چگونه با شکست کنار بیاییم و به میدان برگردیم
در نخستین صبح از کمپ ویندورا متعلق به بوید و سیلوا مارتین در تابستان امسال، ناتالی هامل از سوارکاران و حاضرانِ ناظر پرسید آیا ویل کولمن را یک قهرمان می‌دانند یا نه.
هامل با چشمکی به بوید گفت: «قصد بی‌احترامی به این آقایی که ته سالن نشسته را ندارم، اما ویل کولمن (Will Coleman) واقعا آدمی بسیار دقیق و موشکاف است؛ برای همین، وقتی در تریون در سال ۲۰۲۵ در رقابت CCI4*-S مسیر را اشتباه رفت، اتفاق بزرگی بود. اما بعد دوباره خودش را جمع‌وجور کرد و بهار امسال پنج‌ستاره کنتاکی را برد.»
در سومین دوره آخر هفته آموزشیِ پرفشار و پرتحرک مارتین‌ها که با آموزش‌های فردی همراه بود، پرکتیکال هورسمن این فرصت را داشت که در جلسه مربیگری ذهنی هامل حضور داشته باشد؛ جلسه‌ای که او در آن، شرکت‌کنندگان کمپ را با مفهومی آشنا کرد که خودش از آن با عنوان «ذهنیت قهرمان» یاد می‌کند؛ مجموعه‌ای از استانداردهای عملکردی که به بوید مارتین (Boyd Martin) کمک کرده تا به چهار دوره بازی‌های المپیک برسد.
در ورزش سوارکاری، توانایی حفظ ذهنی شفاف و متمرکز بر لحظه، برای موفقیت در زین کاملا حیاتی است. ورزش ما نه‌تنها به تصمیم‌گیری‌های آنی و در کسری از ثانیه نیاز دارد، بلکه به شراکت ما با یک حیوان زنده و توانایی برقراری ارتباط با او هم وابسته است. هامل گفت: «اگر حضور ذهن نداشته باشید، اسب‌تان این را خواهد فهمید.»
در اینجا، راهبردهایی را که هامل در جلسه امسالِ کمپ ویندورا مطرح کرد مرور می‌کنیم؛ از جمله اینکه چگونه می‌توان حاشیه‌ها و آشفتگی‌های غیرضروری را حذف کرد و برای نزدیک شدن به هدف‌ها، احساس ناراحتی و ناآرامی را پذیرفت. او همچنین پنج ستون اصلی «کد C.H.A.M.P.» را توضیح می‌دهد تا درک روشن‌تری از ذهنیت قهرمان به دست آید.
چرا این موضوع اهمیت دارد؟ هامل گفت اگر در ورزش‌های سوارکاری فعالیت می‌کنید، شکست اجتناب‌ناپذیر است. به همین دلیل، تمرین دادن ذهن برای اینکه بلافاصله پس از اشتباهات، خود را از درام و افکار منفی پاک کند، نقش کلیدی در توانایی شما برای ارتباط با اسب‌تان دارد؛ و در نهایت، در موفقیت‌تان تعیین‌کننده است.
چه چیزی یک قهرمان را تعریف می‌کند؟
هامل، مربی قدیمی عملکرد و روان‌شناسی ورزشی بوید، گفت: «همه ما بوید را یک قهرمان می‌دانیم و از نظر فنی هم همین‌طور است. اما او بی‌نقص نیست. شکست‌های زیادی داشته است.» او ادامه داد: «اما در شکست گیر نمی‌کند. خودش را بازیابی می‌کند و جلو می‌رود. قهرمان همین کار را می‌کند: شکست می‌خوری و دوباره به میدان برمی‌گردی.»
هامل تاکید کرد که پایبند کردن خود به یک معیار ناممکنِ بی‌نقص بودن، مانع پیشرفت واقعی می‌شود.
او گفت: «چند بار برایتان پیش آمده که اشتباهی کرده‌اید و بعد همه‌چیز از کنترل خارج شده است؟ مغزتان برایتان انواع و اقسام روایت‌ها می‌سازد: تو افتضاحی؛ به اندازه کافی خوب نیستی؛ نباید در این ورزش باشی. اما این چیزها حقیقت ندارند. در واقعیت بمانید و به واقعیت‌های عینی پایبند باشید، هرچند این کار برای انسان‌ها سخت است.»
بوید در سخنرانی خوشامدگویی خود گفت فضای کمپ طوری طراحی شده است که فرصت اشتباه کردن و تجربه ناامیدی یا حتی خجالت‌زدگی را در اختیار شرکت‌کنندگان بگذارد.
او به شرکت‌کنندگان اردو گفت: «با ذهنی باز واردش شوید و بدانید که قرار نیست همه‌چیز بی‌نقص باشد. وقتی در موقعیتی کمی ناراحت‌کننده قرار می‌گیرید، این حس شبیه همان احساسی است که در مسابقات تجربه می‌کنید، و اغلب همان‌جاست که بیشترین چیز را درباره خودتان یاد می‌گیرید.»
از حاشیه دوری کنید و اضافات را کنار بزنید
هامل گفت چند سال پیش، یکی از شاگردانش در کنتاکی همراه با فیلیپ داتون مشغول بازدید از مسیر کراس‌کانتری بود و گزارش داد که میان سوارکاران درباره تعداد گام‌ها در یک ترکیب مشخص، بحث و حاشیه زیادی وجود دارد. به همین دلیل، هامل تصمیم گرفت همان سوال مسیر را با بوید قدم بزند.
هامل گفت: «او گفت: ‹با یک چهارگام رو به جلو وارد شو› و ما فقط به قدم زدن روی خط ادامه دادیم. همان لحظه با خودم گفتم: بله! این یعنی زندگی در واقعیت و دقیقا همان چیزی است که همیشه سعی می‌کنم آموزش بدهم. شما نمی‌توانید سوال مسیر را عوض کنید. آیا قرار است از آن بپرید؟ بله. آیا قرار است انصراف بدهید؟ نه. ذهنتان را روی حل کردن سوال بگذارید، نه گلایه کردن از آن. این حاشیه‌ها واقعا اتلاف انرژی است.»
هامل گفت انسان‌ها به‌طور طبیعی به درگیر شدن در حاشیه‌های دیگران کشیده می‌شوند. برای مثال، اگر فکر کنند یک مانع منصفانه نیست، ممکن است شما را هم به وسواس پیدا کردن درباره آن بکشانند. آب‌وهوا هم یکی دیگر از موضوع‌های رایجی است که برای سوارکاران، به‌ویژه ایونترها، حاشیه و اضطراب ایجاد می‌کند.
هامل اشاره کرد وقتی پیش‌بینی هوا ناامیدکننده به نظر می‌رسد، ممکن است وسوسه شوید که به خودتان بگویید: «خب، به هر حال فکر نمی‌کنم این مسیر منصفانه باشد. با این وضعیت هوا هم فکر نمی‌کنم امروز مسابقه بدهم، چون من آدم خوبی برای اسب هستم.»
بوید هم دریافته است که سوارکاران به‌عنوان یک گروه، ظاهرا جمعی روی آب‌وهوا وسواس پیدا می‌کنند. او گفت: «چه کمی هوا گرم باشد، چه در پیش‌بینی باران آمده باشد و همه مدام رادار را چک کنند، این موضوع می‌تواند به‌شدت حواس‌پرت‌کن باشد. در ورزش ما، فرقی نمی‌کند باران ببارد، تگرگ بیاید یا آفتاب بتابد. اگر زمان شروع شما ۸:۳۲ باشد، ساعت ۸:۳۲ حرکت می‌کنید.»
در جریان رقابت درساژ در مسابقات سه‌روزه کنتاکی دفندر ۲۰۲۵ در سطح CCI5*-L، بوید و کوماندو ۳ در میان بارش سیل‌آسا نمایشی قدرتمند ارائه کردند و تا رده دوم جدول موقت پایان روز بالا آمدند. در حالی که باران شدید ورزشگاه رولکس را خیس کرده بود و تماشاگران و خبرنگاران برای پناه گرفتن می‌دویدند، بوید با تمرکزی کامل روی خط میانی ماند.
بوید با خنده گفت: «یادم هست با خودم فکر می‌کردم، من هفت دقیقه هر کاری را می‌توانم انجام بدهم.» او بعدا به هامل گفت که اصلا متوجه باران نشده بود. در واقع، هامل گمان می‌کند که شاید همین باران به او کمک کرده بود تمرکز بیشتری داشته باشد.
هامل تاکید کرد که گاهی به‌سادگی از این نکته غافل می‌شویم که ذهن تا چه اندازه می‌تواند قدرتمند باشد و دوری از حاشیه می‌تواند به تمرکز دقیق‌تر کمک کند. اما او توضیح داد که دور ماندن از حاشیه‌های دیگران همیشه کافی نیست. برای مثال، اگر اشتباهی مرتکب شوید و بعد خودتان را بابت آن سرزنش کنید، در واقع دارید درون خودتان حاشیه ایجاد می‌کنید.
او گفت: «پس سوال این است که بعد از رخ دادن چنین چیزی، چطور خودتان را از نو تنظیم می‌کنید؟ من نمی‌توانم به شما یاد بدهم که بی‌نقص باشید. شما اشتباه خواهید کرد. شکست خواهید خورد. ناامید خواهید شد و شاید حتی احساس شرمندگی کنید.» هامل افزود: «اصل ماجرا این نیست که بخواهید جلوی رخ دادن این چیزها را بگیرید.
«موضوع این است که چطور از آن‌ها برمی‌گردید. با چه سرعتی می‌توانید از حاشیه‌ای که ذهنتان ساخته بیرون بیایید؛ اینکه به اندازه کافی خوب نیستید، این اتفاق هیچ‌وقت برای فلانی نمی‌افتد، یا اگر فقط اسب بهتری داشتید یا پول بیشتری داشتید. همه این‌ها فقط سروصدا و حاشیه بی‌فایده است.»
چارچوب کد C.H.A.M.P.
هامل گفت پیش از هر افت احتمالی در عملکرد، هر ورزشکاری نشانه‌های هشداردهنده‌ای را تجربه می‌کند. تفاوت میان سوارکارانی که نمی‌توانند بر این علائم هشدار غلبه کنند و قهرمانان، از نظر او، در این است که سوارکاران طراز اول یاد می‌گیرند وقتی این نشانه‌ها ظاهر می‌شوند، خودشان را قضاوت نکنند و برای خود حاشیه نسازند. او توضیح داد: «آن‌ها فقط این نشانه‌ها را تشخیص می‌دهند و خودشان را از نو تنظیم می‌کنند تا بتوانند به اقدام ضروری بعدی که پیش رویشان است برگردند.»
هامل این سرواژه C.H.A.M.P. را از طریق مسترکلاسی که با بوید با عنوان «کد قهرمان» طراحی کرده، ایجاد کرد تا به سوارکاران کمک کند بهتر درک کنند و بهتر مسیر خود را پیدا کنند که قهرمانان چگونه فکر می‌کنند، چگونه رفتار می‌کنند و در قبال چه چیزهایی خود را پاسخ‌گو می‌دانند.
خونسردی
هامل گفت این به توانایی شما برای در لحظه ماندن مربوط می‌شود؛ زمانی که فشار، اضطراب، عدم قطعیت یا انتظارها بالا می‌رود. او خاطرنشان کرد: «خونسردی به شما اجازه می‌دهد روی آنچه در کنترل‌تان است تمرکز کنید و اقدام درست بعدی را انجام دهید. این کار بسیار دشوار است، اما برای رشد به‌عنوان یک سوارکار فوق‌العاده مهم است. شما می‌خواهید در آن لحظات بتوانید به ذهن و بدن خود اعتماد کنید.
«شاید این موضوعی باشد که همیشه فکر می‌کنید یک روز بالاخره برای حل آن وقت خواهید گذاشت. اما این روند از تک‌تک لحظه‌ها شروع می‌شود؛ اینکه فارغ از میزان فشار، در لحظه بمانید. پس دقیقا چگونه می‌توانید خودتان را تمرین دهید که با افزایش فشار، همچنان در لحظه بمانید؟»
هامل توضیح داد که نشانه‌های مثبت برای حضور ذهن، شامل اعتماد، اجرای درست و تمرکز بر چیزهایی است که می‌توانید کنترل کنید. او افزود: «حتی تمرکز روی چیزهای کوچک، مثل جای دست‌ها، پاشنه‌ها و نگاه‌تان، می‌تواند به شما کمک کند آرامش خود را پیدا کنید. فکر کردن به چیزهایی که در آن لحظه نمی‌توانید کنترل کنید، هرگز کمکی نمی‌کند.»
هامل به شرکت‌کنندگان اردو توصیه کرد به لحظه‌ای در گذشته فکر کنند که فشار بالا بوده و آن‌ها آرامش و تمرکزشان را از دست داده‌اند. شاید در کراس‌کانتری فاصله نامناسبی تا مانع داشته‌اید یا در تست درساژتان اشتباهی مرتکب شده‌اید.
او توصیه کرد: «اجازه بدهید ذهنتان آن لحظه را دوباره زندگی کند و به این فکر کنید که از دست دادن حضور ذهن چه حسی داشت. بعد از خودتان بپرسید: ‹وظیفه من در آن لحظه دقیقاً چیست؟› احتمالاً مغزتان یک میلیون پاسخ مختلف به شما داده است. انتخاب یک نشانه مثبت برای اجرای درست، به عهده خود شماست. شاید این کار به سادگی پایین دادن پاشنه‌ها باشد. فقط خودتان را در حال انجام دادن همان کار تجسم کنید.»
فروتنی
هامل گفت به‌ویژه برای سوارکاران، فروتنی یعنی آمادگی برای یادگیری، رشد و پیشرفت، بدون ترس از اشتباه و بدون آن‌که خودتان را در سیلی از بازخورد منفی غرق کنید. او گفت: «حتی قهرمانان هم اشتباه می‌کنند. اگر ویل کولمن بتواند در کراس‌کانتری مانعی را جا بیندازد، شما هم می‌توانید. مطمئنم بوید هم یکی دو مانع را از دست داده است. شما انسان هستید و حق دارید اشتباه کنید.»
هامل توضیح داد فروتنی به این معنا نیست که خودتان را بیش از حد بزرگ کنید یا توانایی‌هایتان را اغراق‌آمیز نشان دهید، اما از آن طرف هم به معنای کوچک شمردن خودتان نیست. او افزود: «وقتی خودتان را تحقیر می‌کنید، این صدای ایگوی شماست. این موضوع نمی‌گذارد کاملاً در لحظه حاضر باشید. آیا تا به حال سرزنش کردن خودتان به خاطر یک اشتباه واقعاً برایتان جواب داده است؟ احتمالاً نه.»
«در واقع، این کار حواس شما را از چیزی که می‌توانید کنترل کنید، پرت می‌کند. در آن لحظه، نباید به خودتان اجازه بدهید در این باور گرفتار شوید که یک شکست، تعریف‌کننده هویت شماست. در عوض، از خودتان بپرسید از آن اشتباه چه چیزی یاد گرفته‌اید و چطور می‌توانید متعهد شوید در آینده از تکرار آن جلوگیری کنید.»
هامل بر اهمیت تجربه‌کردنِ واقعیِ حس ناامیدی هنگام بازیابی و تنظیم دوباره پس از یک اشتباه تأکید کرد. او گفت بسیاری از سوارکاران این احساسات را کنار می‌زنند و فقط به مسیر ادامه می‌دهند.
هامل توضیح داد: «از لحظه‌ای که به دنیا می‌آییم، یاد می‌گیریم از احساسات‌مان دوری کنیم. هرچه ظرفیت بیشتری برای کنار آمدن با ناامیدی‌ها در خودتان ایجاد کنید، این ناامیدی‌ها قدرت کمتری پیدا می‌کنند و به شما اجازه می‌دهند سریع‌تر خودتان را دوباره تنظیم کنید. گاهی ذهن ما بیش از حد فعال می‌شود تا به ما کمک کند احساس‌کردن را دور بزنیم. به همین دلیل باید یاد بگیرید با این احساس بنشینید و آن را تحمل کنید. اگر از این احساسات عبور کنید و نادیده‌شان بگیرید، آن بازتنظیم اتفاق نمی‌افتد.»
هم‌راستایی
هامل گفت این موضوع به شناخت خود، درک خواسته‌ها و وفادار ماندن به مسیر شخصی‌تان مربوط می‌شود. او توضیح داد: «می‌بینم که خیلی از سوارکاران جوان با این مسئله دست‌وپنجه نرم می‌کنند. هرچه بزرگ‌تر می‌شویم، با خودمان و آنچه می‌خواهیم راحت‌تر کنار می‌آییم. اما برای سوارکاران جوان، گرفتار شدن در چرخه مقایسه آسان‌تر است. می‌شنوم که سوارکاران جوان مدام خودشان را با دیگران مقایسه می‌کنند؛ اینکه چه کسی بیشتر دارد یا والدین چه کسی پول بیشتری خرج کرده‌اند. این می‌تواند وسوسه‌کننده باشد، اما کمکی به شما نمی‌کند. در عوض، در لحظه بمانید و بیشترین بهره را از داشته‌های خود ببرید.»
استادی
هامل توضیح داد که استادی به توانایی شما در پذیرفتن واقعیت مربوط می‌شود. او گفت: «موضوع این است که مسئولیت تجربه خودتان را بپذیرید و خودتان را از دل چالش‌ها عبور دهید. این به شما اجازه می‌دهد آگاهانه واکنش نشان دهید، نه اینکه احساسات، روایت‌های ذهنی یا شرایط شما را پیش ببرند. انجام این کار واقعاً دشوار است و به تمرین زیادی نیاز دارد. به همین دلیل است که به آن استادی می‌گویند.»
استانداردهای عملکرد
هامل اشاره کرد که این استانداردها به سطحی مربوط می‌شوند که یک سوارکار، صرف‌نظر از شرایط، حال‌وهوا یا انگیزه‌اش، خود را در برابر آن پاسخ‌گو می‌داند. او گفت: «این به شما امکان می‌دهد بر پایه تعهد و ثبات عمل کنید، نه اینکه منتظر بمانید تا احساس آمادگی به سراغ‌تان بیاید. در اصل، شما یک برنامه دارید و به آن پایبند می‌مانید.»
هامل گفت چند نشانه هشداردهنده در این بخش شامل تغییر برنامه در آخرین لحظه و پرهیز از هدف‌گذاری یا ایجاد روتین‌ها و عادت‌هایی است که به رسیدن به آن اهداف کمک می‌کنند. او گفت: «نمی‌توانید منتظر بمانید تا انگیزه ناگهان سراغ‌تان بیاید. و نباید احساس استحقاق داشته باشید. مربی‌ها، دیگران و اسب‌ها هیچ بدهی‌ای به شما ندارند. در عوض، این شما هستید که به خودتان بدهکارید تا به استانداردهای خودتان پایبند بمانید.»
نشانه‌های مثبت در مسیر رسیدن به استانداردهای عملکردی، شامل انضباط، تعهد و این باور است که شما هم به اندازه دیگران شانس دارید. برای شرکت‌کنندگان در اردو که شاید هنوز مجموعه‌ای از استانداردهای شخصی خود را نداشته باشند، هامل توصیه کرد به سوارکارانی فکر کنند که تحسین‌شان می‌کنند.
او گفت: «به کسی مثل بوید فکر کنید و اینکه گام بعدی او چه خواهد بود. روزها، هفته‌ها و ماه‌های او از قبل تنظیم شده است؛ قطار بوید مدام در حرکت است. در واقع، برای او پیاده شدن از این قطار بیشتر از این انرژی می‌برد که فقط صبح حاضر شود و سوارش شود.»
او گفت: «اما این از آن‌جا نمی‌آید که او از خواب بیدار شود و کارهایش را بر اساس احساسی که آن روز دارد تنظیم کند. این نتیجه داشتن یک برنامه و صرف ۱۰۰ درصد توان برای اجرای همان برنامه است. قهرمانان مسئولیت کامل را می‌پذیرند و یاد می‌گیرند با تدبیر عمل کنند و از اشتباهات به‌عنوان مصالح موفقیت استفاده کنند.»
برای اطلاعات بیشتر:
- می‌توانید پادکست پرکتیکال هورسمن با ناتالی هامل را از اینجا گوش کنید.
- برای آشنایی بیشتر با مسترکلاس بوید مارتین و ناتالی هامل با عنوان «کد قهرمان»، اینجا را ببینید.
- برای کسب اطلاعات بیشتر درباره اردوی سالانه ویندورا به میزبانی بوید و سیلوا مارتین، اینجا کلیک کنید.
درباره ناتالی هامل
ناتالی از ۱۰ سالگی سوارکاری را آغاز کرد و پس از پیشرفت در رده‌ها، در نهایت به سطح سه‌ستاره رسید و کار با مایکل پولارد را شروع کرد. اما پس از دو فاجعه پیاپی که با مرگ ناگهانی چند اسب همراه بود، آن‌قدر از نظر روحی آسیب دید که دیگر نتوانست به حضور در ورزش سوارکاری ادامه دهد و انرژی و اشتیاقی که برای سوارکاری داشت، به‌تدریج به سمت ادامه تحصیلات عالی تغییر مسیر داد.
او پس از دریافت دکترای روان‌شناسی بالینی، «کوچینگ ناتالی هامل» را راه‌اندازی کرد؛ برنامه مربیگری عملکرد فردی او که با هدف کمک به سوارکاران برای عبور از موانع ذهنی و احساسی طراحی شده است. ناتالی با بهره‌گیری از علوم اعصاب و یکپارچه‌سازی جسمانی، به ورزشکاران نخبه کمک می‌کند واکنش فیزیولوژیک خود به استرس را بازتنظیم کنند تا در مهم‌ترین لحظات به شفافیت ذهنی، ثبات و جریان عملکردی دسترسی داشته باشند.
او با شماری از چهره‌های مطرح ایونتینگ، از جمله بوید مارتین و هانا سو هولبرگ، و همچنین سوارکاران بی‌شمار دیگری کار کرده است؛ سوارکارانی که در الگوهای تکرارشونده منفی گرفتار شده بودند، الگوهایی که اغلب در بدترین لحظه‌ها سر بر می‌آورند؛ روی سنترلاین، در ورودی میدان یا در گوشه‌های ساکت زندگی روزمره. ناتالی در روش‌های مربیگری خود بر این تمرکز دارد که به سوارکاران کمک کند خط پایه خود را بازتنظیم کنند، موانع ناخودآگاه عملکردی را کنار بزنند و با آرامش، قدرت و هدفمندی بیشتری رقابت کنند.