چرا وضعیت بدن سوارکار در رینگ هانتر تعیین‌کننده است
موضوع وضعیت صحیح نشستن و سوارکاری معمولا در جلسه‌های تمرینی مطرح می‌شود؛ زمانی که به یک سوارکار آماتور یادآوری کرده‌ام پاشنه‌هایش را پایین نگه دارد یا بالاتنه‌اش را روی مانع آرام‌تر و ثابت‌تر حفظ کند. سوارکار می‌ایستد و با احترام می‌پرسد: «داوری بر اساس نحوه حرکت اسب من در رینگ هانتر انجام می‌شود، نه بر اساس وضعیت سوارکاری من. پس چرا فرم قرارگیری بدن من اهمیت دارد؟»
این پرسشی کاملا صادقانه است. اما من معتقدم که وضعیت صحیح سوارکاری کاملا اهمیت دارد. ما به‌عنوان سوارکاران هانتر، تصویری از اسب به‌عنوان شریک رقص خود ارائه می‌کنیم؛ تصویری روان و ظریف که در رینگ با زیبایی جریان دارد. وقتی بدن ما حرکاتی نازیبا یا حواس‌پرت‌کن انجام می‌دهد، این باله بصری را بر هم می‌زند. بله، این اسب است که داوری می‌شود، اما داور همچنان کل تصویر را می‌بیند.
نکته دیگر این است که فرم درست با کارکرد درست همراه است. سبک کلاسیک فقط شما را به سوارکاری خوش‌فرم‌تر تبدیل نمی‌کند، بلکه شما را به سوارکاری بهتر تبدیل می‌کند. اگر نگاه‌تان رو به بالا باشد و شانه‌هایتان عقب بماند، تعادل بهتری با اسب خود ایجاد می‌کنید. بستن انگشتان روی عنان و حفظ طول درست آن — در حالی که آرنج‌ها کمی جلوتر از قفسه سینه قرار دارند و از آرنج تا دست و دهان اسب یک خط مستقیم شکل می‌گیرد — به شما کمک می‌کند بعد از مانع منظم و متعادل فرود بیایید و تعویض دست خوبی اجرا کنید. کشیدن پاها به سمت پایین در دو طرف بدن اسب، همراه با انتقال وزن به پاشنه‌ها و قرارگیری درست پنجه‌ها در راستای کشکک زانو، پایه حمایتی لازم را فراهم می‌کند تا تعادل‌تان حفظ شود و بتوانید کمک‌های پا را به‌طور مؤثر به کار بگیرید.
پس چرا این همه سوارکار حرفه‌ای موفق را می‌بینیم که فرم‌شان کاملا بی‌نقص نیست؟ بیشتر آنها استعداد فوق‌العاده‌ای دارند، سال‌ها تجربه کسب کرده‌اند و در نزدیک شدن به موانع بسیار دقیق هستند. علاوه بر این، بسیاری از آنها روی اسب‌هایی عالی سوار می‌شوند؛ اسب‌هایی ورزیده با سبک پرش زیبا. در چنین شرایطی، احتمال کمتری دارد که خطاهای جزئی سوارکار، داور را از تصویر کلی منحرف کند. در مقابل، اسب‌هایی با استعداد و جلوه متوسط به همان اندازه چشمگیر نیستند، بنابراین احتمال بیشتری دارد که داور اشتباهات سوارکارشان را ببیند. از این رو، سبک کلاسیک همیشه مؤثرترین شیوه برای سواری و رقابت خواهد بود.
سوارکاران حرفه‌ای‌ای را که به وضعیت صحیح سوارکاری پایبند هستند با دقت تماشا کنید؛ بدن آنها و میزان آرامش و ثبات‌شان را بررسی کنید. پیتر وایلد زیباترین فرم دست و بازو را دارد. مک‌لین وارد، بدون توجه به ارتفاع مانع، همیشه با موقعیت پای قدرتمند سوار می‌شود. همچنین چند حرفه‌ای جوان تازه‌نفس مانند کاساندرا کاله و لینا روماند هستند که با سبک بسیار زیبایی سواری می‌کنند. موفقیت این افراد در بالاترین سطح ورزش سوارکاری ما نشان می‌دهد که وضعیت صحیح سوارکاری واقعا جواب می‌دهد.
وضعیت صحیح سوارکاری یعنی بتوانید در طول مسیر، به‌واسطه فرم بدن‌تان ــ نه با وجود نقص‌های آن ــ اتفاقات خوب رقم بزنید. برای پرورش سبک کلاسیک، باید با احساس و تجربه درک کنید که فرم درست، هر بار که سوار می‌شوید، چگونه هم به شما و هم به اسب‌تان کمک می‌کند. در تمرین‌های بعدی، راه‌حل‌های خود را برای مشکلات رایج وضعیت سوارکاری مطرح می‌کنم.
مشکل: موقعیت ضعیف پا
همه ما از دوران سوارکاری در رده‌های پایه این جمله را شنیده‌ایم: «پاشنه‌ها پایین، شست‌ها بالا.» لازم نیست پاشنه‌ها به زمین چسبیده باشند، اما وقتی وزن شما از طریق پاشنه‌ای نرم و عمیق به پایین جریان پیدا کند، پایه‌ای محکم برای اتکا ایجاد می‌شود. فشار سینه پا روی رکاب و وزن در پاشنه، هم امنیت ایجاد می‌کند و هم انعطاف‌پذیری.
بعضی سوارکاران عادت بد دیگری هم دارند و برای استفاده از پاشنه یا مهمیز، پنجه پا را به بیرون می‌چرخانند. در این حالت، عملاً از پشت ساق خود کمک می‌گیرند. این نه ظاهر خوبی دارد و نه مؤثر است، چون بیرون‌زدگی پنجه پا، خط مستقیم بین کشکک زانو و نوک پنجه را به هم می‌زند. نتیجه این است که اتصال مداوم و ایده‌آل بین پا و اسب تضعیف می‌شود. در وضعیت درست پا، بخش داخلی ساق از زانو تا مچ باید در تماس با پهلوی اسب باشد.
راه‌حل: تمرین وضعیت دوپوینت
هر زمان که می‌توانید، در یورتمه، سوارکاری در وضعیت دوپوینت را تمرین کنید. این همان وضعیت بخش «بالا» در یورتمه نشسته‌ـ‌برخاسته است: نشیمن از زین جدا می‌شود، وزن روی بخش پایینی پاها متعادل است و مفصل ران کمی بسته می‌شود. این تمرین به شما کمک می‌کند یاد بگیرید چگونه با استفاده از وزن، انرژی و عضلات مرکزی بدن، موقعیت پا را تثبیت کنید. پشت باید رها اما صاف باشد، نگاه رو به جلو قرار بگیرد و نشیمن فقط چند اینچ از زین فاصله بگیرد. به این فکر کنید که وزن‌تان را کمی از طریق پاشنه‌ها به پایین رها می‌کنید، در حالی که همچنان نقاط فشار را روی سینه پاها احساس می‌کنید. پنجه‌ها را رو به جلو نگه دارید ــ اما هرگز به سمت داخل نچرخانید، چون در این صورت مچ از اسب جدا می‌شود ــ و بخش داخلی ساق‌ها را در تماس با پهلوهای اسب نگه دارید.
بهتر از آن، این است که دوپوینت را زمانی تمرین کنید که مربی یا فردی باتجربه در کار با اسب، شما را روی اسبی آرام و قابل اعتماد روی لانژ هدایت می‌کند و شما تمرین‌های توضیح‌داده‌شده در عکس‌های صفحه ۹۲ و بالاتر را انجام می‌دهید. اگر امکانش وجود دارد، از محوطه محصور مخصوص لانژ استفاده کنید. یا با استفاده از موانع یا عدل‌های یونجه، بخشی از میدان را دیوارکشی کنید و دایره‌ای با قطری حدود ۵۰ فوت بسازید. (توجه داشته باشید که هرچند می‌توان برای تمرین بدنی، اسب را روی دایره‌ای بزرگ‌تر لانژ کرد، اما برای هدف این تمرین‌ها بهتر است روی مسیری کنترل‌پذیرتر باشید.) همچنین عنان‌ها را تقریباً در میانه گردن اسب گره بزنید تا بتوانید در طول تمرین با خیال راحت آنها را رها کنید.
چرا این تمرین مؤثر است: هنگام سوارکاری روی خط لانژ، می‌توانید با اطمینان عنان‌ها را رها کنید. وقتی اتصالی با دهان اسب ندارید، عضلات مرکزی بدن باید وارد عمل شوند تا شما را در مرکز نگه دارند و فقط وضعیت درست پا است که باعث می‌شود در طول تمرین‌ها تعادل خود را حفظ کنید. بدون عنان، تمام حس و دریافت شما حالا از پاها می‌آید؛ این موضوع به شما یادآوری می‌کند که همیشه باید سوارکاری را از پا آغاز کنید و سپس به دست برسید.
مشکل: وضعیت نادرست بازوها و دست‌ها
برای آن‌که سواری به‌درستی از پا تا دست انجام شود، باید طول عنان را تنظیم کنیم و دست‌ها را در وضعیتی نگه داریم که از آرنج تا دست و سپس تا دهنه، یک خط مستقیم ایجاد شود؛ در عین حال انگشتان دور عنان بسته بمانند و ارتباطی سبک و یکنواخت با دهان اسب حفظ شود. اما این ارتباط حیاتی خیلی وقت‌ها به‌خاطر وضعیت نامناسب بازو یا دست‌ها از بین می‌رود. در ادامه، سه مشکل رایج آمده است:
- بسیاری از افراد با انگشتان باز و عنان‌های بلند سوار می‌شوند و دست‌ها را روی دامن خود نگه می‌دارند. آنها تصور می‌کنند این حالت نرم به نظر می‌رسد. اما این روش کارآمد نیست؛ چون پیام‌های ناپایداری که اسب از عنان‌های شل دریافت می‌کند، برایش گیج‌کننده است. همچنین وقتی لازم باشد سرعت تنظیم شود، این تغییر بسیار آشکارتر می‌شود، زیرا سوارکار کنترل کمتری بر پیوستار پا تا دست تا دهان اسب دارد.
- یکی از عادت‌های بد رایج، سواری با دست‌های بیش از حد پایین است؛ حالتی که خط مستقیم از دهان اسب تا آرنج‌ها را می‌شکند. تصور اشتباه این است که این کار به اسب کمک می‌کند سرش را پایین بیاورد. اما وقتی دست‌ها را پایین می‌آورید، به سمت پایین می‌کشید. در این حالت، دهنه روی میله‌های دهان اسب اثر می‌گذارد، نه گوشه‌های دهان. نتیجه این است که اسب در واقع سرش را بالاتر می‌گیرد.
- بسیاری از سوارکاران آماتور با دست‌هایی «خشک و بی‌انعطاف» سوار می‌شوند؛ یعنی آرنج‌ها را به پهلوهایشان می‌چسبانند تا بالاتنه را ثابت نگه دارند. اما آرنج‌های انعطاف‌پذیر باعث می‌شود دست‌ها کارآمدتر باشند و کنترل ظریف‌تری روی اسب داشته باشید، در حالی که همچنان دست‌ها در موقعیت درست باقی می‌مانند. اگر آرنج‌هایتان انگار با چسب به دنده‌ها چسبیده باشد، نمی‌توانید درست سوارکاری کنید.
راه‌حل: کراپ را با هر دو دست بگیرید
این تمرین با واداشتن شما به نگه‌داشتن افقی یک کراپ حدود ۱۸ اینچی بین دو دست، حافظه عضلانی لازم برای حفظ موقعیت صحیح و ثابت دست‌ها و بالاتنه را ایجاد می‌کند. به این ترتیب یک «چارچوب» شکل می‌گیرد؛ یک مربع میان کراپ، دو دست و بدن شما، در حالی که همچنان فضای کافی برای حرکت دست‌ها به جلو و عقب، انجام تنظیمات لازم و حفظ یک خط مستقیم از دهان اسب تا آرنج‌ها وجود دارد.
هنگام انجام این تمرین که در عکس‌های صفحه مقابل توضیح داده شده، عضلات مرکزی بدن را درگیر کنید تا بتوانید سینه را باز نگه دارید و بالاتنه را بدون تکیه بر عنان برای حفظ تعادل، حمل کنید. عنان را کوتاه کنید تا تماس ثابتی با دهان اسب داشته باشید و آرنج‌ها کمی جلوتر از قفسه سینه قرار بگیرند. وقتی انتقال‌ها، گردش‌ها، دایره‌ها و موارد مشابه را انجام می‌دهید، سعی کنید برای برقراری ارتباط با اسب طول عنان یا موقعیت دست‌ها را تغییر ندهید. در عوض، این حس را داشته باشید که دست‌ها، بازوها و بدن شما یک واحد یکپارچه هستند که پیوسته این جریان ارتباط را ایجاد می‌کند. اتصال از ساق به دست هرگز نباید از بین برود.
