۱۵ نکته آموزشی جورج موریس برای سوارکاری

چهار نعل: ۱۵ نکته آموزشی جورج موریس برای سوارکاری


در پنج روز آغازین ژانویه، جورج موریس هر صبح حدود ساعت ۷:۳۰ به میدان می‌آمد؛ با ظاهری آراسته و دقیق: چکمه‌های برق‌افتاده، مهمیزهای براق، شلوار سوارکاری، کمربندی ساده و تک‌رنگ، و در روزهایی که هوای فلوریدا مطبوع بود پیراهن پولو، و در روزهای خنک‌تر پیراهن فلانل چهارخانه.

جورج موریس در نشست آموزشی هورسمن‌شیپ خود در ماه ژانویه با حاضران و سوارکاران صحبت می‌کند.

این برنده مدال نقره المپیک و مربی پیشین پرش با اسب ایالات متحده، بعضی روزها را با پرسش از سوارکاران جوانی که گرد او جمع شده بودند آغاز می‌کرد؛ درباره موضوعاتی مانند مقیاس تمرین آلمانی ــ ریتم، نرمی، تماس، پیش‌رانش، راستای بدن و جمع‌شدگی ــ یا درباره ریتم قدم، یورتمه و کانتر که به‌ترتیب چهار ضرب، دو ضرب و سه ضرب دارند.

روز دیگری هم درباره سوارکاری بدون رکاب برای بهبود استحکام بدنی و تعادل سوارکاران صحبت کرد.

ماموریت او این بود که بخشی از اصول کلاسیک و صحیح سوارکاری را که طی ۶۵ سال گذشته آموخته بود، با سوارکارانی که در هشتمین دوره سالانه نشست آموزشی هورسمن‌شیپ جورج اچ. موریس در مرکز بین‌المللی سوارکاری پالم بیچ در ولینگتون شرکت کرده بودند، در میان بگذارد. این سوارکاران که بین ۱۵ تا ۲۱ سال سن داشتند، به دلیل موفقیت‌شان در رقابت‌های اکوی‌تیشن، جامپر و هانتر در سال ۲۰۱۳ برای حضور در این برنامه انتخاب شده بودند.

او به آن‌ها و ۱۰۰ تا ۱۵۰ شنونده‌ای که هر روز حضور داشتند، گفت: «آنچه اهمیت دارد این است که یک سیستم مبتنی بر اصول درست کلاسیک برای خودتان بسازید.»

در میان حاضران، چهره‌های سرشناس ورزش سوارکاری نیز دیده می‌شدند؛ از جمله آن کورسینسکی، المپین این رشته، که اوایل هفته یک نمایش سوارکاری هم ارائه کرد، و مایکل باریسون، سوارکار المپیکی درساژ، که گفت آمده است تا «نگرش و ذهنیت خودانضباطی و کمال‌گرایی» جورج بر او نیز اثر بگذارد.

این برنامه جامع که برای پرورش نسل آینده‌ای از استادکاران اسب برای تیم‌های سوارکاری ایالات متحده طراحی شده بود، علاوه بر درس‌های روزانه زین‌سواری با جورج، مدیریت اصطبل و مراقبت‌های دامپزشکی و نعل‌بندی را هم در بر می‌گرفت. این مقاله ۱۵ نکته آموزشی از او را بازگو می‌کند؛ نکاتی مهم برای اهل سوارکاری در همه سطوح و سنین.

۱. پیش‌رانش ایجاد کنید
جورج هر جلسه سوارکاری را با این شروع می‌کرد که سوارکاران در قدم حرکت کنند و با پا از اسب‌ها بخواهند به جلو بروند و پیش‌رانش ایجاد کنند. او گفت: «شروع کار از پای عقب است.» سوارکار با تشویق پاهای عقب اسب به حرکت رو به جلو و آمدن زیر بدن، مقاومت او را از بین می‌برد. وقتی این اتفاق می‌افتد، کپل اسب شروع به پایین آمدن می‌کند. سپس پایه گردن، جایی که به شانه متصل می‌شود، بالا می‌آید. در نتیجه، سر اسب پایین می‌افتد و بدنش شروع به گرد شدن می‌کند.

در یکی از جلسات، وقتی سوارکاران با کمک پا اسب‌هایشان را به جلو می‌راندند، جورج به آن‌ها گفت دست‌ها را بالای جدوگاه و در امتداد مستقیم با دهنه نگه دارند. او در حالی که کنار یکی از سوارکاران راه می‌رفت و دست‌هایش را بالا می‌آورد، گفت: «باید از پا استفاده کنی تا اسب به سمت دهنه کش بیاید. این یعنی تماس.»

روز بعد، او توضیح بیشتری داد: «باید این حس را داشته باشید که سرتان را روی سر اسب به پایین می‌فرستید؛ نه این‌که سر اسب را به پایین بکشید.» او افزود که گرفتن و رها کردن اهمیت زیادی دارد. «وقتی عنان بیرونی را حس می‌کنم و اسب برمی‌گردد، بلافاصله رها می‌کنم.»

او این نکات را در طول هفته بارها تکرار کرد؛ زمانی که سوارکاران در قدم، یورتمه و کانتر کار می‌کردند.

۲. اسب را صاف نگه دارید
در طول هفته، جورج به سوارکاران یادآوری می‌کرد که از پای داخلی در محل تنگ اسب استفاده کنند تا اسب را به سمت عنان بیرونی هدایت کنند؛ روشی برای ایجاد و حفظ راستای صحیح که برای جمع‌کردگی از عقب به جلو ضروری است.

او توضیح داد که دو نوع راستای صحیح وجود دارد. نخست، خط پایینی بدن اسب است. آیا سُم پای عقب چپ او در جای سُم پای جلوی چپ می‌افتد و پای عقب راست در جای پای جلوی راست؟ بیشتر اسب‌ها به‌طور طبیعی کمی با کفل به داخل حرکت می‌کنند. نوع دوم راستای صحیح، خط بالایی بدن اسب است؛ از ابتدای دم تا پس‌گردن.

او گفت روی خط مستقیم، اسب باید کاملاً مستقیم حرکت کند و روی دایره، بدنش باید متناسب با خط منحنی خم شود. به گفته او، بسیاری از سوارکاران اسب‌هایشان را بیش از حد خم می‌کنند و همین باعث کجی می‌شود. او همچنین به سوارکاران یادآوری کرد که برای رسیدن به راستای صحیح، ابتدا باید کیفیت رو به جلوی حرکات اسب را احساس کنند.

جورج درباره کانتر گفت می‌خواهد سوارکاران از پای داخلی به عنان بیرونی کار کنند، با اندکی خم‌شدن به داخل؛ فقط در حدی که گوشه پشتی چشم داخلی اسب دیده شود. اما هشدار داد: «همین و بس»؛ این تمام میزان خمشی بود که می‌خواست.

۳. دست را نگه دارید
در چهارمین روز این دوره تمرینی که به کار بدون رکاب اختصاص داشت، جورج سوار اسبی شد که تیپ بدنی‌اش باعث می‌شد به‌راحتی در برابر تماس مقاومت کند و سر را بالا نگه دارد. جورج گفت برای این‌که از اسب بخواهد گرد شود، از «یک سیستم قدیمی فرانسوی با دست‌هایم» استفاده می‌کند. «از همان درس‌های ابتدایی به اسب نشان می‌دهم که نمی‌تواند سرش را بالاتر از دست من بیاورد. ... دستم را بالا نگه می‌دارم و با پای داخلی او را به جلو می‌فرستم، در حالی که تکیه اصلی روی عنان بیرونی است. وقتی گردن اسب قوسی زیبا پیدا می‌کند و بدنش گرد می‌شود، دستم را نرم می‌کنم و پایین می‌آورم.» او گفت از ابزارهایی مثل دراو رین یا دهنه‌های خشن‌تر استفاده نمی‌کند. او افزود: «نخواهید دید که دهان اسب را اره کنم.»

جورج این روش را در طول هفته به سوارکاران آموزش داد. برای نمونه، وقتی اسب یکی از سوارکاران مقاومت کرد، به او گفت دست‌هایش را بالا بیاورد، انگشت‌هایش را ببندد و با پا فشار بدهد. «باید در برابر مقاومت اسب مقاومت کنید تا اسب کم‌کم تماس را بپذیرد.» وقتی اسب در دهان نرم شد، جورج به سوارکار گفت حتماً با دست‌هایش رها کند تا این کار برای اسب پاداش باشد. او توضیح داد که به بسیاری از سوارکاران آموزش داده می‌شود اگر مقاومت احساس کردند دست‌هایشان را پایین بیاورند، «اما این یعنی پاداش دادن به اسب برای نافرمانی.»

نکته ۳: برای اینکه اسب گرد شود، جورج دستش را بالا می‌آورد و اسب را با پای داخلی به سمت عنان خارجی به جلو می‌راند. وقتی اسب تماس را می‌پذیرد، جورج فشار کمک‌ها را کمتر می‌کند و دستش را پایین می‌آورد.

۴. هر انتقال را مؤثر انجام دهید
جورج در تمام طول جلسه به سوارکاران می‌گفت روی انتقال بین گام‌ها کار کنند و یادآوری می‌کرد که «هر انتقال باید اهمیت داشته باشد.» او می‌خواست اسب‌ها در انتقال، بالارونده حرکت کنند و جلوی پای سوارکار باشند. در انتقال قدم به ایست، به سوارکاران گفت برای درخواست ایست از چهار بخش بدنشان استفاده کنند: کمر، نشیمن، پاها و دست‌ها. او به آن‌ها گفت ستون فقراتشان را بکشند تا قدرت بیشتری پیدا کنند، پاها را حفظ کنند و دست‌ها را ببندند. وقتی اسب‌ها پاسخ می‌دادند، می‌گفت سوارکاران باید کمی در کمک‌هایشان نرمش نشان دهند.

او همچنین از سوارکاران خواست روی انتقال‌های درون گام‌ها هم کار کنند. در کانتر، به آن‌ها دستور داد ۱۰ گام کشیده‌تر بروند و ۱۰ گام کوتاه‌تر. برای بلندتر کردن گام‌ها، فقط لازم بود دست‌ها را رها کنند، چون اسب‌ها از قبل با پیش‌رانی حرکت می‌کردند. او درباره جمع‌کردن گفت: «می‌خواهم ببینم تا چه حد آهسته می‌روند.» اگر اسب با دهنه مقابله کند، گفت: «انگشت‌ها را می‌بندیم. تسلیم نمی‌شویم و دست‌ها را پایین نمی‌اندازیم.»

۵. با کاوالتی ریتم را برقرار کنید
در جریان فلت‌ورک، جورج از سوارکاران خواست در یورتمه از روی کاوالتی عبور کنند تا به ایجاد ریتمی منظم کمک شود. در یکی از حالت‌ها، سوارکاران در یورتمه از روی دو کاوالتی عبور می‌کردند که روی یک خط خمیده کوتاه چیده شده بود. آن‌ها با عنان راست نزدیک می‌شدند، از روی کاوالتی اول در یورتمه عبور می‌کردند، خط خمیده را به سمت چپ می‌پیمودند، از روی کاوالتی دوم در یورتمه می‌گذشتند و سپس به راست می‌پیچیدند. این تغییر مداوم خم، به نرمش اسب‌ها کمک می‌کرد.

در حالت دیگری، سوارکاران در یورتمه از الگوی مارپیچی سه کاوالتی عبور می‌کردند که در عرض مانژ بزرگ چیده شده بود. باز هم تمرکز بر حفظ ریتمی ثابت بود. جورج گفت این تمرین همچنین به اسب‌ها کمک می‌کرد هنگام عبور از موانع کوچک احساس راحتی بیشتری داشته باشند.

۶. با حرکات جانبی، اسب را نرم کنید

جورج در هر یک از جلسات فلت‌ورک، به سوارکاران دستور می‌داد مجموعه‌ای از حرکات جانبی پایه — پا به بغل و شولدر-فور — و سپس حرکات پیچیده‌تر — شولدر-این، شولدر-اوت، هانچز-این و حرکت پیشرفته‌تر هلف‌پس — را انجام دهند. او توضیح داد این تمرین‌ها اسب را به پذیرش پای سوارکار ترغیب می‌کند و مقاومت بخش عقبی را از بین می‌برد تا اسب نرم‌تر شود. او گفت این کار همچنین اسب را خیلی سریع از عقب به جلو جمع می‌کند که «به آن درگیرشدگی می‌گویند. این باعث می‌شود اسب پای سوارکار را بپذیرد.»
یک روز، سوارکاران روی شولدر-فور کار کردند؛ حرکتی که در آن پای عقبی داخلی اسب بین دو پای جلویی قرار می‌گیرد و زاویه بخش جلویی بدنش کمتر از ۱۵ درجه است. جورج به آن‌ها گفت هنگام حرکت به چپ، هر دو دست را چند اینچ به داخل ببرند و با پای داخلی چپ، اسب‌ها را خم کرده و به سمت عنان راست هدایت کنند.

اگر اسبی روی عنان داخل شروع به سفت شدن می‌کرد، او می‌گفت سوارکار باید با نهایت ظرافت با آن کار کند.

پس از چند گام در وضعیت شولدر-فور، سوارکاران اسب‌ها را مستقیم و رو به جلو راندند.

سپس هاunches-in را اجرا کردند و هر چند گام یک‌بار بین این دو حرکت جابه‌جا شدند.

جورج گفت: «بگذارید بخش عقب اسب به رقص دربیاید.»

بعد از آن، سوارکاران با یورتمه کاری دوباره کشش و پیشروی را برقرار کردند، جهت را عوض کردند و کار جانبی را تکرار کردند.

جورج همچنین یادآور شد که همه اسب‌ها یک سمت خشک‌تر و سفت‌تر دارند و گفت: «هدف ما این است که هر دو سمت تا جای ممکن شبیه هم شوند.

اسب‌های کج نمی‌توانند جمع شوند.» این کار با تمرین روی خطوط دایره‌ای و هشتی، به‌ویژه در حرکات جانبی، انجام می‌شود.

۷. اسپیرال به داخل و خارج
برای ادامه نرم‌کردن اسب‌ها در سراسر بدن، جورج از سوارکاران خواست در کانتر روی سه دایره به‌صورت مارپیچ به داخل بیایند.

آن‌ها با پای خارج، کپل اسب را به داخل جابه‌جا می‌کردند و هم‌زمان اسب را به دور پای داخل خم می‌کردند.

اگر اسبی مقاومت می‌کرد، سوارکار می‌توانست از عنان داخلِ راهنما و عنان خارج روی گردن استفاده کند.

وقتی اسب‌ها کمی رها می‌شدند، جورج می‌گفت سوارکاران می‌توانند اندکی با عنان داخل بدهند، در حالی که عنان خارج باید محکم‌تر و ثابت‌تر بماند.

سپس دوباره به‌صورت مارپیچ به بیرون برمی‌گشتند.

پس از سه دایره، سوارکاران اسب‌ها را مستقیم می‌بردند.

آن‌ها این تمرین را چند بار در یک جهت تکرار کردند و سپس جهت را عوض کردند و دوباره همان را انجام دادند.

۸. کانتر مخالف برای جمع‌کردن و تعادل
جورج در طول هفته از سوارکاران خواست یکی از تمرین‌های محبوبش در کانتر را انجام دهند: یک نیم‌چرخش بزنند و در جهت مخالف، کانتر مخالف را حفظ کنند.

او این تمرین را دوست دارد چون کانتر را جمع‌تر و متعادل‌تر می‌کند.

بنابراین سوارکارانی که روی لید راست بودند، یک نیم‌دایره به سمت دیواره می‌زدند تا در حالی که همچنان روی لید راست بودند، به سمت چپ حرکت کنند.

پای چپِ خارج (که حالا در سمت داخل دایره قرار می‌گرفت) پشت تنگ قرار داشت و سرعت را تنظیم می‌کرد، پای مهمِ داخل در محل تنگ بود و عنان راستِ داخل با گرفتن و دادن کار می‌کرد و هر زمان اسب در فک نرم می‌شد، رها می‌شد.

جورج گفت: «آن عنان داخل بی‌صبرانه می‌خواهد رها شود.»

سوارکاران چند بار این نیم‌چرخش‌ها را برای تغییر جهت انجام دادند و در عین حال کانتر مخالف را حفظ کردند.

این کار همچنین به اسب‌ها کمک کرد تا کم‌کم به خودنگهداری برسند.

جورج توضیح داد: «خودنگهداری یعنی اسب خودش را نگه دارد و تعادل و کشش خودش را حفظ کند.»

۹. در تعویض پای پروازی مستقیم بمانید
جورج گفت بسیاری از اسب‌های امروز هنگام تعویض پای پروازی روی کپل نمی‌نشینند، بلکه کپل‌شان بالا می‌آید و حالت نارضایتی پیدا می‌کنند.

برای اصلاح این موضوع، او از سوارکاران خواست نیم‌چرخش‌های بزرگی بزنند و در پیچ عمیق در زین بنشینند تا اسب‌ها یاد بگیرند نشیمن سوارکار را بپذیرند و سوارکار را از زین بیرون نکشند.

سپس او می‌خواست سوارکاران با استفاده از پای داخل در محل تنگ به سمت عنان خارج، اسب‌ها را کاملاً مستقیم نگه دارند.

وقتی سوارکاران برای تعویض دست درخواست می‌دادند، او به آن‌ها می‌گفت فقط کمک‌های خود را تغییر دهند؛ پای داخلی جدید را کنار تنگ قرار دهند و با آن فشار بیاورند، به‌ویژه اگر اسب جفتک می‌زد یا کپلش بلند بود، و هم‌زمان تماس با عنان خارجی جدید را حفظ کنند.

پای خارجی عقب‌تر قرار می‌گیرد و نقش آن منفعل است.

او گفت افراد زیادی برای درخواست تعویض دست فقط عنان داخلی جدید را می‌کشند؛ کاری که اسب را کج می‌کند و اغلب باعث می‌شود تعویض در پاهای عقب با تأخیر انجام شود.

او می‌خواست اسب تعویض دست را فقط و فقط از روی کمک‌های پای سوارکار انجام دهد.

او گفت: «اگر از دست‌هایتان استفاده کنید، یعنی تقلب کرده‌اید.»

۱۰. سبک‌تر بنشینید
هر زمان که سوارکاران از اسب ریتم و سرعت بیشتری می‌خواستند، مثل زمانی که چهارنعل می‌رفتند یا می‌پریدند، جورج آن‌ها را تشویق می‌کرد که با بستن زاویه لگن و آوردن بالاتنه حدود ۳۰ درجه به جلو، فشار کمتری روی پشت اسب وارد کنند.

این کار باعث می‌شد سواری نرم‌تر و روان‌تر شود و در عین حال تعادل طبیعی و خودنگهداری اسب بر هم نخورد.

جورج گفت: «نیک اسکلتونِ المپیکی را تماشا کنید.

او استاد این کار است، چون بیشتر وقت‌ها بالای اسبش قرار می‌گیرد و اجازه می‌دهد اسب کار خودش را انجام دهد.»

در آغاز جلسه تمرینی روز پایانی، جورج برای سوارکاران و حاضران توضیح داد که فدریکو کاپریلیِ ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۰۰ سواری سریع، یعنی چهارنعل رفتن و پریدن، را متحول کرد.

پیش از آن، افراد با رکاب‌های بلند سوار می‌شدند و هنگام پرش و مسابقه به عقب می‌نشستند؛ روشی که حرکت بخش عقبی بدن اسب را محدود می‌کرد.

کاپریلی طرفدار کوتاه‌تر کردن رکاب‌ها بود تا سوارکار از روی پشت اسب کمی جدا شود و انجام کار برای اسب آسان‌تر شود.

البته زمان‌هایی هم هست که سوارکار باید حالت دفاعی‌تری داشته باشد؛ مثلاً روی مانعی که اسب از آن می‌ترسد.

اما جورج گفت وقتی سوارکاران مطمئن شوند اسب‌هایشان از چنین موانعی می‌پرند، می‌توانند دوباره به همان حالت سبک‌تر برگردند.


۱۱. با ریتم و سرعت تا پای مانع برانید
در روز سوم، جورج از سوارکاران خواست روی یک مانع تریپل‌بار کوچک که در ضلع کوتاه میدان قرار داشت، گرم کنند.

او می‌خواست آن‌ها با ریتم و سرعت کافی به مانع برسند، گوشه را کمی کوتاه‌تر بگیرند و اجازه دهند اسب‌ها رو به جلو به سمت مانع حرکت کنند.

این تمرین به ایجاد انرژی پیش‌رونده و نرمی در حرکت کمک می‌کرد.

او گفت: «وقتی اجازه می‌دهم اسب رو به جلو برود، فاصله تا مانع را اندازه می‌گیرم.»

وقتی سوارکاران یک فاصله می‌دیدند، او به آن‌ها می‌گفت کمی از آن جلوتر برانند تا اسب درست از پای مانع به بالا بپرد.

او توضیح داد: «با ریتم و سرعت تا پای مانع.»

نکته ۱۱: لیزا فینسنس با شیور رو به جلو چهارنعل رفت و تا پای یک تریپل‌بار راند؛ کاری که به گفته جورج به اسب یاد می‌دهد روی کپل‌هایش جمع شود و رو به بالا بپرد.

در روز پایانی، جورج از آن‌ها خواست در یک مسیر مستقیم بلند به سمت یک مانع عمودی چهارنعل بروند، تا پای پرش برسند و سپس عنان‌ها را رها کنند.

این تمرین به اسب یاد می‌دهد از فاصله عمیق‌تر جدا شود، با انتقال وزن به عقب و جمع شدن روی کپل‌ها رو به بالا بپرد.

بعد از آن، اسب یاد می‌گیرد گرد و بااحتیاط بپرد؛ چیزی که به بهتر شدن قوس پرش او کمک می‌کند؛ همان چیزی که جورج از آن به عنوان «جام مقدس پرش» یاد کرد.



۱۲.

تمرین چیزی که سخت است
بعد از آن‌که اسب‌ها روی تریپل‌بار با تمایل به جلو هدایت شدند، جورج از سوارکاران خواست روی یک لیورپول تا یک مانع عمودی کار کنند؛ مانعی که روی خطی قوسی به سمت راست قرار داشت و فاصله‌اش از گوشه بیرونی تا گوشه بیرونی ۵۲ فوت بود. سوارکاران ابتدا بخش بیرونی این خط را در ۴ گام آرام پیمودند تا به اسب یاد بدهند جمع شود. سپس سوارکاران به اسب‌هایشان میدان بیشتری دادند و این خط را در ۳ گام پریدند. بعد از آن، سوارکاران توقف کردند و دوباره همان خط را در ۴ گام طی کردند.

نکته ۱۲: لیلی کینن و بالانس از آخرین مانع در یک خط قوسی دشوار از لیورپول به مانع عمودی می‌پرند؛ خطی که سوارکاران آن را با کانتر هم در ۳ گام و هم در ۴ گام طی کردند.

اگر اسبی هنگام جا گرفتن در ۴ گام سرش را بالا می‌آورد یا بدنش را کج می‌کرد، جورج به سوارکار می‌گفت «دست‌پاچه» نشود، موقعیت خود را از دست ندهد و کار را رها نکند. در عوض، او می‌خواست سوارکاران بر تصمیم خود بمانند و همچنان از اسب‌ها بخواهند در همان گام‌ها جا بگیرند. او گفت سوارکاران خیلی وقت‌ها به‌جای انجام دادن کاری که سخت است، سعی می‌کنند از اسب‌هایشان بیش از حد محافظت کنند و آن‌ها را «در پیله نگه دارند».

