هر سال یک روز هست که ۱۲ سوارکار حاضر در کلینیک جورج، تمام جلسه را بدون رکاب و روی کار فلت انجام میدهند.
امروز همان روز بود.
و هرچند خود سوارکاران احتمالا خیلی مشتاق این روز نیستند، تماشاگران قطعا از آن استقبال میکنند؛ چون جورج تقریبا همیشه دستکم سوار یک اسب میشود و به همه نشان میدهد این کار چگونه باید انجام شود.
او ثابت کرد که هنوز هم «آن توانایی» را دارد؛ آن هم نه فقط با سوار شدن بر یک اسب، بلکه با سوارکاری روی دو اسب، هر کدام حدود نیم ساعت، بدون رکاب و با وقفهای بسیار کم.
و همچنان این کار را آسان جلوه میدهد.
جورج در این جلسه بار دیگر بر درسهای پیشین خود تاکید کرد؛ بر این ضرورت که اسب باید آرام، رو به جلو و مهمتر از همه، مستقیم باشد.
او از همان تمرینهای جانبی و انتقالها استفاده کرد تا نرمی جانبی و طولی اسبها را افزایش دهد.
او همچنین بر ارتباط میان پای داخلی سوارکار و دست بیرونی او تاکید داشت.
وقتی رکابها کنار گذاشته میشوند، سوارکاران میتوانند استخوانهای نشیمن خود را محکم روی پشت اسب «ثابت» کنند؛ موضوعی که باعث میشود اسبها کمکها را بپذیرند و بتوانند گرد شوند، از عقب کار کنند و در جلو بالاآمدهتر باشند.
هرچند جلسههای امروز به اندازه روزهای قبل طولانی نبود، اما جورج نکتههای آموزشی فراوان و بینشهای کاربردی زیادی را مطرح کرد.
اینها چند مورد از نکتههای مورد علاقه من است:
ضرباهنگ اسبتان در پیچها باید همان ضرباهنگی باشد که در خط مستقیم دارد.
شولدر-این به شما کمک میکند اسبتان را جلوی پایتان بیاورید. از آنجا فقط بگذارید به سمت افزایش طول گام رو به جلو برود. فشار نیاورید.
این اسب نیست که طول عنان را تعیین میکند. این شما هستید که طول عنان را تعیین میکنید.
وقتی بدون رکاب کار میکنید، اسب باید نشیمن شما را بپذیرد و تمکین نشان دهد.
اگر اسب از ناحیه گردن فرار کند، درست کار نمیکند.
اسب باید از پا به دست روی دهنه بیاید؛ نه با کشیدن، ارهکردن دستها یا استفاده از دراو رین. از عقب به جلو سوارکاری کنید و احساس کنید پاهای عقب اسب «میرقصند».
تناوب حدود ۱۰ گام شولدر-این با ۱۰ گام هاچز-این، پاهای عقب اسب را بیشتر زیر بدن میآورد و او را به آغاز جمعشدن تشویق میکند.
کار جانبیای که از اسبتان میخواهید لازم نیست برای یک کلاس درساژ کاملا بینقص باشد. کافی است برای اسب نقش ژیمناستیکی داشته باشد.
خمکردن بیش از حد گردن در کشور ما به یک عادت تبدیل شده است. سر و گردن را مستقیم نگه دارید و با پای داخلی، اسب را از وسط بدن خم کنید.
برای اسبهای پرش با اسب، من انتقالهای زیادی از کانتر به یورتمه انجام نمیدهم. من کانتر-قدم کار میکنم، چون اگر قرار است بپرَم، نمیخواهم از آنها بخواهم کوتاه شوند و بعد به یورتمه بیفتند.
حتی اگر تمرین بینقص نشده، یک تمرین را بیش از حد طولانی ادامه ندهید. تکرار مکانیکی، پاسخ کار نیست.
من هرگز با تعویضهای پروازی شروع نمیکنم؛ اول میخواهم اسب در کانتر معکوس به پای من گوش بدهد.
دست نباید روی دهان اسب «آویزان» شود.
برایم مهم نیست برای نیمایست چقدر لازم باشد فشار بیاورید.
باید رها کنید.
اینها اسبهای نمایشی هستند.
ما به اسبهایی سرحال و رقابتی نیاز داریم.
من نمیخواهم آنها بینقص باشند.
اما باید تماس با دهنه را بپذیرند.
هنگام جمعکردن، باید از اسب بخواهید آهستهتر برود، بیآنکه فعالیتش را از دست بدهد.
با پاهایتان مراقب باشید ریتم اسب ثابت بماند.
در مورد اسبی که ساختار بدنش رو به پایین است، سادهترین راه برای انتقال وزن به بخش عقبی بدنش این است که پسگردنش را بالاتر بیاورید.
راه دوم، درگیر کردن پای عقب است و راه سوم این است که هر دو را با هم انجام دهید.
سواری بدون رکاب به شما کمک میکند تعادل اسبتان را بهتر حس کنید.
هنگام اجرای انتقال رو به پایین، به «کشیدهکردن ستون فقراتتان» فکر کنید.
ستون فقرات کشیده، نشیمن را به پشت اسب «پرچ» میکند.
طولانیکردن، باعث کشیدهشدن خط بالایی بدن اسب میشود.
بگذارید اسب دور دهنه «بچرخد».
او را به پایین نکشید.
هافپس فقط همان هاچز-این روی یک خط مورب است.
عنان داخلی، عنانِ گرفتنِ خم و نرمکردن است.
دست بیرونی شما باید ثابت باشد.
هرچه به اسبتان یاد بدهید، ممکن است بعدا بخواهد از همان علیه شما استفاده کند.
مثلا ممکن است از شولدر-این برای فرار از تماس با دهنه استفاده کند یا درست پیش از پرش، یک تعویض پای پروازی اجرا کند.
تماس باید از آرنج تا دهنه، مستقیم، نرم و مشخص باشد.
اگر اینطور نباشد، با دست میگیرم و پایم را میبندم.
وقتی اسب خشک میشود، وسوسهانگیز است که دستتان را خشنتر کنید.
آنچه اهمیت دارد، رها کردن است.
در نیمایست، دستها باید به سمت عقب و بالا، به طرف شکم حرکت کنند، نه به سمت قبه جلوی زین.
عصبانیت همیشه اشتباه است، چون عصبانیت بیش از حد شدید است.
اینکه اسب دهنه را بجود و کف از دهانش بیرون بزند، نشانه نرمی و آرامش است.
ایمپلژن مادرِ هنر سوارکاری است.
بدون ایمپلژن، با اسب هیچ کاری نمیتوانید بکنید.
آرامش در اسب به معنی شلبودن نیست.
شما همچنان اسبتان را زیر نظر دارید و به او گوش میدهید.
اولین کمک شما، پای داخلی است؛ درست پشت تنگ.
این کمک از کمک پای بیرونی غالبتر است.
دست بیرونی، ایمپلژن و راستای حرکت را تنظیم میکند و عنان غالب شماست.
عنان داخلی باعث میشود فک اسب نرم شود.
هرگز به عنان بیرونی بدون پای داخلی فکر نکنید.
چرخشهای پیاپیِ معکوس (چرخیدن به سمت دیوار) اسبها را نرم و آماده گردش میکند.
فقط سر اسب در جهت حرکت خم میشود.
نه گردن.
اگر اسب بهجای افزایش یورتمه وارد کانتر شود، این یک مقاومت از نوع عقبمانده است.
عنان کوتاه و بازوی نرم، نه عنان بلند و بازوی خشک.
شولدر-این را در کانتر زیاد طولانی نکنید.
این کار فشار زیادی به اسب وارد میکند.
شاید بهتر باشد هر بار فقط ۱۰ گام بخواهید.
آنچه در گرفتن و رها کردن جالب است، همان رها کردن است.
سوارکاران خوب وقتی اسب پاسخ میدهد، رها میکنند؛ سوارکاران بزرگ درست پیش از آنکه اسب پاسخ بدهد، این کار را انجام میدهند.
کار کردن در کانتر مخالف به جمعشدن اسب کمک میکند.
چرخاندن سر اسب، کپل او را از خط حرکت خارج میکند.
لگیلد نخستین مرحله است.
در لگیلد هیچ خمیدگیای وجود ندارد.
اگر اسب در انتقالها سفت میشود، آنقدر تکرار کنید تا نرم شود و پاسخ بدهد.
دهنه تیزتر را برای پرش با اسب نگه دارید.
برای فلتورک از اسنف ساده استفاده کنید.
و مورد علاقه من:
تمریندادن اسب یعنی بازی کردن.
بازیای که چارچوب و مرز دارد.
این، جمعبندی پوشش ما از این کلینیک در سال جاری است.