راهکار رایان وود برای اطمینان در پرش از گوشه
مانع‌های گوشه از اجزای رایج تقریباً هر مسیر کراس‌کانتری در آمریکا هستند.
از سطح ترینینگ به بعد، اسب‌ها و سوارکاران باید برای عبور از مانع گوشه آماده باشند.
وقتی می‌خواهم سوارکاران و اسب‌های جوان را با مانع گوشه آشنا کنم، هر بار از یک روش ثابت استفاده می‌کنم؛ ابتدا در میدان یک گوشه شبیه‌سازی‌شده می‌سازم تا مفهوم آن معرفی شود و سپس به سراغ پریدن از یک گوشه واقعی در مسیر کراس‌کانتری می‌رویم.
چه برای درساژ تمرین کنید، چه پرش با اسب یا کراس‌کانتری، همیشه یک روند پیشرفت وجود دارد.
کار را از پایه‌ها شروع می‌کنید و به‌تدریج پیش می‌روید و در پریدن از مانع گوشه هم تفاوتی وجود ندارد.
ابتدا باید نشیمن، ساق و کمک‌های دست شما درست باشند که در بخش بعدی آن‌ها را توضیح می‌دهم.
سپس با پریدن از یک گوشه شبیه‌سازی‌شده در میدان با استفاده از یک بشکه و دو پایه مانع، اعتمادبه‌نفس می‌سازید؛ کاری که زمینه موفقیت شما را فراهم می‌کند تا از محدوده امن میدان خارج شوید و در مسیر کراس‌کانتری از یک گوشه بپرید.
گام اول: کانتر درست را پرورش دهید
پریدن مطمئن از مانع گوشه از داشتن کانتر مناسب آغاز می‌شود.
مانع گوشه یک آزمون دقت است و برای این نوع سؤال‌ها، من دوست دارم سرعت چهارنعل بین موانع را در مرحله نزدیک شدن کمی کمتر کنم.
هنوز هم به یک کانتر رو‌به‌جلو و مثبت نیاز دارید، اما نزدیک شدن با سرعت کمتر به اسب شما زمان بیشتری می‌دهد تا مانع را ببیند و سؤال مطرح‌شده را درک کند.
پیش از کار روی گوشه در میدان، این کانتر را تمرین کنید و روی کمک‌هایتان تمرکز داشته باشید.
ترکیب کمک‌های نشیمن، ساق و دست که هنگام نزدیک شدن به گوشه به کار می‌برید، بهترین فرصت را به اسب شما می‌دهد تا با اطمینان از آن بپرد.
این همان کانتری است که پیش از رسیدن به گوشه برقرار می‌کنم.
برای تمرین، در میدان چهارنعل خود یک نشانه انتخاب کنید؛ مثل یک درخت یا یک مانع.
تمرین کنید که تا لحظه عبور از آن نشانه، سرعت را از چهارنعل به کانتر دلخواه‌تان کاهش دهید.
بسته به این‌که با چه سرعتی می‌توانید اسب‌تان را کم‌سرعت و متعادل کنید، ممکن است لازم باشد این کار را از فاصله‌ای خیلی قبل‌تر از نشانه آغاز کنید.
هرچه بیشتر تمرین کنید، انجام این انتقال برایتان آسان‌تر می‌شود.
سپس محکم در زین می‌نشینم و در حالت نشستن تدافعی قرار می‌گیرم و بالاتنه‌ام را به عقب می‌آورم تا صاف و عمودی باشد.
پاهایم با پهلوهای آلکاتراز در تماسی ثابت و پیشران قرار دارد — چیزی شبیه پاهای گیره‌مانند فیلیپ داتن — و این موضوع برای آلکاتراز کاملا روشن می‌کند که می‌خواهم با اطمینان رو به جلو برود.
این وضعیتی است که چهار تا پنج گام پیش از گوشه از آن استفاده می‌کنم.
هم‌زمان با این‌که نشیمنم را به زین نزدیک‌تر می‌کنم، هر دو دستم را چند اینچ بازتر از هم می‌گیرم تا برای شانه‌های آلکاتراز یک کانال ایجاد شود.
این همان وضعیت دست‌هاست که در نزدیک شدن به گوشه به کار می‌برم تا او را تشویق کنم خط خود را حفظ کند.
این وضعیت دست‌ها و کمکِ پاهای پیشران، او را رو به جلو می‌فرستد و کاملا روشن می‌کند که می‌خواهید گوشه را بپرد.
مرحله ۲: تمرین گوشه در مانژ
در فاصله حدود ۱۰ فوتی آن، دو پایه را نزدیک به هم قرار دهید، به‌طوری که کاسه‌ها رو به بشکه باشند.
بسته به سطح شما، این فاصله می‌تواند از این هم کمتر باشد.
یک سرِ تیرک ۱۲ فوتی را روی بشکه قرار دهید و سر دیگر را داخل کاسه بگذارید.
همین کار را با تیرک و پایه دوم انجام دهید.
در پای هر مانع عمودی یک تیرک زمینی بگذارید.
یک سر آخرین تیرک را روی جلوی بشکه قرار دهید و سر دیگر آن را روی زمین بگذارید، به‌طوری که با زاویه‌ای حدود ۱۰۰ تا ۱۱۰ درجه به سمت بیرون مانع قرار بگیرد.
این تیرک مانند یک بال یا ریل راهنما عمل می‌کند تا اسب را هدایت کند و او را به پریدن تشویق کند.
در مرکز آن خط، خط دیگری را تصور کنید که با زاویه ۹۰ درجه به سمت شما می‌آید.
این، خط نزدیک شدن شماست.
هدف این است که روی گوشه، «مسیر عبور»ی را انتخاب کنید که هم باریک‌ترین بخش گوشه را در بر بگیرد ــ بی‌آن‌که خطر رد کردن مانع پیش بیاید ــ و هم پهن‌ترین بخش آن را، بدون این‌که از اسب‌تان بیش از حد انتظار توان پرش داشته باشید.
اگر از میانه این مسیر به گوشه نزدیک شوید، در صورتی که اسب‌تان هنگام نزدیک شدن کمی از خط خارج شود، همچنان حاشیه خطا خواهید داشت.
نکته >> رسیدن به مرحله‌ای که مانع را به شکل یک گوشه کامل بپرید، ممکن است در یک جلسه تمرین پرش اتفاق نیفتد.
در جلسه اول، می‌توانید کار را با پایین آوردن چوب جلویی از کاپ تا روی زمین و استفاده از یک چوب بال برای هدایت اسب آغاز کنید.
در جلسه دوم، می‌توانید ابتدا خیلی کوتاه تمرین جلسه اول را مرور کنید، سپس اگر اسب‌تان با اطمینان می‌پرد، چوب را دوباره داخل کاپ بگذارید و همچنان از چوب بال استفاده کنید.
در سومین جلسه تمرین پرش، می‌توانید چوب بال را بردارید.
چوب جلویی گوشه را از کاپ پایین آوردم و روی زمین گذاشتم.
این کار نمای جلویی گوشه را نرم‌تر می‌کند و به آلکاتراز کمک می‌کند مفهوم پریدن از این مانع را بهتر درک کند.
در این مرحله، داشتن یک کمک‌کار روی زمین مفید است تا بتواند چوب‌ها را داخل کاپ بگذارد یا بیرون بیاورد و جای چوب بال را تغییر دهد.
حدود پنج گام مانده به گوشه، در زین به حالت دفاعی رفتم؛ یعنی نشستم و بالاتنه‌ام را صاف و عمودی نگه داشتم.
همچنین مطمئن شدم ساق‌هایم محکم در دو طرف بدن او قرار دارد و دست‌هایم را بازتر گرفتم.
ترکیب هم‌زمان کمک‌های پا، نشیمن و دست باعث شد آلکاتراز با اطمینان از گوشه بپرد.
(او آن روز کمی سرحال بود و به همین دلیل اینجا رهاسازی کوتاه‌تری به کار برده‌ام.)
آلکاتراز تا سطح ادونسد مسابقه داده است، بنابراین خیلی زود این گوشه دیگر برایش چالش‌برانگیز نیست.
اگر اسب کم‌تجربه‌تری بود، مطمئن می‌شدم که با پایین بودن چوب جلویی، از هر دو جهت این گوشه را با اطمینان پریده است.
اگر مردد باشد، آن‌قدر با چوب جلوییِ پایین‌آمده به پرش ادامه می‌دهم تا با اطمینان بپرد.
بعد از آن، کمک‌کارم چوب جلویی را داخل کاپ می‌گذاشت و من دوباره نزدیک می‌شدم؛ همان‌طور که اینجا انجام می‌دهم، با همان کمک‌های نشیمن، پا و دست، همراه با چوب راهنما، تا برای آلکاتراز کاملاً روشن باشد که می‌خواهم از گوشه بپرد.
نکته >> اسب‌ها و سوارکاران در پریدن از گوشه در مانژ، با سرعت‌های متفاوتی پیشرفت می‌کنند.
نکته کلیدی این است که با سرعتی جلو بروید که هم در شما و هم در اسب‌تان اعتمادبه‌نفس ایجاد کند.
اگر رسیدن به این مرحله سه جلسه تمرین پرش یا بیشتر زمان ببرد، وقتی که در مانژ برای انجام این تمرین پایه می‌گذارید، ارزشش را دارد.
بعد از آن‌که آلکاتراز با اطمینان و با کمک ریل راهنما از مانع گوشه پرید، کمکم آن را برمی‌دارد و من همان‌طور که پیش‌تر انجام داده بودم به مانع نزدیک می‌شوم: با نشستن تدافعی در زین، پاها محکم در دو طرف بدن او و دست‌ها با فاصله‌ای بیشتر از هم.
چه زمانی باید به کراس‌کانتری رفت؟
پس از آن‌که در میدان پرش با اسب، به اندازه کافی با اسب‌تان تمرین پرش انجام دادید و او در هر دو جهت، از مانع گوشه شبیه‌سازی‌شده و بدون تیرک بال، بدون هیچ تردیدی می‌پرد، وقت آن است که به مسیر کراس‌کانتری بروید.
حتماً مانع گوشه شبیه‌سازی‌شده را طوری بسازید که از نظر ارتفاع و عرض، شبیه همان مانع گوشه‌ای باشد که در زمین کراس‌کانتری‌تان با آن روبه‌رو می‌شوید.
اگر در خانه مانع گوشه ندارید، سعی کنید مسیری که اسب را با تریلر به آن می‌برید، زمین مناسبی داشته باشد و بیش از حد گلی نباشد تا اسب‌تان، در حالی که هنوز در حال یادگیری است، لیز نخورد و اعتمادبه‌نفسش را از دست ندهد.
همچنین مطمئن شوید که مانع گوشه‌تان با میخ در زمین محکم شده باشد تا اگر اسب‌تان با یکی از پاهایش به آن زد، جابه‌جا نشود.
وقتی به سراغ یک مانع گوشه در کراس‌کانتری می‌روید، یک تیرک همراه داشته باشید تا برای مانع، بال ایجاد کنید و از فرد کمکی روی زمین بخواهید آن را مانند تمرین در رینگ، روی نوک مانع گوشه و با زاویه‌ای حدود ۱۱۰ درجه قرار دهد.
گام ۳: پرش از یک مانع گوشه در کراس‌کانتری
نکته >> اگر در هر مرحله احساس کردید اعتمادبه‌نفس کافی ندارید، به یاد داشته باشید که این تمرین بر پایه پیشروی مرحله‌به‌مرحله است.
در جلسات تمرین پرش خود در مسیر کراس‌کانتری، همچنان از تیرک بال استفاده کنید.
هر زمان احساس کردید برای برداشتن گام بعدی آماده‌اید، تیرک بال را بردارید و از مانع گوشه در هر دو جهت عبور کنید.
روند پیشرفت ما نتیجه داد.
آلکاتراز با اطمینان و در فرم خوب می‌پرد.
من از رهاسازی خودکار استفاده می‌کنم تا تماس با دهان آلکاتراز حفظ شود.
برای اطمینان از این‌که این فقط یک اتفاق تصادفی نبوده، مانع گوشه را یک بار دیگر در همان جهت می‌پرم.
او باز هم با اطمینان می‌پرد، بنابراین از کمکم می‌خواهم تیرک بال را جابه‌جا کند و مانع گوشه را از جهت دیگر می‌پریم.
خیلی زود آماده می‌شویم که مانع گوشه را بدون ریل راهنما بپریم.
ماموریت انجام شد!
رفع اشکال
درک کنید که کمک‌های شما نقشی کاملا تعیین‌کننده در پریدن موفق از موانع گوشه دارند.
اگر با کانتر بیش از حد تند به سمت مانع گوشه بیایید، اسب ممکن است درخواست مطرح‌شده را اشتباه درک کند.
اگر با انرژی کم و با عنان شل وارد شوید، احتمال سرپیچی از مانع بیشتر می‌شود.
اگر سرپیچی از مانع رخ داد، به این فکر کنید که چه اتفاقی افتاد و چرا.
آیا با خط نزدیک شدن اشتباه به مانع آمدید، شاید با زاویه‌ای بیش از حد تند، به‌طوری که اسب‌تان درخواست را درک نکرد؟
آیا دست‌های شما به اندازه کافی باز نبود تا یک دالان ایجاد کند؟
آیا به‌جای نشستن تدافعی، در وضعیت چهارنعل بودید؟
آیا هر دو پا را محکم در دو طرف بدن اسب نگه داشته بودید تا او را به حرکت رو به جلو تشویق کنید؟
اگر هنگام تمرین موانع گوشه در کراس‌کانتری، اسب‌تان از مانع سرپیچی می‌کند، تیرک بال را دوباره سر جای خود بگذارید تا او را به شرایط آشنایی برگردانید که آن را می‌فهمد.
همچنین فکر خوبی است که پیش از بازگشت به مانع گوشه، از مانع دیگری مثل میز یا کنده بپرید؛ مانعی که می‌دانید اسب‌تان با اطمینان از آن عبور می‌کند.
این کار ذهن او را دوباره به این سمت می‌برد که باید از یک سوی مانع به سوی دیگر آن برود.
اگر اسب‌تان پس از برگرداندن تیرک بال همچنان از مانع سرپیچی می‌کند، معمولا حل این مشکل در مانژ آسان‌تر از مسیر کراس‌کانتری است.
در آن‌جا به تکرار مراحل قبلی این تمرین برگردید.
یک تیرک بال کنار مانع گوشه شبیه‌سازی‌شده در مانژ قرار دهید، ریل جلویی را روی زمین بگذارید و سپس دوباره از ابتدا شروع کنید و مانع را مرحله‌به‌مرحله بالا بیاورید.
درباره رایان وود
رایان وود که اصالتی استرالیایی دارد، در پونی کلاب رشد کرد و از ۸ سالگی رقابت در ایونتینگ را آغاز کرد.
او نخستین اسبش را، یک اسب استوک استرالیایی به نام کانت‌داون، از طریق یک روزنامه محلی به قیمت ۱٬۰۰۰ دلار خرید.
رایان و کانت‌داون با هم در سطوح ایونتینگ پیشرفت کردند و زمانی که هر دو ۱۹ ساله بودند، نخستین رقابت CCI**** خود را در آدلاید به پایان رساندند.
رایان در سراسر استرالیا با موفقیت رقابت کرد و در ملبورن CCI***، سیدنی CCI*** و وارویک CIC-W*** به رتبه‌های برتر رسید.
او با شماری از سوارکاران طراز اول تمرین کرد و برای آنان کار کرد؛ از جمله گای والاس، سوارکار ایونتینگ استرالیا، نوربرت فان لاک، مربی المپیکی درساژ، و قهرمانان برجسته پرش با اسب، لودگر بیربام و ارنست هوفشرور.
رایان در سال ۲۰۰۸ به ایالات متحده رفت و پیش از آن‌که به ترو پراسپکت فارمِ فیلیپ داتون در یونیون‌ویلِ پنسیلوانیا منتقل شود، کار خود را نزد بروس دیویدسن آغاز کرد.
او اکنون کسب‌وکار خودش را در ترو پراسپکت فارم اداره می‌کند.
از زمان انتقال به ایالات متحده، رایان به یکی از برترین سوارکاران ایونتینگ این کشور تبدیل شده است.
او در سال ۲۰۱۶ قهرمان جرزی فرش CCI***، برومونت CCI*** و فینال جام طلایی ادوانسد USEA آدکوان در رقابت‌های قهرمانی ایونتینگ آمریکا شد.
از گروه تغذیه کنت و بلو سیل برای پوشش ما از رقابت سه‌روزه دفندر کنتاکی ۲۰۲۵ سپاسگزاریم.
این پوشش شامل رویدادهای تدارکاتی، گفت‌وگو با سوارکاران، گزارش رقابت‌ها، معرفی اسب‌ها، عکس‌ها، ویدئوها و مطالب بیشتر است.
این مطلب نخستین‌بار در شماره دسامبر ۲۰۱۷ مجله پراکتیکال هورسمن منتشر شد.
منابع و پیوست‌ها: