که ما آمریکایی‌ها نگاهی صادقانه به خودمان بیندازیم و برای خودمان استاندارد بالاتری تعیین کنیم.

یکی از عواملی که به این روند کمک می‌کند، ریچارد جفری، مشاور مسیر پرش با اسب ایونتینگ در فدراسیون سوارکاری آمریکا، است. او طراحان مسیر در سراسر کشور را وادار می‌کند که سطح استانداردهای خود را بالا ببرند. مسیرهای ما اکنون در همه سطوح، هم‌تراز بهترین‌های جهان هستند؛ این مسیرها برای اسب‌ها کاملا منصفانه‌اند و آن‌ها را در دام اشتباه نمی‌اندازند، اما از نظر فنی به‌مراتب دشوارتر شده‌اند. تعداد فواصل مرتبط ـ موانعی که در خط مستقیم یا قوس‌دار با هشت گام یا کمتر از هم چیده می‌شوند ـ دو برابر چیزی است که پیش‌تر می‌دیدیم. بنابراین حالا پایین انداختن میله‌ها بسیار آسان‌تر است.

راه‌حل

خوشبختانه ما در کنار سوارکاران پرش با اسب هستیم که می‌دانند این مسیرها را چگونه باید سوار شد. آمریکا برخی از بهترین سوارکاران جایزه بزرگ جهان را در اختیار دارد. شمار بیشتری از سوارکاران ایونتینگ باید از سیستم فوق‌العاده موفق هانتر/اکویشن بهره بگیرند؛ سیستمی که این سوارکاران را پرورش می‌دهد.

اما شاید با خودتان بگویید اسب‌های ایونتینگ با اسب‌های هانتر و پرش متفاوت‌اند. آن‌ها باید در کراس‌کانتری بسیار جسور باشند؛ ما هم نمی‌خواهیم روی موانع بیش از حد و به‌شکل افراطی محتاط شوند. درست است. اما می‌توانیم بدون آن‌که از جسارتشان کم کنیم، به آن‌ها یاد بدهیم از چیزی که اکنون هستند محتاط‌تر باشند. با این حال، برای رسیدن به این هدف باید ابتدا مهارت‌های خودمان را بهتر کنیم. وقتی اسبی به میله می‌زند، فقط در صورتی دفعه بعد با دقت بیشتری می‌پرد که سوارکار را مقصر مزاحمت در مسیرش نداند. سوارکاران هانتر/پرش می‌توانند به ما یاد بدهند چگونه این اتفاق را به‌درستی رقم بزنیم.

این نکته را هم در نظر داشته باشید: سوارکاران ایونتینگ معمولا مسائل را بیش از حد پیچیده می‌کنند. حتی در سطح چهارستاره هم ارتفاع موانع آن‌قدر نیست که به دقت فوق‌العاده مورد نیاز سوارکاران جایزه بزرگ احتیاج داشته باشد؛ بنابراین لازم نیست همه فنون ظریف و پیچیده‌ای را که آن‌ها به کار می‌گیرند، یاد بگیرید. در عوض، تمرکزتان را روی تسلط بر اصول بگذارید: از مرکز هر مانع تا مرکز مانع بعدی، اسب را با یک کانتر مناسبِ میدان، در ریتم و تعادل سوار کنید؛ «اعداد» خود را به‌دست بیاورید ـ یعنی تعداد درست گام‌ها در فواصل مرتبط ـ و از سر راه اسب کنار بروید. برای رسیدن به هر سه هدف، باید این نکات را بدانید.

کانتر مناسب میدان را پیدا کنید

سوارکاران ایونتینگ هرچقدر هم در تاختن در مسیر کراس‌کانتری توانمند باشند، بسیاری از آن‌ها در مسیرهای داخل میدان را بیش از حد آهسته و «رو به عقب» می‌تازند؛ یعنی با دست زیاد. در نتیجه، در یک خط، اغلب گام‌های بیشتری نسبت به یک سوارکار تخصصی پرش با اسب می‌گذارند. یک برداشت نادرست رایج این است که «دور بدون خطای آهسته» بهتر از ریسک کردن برای افتادن یک چوب است. در گذشته، زمان‌گیری نوسان بیشتری داشت و رسیدن به زمان مجاز اغلب آسان بود، اما در مسیرهای امروزی دیگر چنین نیست. برای رسیدن به زمان باید رو به جلو سوارکاری کنید. و گرفتن ۴ جریمه به خاطر ۴ ثانیه تأخیر، دقیقاً به همان بدیِ ۴ جریمه برای انداختن یک مانع است.

وقتی از هنرجویان جدید می‌خواهیم کانترِ میدان را نشان بدهند، ۹ نفر از هر ۱۰ نفر یا یک کانتر کش‌دار و بی‌انرژی را برمی‌دارند که انگار در دنده خلاص مانده، یا کانتری با گامی حدود ۱۰ یا ۱۱ فوت. بیشتر آن‌ها فقط باید حدود ۱ «مایل بر ساعت» به ریتم‌شان اضافه کنند؛ لازم نیست با حداکثر سرعت دور میدان بچرخند. یک کانتر خوب در میدان، نرم و موزون است و در عین حال قابلیت تنظیم هم دارد. اینجاست که درساژ شما به کار می‌آید. تلاش کنید همان تصویر باثبات، روان و هماهنگی را که در میدان درساژ دنبالش هستید، در میدان پرش با اسب هم ارائه دهید.

در مسابقه، مانع اولِ مسیر معمولاً شکلی بسیار بخشنده دارد؛ یعنی می‌توانید با ریتم و سرعت کافی به آن نزدیک شوید، بی‌آنکه نگران انداختن چوب باشید. بنابراین از ابتدا برنامه‌ریزی کنید که هر دور را با همان کانترِ میدان آغاز کنید.

از مرکز تا مرکز سوارکاری کنید

در کراس‌کانتری، سوارکاران ایونتینگ تا حد زیادی به غریزه تکیه می‌کنند. اگر اسب در ورود به یک ترکیبِ پیچشیِ سه‌گامه روی دو مانع میزی، یا بیش از حد بزرگ بپرد یا بیش از حد محتاطانه، به او اجازه می‌دهیم کمی به راست یا چپِ خطش متمایل شود تا اختلاف فاصله را جبران کند. اما انتقال این عادت به پرش با اسب در میدان، می‌تواند به افتادن چوب‌های بیشتری منجر شود. برای اینکه اسب با بهترین فرم ممکن بپرد، باید بدنش را کاملاً مربع و مستقیم مقابل مانع قرار دهد تا بتواند با هر دو پای عقب به‌طور یکنواخت نیرو بگیرد و بدنش را به سمت بالا هدایت کند، نه به طرفین. اگر در لحظه جدا شدن از زمین عادت کند کمی به راست یا چپ منحرف شود، کم‌کم یاد می‌گیرد روی یکی از شانه‌ها تکیه کند یا با یکی از پاهای عقب بیشتر از دیگری فشار بیاورد. اگر در تمرینات خانگی بارها به او اجازه دهید این کار را انجام دهد، در واقع به او یاد می‌دهید که این نوع «کم‌کاری» قابل قبول است. آن وقت در مسابقه، اسب به‌درستی وزنش را روی کفل‌ها نمی‌اندازد و با فرم مناسب نمی‌پرد؛ در نتیجه احتمال افتادن چوب بیشتر می‌شود.

اگر از سوی دیگر اصرار داشته باشید که او در خانه از وسط هر مانع بپرد، ممکن است اگر کمی تنبل باشد یا هنوز تکنیک درست پرش را به‌خوبی پیدا نکرده باشد، میله را بیندازد. اما همین موضوع به او یاد می‌دهد که دقت بیشتری داشته باشد. سوارکاران ایونتینگ بیش از حد نگران انداختن میله‌ها در خانه و در گرم‌کردن هستند. اگر در بقیه موارد مدام همه‌چیز را درست انجام می‌دهید، این انداختن میله‌ها یادآوری خوبی برای اسب شماست تا تکنیک پرش خود را اصلاح کند. البته این اتفاق یک‌شبه نمی‌افتد. اسب‌هایی که هنوز در حال یادگیری فرم صحیح هستند، اغلب پیش از آن‌که بالاخره درست انجامش بدهند، روش‌های مختلفی را امتحان می‌کنند. برای مثال، ممکن است در یک خط یکسان، سه یا چهار بار تلاش لازم باشد. اگر اسب شما یک بار یک اشتباه انجام دهد و میله را بیندازد، ممکن است بار بعد اشتباه دیگری مرتکب شود. نکته کلیدی این است که هر بار همان سواری را به او بدهید تا خودش راه درست را پیدا کند.

برای هر دور پرش با اسب در میدان، از قبل برنامه‌ریزی کنید که یک مسیر یا خط مشخص را از وسط هر مانع تا وسط مانع بعدی بروید. هر اتفاقی هم که افتاد، از این برنامه منحرف نشوید! وقتی فاصله کمی بلندتر از حد مناسب یا کمی بسته‌تر از حد لازم است، کانتر خود را تنظیم کنید، نه خط را. در بخش بعدی توضیح می‌دهیم چطور این کار را انجام دهید.

اعداد خود را به‌دست آورید

هرچه هر فاصله مرتبط را دقیق‌تر سوار شوید، بیشتر به نقاط ایده‌آل برخاست نزدیک می‌شوید و عبور اسب‌تان از روی مانع‌ها آسان‌تر می‌شود. طراحان مسیر امروز این فاصله‌ها را بر پایه گام استاندارد ۱۲ فوتی تنظیم می‌کنند و برای برخاست و فرود هم هر کدام حدود ۶ فوت در نظر می‌گیرند؛ البته بسته به ارتفاعی که می‌پرید. یعنی یک فاصله یک‌گامه ۲۴ فوت است، فاصله دو‌گامه ۳۶ فوت و به همین ترتیب ادامه پیدا می‌کند؛ فرقی هم ندارد مانع‌ها در یک خط مستقیم باشند یا در خطی قوسی. همه‌چیز منطقی است و جایی برای حدس‌زدن باقی نمی‌ماند. اگر در خانه بر اساس این فاصله‌ها، اندازه‌گیری و قدم‌زدن خط‌ها را تمرین کنید، آن‌وقت می‌توانید پیش‌بینی کنید که در هر خط از یک مسیر باید چند گام برای سواری‌تان در نظر بگیرید. برای نکته‌های بیشتر درباره قدم‌زدن دقیق خط‌ها، بخش «قدم‌های خود را اندازه بگیرید» را در ادامه ببینید:

قدم‌های خود را اندازه بگیرید

برای این‌که یاد بگیرید خط‌ها را دقیق قدم بزنید، در میدان تمرین خانه با متر نواری فاصله‌ای ۱۲ فوتی را مشخص کنید و به خودتان یاد بدهید که با هر قدم ۳ فوت را پوشش دهید؛ به این ترتیب آن فاصله اندازه‌گیری‌شده را در چهار قدم طی می‌کنید که معادل یک گام اسب است. هنگام قدم‌زدن مسیرها، در سمت فرودِ اولین مانع هر خط بایستید، پشت‌تان به مانع باشد و پاشنه‌های پا را به پایۀ آن بچسبانید؛ سپس تا مرکز و پایۀ مانع بعدی قدم‌ها را بشمارید و با هر چهارمین قدم، تعداد گام‌ها را ثبت کنید: «یک، دو، سه، یک [گام]، یک، دو، سه، دو، یک، دو، سه، سه.» سپس برای لحاظ‌کردن برخاست و فرود، یک گام از عدد نهایی کم کنید.

متغیرهای بسیار دیگری هم وجود دارد — مانند مانعی که اسب را می‌ترساند، نورپردازی نامعمول، یا میدان کوچکی که می‌تواند باعث شود اسب احساس تنگی فضا کند و گام‌هایش کوتاه‌تر شود — که بر این‌که هر فاصله تا چه اندازه با تعداد گام مورد انتظار طی می‌شود، اثر می‌گذارند. به‌مرور زمان یاد می‌گیرید برخی از این اثرها را پیش‌بینی کنید، اما وظیفه اصلی شما این است که آماده باشید تا در هر موقعیتی که در همان لحظه نحوه طی شدن یک فاصله را تغییر می‌دهد، واکنش مناسب نشان دهید.

برای مثال، اگر به مانع اولِ یک خط پنج‌گامی کمی آرام‌تر از حد لازم برسید، پس از فرود باید ساق پا را ببندید و از اسب‌تان بخواهید در یکی دو گام بعدی کشیده‌تر حرکت کند تا گام‌های سوم، چهارم و پنجم طبیعی باشند. در حالت ایده‌آل، او حتی در گام پنجم کمی هم آرام‌تر می‌شود و خودش را جمع می‌کند تا وزنش را روی دست‌وپاهای عقب بیندازد و پرش باکیفیتی انجام دهد. اگر مشکل فاصله را از همان ابتدا اصلاح نکنید، در گام‌های پایانی همچنان با ساق پا فشار می‌آورید تا فاصله را پر کنید و این باعث می‌شود اسب‌تان تخت‌تر بپرد.

اگر فاصله‌ای بلند تا مانع اول می‌بینید، به واکنشی به همین سرعت نیاز دارید. به‌محض این‌که اسب فرود آمد، باید بالاتنه را کاملاً بالا نگه دارید و با هر دو دست «هُو» بگویید — هرگز عنان‌ها را به‌صورت رفت‌وبرگشتی نکشید، چون این کار راستای حرکت را به‌هم می‌زند و خطر امتناع از پریدن از کنار مانع را بالا می‌برد — تا فوراً گام را جمع کنید و مجبور نباشید در گام چهارم یا پنجم هنوز درگیر کم کردن سرعت باشید؛ وضعیتی که به احتمال زیاد به افتادن چوب می‌انجامد. سوارکاران بزرگی مانند مارک تاد، برنده دو مدال طلای المپیک، این کار را در همان یک گام انجام می‌دهند تا بعد از آن دوباره نرم شوند و به اسب‌هایشان بهترین فرصت را برای پریدن از مانع بعدی با فرم مناسب بدهند.

برای این‌که در چنین موقعیت‌هایی مؤثر واکنش نشان دهید، باید «چشم» خود را پرورش دهید؛ یعنی توانایی تنظیم گام به‌میزان لازم تا برای هر مانع به نقطه پرش مناسبی برسید. به کسانی که می‌گویند لازم نیست نگران فاصله‌ها باشید، توجه نکنید. آن‌ها یا آگاهی کافی ندارند، یا آن‌قدر استعداد ذاتی دارند که خودشان متوجه نیستند مهارت زمان‌بندی‌شان تا چه اندازه کارآمد است. اگر شما این موهبت طبیعی را ندارید، نگران نباشید. می‌توانید چشم خود را تمرین دهید. اما باید تمرین کنید؛ درست همان‌طور که نوازندگان گام تمرین می‌کنند. برای آموزش دقیق‌تر درباره این‌که چگونه زمان‌بندی خود را بهتر کنید، مقاله جف تیل با عنوان «فاصله‌هایتان را ببینید» را در شماره ماه گذشته بخوانید.

از سر راه کنار بروید

۹ مورد از هر ۱۰ افتادن چوب به‌دلیل خطای سوارکار رخ می‌دهد؛ خطاهایی مانند کشیدن عنان در مسیر نزدیک شدن به مانع، انداختن بالاتنه به جلو هنگام کندن، یا هر مداخله دیگری که تعادل و تمرکز اسب را بر هم بزند. در نزدیک شدن به هر مانع، دست‌ها را در وضعیتی نگه دارید که خطی مستقیم از آرنج تا دست‌ها و سپس تا دهنه حفظ شود و نگذارید فاصله دو دست از چند اینچ بیشتر شود. بالاتنه را صاف و کشیده نگه دارید تا اسب‌تان فرصت داشته باشد خودش را تا شما بالا بیاورد. بعد رهایش کنید! نرم کردن تماس با عنان در لحظه کندن حیاتی است، چون به او آزادی می‌دهد تا بدنش را به‌شکلی مؤثر به کار بگیرد. این هم یکی دیگر از مهارت‌های کلیدی‌ای است که از درساژ منتقل می‌شود: یاد گرفتن اجرای نیم‌ایست به شما توانایی رها کردن می‌دهد.

تقویت بخش پایینی ساق پا نیز بسیار ارزشمند است، چون به شما کمک می‌کند در هوا تعادل خودتان را حفظ کنید. همچنین باید حواستان باشد که وزن سر تا چه اندازه می‌تواند تعادل‌تان را بر هم بزند. اگر درست پیش از فرود اسب، برای لحظه‌ای نگاه‌تان را بالا و به آسمان ببرید، تعادل‌تان بهتر حفظ می‌شود و در نتیجه، به محض این‌که سم‌های اسب به زمین می‌رسد، راحت‌تر می‌توانید او را دوباره مرتب کنید. هنگام فرود، با خودتان فکر کنید: «اول به کانترم برگردم، بعد روی خطم مستقیم شوم.»

یکی از اشتباه‌هایی که سوارکاران ایونتینگ اغلب مرتکب می‌شوند، این است که در نقطه پرشِ هر مانع، پا را می‌بندند. این کار در کراس‌کانتری مؤثر است؛ جایی که می‌خواهیم ابتدا تعادل را بازتنظیم کنیم و بعد اسب را رو به جلو به سمت موانع برانیم. اما در پرش با اسب، این کار ممکن است باعث شود اسب با یکی از دست‌های جلو به میله برخورد کند، چون به‌جای این‌که به او فرصت بدهید با بخش جلویی بدنش رو به بالا بپرد، او را به جلو رانده‌اید. به همین دلیل، سوارکاران پرش با اسب اغلب هنگام takeoff در مانع‌های عمودی یا اکسِرهای چهارگوشی که عرض زیادی ندارند، فشار پای خود را به‌مراتب کمتر می‌کنند.

همه این‌ها را کنار هم بگذارید

یک مربی خوب پرش، در هر جلسه آموزشی همه این اصول پایه را پوشش می‌دهد، اما شما می‌توانید آن‌ها را در تمرین‌های بسیار ساده کاوالتی هم تمرین کنید. دو کاوالتی یا دو مانع کوچک را روی یک خط مستقیم با فاصله شش گام (۸۴ فوت) از هم بچینید. برای این‌که مطمئن شوید واقعاً از مرکز یک مانع به مرکز مانع بعدی می‌رانید، با افزودن یک جفت چوب زمینی یا مخروط در سمت takeoff و فرود هر کاوالتی — در فاصله حدود ۱۰ فوتی آن — و به‌صورت موازی با یکدیگر و با خط حرکت، مسیرهای هدایت‌کننده بسازید. (برای ساده‌تر کردن چیدمان، حتی می‌توانید فقط دو مسیر هدایت‌کننده بسازید: یکی در سمت فرود مانع اول و دیگری در سمت takeoff مانع دوم.) در شروع، آن‌ها را نسبتاً باز بگذارید؛ حدود یک فوت داخل‌تر از انتهای کاوالتی‌ها.

چند بار با کانتر از روی کاوالتی‌ها در هر دو جهت و در شش گام عبور کنید و همیشه به مرکز هر کدام برانید. سپس سعی کنید با تنظیم طول گام، همین خط را در پنج، هفت، هشت و اگر پیشرفته‌تر هستید حتی در ۹ یا ۱۰ گام طی کنید؛ در حالی که ریتم را ثابت نگه می‌دارید و هرگز خط حرکت را تغییر نمی‌دهید. حتی وقتی ناچار می‌شوید در میانه خط طول گام را تنظیم کنید، همیشه تلاش کنید این کار را نرم و روان انجام دهید.

هم‌زمان، روی مستقیم‌بودن تمرکز کنید و بکوشید هر بار از همان خط جدا شوید و روی همان خط فرود بیایید. از این‌که حفظ چنین دقتی چقدر دشوار است، شگفت‌زده خواهید شد. وقتی این بخش بهتر شد، به‌تدریج چوب‌های «راهرو» را به هم نزدیک‌تر کنید، اما فاصله آن‌ها را از ۴ فوت کمتر نکنید.

وقتی این تمرین خوب پیش رفت، همین تمرین را روی یک خط قوسی انجام دهید. بعد همه چیز را با هم ترکیب کنید: خط قوسی را به خط مستقیم وصل کنید و برعکس.

کاوالتی تمرین‌هایی با فشار بسیار کم هستند، بنابراین اگر زمین مناسب باشد، انجام آن‌ها دو بار یا حتی سه بار در هفته، علاوه بر جلسات معمول تمرین پرش با اسب، هیچ اشکالی ندارد. استفاده منظم از آن‌ها راهی عالی برای بهبود تمام مهارت‌هایی است که به آن‌ها اشاره کردیم. این تمرین‌ها همچنین به حفظ آمادگی پرشی اسب کمک می‌کنند و عضلاتی را که برای پریدن نیاز دارد، تقویت می‌کنند. در میدان‌های باشگاه‌های پرش با اسب، تقریباً همیشه یک یا دو تمرین کاوالتی چیده شده است.

به خاطر داشته باشید که کار را ساده نگه دارید و از آموزش باکیفیت بهره ببرید. هرچه پایه‌های کارتان بهتر شود، مربی پرش با اسب شما می‌تواند در ظریف‌کاریِ بقیه راهبرد مسابقه هم کمکتان کند؛ برای مثال با طراحی یک برنامه گرم‌کردن که متناسب با نیازهای مشخص اسب شما باشد.

در نهایت، قویا توصیه می‌کنیم در مسابقات آموزشی محلی هانتر/جامپر، «تمرین زیر فشار» را تجربه کنید. اگر بودجه و/یا زمان محدودی دارید، می‌توانید یکی از رویدادهای برنامه‌ریزی‌شده‌تان را با یک مسابقه جامپر جایگزین کنید. این سرمایه‌گذاری کوچک، در رویدادهای آینده با دورهای بدون خطای ارزشمند جبران خواهد شد.

به‌دنبال آموزش باکیفیت باشید

در ایونتینگ، بسیاری از مهارت‌ها از یک فاز به فاز دیگر منتقل می‌شوند، اما برای این‌که واقعا به سطح رقابتی برسید باید با افرادی کار کنید که در هر فاز توانمند باشند. اگر از نظر مالی یا زمانی امکان تمرین با مربیان درساژ و پرش با اسب را ندارید، مطمئن شوید مربی ایونتینگی که انتخاب می‌کنید، شناخت پایه‌ای از هر سه فاز دارد و نتایج مسابقاتی هم این توانایی را تأیید می‌کند؛ چه در مورد شاگردانش و چه در کارنامه شخصی خودش.

تمرین ۱: خط مستقیم با راهنمای مانع

برای تمرین مهارت‌های لازم برای یک دور موفق در زمین مسابقه پرش، یک خط شش‌گامه بچینید و در سمت فرودِ مانع اول یک راهنمای مانع با نشانگرها قرار دهید و یکی دیگر را در سمت جهشِ مانع دوم. برای اسب‌ها و سوارکاران کم‌تجربه‌تر، کار را با راهنماهای عریض‌تر از آنچه در عکس‌های زیر نشان داده شده آغاز کنید.

پرش با اسب

ناتاشا ارشن پیش از چرخاندن اسب ۱۶ ساله ایرلندی‌اش، فرن‌هیل فلاتر، به سمت این خط، یک کانترِ رو به جلو و موزون در میدان برقرار می‌کند. وقتی اسب در مسیر مستقیمِ مانع اول قرار می‌گیرد، او مرکز مانع را هدف می‌گیرد.

در هوا، او تعادلش را روی پاها حفظ می‌کند و بدن و دست‌هایش را آرام نگه می‌دارد تا فلاتر بتواند روی کاری که پیش رو دارد تمرکز کند.

وقتی پس از فرود، مستقیم از میان راهنمای اول با کانتر عبور می‌کنند، ناتاشا تماس یکنواخت با عنان را حفظ می‌کند، اما در عین حال به فلاتر اجازه می‌دهد همان کانترِ رو به جلوی میدان را که در مسیر نزدیک‌شدن داشت، دوباره بگیرد تا شش گام یکنواخت ایجاد شود.

برای حفظ تعادل اسب، او وزنش را بیشتر در زین می‌اندازد و شانه‌هایش را به عقب می‌برد. این کار به او اجازه می‌دهد هنگام ورود به راهنمای بعدی، عنان را نرم‌تر کند؛ در وضعیتی کاملا آماده برای پریدن از مرکز مانع دوم.

در مرحله بعد، ناتاشا با برنامه‌ریزی برای پیمودن این خط در ۷ گام، با کانتری کمی جمع‌تر — اما همچنان رو‌به‌جلو و ریتم‌دار — به مانع اول نزدیک می‌شود. به‌محض عبور از مانع و خروج از نخستین راهروی نشانه‌ها، وزنش را در زین می‌اندازد و با یک نیم‌توقف از باترفلای می‌خواهد طول گامش را کوتاه‌تر کند.

این کار به او اجازه می‌دهد گام هفتم را اضافه کند و در عین حال هنگام ورود به راهروی دوم، تماس دستش را نرم نگه دارد. وقتی پیمودن این خط در ۷ گام برایشان جا افتاد، سپس تلاش می‌کند گام باترفلای را کمی بازتر کند و این تمرین را در ۵ گام با کانتر اجرا کند.

تمرین ۲: از خط خمیده به خط مستقیم

برای این تمرین، یک مانع سوم را در یک خط خمیده ۶ گامی از مانع اولِ خط مستقیم قرار دهید و در سمت برخاست آن، یک راهروی دیگر از نشانه‌ها اضافه کنید.

پرش با اسب

ناتاشا همان‌طور که در تمرین ۱ انجام داد، به مانع اول نزدیک می‌شود: با کانتری رو‌به‌جلو، ریتم‌دار و مناسب میدان. در هوا نیز مثل قبل تعادلش را روی پاها حفظ می‌کند و بدن و دست‌هایش آرام می‌ماند.

وقتی از نخستین راهروی نشانه‌ها با کانتر عبور می‌کنند، نگاهش را به چپ می‌چرخاند و مسیر قوسی‌شکل تا مانع بعدی را طراحی می‌کند.

در ادامه همان مسیر، وزنش را در زین می‌اندازد و از باترفلای می‌خواهد ریتم و طول گامش را حفظ کند. همین، آن‌ها را با تعادل مناسب به راهروی بعدی می‌رساند.

پس از پریدن از مانع دوم، به راست می‌پیچد و دور می‌زند تا دوباره به مانع دومِ خط مستقیمی که در تمرین ۱ سوار شده بود برگردد، با این برنامه که این‌بار آن را در جهت مخالف طی کند.

در هوا، ناتاشا و باترفلای از همین حالا روی بخش پایانی تمرین متمرکز هستند. هنگام فرود و عبور با کانتر از نخستین راهروی نشانه‌ها، ناتاشا وزنش را عمیق‌تر در زین می‌نشاند و از باترفلای می‌خواهد ریتمش را تا …

… راهروی بعدی حفظ کند. مانند قبل، با نشیمن و پاهایش ارتباطش را با او حفظ می‌کند، اما دست‌ها را نرم‌تر نگه می‌دارد تا اسب بتواند خود را برای تلاشی خوب روی مانع آماده کند. پس از پریدن از مانع، او را در یک خط مستقیم به ایست می‌آورد و تشویقش می‌کند.

درباره سارا و برایان

سارا کوزومپلیک، سوارکار بین‌المللی ایونتینگ، نخستین حضورش در رقابت‌های سه‌روزه رولکس کنتاکی را در ۲۰ سالگی و با یک تروبرد بازنشسته از مسابقات با نام «از یو لایک ایت» تجربه کرد. او در سال ۲۰۰۹ در فهرست کوتاه تیم ایونتینگ ایالات متحده قرار گرفت. سال گذشته، او و «روبنس دیزیو» در CCI*** برومونت به مقام دوم رسیدند و همچنین هم رقابت «اوجالا هورس پراپرتیز ایونتینگ پری» با جایزه ۱۵٬۰۰۰ دلار، به میزبانی ساوترن کراس اکوئسترین در فلوریدا، و هم نخستین دوره کلاس آرنا ایونتینگ با جایزه ۵۰٬۰۰۰ دلار در نمایشگاه اسب دوون در پنسیلوانیا را فتح کردند. سارا که فارغ‌التحصیل پونی کلاب با درجه «A» و مربی دارای گواهی انجمن ایونتینگ ایالات متحده است، به عنوان مربی و برگزارکننده کلینیک چهره‌ای محبوب به شمار می‌رود. او تیم ایونتینگ ونزوئلا را در بازی‌های بولیواری ۲۰۱۳ در لیما، پرو، و بازی‌های آمریکای مرکزی ۲۰۱۴ در وراکروز مکزیک هدایت کرد.

برایان مورفی، سوارکار ایرلندی پرش با اسب، پیش از آن‌که در سال ۲۰۰۶ به ایالات متحده برود، در رده جونیور و در سطح جایزه بزرگ نماینده کشورش بود. او که اکنون بر آموزش، تمرین و فروش تمرکز دارد، به دلیل «چشم دقیق از روی زمین» شهرت یافته و به سوارکاران در رشته‌های مختلف کمک می‌کند مهارت‌های خود را ارتقا دهند و رقابتی‌تر شوند. برایان همچنین برای هنرجویانی از سراسر آمریکای شمالی کلینیک برگزار می‌کند.

منبع: Practical Horseman – Training

Riding Lessons

View on the main site