مطمئن شوید هنگام گردش، سینه را باز نگه می‌دارید و اسب در مرکز زیر بدن شما باقی می‌ماند. این درست مثل دوچرخه‌سواری است: وقتی می‌پیچید، دست‌ها روی فرمان در دو سوی چرخ جلو قرار دارند و آن را کنترل می‌کنند. روی اسب هم دست‌های شما روی کراپ قرار دارند و شانه‌ها و دست‌های جلوی اسب را هدایت می‌کنند.
دلیل مؤثر بودن این تمرین: من این تمرین را خیلی دوست دارم، چون سوارکار را وادار می‌کند طول عنان را ثابت نگه دارد، انگشت‌ها را بسته حفظ کند و آرنج‌ها را رها و دور از بدن نگه دارد.
مشکل: جلوتر از اسب پریدن
بسیاری از سوارکاران به اشتباه تصور می‌کنند باید به اسب خود برای پریدن از مانع کمک کنند. آنها پیش از آن‌که اسب از زمین جدا شود، دست‌دادن را شروع می‌کنند، از زین بلند می‌شوند، بالاتنه را به جلو خم می‌کنند و دست‌ها را روی گردن اسب پرتاب می‌کنند. جورج موریس این عادت بسیار بد را «بالا آوردن پرتابی روی گردن اسب» توصیف می‌کند. جلوتر از اسب پریدن هیچ فایده‌ای ندارد و در عمل سوارکار را در موقعیتی ضعیف‌تر قرار می‌دهد. اگر فاصله شما تا مانع زیادی بلند باشد و اسب یک گام کوتاه اضافه بگذارد، این خطر وجود دارد که مرکز ثقل‌تان بیش از حد روی گردن او بیفتد که می‌تواند به سقوط منجر شود. اگر هم فاصله بیش از حد تنگ باشد، انداختن وزن روی دست اسب باعث می‌شود پریدن برای او دشوارتر شود.
راه‌حل: دو تمرین برای کنترل بدن
این تمرین‌ها — عبور از روی خطی شامل سه کاوالتی و پریدن از یک مانع کوچک به سمت یک میله زمینی — به شما امکان می‌دهد تفاوت میان جلوتر از اسب پریدن و درگیر کردن عضلات کلیدی برای حفظ تعادل و مرکزیت بدن روی اسب هنگام پرش را احساس کنید.
هر تمرین را با یک عبور درست و هماهنگ با اسب به پایان برسانید و تمرکزتان را روی حس تماس بخش داخلی ساق با پهلوی اسب و فشار کف پا روی رکاب برای ثابت نگه داشتن ساق قرار دهید؛ درست مانند تمرین با لانژ. چند گام پیش از نخستین کاوالتی یا مانع، به این حس فکر کنید که روی رکاب‌ها فشار رو به پایین می‌آورید و پاها را کمی به جلو می‌فرستید. هم‌زمان، عضلات شکم را جمع کنید. این دو اقدام بالاتنه شما را آهسته‌تر می‌کند و کمک می‌کند هم‌زمان با حرکت اسب به جلو بروید، نه جلوتر از آن.
برای تمرین اول، باید سه کاوالتی را در یک ردیف قرار دهید؛ فاصله هر کدام تا بعدی سه گام کانتر باشد، یعنی حدود ۴۸ فوت، و ارتفاع آنها هم بیش از ۱ فوت نباشد. ورود شما به این خط با یورتمه خواهد بود و سپس تا کاوالتی دوم سه گام کانتر و تا کاوالتی سوم هم سه گام کانتر می‌روید. برای اطلاعات بیشتر درباره سوارکاری در این خط، نمودار و عکس‌های بالا را بررسی کنید.
تمرین دوم که در عکس‌های صفحه ۹۸ نشان داده شده، از یک مانع عمودی کوچک، حدود ۲ فوت و ۶ اینچ، تشکیل می‌شود که با یک گام، حدود ۱۸ فوت، به یک چوب زمینی می‌رسد. این چوب به شما کمک می‌کند بلافاصله پس از پرش، با استفاده از کنترل خوب بدن، تعادل خود و اسب‌تان را در همان نخستین گام بعد از فرود بازیابید و دوباره سامان بدهید.
به مانع عمودی با یک کانتر روان نزدیک شوید، با نشستی سبک و کامل سوارکاری کنید و روی استحکام جای پای خود که در تمرین لانژ آموخته‌اید تمرکز داشته باشید. در آخرین گام پیش از پرش، ۱۰۰ درصد تمرکزتان را روی درگیر کردن عضلات مرکزی بدن و احساس فشار کف پا در رکاب بگذارید. همانند تمرین کاوالتی، هدف این است که در تمام تلاش پرش، دقیقاً بالای مرکز ثقل اسب بمانید. این بار رها کردن عنان می‌تواند کمی سخاوتمندانه‌تر باشد، چون اندازه مانع اندکی بزرگ‌تر است.
چرا این تمرین‌ها مؤثرند: این تمرین‌ها به شما امکان می‌دهند با ایمنی کامل، پیامدهای منفی جلو افتادن بیش از حد در پرش را تجربه کنید. همچنین راهکارهای مشخصی در اختیار شما می‌گذارند تا با استفاده از عضلات مرکزی بدن و پاها، رهاسازی درست عنان و زمان‌بندی صحیح را پشتیبانی کنید. متمرکز ماندن در مرکز و کند کردن حرکت بالاتنه روی مانع، اسب را تشویق می‌کند زمان بیشتری را در هوا بگذراند و قوس پرش خود را کامل کند. هرچه بیشتر این رهاسازی نرم، آهسته و متمرکز را تجربه کنید، بیشتر به بخشی طبیعی از سوارکاری شما تبدیل خواهد شد.
تمرین ۱: سه کاوالتی پیاپی
تمرین ۲: چوب زمینی پس از مانع عمودی
از عضلات مرکزی بدن استفاده کنید
در سوارکاری، اغلب از عضلات مرکزی بدن‌مان، یعنی شکم و کمر، غافل می‌شویم. بسیاری از سوارکاران تلاش می‌کنند با قوس دادن به کمر یا عقب کشیدن شانه‌ها، وضعیت بالاتنه خود را اصلاح کنند. این رویکرد یکی از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین گروه‌های عضلانی بدن و یکی از اهرم‌های ارزشمند برای کنترل بالاتنه را نادیده می‌گیرد. برای درگیر کردن عضلات مرکزی بدن، شکم را به سمت ستون فقرات بکشید. در تمام مدت سوارکاری این انقباض را حفظ کنید تا بتوانید موقعیت بالاتنه خود را کنترل کنید.
برای نفس کشیدن حرف بزنید
بسیاری از سوارکاران مضطرب می‌شوند و بعد هم نفس کشیدن و هم حس کردن را متوقف می‌کنند. بهترین راه برای اینکه نفس کشیدن‌تان ادامه پیدا کند، این است که با اسب‌تان حرف بزنید. هنگام انجام این تمرین‌ها، یک ترانه بخوانید یا با صدای بلند صحبت کنید. این کار ظرفیت ریه شما را تقویت می‌کند، همه چیز را بسیار رها‌تر نگه می‌دارد و به شما کمک می‌کند از عضلات مرکزی بدن‌تان بهتر استفاده کنید.
درباره سندی فرل
سندی فرل سوارکاری را از ۴ سالگی آغاز کرد و سپس در رده‌های پونی، هانتر/جامپر و اکوی‌تیشن، دوران درخشانی را در بخش جونیور پشت سر گذاشت. او در ۲۳ سالگی کسب‌وکار خود با نام رویال شو هانترز را راه‌اندازی کرد. فرل و شاگردانش در مسابقات سطح A نمایش اسب، قهرمانی‌های متعددی به دست آورده‌اند. او ۶ بار عنوان برترین حرفه‌ای منطقه‌ای رقابت‌های ورلد چمپیون هانتر رایدر را کسب کرده و برنده رقابت دبلیو‌سی‌اچ‌آر هانتر اسپکتکیولار ۲۰۰۸ نیز بوده است. فرل در سال ۲۰۱۸ با اسب همینگوی متعلق به استفانی بولجر، نخستین دوره رقابت یو.اس. هانتر جامپر اسوسیشن ۳’۶″ گرین هانتر اینسنتیو را در کنتاکی هورس شو و همچنین عنوان قهرمانی بزرگ گرین هانتر را در پنسیلوانیا نشنال هورس شو به دست آورد. او زمان خود را میان بل ایر، مریلند، و ولینگتون، فلوریدا، تقسیم می‌کند.