شناخت پرش اسب برای سوارکاری ایمن‌تر و بهتر
اگر در رشته‌های هانتر، پرش با اسب یا ایونتینگ فعالیت می‌کنید، بی‌تردید از هیجان پریدن لذت می‌برید. احتمالا می‌دانید که پریدن، هم هنگام کَندن از زمین و هم در فرود، فشار بیشتری به تاندون‌ها و لیگامان‌هایی وارد می‌کند که از پاهای اسب شما حمایت می‌کنند؛ و هرچه مانع بزرگ‌تر باشد، این فشار هم بیشتر است. پریدن با سرعت و پیچیدن در گردش‌های تند نیز خطر یک گام اشتباه را افزایش می‌دهد؛ اشتباهی که می‌تواند به آسیب‌دیدگی منجر شود. همچنین ضربه ناشی از فرود می‌تواند به ساختارهای بخش جلویی سُم‌ها آسیب بزند.
الیزابت دیویدسن، دامپزشک که در مرکز نیو بولتونِ دانشگاه پنسیلوانیا بر طب ورزشی اسب تمرکز دارد، توضیح داد: «فشار تکراری به‌مرور فرساینده است. بسیاری از اسب‌ها در این رشته‌ها در تمام طول سال در مسابقه شرکت می‌کنند و وقتی هم در مسابقه نیستند، در حال تمرین‌اند. با فشار تکراری، آسیب‌های جزئی می‌تواند در لیگامان‌ها یا دیگر ساختارها انباشته شود. بعد یک عامل، اوضاع را از مرز تحمل عبور می‌دهد.»
با این حال، خبر خوب این است که مجموعه‌ای از راهبردهای مدیریتی و شیوه‌های تمرینی وجود دارد که می‌توانید برای پیشگیری از آسیب‌های شایع مرتبط با پریدن به کار بگیرید؛ همچنین برای آسیب‌های موجود نیز هم روش‌های درمانی امتحان‌پس‌داده و هم گزینه‌های جدید و پیشرفته در دسترس است.
ابتدا توضیح می‌دهیم که اسب شما هنگام پریدن چگونه از بدنش استفاده می‌کند تا درک بهتری از میزان بسیار زیاد تلاش و انرژی موردنیاز این حرکت و فشاری که بر ساختارهای مختلف بدن او وارد می‌شود، داشته باشید. سپس به برخی نشانه‌های رایج تمرینی و رفتاری می‌پردازیم که ممکن است خبر از یک آسیب مرتبط با پرش بدهند؛ و اینکه چگونه می‌توان این آسیب‌ها را مدیریت، پیشگیری و درمان کرد تا اسب‌تان از نظر آمادگی و عملکرد، در بهترین وضعیت بماند.
اسب شما چگونه می‌پرد
دن مارکس، دامپزشک و سوارکار پیشین پرش با اسب که بیش از دو دهه به‌عنوان دامپزشک تیم سوارکاری ایالات متحده فعالیت کرده، از سال‌ها پیش به اسب‌های ورزشکار در بالاترین سطح علاقه‌مند بوده است. او معتقد است که بسیار مهم است سوارکاران درک درستی از اصول پایه بیومکانیک پرش داشته باشند؛ یعنی فیزیکِ کاری که اسب از نظر مکانیکی با بدن خود انجام می‌دهد تا نیروی لازم را برای بالا رفتن و عبور از روی مانع تولید کند. این شناخت به شما کمک می‌کند تا به‌عنوان سوارکار بهتر به او کمک کنید.
این دنباله عکس‌ها نشان می‌دهد که اسب شما چگونه به مانع نزدیک می‌شود و از روی آن کَنده می‌شود.
مارکس گفت: «وقتی از این آگاه شوید که وزن و وضعیت بدنی شما در مراحل مختلف پرش چه اثری بر اسب‌تان می‌گذارد، یاد می‌گیرید که انعطاف‌پذیری و هماهنگی خودتان چگونه می‌تواند شما را به شریک بهتری برای او تبدیل کند. درک بیومکانیک پرش همچنین کمک می‌کند تشخیص دهید کدام بخش از تکنیک اسب را می‌توان بهبود داد و کدام بخش را نه؛ و در عین حال، ابزاری مفید برای تشخیص و پیشگیری از مشکلات سلامت حرکتی نیز هست.»