۱۳. در خروج از پیچ، اسب را رها کنید

جورج در مسیر پرش روز پایانی، ظرافت‌های سواری در پیچ را توضیح داد. در نقطه اوج یک رول‌بک بزرگ از یک اکسِر بزرگ به اکسِر بزرگ دیگر، سوارکار باید آرام باشد، اسب را رها کند و تمرکزش را روی خط و فاصله تا مانع بعدی بگذارد. او گفت اگر این کار را انجام دهید، «مانع را بی‌نهایت بهتر اندازه می‌گیرید.» جورج گفت اگر اسب تا زمانی که به نقطه اوج پیچ می‌رسد به نیم‌توقف گوش نمی‌دهد یا کراس‌کانتر می‌رود، سوارکار باید به خانه برگردد و تمرین کند؛ «این می‌شود تکلیف خانه.» او گفت چنین مشکلاتی را نمی‌توان در مسیر مسابقه و داخل میدان مسابقه برطرف کرد.

۱۴. تا رسیدن به فاصله دشوار، سواری را ادامه دهید

جورج یکی از جلسات پرش آن روز را با این تمرین به پایان رساند که سوارکاران از یک کراس‌ریل بزرگ عبور کنند؛ مانعی که به گفته او «بدترکیب» بود، اما ساده و دعوت‌کننده برای حفظ راستا. وقتی یکی از سوارکاران فاصله‌اش تا پرش را از دست داد، جورج گفت: «اگر فاصله سخت است، خودتان حلش کنید. تسلیم نشوید.» او به آن سوارکار گفت اسب را کمی نگه دارد و از ساق پا برای کمک به او استفاده کند. او گفت سوارکار نمی‌تواند به فاصله نامناسب برسد و در عین حال ساق و دست نرمی داشته باشد.

۱۵. مثبت بمانید

وقتی بعضی از اسب‌ها در مسیر پرش روز پایانی دچار مشکل شدند و از پریدن امتناع کردند، جورج به سوارکاران یادآوری کرد که مردد نباشند، چون اسب این تردید را حس می‌کند و نسبت به این‌که باید بپرد یا نه دچار تردید می‌شود. او گفت: «رابطه اسب و سوارکار از رابطه هر دو موجود دیگری نزدیک‌تر است، حتی اگر زن و شوهر باشید»، و افزود: «وقتی اسب مردد می‌شود، شما مردد نمی‌شوید. این بوسه مرگ است. ... شما باید مثبت شوید.»

نکته ۱۵: سیدنی شولمن و کونتینو ۴۴ با اعتمادبه‌نفس مسیر روز پایانی را طی می‌کنند. جورج گفت وقتی سوارکاران دیگر مردد بودند، اسب‌هایشان این تردید را حس می‌کردند. او به آن‌ها گفت: «مثبت شوید.»

جورج در پایان جلسه تمرینی این هفته توضیح داد که هدف آن، تقویت ذهنیت حرفه‌ای یک سوارکار در تمام جنبه‌های مراقبت از اسب است.

او گفت: «هر فردی سیستم سواری و شیوه خاص خود را برای کار کردن با اسب دارد.

«پایه این کلینیک، سوارکاری کلاسیک و درست بود.»

جلسه تمرینی هورسمنشپ جورج اچ. موریس در سال ۲۰۱۴ با ارائه انجمن هانتر جامپر ایالات متحده برگزار شد و از حمایت فدراسیون سوارکاری ایالات متحده، بنیاد تیم سوارکاری ایالات متحده، پرکتیکال هورسمن و جشنواره سوارکاری زمستانی برخوردار بود.

این مطلب نخستین‌بار در شماره آوریل ۲۰۱۴ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شده بود.

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی