وضعیت درست سوارکار در زین و دلیل اهمیت آن
وضعیت صحیح بدن سوارکار و تأثیری که این وضعیت بر اسب می‌گذارد، از پایه‌های اصلی سوارکاری است. من بخش بزرگی از دوران حرفه‌ای‌ام را صرف ساختن یک وضعیت بدنی محکم برای خودم و انتقال آن به شاگردانم کرده‌ام. دلایل زیادی وجود دارد که چرا وضعیت صحیح اهمیت دارد و همچنین راه‌هایی هست که می‌توانید با آن‌ها وضعیت خود را بررسی و بهتر کنید.
وضعیت صحیح بدن سوارکار چیست؟
وضعیت بدنی محکم اهمیت اساسی دارد، چون پایه اتکای شما را روی زین فراهم می‌کند. در حالت ایستاده یا هنگام قدم، وضعیت شما از پا و نحوه قرار گرفتن آن در رکاب آغاز می‌شود. من ترجیح می‌دهم رکاب روی سینه پا قرار بگیرد. شاخه بیرونی رکاب باید کمی جلوتر از شاخه داخلی باشد؛ این یک نکته ایمنی است تا پاها بتوانند سریع از رکاب خارج شوند. پاشنه باید پایین باشد و پنجه پا کمی به بیرون بچرخد. تماس پای شما با اسب باید از پشت مچ پا و ساق آغاز شود. در زانو باید زاویه‌ای مناسب، در حدود ۹۰ درجه، داشته باشید؛ با تماسی سبک اما بدون فشردن. این تماس در امتداد بالا رفتن از پا، از طریق ران هم ادامه پیدا می‌کند.
یک راه خوب برای آزمودن وضعیت پا به‌تنهایی این است که در حالت توقف، یا هنگام قدم یا یورتمه، در وضعیت دوپوینت قرار بگیرید. اگر پای شما در جای درست باشد، باید بتوانید در حالی که روی رکاب‌ها ایستاده‌اید تعادل خود را حفظ کنید، بدون آن‌که به جلو یا عقب بیفتید. در ستون «کلینیک پرش» من در پراکتیکال هورسمن، گاهی سوارکارانی را می‌بینم که پایشان بیش از حد جلو قرار دارد. برای این افراد حفظ تعادل در وضعیت دوپوینت دشوار است، چون قرار گرفتن بیش از حد جلوِ پا آن‌ها را پشت مرکز ثقل می‌برد و باعث می‌شود نشیمنگاهشان مدام به زین برگردد. در نتیجه، آن‌ها دائم باید تلاش کنند نشیمنگاه خود را از زین جدا نگه دارند. از سوی دیگر، اگر سوارکار پاهایش را بیش از حد عقب ببرد، باز هم در حفظ تعادل در وضعیت دوپوینت دچار مشکل می‌شود. این جایگاه بیش از حد عقبِ پا تعادل او را به جلو می‌اندازد، چون از مرکز ثقل جلوتر قرار می‌گیرد.
استخوان‌های نشیمنگاه شما باید در مرکز زین قرار بگیرد و کمرتان کمی قوس داشته باشد تا نشیمن و لگن‌تان اندکی به سمت جلوی زین رانده شود. این حالت را شبیه نشستن روی یک چهارپایه بار در نظر بگیرید، نه نشستن روی صندلی. زاویه لگن باید باز باشد تا بدن شما در زین تا حد زیادی قائم بماند. شانه‌ها باید عقب باشد و نگاه‌تان رو به بالا. گردن نیز باید در امتداد ستون فقرات قرار بگیرد و به جلو خم نشود. دست‌ها باید کمی بالاتر و جلوتر از جدوگاه اسب قرار بگیرد؛ بنابراین عنان‌ها باید آن‌قدر کوتاه باشد که دست‌ها به‌طور طبیعی بتواند این وضعیت را حفظ کند. شست‌ها باید کمی به سمت داخل چرخیده باشد؛ نه دست کاملاً صاف و نه عمودی شبیه حالت رانندگی با بولدوزر، بلکه اندکی متمایل به داخل.
با سواری در گام‌های مختلف، میزان زاویه لگن شما تغییر می‌کند. برای مثال، در یورتمه نشسته‌برخاست، زاویه لگن باید کمی بسته‌تر باشد. در کانتر کار، زاویه لگن نسبتاً باز است؛ نه به اندازه زمانی که اسب ایستاده یا در قدم حرکت می‌کند، اما بازتر از یورتمه نشسته‌برخاست. در وضعیت دوپوینت یا چهارنعل، زاویه لگن از یورتمه نشسته‌برخاست بسته‌تر می‌شود. به‌جز زمانی که در کانتر کار در زین می‌نشینید، هرچه گام سریع‌تر باشد، زاویه لگن نیز باید بسته‌تر باشد.
اهمیت وضعیت صحیح سوارکار
در سراسر تاریخ سواری و آموزش اسب، سوارکاران ماهر به این نتیجه رسیده‌اند که بهترین وضعیت، حالتی است که به آن‌ها امکان می‌دهد با مؤثرترین و کم‌مزاحمت‌ترین شکل با اسب خود ارتباط برقرار کنند. اگر اصول پایه شما درست باشد، بهترین ارتباط را با اسب‌تان خواهید داشت. حفظ وضعیت صحیح همچنین بیشترین استحکام را در زین به شما می‌دهد و در عین حال بیشترین میزان نرمی و ملاحظه را ممکن می‌کند. برای مثال، وقتی سوارکار در وضعیت نادرست قرار می‌گیرد ــ بیش از حد به جلو می‌افتد، روی گردن اسب می‌نشیند و مانند این‌ها ــ چون تکیه‌گاه مناسبی ندارد، بسیار بیشتر احتمال دارد برای حفظ تعادل به دهان اسب فشار بیاورد یا عنان را بکشد. بنابراین، وضعیت صحیح نه‌فقط برای خود شما به‌عنوان سوارکار، بلکه برای اسب‌تان نیز درست و ضروری است. در غیر این صورت، ارتباط و کمک‌های شما روان و مؤثر نخواهد بود.
برای من، هرچقدر هم تمرینات وزنه انجام بدهم، باز هم قرار نیست به اندازه بعضی از سوارکاران مرد قدرت بدنی داشته باشم. با این حال، همیشه از من به‌عنوان سوارکاری قدرتمند یاد شده است. فکر می‌کنم دلیلش این است که همیشه تلاش می‌کنم وضعیت صحیح و اصول پایه درست را حفظ کنم تا بتوانم با هر اسبی به‌طور مؤثر ارتباط برقرار کنم. چه سوار یک تروبرد باشم و چه یک اسب ورم‌بلاد نیرومند، می‌توانم با هر دو نوع اسب عملکردی مؤثر داشته باشم.
ایمنی اهمیت دارد
دلیل مهم دیگر برای درست بودن وضعیت بدن، ایمنی است. اگر در موقعیتی آسیب‌پذیر گرفتار شوید ــ برای مثال وقتی اسب‌تان تلوتلو می‌خورد، بیش از حد روی گردن او خم شده باشید ــ به احتمال زیاد از روی سر او به زمین می‌افتید یا دست‌کم تعادل‌تان را به‌طور جدی از دست می‌دهید. اگر اسب ناگهان بایستد یا رم کند، شما یا جلوتر روی گردن او گرفتار می‌شوید یا روی زمین می‌افتید.
در وضعیت نادرست، ارتباط شما با اسب هم خشن‌تر می‌شود. اگر در حالت متمایل به جلو گرفتار شوید و لازم باشد اسب را آهسته‌تر کنید، ناچار می‌شوید فقط از عنان استفاده کنید ــ و به احتمال زیاد دهان اسب را بکشید ــ به‌جای آن‌که بتوانید از وضعیت بدن خود به‌عنوان اهرم کمک بگیرید. یکی دیگر از مشکلات رایج در وضعیت بدن، زمانی است که پای سوارکار بیش از حد جلو می‌رود و نشیمن او بیش از حد عقب می‌ماند. در چنین وضعیتی، شما دیگر نمی‌توانید وقتی اسب به تشویق برای حرکت رو به جلو نیاز دارد، پای خود و نشیمن‌تان را به‌درستی روی اسب به کار بگیرید.
هرچه کمک‌های شما خشن‌تر باشد و هرچه بیشتر روی زین جابه‌جا شوید، این موضوع برای اسب‌تان حواس‌پرت‌کن‌تر است ــ و امنیت هر دوی شما کمتر می‌شود. کاری که ما انجام می‌دهیم، برای هم اسب و هم سوارکار، بازی تمرکز است. هرچه وضعیت بدن شما کمتر در کار اسب اختلال ایجاد کند و او ورودی منفی کمتری از شما بگیرد، بهتر می‌تواند روی وظیفه‌اش تمرکز کند. اگر فقط بتوانید در وضعیت درست از اسب‌تان حمایت کنید، او بهتر می‌تواند روی مانع بعدی متمرکز بماند.
چگونه وضعیت بدنم را پرورش دادم
وقتی جوان بودم و سوارکاری را یاد می‌گرفتم، مربیان بسیار خوبی داشتم که بر اصول صحیح نشستن و وضعیت بدن تأکید می‌کردند. به نظر من، وضعیت بدنی درست برای هیچ‌کس به‌طور طبیعی به‌وجود نمی‌آید. درست مثل هر ورزش دیگری، این چیزی است که باید آن را پرورش بدهید و حتی با بالاتر رفتن سن هم مدام روی آن کار کنید. خیلی راحت ممکن است به هر دلیلی در عادت‌های بدی که به‌مرور زمان شکل گرفته‌اند گرفتار شوید. به همین دلیل، مفید است کسی روی زمین باشد که سواری شما را مربی‌گری کند یا از آن فیلم بگیرد تا مطمئن شوید پایه‌های کارتان درست است.
به نظر من، بخش‌های اکوی‌تیشن در ایالات متحده به سوارکاران کمک کرده‌اند پایه‌ها و تکنیک‌های درستی را پرورش دهند که شاید بعضی سوارکاران در اروپا به همین گستردگی یاد نگیرند. ایالات متحده پشتوانه محکمی از سوارکاران دارد که به موفقیت رسیده‌اند و از کاری که انجام می‌دهند لذت می‌برند، چون پایه‌های درستی دارند؛ پایه‌هایی که به آن‌ها امکان می‌دهد با انواع مختلف اسب‌ها و مسیرها سوارکاری کنند.
اشتباهات رایج در وضعیت بدن
رایج‌ترین اشتباهات در وضعیت بدن این است که جای پای سوارکار بیش از حد به جلو می‌رود و سوارکار با زانوهایش به اسب می‌چسبد. تمرین حالت دو‌نقطه‌ای که بالاتر پیشنهاد کردم، برای برطرف کردن این اشتباهات بسیار مفید است. کار کردن بدون رکاب هم برای پرورش یک نشیمن قوی و مستقل و همچنین تثبیت جای درست پا فوق‌العاده مؤثر است.
یکی دیگر از اشتباه‌های رایج در وضعیت بدن، پایین نگه‌داشتن بیش از حد دست‌هاست؛ هم در کار روی زمین و هم هنگام عبور از موانع. وقتی سوارکار با دستی که بیش از حد پایین است به پایین می‌کشد، دهنه به فک پایین اسب فشار وارد می‌کند؛ چیزی که برای اسب خوشایند نیست و به احتمال زیاد باعث مقاومت او می‌شود. شاید به این روش بتوانید سر اسب را پایین بیاورید، اما این کار در حق اسب منصفانه نیست و از نظر اصول سوارکاری نیز نادرست است.
اسب باید به دست‌های سوارکار اعتماد داشته باشد و مطمئن باشد که دهنه به او آسیب نمی‌زند. برای اینکه اسب را روبه‌روی خود نگه دارید و دهنه در گوشه‌های دهان او در جای درست بماند، تصور کنید دست‌هایتان بالای جدوگاه قرار گرفته‌اند، در حالی که آرنج‌ها کمی جلوتر از بدن هستند و عنان نیز آن‌قدر کوتاه است که بتوانید این وضعیت را حفظ کنید. باید همیشه خطی مستقیم از دست‌های شما تا دهان اسب وجود داشته باشد. هر زمان سر اسب بالا و پایین می‌رود، ارتفاع دست‌ها نیز باید همراه آن تغییر کند تا این خط مستقیم حفظ شود.
تمرین تکنیک
سوارکاران بسیار موفقی بوده‌اند که در وضعیت بدنشان ایرادهایی داشته‌اند، اما من معتقدم موفقیت آن‌ها با وجود این ضعف‌ها به دست آمده، نه به خاطر آن‌ها. به احتمال زیاد، آن‌ها به دلایل دیگری موفق بوده‌اند. شاید با زمان‌بندی درست و حس خوب نسبت به اسب، ضعف‌های وضعیتی خود را جبران کرده‌اند. یا شاید آن‌قدر از نظر بدنی توانمند بوده‌اند که حفظ تعادل با اسب برایشان به‌طور طبیعی آسان بوده است. با این حال، وقتی در وضعیت بدنی یک سوارکار ایرادی وجود دارد، این چیزی نیست که دیگران باید از آن الگوبرداری کنند.
در نهایت، سوارکاری با وضعیت صحیح بدن به معنای مسئولیت‌پذیری در قبال اسب است — و احتمالاً سریع‌ترین راه برای رسیدن به هدف‌ها و کسب موفقیت هم همین است. در هر ورزشی — از گلف و بسکتبال گرفته تا تنیس — ورزشکاران مدام تکنیک، تکنیک، تکنیک را تمرین می‌کنند. ما هم در ورزش سوارکاری باید همین کار را انجام دهیم تا توانایی‌مان برای اجرای درست کار با این حیوانات زنده و دارای احساس بهتر شود. در نهایت، سوارکاری با وضعیت صحیح به شما کمک می‌کند در قبال اسب‌تان مسئول باشید، با او شفاف و مؤثر ارتباط برقرار کنید و در مسیر رسیدن به اهداف سوارکاری‌تان، شرایطی امن‌تر برای هر دوی شما فراهم شود.
تماشا و یادگیری در ای‌پلاس
از نکته‌های کوتاه آموزشی و ویدئوهای مرحله‌به‌مرحله گرفته تا دسترسی ویژه به کلینیک‌ها و درس‌های خصوصی، می‌توانید از برترین متخصصان هانتر، پرش با اسب، ایونتینگ، اکویشن و درساژ در ایکوسترین پلاس آموزش ببینید.
درباره بیزی مدن
بیزی مدن در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ با آتنتیک به مدال طلای تیمی المپیک در پرش با اسب رسید و در ۲۰۰۸ همچنین مدال برنز انفرادی را نیز به دست آورد. او در سال ۲۰۱۳ با سایمون و در سال ۲۰۱۸ با برایتلینگ ال‌اس قهرمان فینال جام جهانی پرش FEI شد. از دیگر افتخارات او می‌توان به مدال نقره تیمی المپیک ۲۰۱۶ با کورتس «سی» اشاره کرد؛ اسبی که بیزی مدن با آن همچنین در بازی‌های جهانی سوارکاری FEI ۲۰۱۴ به برنز تیمی و انفرادی رسید. او در سال ۲۰۱۹ در رقابت معتبر سی‌پی «اینترنشنال» در CSIO اسپروس مدوز به قهرمانی رسید و همان سال عنوان سوارکار بین‌المللی سال فدراسیون سوارکاری ایالات متحده را نیز کسب کرد. او و همسرش جان، در جان مدن سیلز در کازنوویا، نیویورک فعالیت می‌کنند.
برای مطالب بیشتر درباره بیزی مدن و توصیه‌های تمرینی او، اینجا کلیک کنید.