چطور اسب‌تان را وادار کنید شما را بهتر بفهمد

چهار نعل: چطور اسب‌تان را وادار کنید شما را بهتر بفهمد

کالان سولم (Callan Solem)، سوارکار مطرح جایزه بزرگ پرش با اسب، هر روز و با هر اسبی که سوار می‌شود این چک‌لیست را مرور می‌کند:

او این فهرست را با ۱۸ سوارکار شرکت‌کننده در کلینیک در میان گذاشت و توضیح داد که هر یک از این موارد چه ارتباطی با سوارکاری ایمن و صحیح و همچنین اصول درست اسب‌داری دارد.

این سوارکاران از مرکز سوارکاری سرین ایکرز در بلومونتِ ویرجینیا آمده بودند و پس از پیروزی در مسابقه روحیه گروهی شب اصطبلِ نمایش بین‌المللی اسب واشینگتن ۲۰۱۶، یک روز آموزش با کالان را به دست آورده بودند.

کالان که اکنون در چستر اسپرینگزِ پنسیلوانیا مستقر است، با تجربه‌ای فراوان در این کلینیک حاضر شد: او در تیم جام ملت‌های آمریکا در ریو دو ژانیرو، روتردام، لومن، فالستربو و رم رقابت کرده است.

او و وی‌دی‌ال ویزارد (VDL Wizard) در فینال جام جهانی پرش با اسب لونژین FEI در سال ۲۰۱۶ در گوتنبرگِ سوئد، بهترین نتیجه را در میان آمریکایی‌ها کسب کردند و با قرار گرفتن در رده هفتم به کار خود پایان دادند؛ همچنین کالان در فهرست کوتاه ۱۰ سوارکار برتری بود که برای المپیک ۲۰۱۶ مورد بررسی قرار گرفتند.

در کلینیک نمایش بین‌المللی اسب واشینگتن، از کوچک‌ترین سوارکاران پونی‌سوار تا آماتورهای بزرگسال، همگی در یک روز خنک و بارانیِ بهاری با شرایط جوی کنار آمدند و تمرین کردند.

با این حال، کالان فضایی گرم و ساختاری منظم برای هر جلسه آموزشی ایجاد کرد؛ ساختاری که به سوارکاران یادآوری می‌کرد اصول پایه، در هر سطحی از سوارکاری، چه‌قدر اهمیت دارد و در عین حال باعث شد آب‌وهوا را از یاد ببرند.

با آغاز سواری هر گروه، کالان سطح سوارکاری و همچنین تجهیزات اسب‌ها را ارزیابی کرد.

او برای بهتر شدن اندازه و راحتی، اصلاحات کوچکی در تجهیزات انجام داد: نگه‌دارنده‌های لگام یکی از اسب‌ها را به جای خود برگرداند، سینه‌بندِ بیش از حد سفتِ اسب دیگری را شل کرد و بخش اضافه چرم رکاب‌ها را جمع کرد تا هنگام حرکت اسب‌ها به اطراف تکان نخورد.

او بر اهمیت رسیدگی به همین جزئیات به ظاهر کوچک تأکید کرد.

او گفت: «این کار باعث می‌شود این موارد به محرک‌های اضافی تبدیل نشوند؛ محرک‌هایی که ممکن است حواس اسب را از کاری که باید انجام دهد پرت کنند.»

در ادامه و هم‌زمان با گرم کردن، کالان از سوارکاران خواست موقعیت بدنی خود را بررسی کنند و روی این موارد تمرکز داشته باشند:

کالان گفت: «وقتی اسب‌تان با موقعیت بدنی شما راحت باشد، می‌تواند شما را به‌راحتی حمل کند.»

سپس پرسید: «چرا روی اصول پایه تمرکز می‌کنیم؟»

یکی از سوارکاران پاسخ داد: «برای این‌که ساق آرامی داشته باشیم»، و دیگری گفت: «تا اسب‌مان بتواند بفهمد.» کالان در توضیح این پاسخ‌ها گفت اسب‌ها برای این‌که کارشان را خوب انجام دهند، نباید مجبور باشند از میان عوامل حواس‌پرت‌کن عبور کنند و آن‌ها را کنار بزنند.

یک وضعیت بدنی محکم، حواس‌پرتی‌ها را به حداقل می‌رساند و کمک‌ها را واضح نگه می‌دارد.

برای تقویت وضعیت پاهای سوارکاران، کالان یک تمرین ساده در یورتمه نشسته‌ـ‌بلند معرفی کرد: سوارکاران باید «دو گام بالا بمانند و یک گام بنشینند.» هرچه سوارکاران بهتر شدند، شیوه حرکت اسب‌هایشان هم بهتر شد.

بسیاری همچنین دریافتند که در این مرحله، استفاده از کمک‌ها برایشان آسان‌تر شده است.

کالن درباره کمک‌ها گفت آرام‌تر کردن ساق پا، ارتباط را ساده نگه می‌دارد؛ آرام‌تر کردن دست، اسب را هدایت می‌کند؛ و آرام‌تر کردن بدن به سوارکار اجازه می‌دهد بهتر دور اسب بنشیند تا اثر کمک‌ها روشن‌تر و واضح‌تر باشد.

آخرین موضوعی که در گرم‌کردن مورد توجه قرار گرفت، احساسات و نگرش سوارکار بود. همان‌طور که همیشه پیش می‌آید، بعضی اسب‌ها آرام بودند، بعضی هیجانی‌تر و بعضی دیگر هم به‌راحتی حواسشان پرت می‌شد. کالن سوارکارانِ اسب‌های آرام را تشویق کرد که سطح انرژی خود را بالا ببرند و این کار را با استفاده سریع، سبک و مکرر از کمک‌ها انجام دهند، نه با شدت بیشتر. در مقابل، کسانی که اسب‌های هیجانی‌تر و حواس‌پرت‌تر را می‌راندند، باید احساسات خود را به سطحی آرام‌تر می‌رساندند؛ با نفس عمیق کشیدن، آرام‌تر شدن در استفاده از کمک‌ها و نشستن نزدیک‌تر به اسب‌هایشان؛ «در ذهن‌تان آرام و آهسته بمانید.» اطمینان از این‌که انرژی بین اسب و سوارکار مناسب و مثبت باشد، جلسه تمرینی بهتری ایجاد می‌کرد.

ترنزیشن‌ها

پس از آن‌که سوارکاران اسب‌هایشان را گرم کردند و فهرست موارد لازم را به پایان رساندند، تمرین‌ها آغاز شد. کالن با تکیه بر وضعیت‌های باثبات‌تری که در گرم‌کردن به دست آمده بود، از سوارکاران خواست ترنزیشن‌های خود را بهبود بدهند. او الگوهایی طراحی کرد که شامل تغییرات متعدد بین گام‌ها بود. یکی از این الگوها شامل موارد زیر بود:

در ترنزیشن‌های رو به جلو، سوارکاران باید تمرکز می‌کردند که شانه‌ها را عقب نگه دارند و در عین حال با کمترین استفاده ممکن از ساق، اسب‌هایشان را به حرکت بیندازند. برای انجام ترنزیشن‌های کاهشی، لازم بود عمق نشستن و تماس پای خود را حفظ کنند و هم‌زمان روی عنان با «انگشتان» حالت بده‌بستان ایجاد کنند، حتی اگر این ترنزیشن‌ها زمان بیشتری می‌برد. کالن گفت: «خیلی بهتر است که تعداد بسیار زیادی ترنزیشن نرم و روان انجام بدهید تا این‌که فقط ادامه بدهید یا دهان اسب‌تان را سفت کنید.» او به آن‌ها یادآوری کرد: «وقتی وضعیت بدن‌مان را آرام و باثبات نگه می‌داریم، اسب‌ها بهتر صدای ما را می‌شنوند.»

یک یا دو سوارکار در پیدا کردن کانتری که اسب‌هایشان بتوانند آن را حفظ کنند و دوباره به آن برگردند، دچار مشکل شدند. کالن به آن‌ها گفت بهترین کانتر اسب، همان کانتری است که در چراگاه انجام می‌دهد و سوارکاران را تشویق کرد برای رسیدن به همان حالت ایده‌آل سوارکاری کنند؛ چه لازم باشد اسب را رو به جلوتر برانند و چه فقط «کمی مهارش کنند.» به‌محض آن‌که ترنزیشن‌ها نرم و روان شد و اسب‌ها و سوارکاران در جریان کار به آرامش رسیدند، چوب‌های یورتمه و موانع کوچک هم به تمرین اضافه شد.

موانع

کالن ابتدا از سوارکاران خواست از روی چهار چوب زمینی که کمی خارج از خط مرکزی چیده شده بود، با یورتمه عبور کنند. (برای اسبی با طول گام متوسط، فاصله چوب‌ها حدود ۴ فوت و ۳ اینچ در نظر گرفته می‌شود، اما بسته به طول گام اسب یا پونی، باید این فاصله کمتر یا بیشتر شود.)

برای بالا بردن آگاهی سوارکاران از وضعیت اسب، او از آن‌ها می‌خواست با صدای بلند اعلام کنند که اسب هنگام عبور از اولین تیرک، با کدام دستِ جلو پیش می‌رود.

این کار برای بعضی از سوارکاران کم‌سن‌وسال‌تر چالش‌برانگیز بود، اما از تلاش برای تشخیص آن لذت می‌بردند.

سپس، یک گام بعد از تیرک‌های یورتمه‌ای، حدود ۹ فوت، کالن یک مانع ضربدری ــ یا برای سوارکاران پیشرفته‌تر یک مانع عمودی کوچک ــ چید و پس از آن با فاصله دو گام، ۲۲ فوت، یک اکسِر کوچک قرار داد.

سوارکاران چهار تیرک را با یورتمه طی می‌کردند، مانع ضربدری را با یورتمه می‌پریدند و سپس مانع اکسِر را با کانتر رد می‌کردند.

وقتی سوارکاران به این تمرین مسلط شدند، او از آن‌ها خواست یک بار دیگر همان مسیر را بروند و بعد روی یک دایره به راست با کانتر حرکت کنند و از روی یک کاوالتی که عمود بر خط تیرک‌های یورتمه‌ای قرار گرفته بود عبور کنند.

پس از آن، او موانع بیشتری اضافه کرد تا یک مسیر شامل ۶ تا ۸ مانع شکل بگیرد.

وقتی سوارکاران به نوبت مسیر را می‌رفتند، چند نکته اصلی برجسته شد:

اعتمادبه‌نفس اسب‌ها و سوارکاران بیشتر و بیشتر شد و خیلی زود همه می‌توانستند همان‌طور که می‌خواستند به مانع بعدی در مسیر برسند.

به لطف برنامه‌ریزی‌ای که سوارکاران انجام می‌دادند، دیگر مسئله این نبود که آیا مسیر را خوب طی خواهند کرد یا نه؛ بلکه این بود که چگونه آن را طی خواهند کرد.

آن‌ها بسته به انتخاب خود، پیچ‌های باز یا تیز می‌گرفتند، فاصله‌ها را بلندتر می‌آمدند یا جمع‌تر می‌کردند و با آهنگ بیشتر یا کمتر سوارکاری می‌کردند.

در پایان این روز پرفشار، سوارکاران خسته اما خوشحال و هیجان‌زده بودند که روحیه جمعی اصطبل‌شان در نمایش بین‌المللی اسب واشینگتن، نتیجه داده و به برگزاری یک کلینیک عالی با کالن انجامیده است.

وقتی از آن‌ها پرسیده شد مهم‌ترین دستاورد روز چه بوده است، جیمز دوهرتی، با تأیید پرشور بقیه اعضای گروه، گفت: «او توضیح داد چرا باید این کارهای ساده را انجام بدهیم، نه این‌که فقط بگوید باید انجام‌شان بدهیم»؛ جمله‌ای که به‌خوبی نشان می‌داد یک روز کار روی پایه‌ها چه فایده‌ای دارد.

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی