چگونه برای اسب‌تان رهبری مطمئن و بااعتمادبه‌نفس باشید

چهار نعل: چگونه برای اسب‌تان رهبری مطمئن و بااعتمادبه‌نفس باشید

ما سوارکاری می‌کنیم و مسابقه می‌دهیم، چون برای ما هیچ‌چیز در دنیا بهتر از پیوند میان اسب و سوارکار نیست. با این حال، می‌دانیم که این رابطه همیشه بی‌نقص نیست. من برای سوارکاران در همه سطوح کلینیک‌های آموزشی زیادی برگزار می‌کنم و اغلب باید به هنرجویانی کمک کنم که با وجود اشتیاق فراوان به سوارکاری، کمبود اعتمادبه‌نفس لذت آن‌ها از کار با اسب‌هایشان را کاهش داده است.

من فرمول جادویی برای بالا بردن اعتمادبه‌نفس سوارکار ندارم، اما چیزی نزدیک به آن در اختیار دارم: ابزارهایی که هنرجو می‌تواند برای حل تقریبا هر مشکلی که با اسبش دارد از آن‌ها استفاده کند. نقطه شروع من این است که در شراکت رقابتیِ رابطه شما با اسبتان، باید یک رهبر وجود داشته باشد و آن رهبر باید شما باشید. کمی فکر کنید. در این شراکت فقط شما هستید که نقشه را می‌دانید؛ این‌که کجا می‌روید و چه می‌کنید. فقط شما می‌دانید که در میدان درساژ باید به راست بپیچید یا به چپ، چه زمانی به پرش آب در بخش کراس‌کانتری می‌رسید، یا مانع بعدی در مسیر پرش با اسب کدام است.

پس شما باید رهبر باشید. افزون بر این، اسب شما هم دوست دارد که شما مسئول کار باشید. یک اسب خجالتی ممکن است از دستورهای دقیق تا تشویق و دلگرمی به هر چیزی نیاز داشته باشد، در حالی که یک اسب مطمئن‌به‌نفس یا تهاجمی شاید با کمترین میزان راهنمایی و هدایت عملکرد بهتری داشته باشد. در هر صورت، کلید برقراری ارتباط با اسب، فهمیدن نیاز او و رساندن خواسته خودتان به او — به بیان دیگر، تثبیت جایگاه رهبری شما — همیشه یکی است: آموزش و تکرار.

شارون وایت
این اسب «رویال الیانس» است؛ حاصل «رویال اپیرنس»، پسر «ریورمن»، از مادری به نام «مای مارتینا» که یک مادیان تروبرد استیپل‌چیس بود. این اسب که متعلق به «ویتس اند ایونتینگ» در ثورمندِ کارولینای شمالی است، اکنون در سطح ترینینگ کار می‌کند، ۷ سال دارد و تا اواخر ۵ سالگی‌اش نریان بود. بدون تردید، اسب آسانی نبوده است. خودش را خیلی دست‌کم نمی‌گیرد! بنابراین، تقریبا تمام آنچه در این مطلب آمده، همان چیزهایی است که من ناچار بوده‌ام با او انجام دهم. چون دیر اخته شد، در هر مرحله از روند آموزش او مجبور بوده‌ام روشن کنم که او رهبر من نیست، بلکه من رهبر او هستم. همان‌طور که در این عکس‌ها خواهیم دید، او عاشق پریدن است، اما من باید او را متقاعد می‌کردم که این من هستم که تعیین می‌کنم چه زمانی، کجا و چگونه باید بپرد.

از پایه و از روی زمین

بیایید از ابتدا شروع کنیم. سوارکارانی که با مشکل کمبود اعتمادبه‌نفس روبه‌رو هستند، معمولاً می‌خواهند روی مسائلی تمرکز کنند که وقتی واقعاً روی زین هستند با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ اما من توصیه می‌کنم ابتدا به مهارت‌های پایه‌ای‌تر فکر کنید. فرض کنید اسب‌تان هنگام سوار شدن بی‌حرکت نمی‌ایستد. برای بعضی سوارکاران این موضوع ترسناک است و می‌تواند دردسرساز باشد یا حتی گاهی به مسئله‌ای ایمنی تبدیل شود. واقعیتی که معمولاً از آن غافل می‌شویم این است که همه این مهارت‌های پایه در کار با اسب به هم مرتبط‌اند. اصل ماجرا همیشه توجه به جزئیات است. در تجربه من از کار با برخی از بهترین سوارکاران جهان، اسب‌هایشان هنگام سوار شدن بی‌حرکت می‌ایستند. چرا؟ چون سوارکار به این مهارت توجه می‌کند. اسب‌هایشان درست هدایت می‌شوند، چون سوارکار به آن توجه می‌کند. آن‌ها به همان اندازه که به کار زیر زین اهمیت می‌دهند، به کار از روی زمین هم توجه دارند، چون می‌دانند همه این‌ها اجزای یک مجموعه واحد از اسبداری خوب و سوارکاری خوب است.

البته می‌دانیم غیرعادی نیست که یک سوارکار بسیار خوب سال‌ها بی‌توجه از کنار این مسئله بگذرد که اسبش هنگام سوار شدن قدم‌زنان دور می‌شود، تا زمانی که چیزی به او نشان دهد: «شاید این موضوع به این مربوط باشد که تعویض دست کانتر من همیشه کمی دیر انجام می‌شود.» باز هم تأکید می‌کنم، در ذهن اسب همه این رفتارها به هم مرتبط‌اند. اصل قضیه این است که آیا او می‌داند شما چه می‌خواهید و آیا وقتی از او می‌خواهید، آن را انجام می‌دهد یا نه.

اگر این جزئیات ساده اما مهم برای شما و اسب‌تان مشکل‌ساز شده است، مربی‌تان احتمالاً می‌تواند تمرینی برای یاد دادن ایستادن به او پیشنهاد کند یا شما را به یک برنامه کار از روی زمین راهنمایی کند. اگر می‌توانید به سگ‌تان یاد بدهید بنشیند، می‌توانید به اسب‌تان هم یاد بدهید بی‌حرکت بایستد.

از روی زمین: جا انداختن سوار شدن صحیح

۱. آلیانس چهار دست‌وپا صاف و بی‌حرکت ایستاده است؛ چیزی که قبلاً هرگز انجام نمی‌داد. برای رسیدن به این وضعیت، ابتدا از یک نفر روی زمین کمک گرفتیم تا لگامش را نگه دارد. بخش دیگر کار این بود: اگر وقتی سوار می‌شوم از جا حرکت کند، دوباره پیاده می‌شوم. بعد دوباره سوار می‌شوم و اگر باز هم حرکت کند، پیاده می‌شوم و دوباره سوار می‌شوم. و اگر یک قدم کنار برود، یک بار دیگر پیاده می‌شوم و دوباره سوار می‌شوم. باز هم و باز هم. اگر اسب‌تان خیلی بهانه‌گیر است، شاید لازم باشد در شروع، کسی روی زمین به شما کمک کند. اگر فقط کمی می‌خواهد از جا حرکت کند و واقعاً رفتار بدی ندارد، فقط همین تکرارِ پیاده شدن و دوباره سوار شدن را ادامه دهید.
۲. تضمین می‌کنم اگر پافشاری کنید، اسب‌تان در نهایت آرام و بی‌حرکت خواهد ایستاد. شاید کمی زمان ببرد، اما به جایی می‌رسد که انگار می‌گوید: «باشد، می‌ایستم.» البته این کار خسته‌کننده است، چون شما می‌خواهید سوارکاری‌تان را شروع کنید، اما نتیجه می‌دهد. زمان زیادی برد تا این اسب به این نقطه برسد، اما پاداشش این است: حالا آرام ایستاده و انگار می‌گوید: «خیلی خب رئیس، حالا چه کار کنم؟» من عنان را نرم و راحت در دست دارم و او فقط منتظر دستور بعدی من است.

مبانی در حرکت

برای این‌که وقتی سوار اسب می‌شوید آن حس ارتباط و اعتمادبه‌نفس را ادامه دهید، پیش از آن‌که پایتان را در رکاب بگذارید، یک برنامه داشته باشید. داشتن برنامه باعث می‌شود به‌جای تمرکز بر اضطراب، روی کاری مشخص متمرکز بمانید و در عین حال نقش شما را به‌عنوان رهبر این همکاری محکم‌تر می‌کند؛ چون از همان ابتدا برای اسب‌تان کاری تعریف می‌کنید.

آیا این کار پیچیده به نظر می‌رسد؟ اصلاً این‌طور نیست. برنامه شما وقتی سوار شده‌اید و آماده حرکت هستید، این است که با یک قدم چهارضربیِ مثبت به راه بیفتید. اینجا دوباره به مقیاس کلاسیک تمرین برمی‌گردیم؛ همان پایه‌ای که همه‌چیز بر آن استوار است: همه‌چیز از ریتم شروع می‌شود و ریتم به آرامش می‌انجامد. ریتم احتمالاً مهم‌ترین مهارتی است که من آموزش می‌دهم و هنگام سوارکاری بیش از هر چیز به آن توجه می‌کنم. اگر با احساس اضطراب و تنش سوار شوید، حفظ ریتم دشوار می‌شود؛ چون به اسب‌تان اجازه نمی‌دهید با قدم راه برود و آزادانه حرکت کند و در نتیجه او هم دچار تنش می‌شود. اگر برای ایجاد ریتمِ قدمِ چهارضربی با بدن خودتان مشکل دارید، هم‌زمان با گام‌های اسب در ذهن‌تان بشمارید: یک، دو، سه، چهار. اگر این هم جواب نداد، با صدای بلند بشمارید. وقتی هنرجویانم در برقرار کردن ریتم ثابتِ قدم مشکل دارند، از آن‌ها همین را می‌خواهم. وقتی آن را به زبان می‌آورید و می‌شنوید، بدن‌تان به آن واکنش نشان می‌دهد.

البته گاهی اسب نباید حرکت را با قدم آغاز کند؛ مثلاً وقتی بیش از حد سرد، سفت یا مضطرب است. در این حالت بهتر است با یورتمه شروع کنید، اما باز هم باید به‌عنوان رهبر یک برنامه داشته باشید. من به هنرجویانم می‌گویم: «قبل از آن‌که اسب‌تان برای شما کاری تعیین کند، شما برای او کاری تعیین کنید.» به‌جای این‌که فقط دور میدان یورتمه بروید، روی یک موضوع مشخص تمرکز کنید: مارپیچ‌ها با عنان آزاد، از پای داخلی به عنان خارجی، نرم کردن یک سمت بدن و بعد سمت دیگر، تا وقتی که اسب در ریتم آرام بگیرد و شروع کند به برقراری تماس با دست شما. در این وضعیت دیگر نگران اضطراب خودتان نیستید؛ بلکه از یک ابزار ساده برای برقراری ارتباط با اسب‌تان استفاده می‌کنید.

برای سوارکارانی که عادت دارند در فضای محصور کار کنند، از دست دادن بخشی از اعتمادبه‌نفس در بیرون از میدان چیز عجیبی نیست. سوارکاری در یک مزرعه هیچ تفاوتی با سوارکاری در جای دیگر ندارد: باید مطمئن باشید که می‌توانید به هرجا که می‌خواهید بروید و با هر سرعتی که می‌خواهید حرکت کنید. اینجاست که داشتن برنامه اهمیت پیدا می‌کند. پیش از آن‌که اصلاً از اصطبل خارج شوید، تصمیم بگیرید چگونه با الگوهای ساده تمرینی و انتقال‌ها به گام‌های بالاتر و پایین‌تر، هم خودتان و هم اسب‌تان را بیرون از میدان مشغول نگه می‌دارید. می‌توانید از این راهبرد برای حفظ رهبری در تمام تمرینات فلت‌ورک خود استفاده کنید.

مبانی در حرکت: به راه افتادن

۱. نقطه شروع از این‌جاست: آلیانس کاملاً چهارگوش و آرام ایستاده و برای هر کاری که قرار است انجام دهیم آماده است. علامت من برای به قدم رفتن او این است که بالاتنه‌ام را کشیده نگه دارم، عمیق در زین بنشینم، پاهایم را بی‌حرکت نگه دارم و با ساق پا فقط یک فشار ملایم وارد کنم. وقتی او به جلو حرکت می‌کند، در ذهنم می‌شمارم: یک، دو، سه، چهار. اگر بار اول که از او چیزی می‌خواهم، آن‌طور که می‌خواهم پاسخ ندهد، باید پیامدش را ببیند: اول کمی پاشنه را اضافه می‌کنم، بعد کمی مهمیز، و اگر باز هم پاسخی نباشد، با ضربه‌ای ملایم از شلاق ادامه می‌دهم تا یاد بگیرد. البته کار را همان‌جا رها نمی‌کنم؛ نمی‌خواهم او فکر کند برای به قدم رفتن به کمک خیلی قوی نیاز دارد.
۲. هدف نهایی من این است که با کمترین کمک، پاسخ بگیرم. باز هم این را با تکرار به دست می‌آورم تا وقتی با نشیمن و ساق پا از او می‌خواهم «قدم برو»، همان‌طور که این‌جا می‌بینید با گامی یکنواخت و موزون به راه بیفتد.

اصول پایه در حرکت: اجرای شکل هشت

۱. اجرای شکل هشت یا سرپانتین در یورتمه، راه خوبی است برای این‌که به اسبی که عصبی یا بی‌قرار است یادآوری کنید رهبر شما هستید. این تمرین همچنین روشی عالی برای گرم‌کردن او برای مرحله بعدی کار است: در حالی که به او فرصت می‌دهید یک سمت بدنش را کش بدهد، هر دو سمت بدنش را هم گرم می‌کنید؛ سپس با تغییر جهت، به کش‌آمدن سمت دیگر کمک می‌کنید. این‌جا با یک یورتمه خوب و یکنواخت مستقیم از روی قطر عبور می‌کنیم. آلیانس در قالبی متصل حرکت می‌کند، هرچند هنوز در ابتدای تمرین هستیم و از او درگیری زیادی نمی‌خواهم. تماس من روی هر دو عنان یکسان است و یورتمه نشسته‌ـ‌برخاسته‌ام را سبک و پایین نگه می‌دارم.
۲. وقتی به چپ می‌پیچیم، سرم بالا است و چشم‌هایم به جایی نگاه می‌کند که می‌خواهم بروم. عنان داخلی‌ام نرم است و با پای داخلی، او را رو به جلو هدایت می‌کنم و به سمت عنان خارجی می‌رانم؛ همان عنانی که اندازه قوس ما را تعیین می‌کند. اندازه حلقه‌ها تا حدی به وسعت محوطه‌ای که در آن کار می‌کنیم و نیز به آمادگی بدنی اسبم در مقایسه با میزان توجه او بستگی دارد. اگر حواسش پرت شود، شکل‌های کوچک‌تر می‌خواهم. باز هم همه‌چیز به تکرار مربوط است. نتیجه در همان حلقه اول به دست نمی‌آید. آن‌قدر تکرار می‌کنم تا به یورتمه‌ای که می‌خواهم برسم.
۳. این عکس پس از آن گرفته شده که من و آلیانس چند دقیقه روی این شکل کار کرده بودیم. می‌توانید ببینید که او در حالی که در جهتی مخالف عکس ۱ از روی قطر عبور می‌کنیم، رو به جلوتر شده و از پشت نیز فعال‌تر کار می‌کند.
۴. چند بار تکرار بعدتر، حالا کاملا می‌توانم آن ارتباطِ پای داخلی و عنان خارجی را در خمِ پیچِ چپ حس کنم. ببینید که پای عقب راستش چقدر زیر بدنش قدم برمی‌دارد. پشتش زیر من بالا آمده و نرم‌تر شده و با دقت بیشتری گوش می‌دهد.

کانتر روی یک میله و ایست

۱. این تمرین برای بهتر کردن ارتباط با هر اسبی مفید است که کانتر روی یک میله ساده روی زمین آن‌قدر برایش هیجان‌انگیز است که تعادلش را از دست می‌دهد یا بعد از آن با شتاب فرود می‌آید. در این عکس، آلیانس که پرش را دوست دارد، با دیدن میله روی زمین کمی هیجان‌زده شده است؛ حالتی که از حالت چهره متمرکز و گوش‌های رو به جلویش پیداست. چشم‌های من بالا است و به جایی نگاه می‌کنم که می‌خواهم بروم. تماس دستم نرم است و در وضعیت سبک سه‌نقطه‌ای نشسته‌ام؛ بالاتنه‌ام به جلو متمایل است و نشیمنم فقط زین را لمس می‌کند.
۲. دارم آماده می‌شوم از آلیانس ایست بخواهم؛ چون اسب جوانی است، از طریق یورتمه به ایست می‌رسد. نشیمنم به زین نزدیک‌تر شده، بالاتنه‌ام عمودی‌تر است و انگشتانم را روی عنان‌ها بسته‌ام. او هنوز در کانتر است، اما گوش‌هایش نشان می‌دهد که علامت مرا گرفته است.
۳. اینجا در بخش نشستهِ پستینگ هستم و آلیانس آن‌قدر همکاری‌کنان به یورتمه برگشته که با خودم می‌گویم: «عجب، این واقعا جواب می‌دهد!» همان‌طور که این عکس‌ها نشان می‌دهد، یک انتقال رو به پایین همیشه انتقالی رو به جلو است: در هر مرحله، من اسبم را تا روی ارتباط سوار می‌کنم و به او فرصت می‌دهم آنچه را خواسته‌ام انجام بدهد. در این لحظه عنان‌ها را به عقب نمی‌کشم. با نشیمن و پایم او را به سمت لگام می‌فرستم و صبور هستم. بسته به اسب و میزان انرژی‌اش، شاید اصلا لازم نباشد فشار بیشتری بدهید. اگر اسبی نسبتا پرشور دارید، ممکن است لازم باشد تا وقتی مفهوم را بگیرد از کمک‌های مهارکننده بیشتری استفاده کنید، اما بالاخره متوجه می‌شود.
۴. اگر در انتقال رو به پایین، اسب را رو به جلو سوار کنید، نتیجه ایستی چهارگوش خواهد بود. این ایست، حاصل تکرار صبورانه را نشان می‌دهد. آلیانس با تماسی یکنواخت، کاملا چهارگوش ایستاده است. گوش‌هایش هوشیار اما آرام است و دمش بی‌حرکت مانده. منتظر است تا من برنامه بعدی را به او بگویم.

حالا روی موانع

ساختن اعتمادبه‌نفس در پرش، تفاوتی با تقویت اعتمادبه‌نفس شما در سواری به‌طور کلی ندارد. اگر فرض کنیم اسب‌تان از قبل می‌داند چگونه بپرد، آیا در مانژ یا بیرون در میدان تمرین، دقیقا به همان جایی می‌رود که شما می‌خواهید و آیا با همان سرعتی حرکت می‌کند که مد نظر شماست؟

اگر شاگردی داشته باشم که اعتمادبه‌نفسش روی مانع‌های کوچک و ساده واقعاً پایین باشد، اصلاً تردید نمی‌کنم که کار را تا میله‌های روی زمین عقب ببرم. وقتی اعتمادبه‌نفس ندارید، معمولاً به این دلیل است که احساس می‌کنید کنترل کافی ندارید. چطور وقتی می‌خواهید بایستید، اسب را متوقف می‌کنید؟ وقتی می‌خواهید حرکت کند، به راه می‌اندازید؟ به راست می‌چرخانید؟ به چپ می‌چرخانید؟ همه‌چیز ــ از جمله مقیاس تمرین، راستا و ریتم ــ به نوعی به همین مسئله برمی‌گردد. برای اینکه روی مانع‌ها احساس اعتمادبه‌نفس داشته باشید، باید بدانید که کنترل در اختیار شماست. با میله‌های روی زمین می‌شود هر کاری انجام داد. از روی یکی با یورتمه رد شوید و توقف کنید. با کانتر از روی یکی رد شوید و توقف کنید. با یورتمه یا کانتر از میان یک سری میله عبور کنید. شکل هشت یا حتی یک مسیر کامل بسازید. با این تمرین‌ها، شما هر روز دوباره کمک‌های پیش‌برنده و نگه‌دارنده و همچنین کمک‌های مربوط به رفتن به راست و چپ را تثبیت می‌کنید. با تکرار، می‌توان آن را آن‌قدر دقیق کرد که هرچه در ذهن‌تان بگذرد، اسب همان را انجام دهد.

در کلینیک‌هایم، اغلب با اسب‌هایی روبه‌رو می‌شویم که بعد از فرود آمدن از روی مانع، تندتر می‌شوند. برای سوارکاری که از قبل هم کمی نسبت به پریدن مردد است، این می‌تواند مسئله‌ای مربوط به اعتمادبه‌نفس باشد. من برای کمک به شاگردانم از یک راهکار ساده استفاده می‌کنم. تند شدن بعد از مانع در واقع از دست دادن ریتم است. به شاگردان می‌گویم بلافاصله بعد از پرش، انتقال رو به پایین به یورتمه بدهند و فقط زمانی دوباره کانتر را بگیرند که اسب در یک ریتم آرام قرار بگیرد. اگر از همان ابتدا این برنامه را در ذهن داشته باشید، اعتمادبه‌نفس‌تان بیشتر می‌شود. واقعاً جواب می‌دهد. و اگر این انتقال رو به پایین را به اندازه کافی تکرار کنید، تضمین می‌کنم که در نهایت اسب‌تان از مانع می‌پرد و بعد خودش سرعت را کم می‌کند.

برایم جالب است که بعضی سوارکاران در استفاده از این ابزار مردد هستند، انگار فکر می‌کنند چنین کاری یعنی آن‌طور که باید خوب نیستند. در واقع، یک خاطره محبوب درباره همین موضوع دارم. سال‌ها پیش، یکی از دوستان خوبم ــ که یکی از مالکان اسب‌های من هم هست ــ ما را در یک کلینیک با گرگ بست، دارنده دو مدال نقره انفرادی المپیک در پرش با اسب، ثبت‌نام کرد. دوستم سوارکاری نسبتاً مبتدی است و من یک حرفه‌ای در سطح FEI هستم. آخر سر در گروهی قرار گرفتیم که در آن حدود ۲ فوت می‌پریدیم. من سوار اسبی در سطح پرلیم بودم که خیلی به او افتخار می‌کردم، اما اسب نیرومندی بود و آن روز نمی‌توانستم وادارش کنم کاری را که می‌خواهم انجام دهد. او بعد از پرش‌ها مدام تند می‌شد و در نهایت گرگ گفت: «مشکل تو این است که نمی‌توانی ریتمت را حفظ کنی. فکر می‌کنم باید هنگام فرود، یک انتقال به یورتمه بدهی. در مسیر بمان، انتقال به یورتمه بده و بعد دوباره کانتر را بگیر.» راهکاری به آن سادگی و به آن مؤثری بود. و دوستم هم از این ماجرا حسابی ذوق کرده بود!