در اینجا، مارکس توضیح می‌دهد که اسب در مراحل نزدیک‌شدن، کنده‌شدن، عبور در هوا و فرود هنگام عبور از مانع چگونه از بدنش استفاده می‌کند و برای هر مرحله، توصیه‌هایی درباره وضعیت بدنی و سوارکاری ارائه می‌دهد تا بتوانید بهتر به او در عبور از موانع کمک کنید.
نزدیک‌شدن به مانع
وقتی اسب به یک مانع بزرگ نزدیک می‌شود، برای آماده‌شدن جهت تلاشی که پیش رو دارد، انرژی جمع می‌کند؛ به این صورت که پشت خود را گرد می‌کند تا در هر گام، پاهای عقب را بیشتر زیر بدنش بیاورد. این کار، نیروی پیش‌برنده و تعلیق بیشتری در حرکت او ایجاد می‌کند. در چند گام آخر، تعادلش را به سمت عقب منتقل می‌کند و نیرو را در بخش عقب‌تنه متمرکز می‌سازد. این وضعیت را می‌توان به فشرده‌کردن یک فنر پیش از رهاسازی تشبیه کرد؛ هرچه بدنش را بیشتر جمع کند، با نیروی بیشتری از زمین جدا می‌شود.
برخلاف تصور رایج، اسب تا رسیدن به مانع با گام‌هایی کاملاً هم‌اندازه پیش نمی‌رود. او در گام آخر پیش از کنده‌شدن، طول گام را چند فوت کوتاه‌تر می‌کند تا سرعت بدنش را کم کند و شتاب رو‌به‌جلوی خود را به انرژی لازم برای جهش عمودی تبدیل کند. این انرژی در عضلات، تاندون‌ها و رباط‌های او ذخیره می‌شود؛ بافت‌هایی که آن‌قدر کشیده می‌شوند که مفصل‌های فتلاک جلویی تقریباً به زمین می‌رسند.
با اینکه پاهای عقب نیروی اصلی را در لحظه کنده‌شدن تأمین می‌کنند، پاهای جلو در این مقطع نقشی مهم‌تر از آنچه بسیاری تصور می‌کنند دارند. در آخرین گام نزدیک‌شدن، اسب جدوگاه خود را پایین می‌آورد و کتف را می‌چرخاند تا پاهای جلویی را در جلوی بدنش امتداد دهد و آماده شود آن‌ها را روی زمین بکارد؛ درست شبیه به کاری که یک ورزشکار پرش با نیزه با نیزه‌اش انجام می‌دهد.
نکته برای سوارکار: در بیشتر مواقع، در مرحله نزدیک‌شدن هرچه کمتر مداخله کنید بهتر است. روی کیفیت کانتر، حفظ ریتمی یکنواخت و صاف نگه‌داشتن اسب تمرکز کنید تا او بتواند بهترین تلاش ممکن را در پرش ارائه دهد.
کنده‌شدن
وقتی دست‌های اسب از زمین جدا می‌شود، عضلات، تاندون‌ها و رباط‌های تحت فشار، انرژی ذخیره‌شده را آزاد می‌کنند؛ درست شبیه کشی که وقتی کشیده شده و رها می‌شود، به‌سرعت به حالت اول برمی‌گردد. هرچه اسب دست‌هایش را سریع‌تر و نیرومندتر بارگیری کند، نیروی عمودیِ برخاستن از زمین در لحظه پرش بیشتر خواهد بود. هم‌زمان با فشار آوردن دست‌ها برای جدا شدن از زمین، پشت اسب مانند کمان خم می‌شود تا به پاهای عقب اجازه دهد زیر بدن به جلو جمع شوند. برخلاف دست‌ها، پاهای عقب در این مرحله به‌صورت هماهنگ عمل می‌کنند تا بتوانند هم‌زمان با هم به جلو جهیده و روی زمین قرار بگیرند.
بخش عقبی بدن نیز فرایند فشرده‌سازی را پشت سر می‌گذارد و با نشستن عمیق به زمین، بیشترین میزان انرژی را در خود جمع می‌کند. در یک پرش بسیار بزرگ، مفصل خرگوشی اسب آن‌قدر پایین می‌آید که استخوان‌های ساق پای عقب او تقریبا با زمین موازی می‌شود. سپس، درست همان‌طور که در دست‌ها رخ داد، پاهای عقب در راستای عمودی باز می‌شود و با باز شدن ساختارهای نگه‌دارنده‌ای که هنگام قرار داشتن سم‌ها روی زمین و خم شدن مفاصل کش آمده بودند، جهش ارتجاعی ذخیره‌شده را آزاد می‌کند.
نکته برای سوارکار: در لحظه جدا شدن از زمین، بسیار مهم است که پیش از آن‌که دست‌های اسب نیروی نهایی را برای پرش وارد کند، تعادل شما به جلو نریزد. اگر اشتباها از اسب جلو بیفتید، درست در لحظه‌ای که او می‌کوشد از زمین جدا شود، وزن بیشتری روی بخش جلویی بدنش وارد می‌کنید. برای اینکه اسب بتواند بیشترین اوج‌گیری عمودی را داشته باشد، مهم است که در این لحظه وزن‌تان را عقب نگه دارید.
در میانه هوا
وقتی اسب در هوا قرار می‌گیرد، آرنج‌هایش را خم می‌کند و با استفاده از عضله براکیوسفالیکوس، ساعدها را به بالا و جلو می‌کشد تا بخش پایینی دست‌ها را کاملا جمع کند. در میانه عبور از مانع، اسب باید پشت و مفصل کمری‌ـ‌خاجی خود را در جهت معکوس خم کند تا بخش عقبی بدنش بالا بیاید و زانوهای عقب و پاهای عقبی بتوانند از مانع عبور کنند.
نکته برای سوارکار: در هوا، تاثیر شما بر پرش بسیار کم است و فقط باید مراقب باشید در کار اسب اختلال ایجاد نکنید. دقت کنید که عنان را نکشید، با سنگینی روی زین ننشینید و تعادل‌تان را به‌شدت به یک سمت یا سمت دیگر منتقل نکنید.
فرود
فرود آمدن پس از یک تلاش سنگین، مانند پرش پویسانس، حسی شبیه سقوط آزاد در بی‌وزنی دارد. برای لحظه‌ای هیچ وزنی روی رکاب‌های شما نیست؛ تا زمانی که اسب با گذاشتن دست‌هایش روی زمین، مسیر سهمی‌شکل پرش را کامل کند.
نکته برای سوارکار: قرار گرفتن ساق پا در وضعیتی محکم و ثابت ــ درست زیر بدن و نه عقب‌رفته پشت شما ــ به شما کمک می‌کند نیروی فرود را جذب کنید و از پرت شدن به جلو روی گردن اسب جلوگیری شود. این وضعیت پایدار همچنین تعادل بهتری برای شما حفظ می‌کند تا هنگام فرود بتوانید منظور خود را به‌خوبی به اسب منتقل کنید.
در مرحله فرود، پاهای جلو نقشی حیاتی در متوقف کردن چرخش بدن اسب دارند؛ بدون نیروی بازدارنده آن‌ها، اسب به جلو پشتک می‌زند و دچار آنچه «سقوط چرخشی» نامیده می‌شود خواهد شد. وقتی اسب فرود می‌آید، به زمان نیاز دارد تا شتاب رو به جلوی خود را دوباره به دست بیاورد و با کانتر از مانع دور شود.
نکته برای سوارکار: اینکه پس از پرش، در گام‌های بازیابی تا چه اندازه بتوانید به‌طور مؤثر بر اسب اثر بگذارید، تا حدی به نوع رها کردن عنان بستگی دارد. به‌ویژه وقتی کوتاه یا بلند کردن گام اسب در مرحله فرود اهمیت دارد، دستِ همراه بهتر از رها کردن روی گردن است، چون از لحظه کنده‌شدن تا فرود، تماس پیوسته و بدون وقفه با دهان اسب را فراهم می‌کند.
(برای نگاهی دقیق‌تر به بیومکانیک پرش اسب، اینجا را کلیک کنید.)
نشانه‌های رفتاری و تمرینی رایجِ بروز مشکل
اکنون که درک بهتری از نحوه پرش اسب دارید، مارکس به چند نشانه رایج تمرینی و رفتاریِ مشکلات مفصلی اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد چگونه می‌توانید به حفظ سلامت حرکتی اسب و بهترین عملکرد او کمک کنید.
اسب از یک پیچ به‌مراتب بهتر می‌پرد: اگر اسب ترجیح می‌دهد با یک لید مشخص بیشتر به مانع نزدیک شود یا از یک پیچ به‌طور محسوسی بهتر می‌پرد، این می‌تواند نشانه ضعف یا مشکل در سلامت یکی از پاهای جلویی باشد. حتی ممکن است پیش از مانع لید را عوض کند تا پای قوی‌ترش پای غیرپیشرو باشد؛ همان پایی که در لحظه کنده‌شدن از زمین نیروی بیشتری را تحمل می‌کند. همانند انسان‌ها، اسب‌ها نیز عادت‌ها و ترجیحاتی پیدا می‌کنند که لزوماً ربطی به درد ندارند. حتماً با دامپزشک و مربی خود مشورت کنید تا بتوانید میان عوامل دردناک و غیردردناک این مشکل تفاوت قائل شوید.
امتناع از پریدن از روی موانع: اگر اسب شما برخلاف معمول ناگهان از پریدن از روی موانع خودداری می‌کند، ممکن است دچار درد عضلانی شده باشد. بیشتر ما در بررسی پاها برای یافتن نشانه‌های درد تاندون و رباط مهارت داریم، اما عضلات راحت‌تر از نظر دور می‌مانند. برای مثال، اسب‌هایی که یک روز یا بیشتر پس از پریدن از موانع بزرگ از پریدن امتناع می‌کنند، ممکن است از درد عضلات همسترینگ رنج ببرند. درد عمقی در عضلات گلوتئال میانی (عضلات کپل) نیز می‌تواند حتی پریدن از کراس‌ریل‌های کوتاه را برای اسب ناراحت‌کننده کند. از دامپزشک خود بخواهید روش بررسی عضلات اسب از نظر درد، از جمله عضلات پشت و گردن، را به شما نشان دهد. این کار فقط چند دقیقه زمان می‌برد و باید بخشی از برنامه روزانه شما باشد.
انحراف اسب در هوا: از آنجا که هر دو پای عقب اسب هنگام جدا شدن از زمین با هم نیرو وارد می‌کنند، اگر یکی از آن‌ها ضعیف باشد یا درد داشته باشد، پای دیگر در لحظه برخاستن فشار بیشتری وارد می‌کند و در نتیجه اسب در هوا به سمت پای لنگ یا ضعیف منحرف می‌شود.
انداختن چوب مانع: هرچه موانع بلندتر می‌شوند، هنگام فرود فشار بیشتری به تاندون خم‌کننده سطحی انگشت وارد می‌شود. همین موضوع افزایش موارد آسیب تاندون خم‌کننده در اسب‌هایی را توضیح می‌دهد که از موانع بسیار بزرگ می‌پرند. با بزرگ‌تر شدن موانع، فشار وارد بر رباط معلق و تاندون خم‌کننده عمقی انگشت و رباط چک آن به همین شدت افزایش پیدا نمی‌کند.
با این حال، پرش‌های سقوطی فشار ویژه‌ای به رباط‌های معلق وارد می‌کنند، زیرا پاهای عقب اسب دیرتر به زمین می‌رسند. این تأخیر باعث می‌شود پاهای جلو به سرعت فرود معمول از بار خالی نشوند. زمین سفت این مشکل را تشدید می‌کند. پریدن از روی بانکت به زمین سفت نیز ممکن است آن‌قدر به سم‌های اسب ضربه بزند که او برای یکی دو پرش بعدی تمایلی به تلاش زیاد نداشته باشد. به همین دلیل است که وقتی زمین سفت است، اغلب می‌بینید اسب‌ها در مانع بعد از بانکت چوب می‌اندازند.
مدیریت و درمان آسیب‌های مرتبط با پرش
برنامه درمان و مدیریت به نوع آسیب مرتبط با پرش که اسب شما دچار آن شده بستگی دارد و باید از سوی دامپزشک ارزیابی و به‌دقت پایش شود تا مشخص شود کدام روش‌ها برای شرایط خاص او مناسب‌تر است. در ادامه، نمونه‌ای از برخی گزینه‌های قدیمیِ امتحان‌پس‌داده و نیز روش‌های جدید آورده شده است که می‌توانند به حفظ آمادگی اسب شما برای پرش در بالاترین سطح کمک کنند.
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی: این داروهای پرکاربرد، مانند فنیل‌بوتازون، به راحتی اسب‌های دچار التهاب مفصل کمک می‌کنند و به‌طور گسترده به‌عنوان بخشی از رویکرد درمانی چندوجهیِ مورد تأیید استفاده می‌شوند. با این حال، کارشناسان اتفاق‌نظر دارند که در اسب‌های ورزشی، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی نباید پایه اصلی برنامه درمانی باشند. خوسه ام. گارسیا-لوپس گفت: «داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی را می‌توان با دوزهای پایین و همراه با پایش وضعیت عمومی سلامت اسب، چه در دوره آماده‌سازی و چه در بازتوانی پس از آسیب، با ایمنی به کار برد.»
درمان‌های داخل‌مفصلی: دامپزشکان به‌جای اتکا به داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی برای حفظ سلامت مفاصل، اغلب از درمان‌های متناوب داخل‌مفصلی برای کنترل ناراحتی مفصلی در اسب‌های ورزشی استفاده می‌کنند. کورتیکواستروئیدها ــ عمدتاً تریامسینولون و متیل‌پردنیزولون ــ همچنان از درمان‌های خط اول داخل‌مفصلی به‌شمار می‌روند. همچنین، درمانگران اغلب اسید هیالورونیک را همراه با این کورتیکواستروئیدهای داخل‌مفصلی تجویز می‌کنند.
با وجود مزایای این درمان‌های مفصلیِ امتحان‌پس‌داده، کایلا اورتوید معتقد است روندها در حال تغییر است. او می‌گوید استفاده زودهنگام از ارتوبیولوژیک‌ها ــ درمان‌های بازساختی با منشأ طبیعی که از مواد زیستی خود اسب مانند خون، چربی و مغز استخوان تهیه می‌شوند ــ برای درمان آسیب، در پیشگیری از آسیب بیشتر و کمک به ترمیم مؤثرتر است. او گفت: «اگر اسبی با لنگش یا درد ناشی از یک مفصل مشخص داشته باشم، در مراحل اولیه از ارتوبیولوژیک‌ها استفاده می‌کنم. پیش از آن‌که سراغ استروئیدها بروم، با به‌کارگیری این روش‌ها راحت‌تر هستم، چون از غضروف بهتر محافظت می‌کنند.»
درمان‌های عضلانی: مدیریت آسیب تقریباً همیشه چندوجهی است و تزریق‌های عضلانی پلی‌سولفاته گلیکوزآمینوگلیکان، مانند آدکوان، نیز می‌توانند در درمان آسیب‌های تروماتیک مفصل و بیماری تحلیل‌برنده مفصل نقش داشته باشند. این داروها با کاهش التهاب، بازگرداندن لغزندگی مایع سینوویال و ترمیم غضروف اثر می‌کنند. گارسیا-لوپس گفت: «اسب‌هایی را که نشانه‌های اولیه التهاب مفصل دارند، تحت یک دوره مشخص آدکوان قرار می‌دهم. شواهد عینی خوبی وجود دارد که نشان می‌دهد این روش به بازگرداندن ‹وضعیت پایدار› میان تولید و تخریب اجزای غضروف کمک می‌کند.» او افزود: «در اصل، این روش برای حفظ چیزهای خوب در همان وضعیت خوب، بسیار کمک‌کننده است.»
درمان‌های فیزیکی و جایگزین: همان‌طور که در انسان‌ها، فیزیوتراپی می‌تواند نقشی مهم در برنامه بهبود اسب داشته باشد. تمرین‌های پاسچر و حرکاتی که برای بهبود هماهنگی و حس عمقی طراحی شده‌اند، می‌توانند به هرگونه آتروفی عضلانی هدف کمک کنند و از طریق آمادگی بدنی، پایداری مفاصل اسب را افزایش دهند. از دیگر درمان‌هایی که می‌توان مدنظر قرار داد، می‌توان به شاک‌ویو‌تراپی برون‌تنی، لیزر و طب سوزنی/الکتروآکوپانکچر اشاره کرد.
مکمل‌های خوراکی سلامت مفاصل: بسیاری از مالکان برای کمک به پیشگیری از آسیب‌دیدگی یا بیماری، یا در دوره بهبود پس از آسیب، به اسب‌های خود مکمل‌های مفصلی می‌دهند. در میان پژوهش‌های انجام‌شده روی اسب‌ها، شواهد از استفاده از برخی ترکیبات مانند گلوکزامین، کندرویتین سولفات، اسید هیالورونیک و ترکیبات غیرصابونی آووکادو-سویا حمایت می‌کند. گلوکزامین را در شکل‌گیری و ترمیم غضروف مؤثر می‌دانند، کندرویتین سولفات به غضروف خاصیت ارتجاعی می‌دهد و اسید هیالورونیک به روان‌سازی مفاصل و تشکیل ماتریکس غضروف مفصلی کمک می‌کند. برخی مطالعات همچنین نشان می‌دهند که ترکیبات غیرصابونی آووکادو-سویا ممکن است التهاب را کاهش دهند و از غضروف محافظت کنند.
نکته مهم این است که مکمل‌های تغذیه‌ای ملزم نیستند همان استاندارد تأیید سازمان غذا و دارو را که برای داروها اعمال می‌شود، رعایت کنند؛ بنابراین اثربخشی آن‌ها به آن اندازه بررسی نشده است. با این حال، پژوهش‌های مربوط به اسب و انسان نشان می‌دهد که برخی از این مواد اثرات محافظتی دارند. دامپزشک شما می‌تواند به شما کمک کند تصمیم بگیرید چه چیزی برای اسب‌تان بهتر است.
آمادگی بدنی مناسب: تنظیم سطح کار نیز می‌تواند به حفظ سلامت مفاصل، تاندون‌ها و رباط‌های اسب کمک کند. ورزش متعادل برای سلامت مفاصل مفید است، اما زیاده‌روی می‌تواند التهاب را تحریک کند. زمان حضور آزاد اسب را بیشتر کنید، گرم‌کردن‌های طولانی‌تری برایش در نظر بگیرید و خود اسب را ملاک تعیین میزان کار قرار دهید. تا وقتی او راحت است، احتمالاً در مسیر درستی حرکت می‌کنید. اما هر زمان تردید داشتید، حتماً با دامپزشک مشورت کنید.
گارسیا-لوپس گفت: «آمادگی بدنی را نمی‌توان نادیده گرفت. تمام وزن اسب‌های ورزشکار، که از نظر بیومکانیکی در زمان تمرین به‌صورت تصاعدی افزایش می‌یابد، هر بار از طریق یک یا دو اندام منتقل می‌شود. آن‌ها باید به‌درستی آماده شوند تا همه اجزای دستگاه اسکلتی‌ـ‌عضلانی، از جمله عضله، تاندون، رباط، استخوان و غضروف، بتوانند بار را به‌طور مناسب بین خود تقسیم کنند.»
تیم پرایس، سوارکار پنج‌ستاره ایونتینگ از نیوزیلند که امسال با اسب اخته ۱۶ ساله هولشتاینر خود «ویتالی» در رقابت‌های سه‌روزه کنتاکی دفندر CCI5*-L به مقام چهارم رسید، می‌گوید راز دوام و ماندگاری اسب‌هایش از آمادگی بدنی صحیح آغاز می‌شود؛ آمادگی‌ای که به آن‌ها کمک می‌کند وظیفه خود را بهتر انجام دهند، به‌ویژه در مراحل پرفشار کراس‌کانتری و پرش با اسب در ایونتینگ.
او گفت: «من اسب‌هایم را به هیچ شکل و صورتی با تمرین‌های تکراری و فرساینده تحت فشار نمی‌گذارم. می‌خواهم با من باشند، جلوی پایم حرکت کنند و نرم و منعطف باشند، اما آن‌ها را نه بیش از حد با دشواری روبه‌رو می‌کنم و نه بیش از اندازه تمرین می‌دهم. این کار کمک می‌کند بدن‌شان به مرور زمان سالم‌تر و سالم‌تر شود.»
او ادامه داد: «وظیفه ما این است که از آن‌ها خواسته‌های منصفانه داشته باشیم، اما در عین حال وظیفه‌مان این هم هست که توان پاسخ‌دادن به آن خواسته‌ها را در اختیارشان بگذاریم. هرچه اسب‌هایم قوی‌تر و آماده‌تر باشند، بهتر می‌توانند به شکل درست به این خواسته‌ها پاسخ بدهند.»
او در خانه تمرین پرش اسب‌هایش را به حداقل می‌رساند تا فشار روی مفاصل، رباط‌ها و تاندون‌های آن‌ها کمتر شود و در عوض با چوب‌های زمینی و کاوالتی تمرین می‌کند تا برای میدان مسابقه تیز و آماده بمانند. او با خنده گفت: «من خیلی به چوب‌ها اعتقاد دارم. شاید کمی خسته‌کننده به نظر برسد، اما اگر به هر کدام از کلینیک‌های من بیایید، همیشه چوب‌های زمینی و کاوالتیِ بالا آمده دارم.»
او افزود: «اسب‌ها باید روی چوب‌ها با دقت و حساب‌شده حرکت کنند؛ وگرنه نوک سم‌شان ضربه کوچکی می‌خورد. آن‌ها همچنین باید از بدن‌شان درست استفاده کنند و ما هم به عنوان سوارکار باید از پای‌مان استفاده کنیم، بنابراین این تمرین واقعا تأکید می‌کند که باید حرکت رو به جلو را تا رسیدن به جمع‌شدن حفظ کنیم.»
پرایس پیشنهاد می‌کند پیش از رسیدن به چوب‌ها، اسب را روی دایره آماده کنید و با کمی فشار پا در حالت جمع‌شدن، یک کانتر سربالا بسازید. او گفت: «انجام این کار و تمرین روی چوب‌ها، هم برای اسب و هم برای سوارکار اثر بسیار خوبی به جا می‌گذارد.»
او اشاره کرد: «گاهی هم از آن‌ها می‌خواهم یک پرش باکیفیت روی چوب کوچکی که روی پایه قرار گرفته انجام دهند. من همیشه با چنین چیزهایی کار می‌کنم و شکل‌های مختلفش را امتحان می‌کنم. اصل ماجرا این است که مبانی را در بالاترین سطح ممکن درست اجرا کنید، و گاهی همین چوب‌ها سخت‌تر هستند.»
جمع‌بندی
صرف‌نظر از اینکه در نهایت شما و دامپزشک‌تان چه راهبردهایی را در برنامه حفظ سلامت مفاصل اسب‌تان می‌گنجانید، باید این برنامه را به‌صورت منظم و با نگاه انتقادی، به‌عنوان یک تیم، دوباره ارزیابی کنید. بسیار مهم است که مطمئن شوید برنامه آمادگی بدنی و درمان او را متناسب با نیازهای فردی خودش تنظیم می‌کنید.
- برای دیدن گزارش‌های بیشتر ما از رویداد سه‌روزه کنتاکی دفندر ۲۰۲۶، اینجا را کلیک کنید.
- برای نگاهی عمیق‌تر به بیومکانیک پرش اسب، اینجا را کلیک کنید.
- برای آشنایی بیشتر با مفصل ساکروایلیاک اسب‌تان، از جمله اینکه چرا این مفصل برای حرکت او کلیدی است و چگونه می‌توان نشانه‌های اولیه مشکل در این مفصل را تشخیص داد، اینجا را کلیک کنید.
از دکرا برای حمایت از پوشش ما از رقابت سه‌روزه دفندر کنتاکی ۲۰۲۶ سپاسگزاریم. این پوشش شامل رویدادهای مقدماتی، گفت‌وگو با سوارکاران، گزارش مسابقات، معرفی اسب‌ها، عکس‌ها، ویدئوها و مطالب بیشتر است.