روی مانع‌ها: رفع شتاب‌زدگی بعد از پرش

۱. آلیانس از روی یک کراس‌ریل به سمت یک اکسر کوچک می‌پرد، اما از مقدار پرش اضافه‌اش روی این مانع کوچک کاملاً پیداست که این دقیقاً همان کاری است که دوست دارد انجام دهد. من پاشنه‌ام را پایین نگه داشته‌ام، ساق پایم در وضعیت درست است و تماس دستم یکنواخت باقی مانده و همراه او روی مانع حرکت می‌کنم.
۲. از نحوه نزدیک شدنش به این اکسِر کوچک، می‌توانید اشتیاق او را ببینید. من در این گام‌های کانتر در وضعیت سه‌پوینت خود هستم و با دنبال کردن حرکت او و باز کردن آرنجم، تماس را حفظ می‌کنم.
۳. الیانس یک پرش بلند دیگر از روی اکسِر انجام می‌دهد؛ لحظه‌ای که بسیاری از اسب‌های جوان در آن شروع می‌کنند به تند شدن. من در وضعیت دو‌پوینت هستم، با او همراه می‌مانم، تماس را حفظ می‌کنم، به جلو نگاه می‌کنم و حرکت بعدی‌ام را از پیش می‌سنجم تا بعد از فرود، شتاب نگیرد.
۴. بعد از فرود، به یک سه‌پوینت سبک برگشتم و انتقال به یورتمه را خواستم. اینجا، لحظه‌ای بعد، به دو‌پوینت رفته‌ام؛ یعنی بخش بالارونده یورتمه نشسته‌ـ‌برخاسته. الیانس که ترجیح می‌دهد کانتر را ادامه دهد، کمی روی دست جلو افتاده است. به‌جای اینکه او را با دست عقب بکشم، کمی پشتم را ثابت کرده‌ام و از مرکز بدنم استفاده کرده‌ام تا تشویقش کنم تعادلش را به سمت عقب منتقل کند. برای اینکه این کار را بهتر انجام دهم، می‌توانستم پاشنه‌هایم را بیشتر پایین بدهم.
۵. نتیجه این است: انتقالی به یورتمه که در آن، او هم متعادل است و هم رو به جلو. یورتمه را ادامه می‌دهم تا وقتی که الیانس در این گام، باثبات و آرام شود، و بعد ...
۶. باز هم در جهتی که قصد دارم بروم نگاه می‌کنم، درخواست کانتر می‌دهم و یک شروع فوق‌العاده و متعادل در کانتر می‌گیرم. وقتی با اسبی کار می‌کنم که بعد از پرش‌ها تمایل به شتاب گرفتن دارد، حاضرم این توالی را هرچند بار که لازم باشد تکرار کنم تا او به‌صورت خودکار بعد از مانع سرعتش را کم کند و منتظر دستور بماند، چون می‌دانم این روش جواب می‌دهد.

عجله نکنید

آخرین نکته درباره اینکه چگونه رهبر اسب‌تان شوید، چیزی است که ایان میلار، سوارکار المپیکی پرش با اسب از کانادا، به من گفت: هرگز با اسب‌تان عجله نکنید. اگر احساس نکنید تحت فشار زمان هستید، او بهتر و با ثبات بیشتری یاد می‌گیرد. اگر فقط ۱۵ دقیقه برای اسب‌تان وقت دارید، باز هم می‌توانید در همین مدت کارهای زیادی انجام دهید؛ برای مثال کار از روی زمینِ ارزشمند. اما پیش از آنکه قلاده‌اش را ببندید، باید دقیقاً مشخص کنید که می‌خواهید چه کاری انجام دهید.

همه ابزارهایی که توضیح داده‌ام، اگر حاضر باشید آن‌قدر تکرارشان کنید تا اسب‌تان متوجه شود چه می‌خواهید، کارآمد خواهند بود. اصول پایه اسبداری خوب و سوارکاری خوب، فرمول جادویی‌ای نیست که سوارکاران طراز اول آن را برای خودشان نگه دارند. این اصول پایه همان چیزهایی هستند که همیشه بوده‌اند. ساختن اعتمادبه‌نفس، یعنی آمادگی برای شناختن این اصول پایه و تکرار کردن آن‌ها، بارها و بارها.

وقتی به رهبر اسب‌تان تبدیل می‌شوید، تکرار برای کنار آمدن با اضطراب طبیعیِ چالش‌هایی مثل سواری در یک مسیر کراس‌کانتری هم عامل کلیدی است. واقعیت این است که ایونتینگ ورزشی است که ترس ایجاد می‌کند و بخشی از جذابیتش هم غلبه بر همین ترس است. وقتی این کار را بارها و بارها انجام دهید، ترس شما دیگر کمتر از جنس وحشت واقعی است و بیشتر به اضطراب عملکرد مربوط می‌شود؛ از جنس این‌که «امیدوارم در مانع ۶ خراب نکنم». در این روند، لازم است برای رفتن به سطوح بالاتر عجله نداشته باشید. یک رهبر خوب از کسانی که هدایت‌شان می‌کند مراقبت می‌کند. پیش از آن‌که یک سطح بالاتر بروید، سطح فعلی مسابقه باید برای شما و اسب‌تان آسان به نظر برسد. اگر اسب‌تان اعتمادبه‌نفس دارد و همه اصول پایه‌ای را که درباره‌شان صحبت کرده‌ام انجام داده‌اید، احتمالاً آماده‌اید.

«از پسش برمی‌آیی»

شارون وایت می‌گوید: «شما به عنوان سوارکاری که هنوز در حال یادگیری است، می‌خواهید کنار کسی آموزش ببینید که به شما این حس را بدهد که از عهده‌اش برمی‌آیید؛ هر چالشی که در آن لحظه پیش روی‌تان باشد.» برنامه آموزشی و تمرینی او در لست فرانتیر فارم در سامیت پوینت، ویرجینیای غربی، دقیقاً چنین منبعی از دلگرمی و اعتمادبه‌نفس است. قدردانی شاگردانش برای هر کسی که موج تشویق هواداران نارنجی‌پوشی را که در مسیر کراس‌کانتری دنبالش می‌کنند دیده باشد، کاملاً آشکار است.

مسیر حرفه‌ای شارون زیر تأثیر بعضی از بزرگان ورزش سوارکاری شکل گرفته است. او در سال‌های نخست با چهره‌های افسانه‌ای ایونتینگ، بروس دیویدسن و تورنس واتکینز، سواری کرد. یکی از تأثیرهای مداوم بر او جیم ووفورد، ستاره بین‌المللی، بوده که همچنان برای سواری او و نیز مسیر کلی حرفه‌ای‌اش نقش یک مشاور قابل اتکا را دارد. جیم می‌گوید: «او مجموعه‌ای کم‌نظیر است. سوارکار و اهل اسب فوق‌العاده‌ای است و مربی بسیار خوبی هم هست. برخلاف بسیاری از سوارکاران طراز اول، به شاگردانش می‌گوید برای بهتر شدن چه کاری باید انجام دهند؛ نه این‌که شارون خودش چه می‌کرد.» لیندا زنگ، داور «او» FEI و سوارکار درساژ جایزه بزرگ، هم به طور منظم برای مربیگری به مزرعه شارون می‌آید.

درباره شارون وایت

شارون وایت سوارکار بین‌المللی ایونتینگ سه‌روزه در سطح CCI5*، مربی و مدرس دارای گواهی ECP سطح ۴ انجمن ایونتینگ ایالات متحده است که در لست فرانتیر فارم در سامیت پوینت، ویرجینیای غربی، فعالیت می‌کند. در کارنامه وایت بیش از ۱۰ حضور در رقابت سه‌روزه کنتاکی با پنج اسب مختلف دیده می‌شود. او همچنین برای شرکت در رقابت‌های CCI5* در لوهمولن (فرانسه) و له اتوال دو پو (فرانسه) و نیز رقابت‌های CCI4* در بوکلو (هلند) و هارتپری (بریتانیا) به خارج از کشور سفر کرده است. او اخیراً هم با کلاوس ۶۳ در بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۲۳ به مدال نقره تیمی رسید.

این مطلب نخستین بار در شماره مه ۲۰۱۵ پرکتیکال هورسمن منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی