راهکارهای مارگی انگل برای آمادگی و دوام اسب‌ها

چهار نعل: راهکارهای مارگی انگل برای آمادگی و دوام اسب‌ها

اولویت شماره یک من همیشه اسب است.

همیشه به‌دنبال راه‌های تازه‌ای هستم تا عمر ورزشی اسب‌هایم را طولانی‌تر کنم، بدون آن‌که از نظر ذهنی یا جسمی فرسوده و بی‌انگیزه شوند.

از تمرین‌های بیش از حد و تکراری پرهیز می‌کنم؛ نه فقط برای این‌که فشار غیرضروری به پاهای آن‌ها وارد نشود، بلکه چون می‌خواهم با شادابی و روحیه‌ای سرحال و مشتاق به کارشان نگاه کنند.

برای آن‌که از تازه‌ترین یافته‌های علمی و روش‌های تقویت و آماده‌سازی اسب‌ها باخبر بمانم و در عین حال خطر آسیب‌دیدگی آن‌ها را تا حد ممکن کاهش دهم، همراهم با همسرم، استیو انگل، دامپزشک، در کنفرانس‌های دامپزشکی شرکت می‌کنم.

همچنین به روش‌هایی که مربیان در رشته‌های دیگر به کار می‌گیرند توجه دارم.

این‌ها برخی از مهم‌ترین درس‌هایی هستند که آموخته‌ام:

۱.

فشار ضربه‌ای را به حداقل برسانید. با گذشت زمان، ضربه‌های مکرر می‌تواند به آسیب در سم، مفاصل، تاندون‌ها و رباط‌های اسب منجر شود.

هرچه پرش‌ها بلندتر باشند، شدت این ضربه‌ها هم بیشتر می‌شود.

بنابراین برای جلسات تمرینی، مانع‌های کوتاه‌تر بهترین انتخاب هستند.

۲.

از تکرار بیش از حد پرهیز کنید. همان‌طور که حرکات تکراری در انسان می‌تواند باعث تاندونیت شود، در اسب نیز به خستگی عضلانی می‌انجامد و در نتیجه ساختارهای بدنی به‌تدریج دچار فرسایش می‌شوند.

این موضوع در ورزش‌هایی مثل پرش با اسب می‌تواند چالش‌برانگیز باشد؛ جایی که برای پرورش و صیقل‌دادن مهارت‌های اسب و سوارکار، مقداری تمرین ضروری است.

اگر اصلاً تمرین نکنید، ممکن است شما و اسبتان قدرت و زمان‌بندی لازم را نداشته باشید تا بدون به خطر انداختن سلامت‌تان، بهترین عملکرد ممکن را ارائه دهید.

پس مرز بسیار باریکی در این میان وجود دارد.

مقداری تمرین ضروری است، اما باید پیش از آن‌که اسب‌تان دچار درد یا بی‌حوصلگی شود، برنامه را تغییر دهید.

۳.

کل بدن را هدف بگیرید. تمرکز بیش از حد روی یک بخش از بدن، در نهایت به جبران در بخش‌های دیگر منجر می‌شود.

برای مثال، اگر مدام از اسب بخواهید روی یک لید مشخص فرود بیاید، ممکن است عضلات یک سمت بدنش خسته شوند.

برای جبران، تلاش می‌کند بار را به سمت دیگر بدن منتقل کند.

بسیاری از موارد لنگش دقیقاً به همین شکل ایجاد می‌شوند.

هرچه کل بدن اسب شما قوی‌تر باشد، خطر آسیب‌دیدگی او کمتر خواهد بود.

پس تمرین‌هایی را انتخاب کنید که هر دو سمت بدن او را به یک اندازه درگیر کند و در عین حال شکم، پشت، گردن و دیگر بخش‌ها را هم تقویت کند.

۴.

از تمرین تناوبی و تمرین مکمل استفاده کنید. سوارکاران ایونتینگ به‌ویژه در تمرین تناوبی بسیار توانمندند.

آن‌ها می‌دانند چگونه ضربان قلب اسب را بالا ببرند، شدت تمرین را برای چند مقطع حفظ کنند و سپس فشار را کم کنند تا ضربان دوباره پایین بیاید.

افزایش تدریجی تعداد این «ست»های تناوبی، قدرت و آمادگی بدنی کلی را بهبود می‌دهد.

من همچنین چهارنعل را در برنامه منظم اسب‌های پرش خود می‌گنجانم؛ نه فقط برای بهبود قابلیت تنظیم گام و راحتی آن‌ها در این حرکت، بلکه برای افزایش ظرفیت تنفسی‌شان.

درساژ یک تمرین مکمل عالی است و راهی بسیار خوب برای بهبود فرمان‌پذیری و پاسخ‌گویی اسب به‌شمار می‌رود.

همه اسب‌ها باید درساژ پایه را یاد بگیرند.

اگر بتوانید به سطحی پیشرفته‌تر برسید، وارد کردن تدریجی حرکت‌های جمع‌تر به برنامه اسب پرش‌تان، گروه‌های عضلانی متفاوتی را نسبت به آنچه او به‌طور معمول به کار می‌گیرد، تقویت خواهد کرد.

وقتی لیزا ویلکاکس، سوارکار المپیکی درساژ، اسب‌های مرا سوار می‌شود، انگار آن‌ها را به باشگاه بدنسازی فرستاده‌ام؛ او در قالب ست‌های کوتاه و تکراری، اسب‌ها را وادار می‌کند بیشتر از عقب‌تنه‌شان کار بکشند و از آن‌ها چیزی شبیه معادل اسب‌گونه حرکت اسکوات در انسان می‌خواهد.

۵. روی سطوح مختلف کار کنید. سوارکاری روی زمین‌های متنوع — مانژ شنی، مانژ چمن، مسیرهای بیرون، تپه‌ها و حتی سطوح سفت — ساختارهای متفاوتی را در بدن اسب تقویت می‌کند و او را به اجرا روی انواع مختلف بستر عادت می‌دهد.

این کار برای سلامت روانی اسب هم بسیار مفید است.

۶. هرجا ممکن است، تمرین‌ها را در هر دو جهت تکرار کنید. مغز اسب‌ها دقیقا مانند مغز ما کار نمی‌کند.

وقتی تمرینی را انجام می‌دهید و بعد از جهت عکس به آن نزدیک می‌شوید، برای اسب انگار برای نخستین بار است که آن را می‌بیند.

اگر بتوانید یک درس را در هر دو جهت اجرا کنید، همیشه بیشترین بهره را از آن خواهید برد.

من جلسات تمرینی‌ام را با در نظر گرفتن همه این اصول طراحی می‌کنم.

در ادامه، سه تمرینی آمده است که از آن‌ها برای تازه و مؤثر نگه داشتن برنامه اسب‌هایم استفاده می‌کنم.

تمرین ۱: گرید فوتبال

چیدمان: چهار تیرک را با فاصله ۳ تا ۳٫۵ فوت از یکدیگر قرار دهید و در یک سر هر تیرک، یک پایه تکیه‌گاه کاوالتی قابل تنظیم بگذارید؛ به شکلی که کاوالتی‌ها به‌صورت یکی در میان زاویه‌دار چیده شوند.

کار را با تیرک‌هایی آغاز کنید که یا کاملا روی زمین خوابیده‌اند یا در پایین‌ترین ارتفاع خود قرار دارند.

این تمرین مرا به یاد تایرهایی می‌اندازد که بازیکنان فوتبال برای بهبود چابکی و هماهنگی از میان آن‌ها عبور می‌کنند.

این تمرین خط بالایی بدن اسب را تقویت می‌کند، عقب‌تنه او را درگیر می‌سازد، معلق‌بودن حرکاتش را بیشتر می‌کند، به او یاد می‌دهد آهنگ حرکتش را تنظیم کند و آگاهی بهتری از جای پایش داشته باشد.

در عین حال، راستای حرکت را بهبود می‌دهد و ارتباط ساق به دست سوارکار با اسب را هم بهتر می‌کند.

برای چیدن این گرید، می‌توانید از هر وسیله‌ای استفاده کنید که به شما امکان دهد کاوالتی را فقط از یک سمت بالا بیاورید.

من جعبه‌هایی دارم که می‌توانم آن‌ها را بچرخانم تا ارتفاع‌های متفاوتی ایجاد شود (۶ اینچ، ۸ اینچ، ۱۰ اینچ و ۱۲ اینچ).

اگر پایه‌های مانع شما سوراخ‌هایی در ارتفاع حدود ۶ اینچ یا پایین‌تر داشته باشند، از آن‌ها هم می‌توان استفاده کرد.

سه یا چهار تیرک را با فاصله حدود ۳ تا ۳٫۵ فوت از هم قرار دهید — و برای اسب‌های بزرگ‌تر تا ۴ فوت — و کنار هر تیرک یک بلوک یا پایه بگذارید.

در چند عبور نخست از روی گرید، هر دو سر تیرک‌ها را روی زمین بگذارید تا صرفا تیرک‌های معمولی یورتمه باشند.

با یک یورتمه نشسته فعال و جمع‌شده به آن‌ها نزدیک شوید.

(یورتمه نشسته ایدئال است، چون بیشترین کنترل را بر ریتم و جلوبرندگی اسب به شما می‌دهد و بهترین حس را از کاری که اسب زیر شما انجام می‌دهد منتقل می‌کند.

اما اگر هنوز در یورتمه نشسته احساس راحتی ندارید، یورتمه سبک هم کاملا مناسب است.)

) پاهای‌تان را به‌خوبی پایین و دور پهلوهای اسب نگه دارید تا کار کردن بخش عقب و پشت او را حس کنید.

تصور کنید پاهای عقب او را به جلو می‌فرستید و در عین حال، تعلیق بیشتری در گام‌هایش ایجاد می‌کنید تا با انرژی به سمت چوب‌ها حرکت کند.

در یورتمه، مستقیم از وسط چوب‌ها عبور کنید، سپس تغییر جهت بدهید، یک حلقه بزنید و از سمت دیگر دوباره از میان آن‌ها عبور کنید.

بار دیگر تغییر جهت بدهید؛ این بار بعد از چوب‌ها به سمت مخالف بپیچید؛ یعنی اگر حلقه قبلی را به چپ زده بودید، این یکی را به راست بزنید تا در نهایت الگویی شبیه عدد هشت روی آن‌ها سوار شوید.

تمرکزتان روی یک مسیر بسیار دقیق باشد: در خط نزدیک شدن، هنگام عبور از روی چوب‌ها و پس از آن کاملا مستقیم بمانید و سپس گردش‌هایی نرم و با خمیدگی مناسب انجام دهید.

از انتهای مانژ استفاده کنید تا در هر بار نزدیک شدن به این تمرین، بیشترین میزان مستقیم بودن را حفظ کنید.

اگر اسب‌تان عصبی است یا تلاش می‌کند با عجله از روی چوب‌ها رد شود، او را به قدم بیاورید، یک یا دو چوب را بردارید (از ابتدا و/یا انتهای ردیف، به‌طوری که فاصله چوب‌های باقی‌مانده همچنان ۳ تا ۳٫۵ فوت باشد) و با قدمی بسیار آرام و حساب‌شده از روی چوب‌های باقی‌مانده عبور کنید.

این کار به او یاد می‌دهد که بین چوب‌ها قدم بگذارد.

وقتی این بخش را خوب انجام داد، دوباره به یورتمه برگردید و با رویکردی بسیار آرام و کنترل‌شده به چوب‌ها نزدیک شوید.

پس از چند تکرار موفق، چوب یا چوب‌های برداشته‌شده را دوباره سر جای خود بگذارید.

وقتی با چوب‌های زمینی راحت شد، یک سرِ هر چوب را به‌صورت یکی‌درمیان بالا بیاورید؛ به‌طوری که یک سر روی زمین بماند و سر دیگر با بلوک یا پایه، در پایین‌ترین ارتفاع، بالا قرار بگیرد.

برای مثال، چوب اول را از سمت راست بالا ببرید، چوب دوم را از سمت چپ و به همین ترتیب ادامه دهید.

به همان شیوه به این ردیف نزدیک شوید و اگر ممکن است، در یورتمه نشسته این کار را انجام دهید.

ارتباط خود را با پاها و دست‌ها حفظ کنید تا اسب‌تان بفهمد که هنوز باید از روی چوب‌ها قدم بردارد، نه اینکه از آن‌ها بپرد.

این تمرین را چند بار در هر دو جهت تکرار کنید، هر بار که درست انجام می‌دهد او را تشویق کنید و بین تکرارها زمان کافی برای قدم رفتن در نظر بگیرید.

سپس اگر به نظر می‌رسد واقعا با تمرین راحت است، سرِ چوب‌ها را تا ارتفاع بعدی بالا ببرید.

در نخستین جلسه، ارتفاع را از ۸ اینچ بیشتر نکنید.

اگر تجربه اول او خوب بود و با اعتمادبه‌نفس و هماهنگی کار کرد، می‌توانید جلسه بعدی را از همان جایی شروع کنید که متوقف شده بودید و در صورت تمایل، ارتفاع را به‌تدریج بیشتر کنید و/یا چوب‌های بیشتری اضافه کنید.

همچنین اگر روی زین احساس امنیت می‌کنید، این تمرین را چند بار بدون رکاب هم انجام دهید.

هرچه اسب‌تان بیشتر با این تمرین آشنا شود، باید به‌وضوح احساس کنید که انرژی او از پاهای شما به یک ارتباط خوب در دست‌هایتان منتقل می‌شود.

هر بار که از میان چوب‌ها عبور می‌کنید، سعی کنید تعادلی مطلوب میان پاها و دست‌ها پیدا کنید.

اگر او سرعتش را کم می‌کند و از پای شما عقب می‌افتد، از خودتان بپرسید آیا بیش از حد از دست استفاده کرده‌اید یا نه.

اگر تخت و تند می‌شود، از خودتان بپرسید آیا بیش از حد از پا و کمتر از دست استفاده کرده‌اید یا نه.

هرگز نباید نه با دست و نه با پا خشن باشید؛ بلکه باید با هر دو، ارتباطی سبک و ملایم را حفظ کنید تا ریتمی خوب و یکنواخت شکل بگیرد و پشتیبانی شود.

هم‌زمان حس می‌کنید با بالا آوردن پاها از روی چوب‌ها، فنر و جهش بیشتری در پشت اسب ایجاد می‌شود.

این همان اوج‌گیری و معلق‌بودنی است که باید احساس کنید؛ و دقیقا همان پیش‌رانش و «فنر ذخیره‌شده‌ای» است که برای پرش می‌خواهیم.

وقتی روی چوب‌ها به ارتباط خوبی رسیدید، می‌توانید این تمرین را در یورتمه سبک هم انجام دهید.

دقت کنید که در هر بار تکرار تمرین، همچنان جمع‌کردن و معلق‌بودن را از اسب بخواهید.

یادتان باشد که بیش از حد تمرین را تکرار نکنید.

وقتی به نظر رسید اسب‌تان تمرین را فهمیده است، فقط چند بار دیگر آن را تکرار کنید و بعد به سراغ کاری دیگر بروید.

سپس این تمرین را در فلت‌ورک خود بگنجانید؛ برای مثال، در بخش‌های دیگر مانژ و در فاصله بین عبورها از روی چوب‌ها، روی بلندتر و کوتاه‌تر کردن گام، کارهای جانبی، انتقال به کانتر و موارد مشابه کار کنید.

۱.

به چوب‌ها با یورتمه جمع‌شده نزدیک می‌شوم.

معمولا این تمرین را با یورتمه نشسته شروع می‌کنم تا بیشترین کنترل را روی ریتم و سرعت داشته باشم، اما با آلتر اگو، متعلق به لیا آلن، از یورتمه سبک استفاده می‌کنم، چون او به‌طور طبیعی از پشت فعال و پرتحرک است و از قبل با این تمرین آشنایی دارد.

۲.

این نمونه خوبی است از اینکه چوب‌ها چگونه به بهبود ارتباط میان ساق پا و دست شما کمک می‌کنند.

من با استفاده بیش از حد از دست و نه به اندازه کافی از ساق پا، کار را برای آلتر در بلندتر کردن گامش دشوار کرده‌ام.

در نتیجه، او کمی کم‌عمق وارد تمرین می‌شود.

سم جلوی او نزدیک به چوب اول روی زمین نشسته، نه در جایی که من می‌خواهم: در میانه فاصله بین چوب اول و دوم.

۳.

این بار در عبور از تمرین، مشکل برعکس است: من بیش از حد از ساق پا و نه به اندازه کافی از دست استفاده کرده‌ام؛ حلقه کوچک روی عنانم هم این را نشان می‌دهد.

در نتیجه، آلتر بیش از حد گام را باز می‌کند و سعی می‌کند از روی کاوالتی بپرد.

۴.

بالاخره به ارتباط درست می‌رسیم.

او تقریبا بی‌نقص میان چوب‌ها قدم برمی‌دارد، مفاصل خرگوشی و زانوهایش را بسیار خوب خم می‌کند و سر و گردنش را رو به جلو و پایین می‌کشد؛ به این ترتیب از پشت و عضلات خط بالایی بدنش به‌خوبی استفاده می‌کند.

اینجا واقعا می‌توانم تحرک و معلق‌بودن را در گام‌هایش احساس کنم.

۵.

وقتی آلتر آماده به نظر می‌رسد، کاوالتی‌ها را به ارتفاع بعدی، یعنی ۸ اینچ، می‌چرخانیم و اگر آن هم خوب پیش برود، ارتفاع را به ۱۰ اینچ می‌رسانیم.

از قوس خوش‌فرم خط بالایی بدنش می‌توان فهمید که عضلات گردن، پشت و عقب‌تنه‌اش را درگیر کرده تا پاهایش را روی میله‌ها بالاتر بیاورد و در نتیجه، حرکتش معلق‌تر و کشیده‌تر شود.

۶. در پایان، کاوالتی‌ها را به بیشترین ارتفاعشان، یعنی ۱۲ اینچ، می‌چرخانیم و تنظیم می‌کنیم.

دقت کنید که او تا چه اندازه مفاصلش را خم می‌کند و از خط بالایی بدنش استفاده می‌کند.

این، روشی عالی و کم‌فشار برای تقویت عضلات اوست.

تمرین ۲: بَنس‌ها

چیدمان: سه پرش عمودی بسازید و در دو سوی هرکدام، میله زمینی قرار دهید؛ فاصله هر پرش تا پرش بعدی ۹ تا ۱۰ فوت باشد.

مثل تمرین قبلی، این تمرین هم برای بهتر کردن راستا و ریتم بسیار مفید است؛ در عین حال اسب را بیشتر روی اندام عقبش می‌نشاند و واکنش جلوی بدنش را سریع‌تر می‌کند.

همچنین به او کمک می‌کند قوس پرش خود را به‌درستی روی بالای موانع تنظیم کند.

این تمرین به اسب یاد می‌دهد از اشتباهات خودش درس بگیرد و خودش را از روی موانع جمع کند تا نه از نقطه مناسب پرش عبور کند و نه هنگام برخاستن بیش از حد به مانع نزدیک شود.

در این میان، شما هم می‌توانید روی وضعیت بدنی و تعادل خودتان تمرکز کنید.

این تمرین را فقط با اسبی باتجربه انجام دهید که از قبل با پرش‌های بَنس آشنا باشد.

سه ضربدر کوچک را با فاصله ۹ تا ۱۰ فوت از هم بچینید.

به‌جای آن، می‌توانید هر پرش را به‌صورت یک میله تکی بسازید؛ به این شکل که یک سر آن بالا آورده شود و سر دیگرش مانند تمرین ۱ روی زمین قرار بگیرد.

اگر شما و اسبتان باتجربه‌تر هستید، پرش‌ها را به عمودی‌های کوچک تبدیل کنید، اما ارتفاعشان از ۲٫۵ فوت بیشتر نشود.

اگر اسب به‌طور طبیعی گام بزرگ‌تری دارد، فاصله بین پرش‌ها را تا ۱۱ فوت افزایش دهید.

در دو سوی هر پرش یک میله زمینی قرار دهید.

این کار به درک بهتر فاصله توسط اسب کمک می‌کند و مانع از آن می‌شود که از نقطه مناسب پرش عبور کند.

به بَنس‌ها با کانتر جمع‌شده نزدیک شوید و مطمئن باشید که اسب جلوی ساق شما حرکت می‌کند.

در این تمرین، بهتر است کمی به مانع نزدیک‌تر باشید تا این‌که بیش از حد رو به جلو بیایید.

وقتی به پرش اول رسیدید، رهایش کنید تا روی کار خودش تمرکز کند.

هرچه کمتر مزاحمش شوید، بهتر است.

در تمام طول تمرین، وضعیت دو نقطه‌ای خود را حفظ کنید تا اسب بتواند بالا بپرد و شما زاویه لگنتان را روی هر مانع ببندید.

اگر روی بَنس‌ها تند شد، با بدنتان کمی پشت حرکت بمانید و با استفاده از وزن خودتان ـ نه با دست‌ها ـ او را به‌آرامی آهسته‌تر کنید.

بَنس‌ها را در هر دو جهت بپرید.

وقتی این بخش خوب پیش رفت، می‌توانید به‌تدریج یک یا دو پرش دیگر هم اضافه کنید.

اگر اسب جوانی دارید و می‌خواهید به‌جای کانتر، با یورتمه وارد تمرین شوید، یک میله راهنما را در فاصله ۷ تا ۸ فوتیِ پرش اول قرار دهید تا به او کمک کند از نقطه‌ای راحت برای برخاستن به مانع برسد.

سپس یک میله راهنمای دوم را در فاصله ۹ تا ۱۰ فوتی بعد از آخرین پرش بگذارید.

با این چیدمان، تمرین را فقط در یک جهت بپرید؛ به‌طوری‌که چوب یورتمه در ابتدای مسیر باشد، نه در انتهای آن.

۱.

بار اول که از این تمرین عبور می‌کنیم، چوبِ مانع عمودی سوم را برمی‌داریم و فقط دو چوب زمینیِ کنار هم را در جای خود نگه می‌داریم.

به این تک‌پرشِ بانس با کانتری جمع‌شده اما پرتحرک نزدیک می‌شویم.

وقتی آلتر نگاهش را روی مانع اول قفل می‌کند، منتظر می‌مانم تا به سمت من بالا بپرد.

۲.

من در زین آرام و بی‌حرکت می‌مانم، نگاهم را بالا نگه می‌دارم و دست‌هایم را نرم و همراه با دهان او حفظ می‌کنم تا خودش تمرین را حل کند.

۳.

در این لحظه، آلتر خودش را برای پرش بعدی آماده می‌کند: دست‌هایش از فرودِ پرش اول به زمین رسیده و دوباره از زمین جدا شده‌اند، در حالی که پاهای عقبش تازه در آستانه فرود هستند.

او با درگیر کردن بخش عقب بدن، اندامش را در این فرم جمع و فشرده قرار می‌دهد.

۴.

وقتی با اطمینان از مانع عمودی دوم می‌پرد و از همان لحظه روی چوب‌های زمینی بعدی تمرکز دارد، من مزاحم او نمی‌شوم و می‌گذارم خودِ موانع کار را انجام دهند، نه دست‌های من.

۵.

حالا مانع عمودی سوم را می‌سازیم.

با همان کانتر به گرید نزدیک می‌شوم و در حالی که او با بانس از تمرین عبور می‌کند، آرام و بی‌حرکت می‌مانم.

او دارد یاد می‌گیرد بخش عقب بدنش را برای فرود و جدا شدن فوری از زمین درگیر کند.

از حالت چهره‌اش می‌توان فهمید که کاملاً توجه دارد.

قوس گردن و پشت و موج عضلانیِ امتداد شکمش نشان می‌دهد که این تمرین در حال «ژیمناستیکی‌کردن» تمام بدن اوست.

۶.

حالا با بالا بردن یکی از پایه‌فنجانی‌ها در یک سمت هر مانع عمودی، گرید را از نظر بصری جذاب‌تر می‌کنیم؛ به‌طوری‌که آن سمت دو سوراخ بالاتر از سمت پایین‌تر قرار بگیرد و موانع به‌صورت یکی‌درمیان زاویه‌دار شوند؛ مشابه تمرین گریدِ فوتبال.

آلتر را به همان شکل با کانتر به سمت آن می‌برم و بعد رهایش می‌کنم تا کار خودش را انجام دهد.

تمرین ۳: این‌اَند‌اوت

چیدمان: یک مانع عمودی و یک اکسر مربع را با فاصله ۲۱ فوت از یکدیگر قرار دهید و در دو سوی هر مانع، چوب‌های زمینی بگذارید.

برای کمک به حفظ راستای اسب، بین پرش‌ها دو چوب زمینی عمود بر خط موانع قرار دهید؛ در آغاز، فاصله این دو از یکدیگر ۱۰ تا ۱۱ فوت باشد.

این تمرین پایانی همچنان بر راستای حرکت تأکید دارد و در عین حال به شما کمک می‌کند بیش از پیش بر کنترل بدن تمرکز کنید و به اسب یادآوری کنید هنگام برخاستن برای پرش، جمع‌تر شود و وزنش را بیشتر روی اندام‌های عقبی منتقل کند.

یک مانع عمودی کوچک را در فاصله ۲۱ تا ۲۲ فوتی از یک اکسِر کوچکِ مربع قرار دهید.

در دو سوی هر دو مانع، چوب‌های زمینی بگذارید.

یک جفت چوب زمینی دیگر هم در میانه تمرین و عمود بر موانع اضافه کنید تا برای اسب، یک دالان مستقیم برای کانتر ایجاد شود.

بعضی اسب‌ها در برخورد اول با این چوب‌ها رم می‌کنند یا می‌ترسند؛ بنابراین در ابتدا آن‌ها را با فاصله ۱۰ تا ۱۱ فوت از هم قرار دهید.

این این‌اوت را با یک کانتر کاری و ابتدا در مسیر مانع عمودی به اکسِر نزدیک شوید.

در این فاصله، عبور باید راحت انجام شود، هرچند ممکن است لازم باشد بعد از مانع عمودی، پای خود را بیشتر به کار بگیرید تا مطمئن شوید اوج تلاش پرشی بعدی اسب دقیقاً بالای مرکز اکسِر قرار می‌گیرد.

وقتی اسب شما این این‌اوت را در این جهت به‌خوبی پرید، از جهت مخالف به آن نزدیک شوید.

ممکن است فاصله در این جهت کمی بسته‌تر احساس شود؛ بنابراین پس از آن‌که با ساق به او کمک کردید از روی اکسِر عبور کند، در زین آرام بمانید و اجازه دهید خودش تمرین را درک کند.

بگذارید خود موانع او را جمع کنند.

بیش از دست‌ها، با کنترل بدن به او کمک کنید؛ یعنی زاویه لگن را بازتر کنید و بالاتنه را کمی کشیده‌تر و عمودی‌تر نگه دارید.

چند بار جهت‌ها را در این تمرین عوض کنید تا تفاوت نیاز سوارکاری در مسیر عمودی به اکسِر و اکسِر به عمودی را احساس کنید.

هم‌زمان، اگر اسب‌تان برای مستقیم ماندن مشکل دارد، به‌تدریج چوب‌های زمینی عمود را به هم نزدیک‌تر کنید تا فاصله آن‌ها به حدود ۸ یا ۹ فوت برسد.

اگر مشکل انحراف او جدی است، این چوب‌ها را با زاویه‌ای ملایم به شکل «وی» بچینید و دو سر چوب‌ها را در جلوی محل برخاستن مانع دوم، کمی به هم نزدیک‌تر کنید؛ اما نه کمتر از ۳ فوت.

در این مرحله، فقط در همین جهت این این‌اوت را بپرید؛ یا از فردی روی زمین بخواهید هر بار شکل «وی» را دوباره تنظیم کند تا سر باریک‌تر همیشه به سمت مانع دوم باشد.

اگر سوارکار باتجربه‌تری هستید و این تمرین خوب پیش می‌رود، آن را بدون رکاب تمرین کنید و/یا روی عنان‌ها گره بزنید و هنگام عبور از موانع، دست‌ها را روی لگن بگذارید یا مانند بال‌های هواپیما به دو طرف باز کنید.

این کار به شما کمک می‌کند استقلال عمل بیشتری از دست‌ها پیدا کنید و در هوا بیشتر بر وضعیت بدن و تعادل خود تمرکز داشته باشید.

به یاد داشته باشید که رفاه اسب همیشه باید در اولویت باشد.

جلسات تمرین را سرگرم‌کننده و متنوع نگه دارید، بی‌آن‌که در آن افراط کنید؛ تا هر دوی شما مشتاق نوبت بعدی باشید.

۱. ابتدا با یک کانتر کاری، در مسیر مانع عمودی به اکسِر به این این‌اوت نزدیک می‌شویم.

هنگام عبور از روی مانع عمودی، در هوا با دست‌هایم حرکت دهان آلتر را دنبال می‌کنم و در همان حال چشمم را روی آکسر نگه می‌دارم.

۲.

بعد از فرود از مانع عمودی، ساق پا را می‌بندم و همچنان با دستی نرم و همراه، او را تشویق می‌کنم که رو به جلو در کانتر ادامه دهد.

سعی می‌کنم مزاحم کارش نشوم و اجازه بدهم تمرکزش روی مانع‌ها باشد، نه روی کاری که من انجام می‌دهم.

در نتیجه، خودش را طوری تنظیم می‌کند که ...

۳.

... پرشی خوب و جمع‌وجور روی آکسر ارائه دهد.

در ادامه، آکسر به عمودی را در کانتر می‌رویم.

۴.

این فاصله در این جهت بسته‌تر طی می‌شود، اما بدون دخالت من، آلتر مسئله را می‌سنجد و خودش را به‌درستی تنظیم می‌کند تا روی خروج از مانع عمودی پرشی عالی بسازد؛ زانوهایش را خوب بالا می‌آورد و با قدرت از عقب‌تنه‌اش جدا می‌شود.

دیدریم

دیدریم و مارگی انگل در یک رقابت سالنی از دیوار پوسانس ۷٫۵ فوتی عبور می‌کنند.

مزایای تمرین گرید فوتبالی (تمرین ۱) را با دیدریم کشف کردم؛ اسبی که از ۵ سالگی‌اش سوارش شدم.

به نوعی، من و او با هم رشد کردیم: نخستین جایزه بزرگم و نخستین جایزه بزرگ مهمم در انجمن جایزه بزرگ آمریکا را با او بردم.

او اسبی بسیار درشت و کمی دست‌وپا‌دراز بود که روی پاهایش سبک حرکت می‌کرد، اما مثل اسب‌های هانتر با گام کوتاه و کم‌ارتفاع می‌جنبید؛ نزدیک به زمین و با حرکت بسیار کم زانو.

او باید یاد می‌گرفت روی آکسرهای بسیار مربع با پاهایش سریع‌تر عمل کند، برای همین با وینس دوگان، مربی و فروشنده باسابقه اسب، مشورت کردم.

وینس یکی از حرفه‌ای‌های سخاوتمند بسیاری بود که در سال‌های ابتدایی دوران حرفه‌ای‌ام، وقتی بودجه‌ام محدود بود و تشنه یادگیری بودم، به من هم مشاوره داد و هم اسب برای سواری در اختیارم گذاشت.

او پیشنهاد کرد این تمرین را امتحان کنم تا به دیدریم یاد بدهم بیشتر به جای پاهایش فکر کند و در لحظه کنده‌شدن، جلوی بدنش را سریع‌تر جمع کند.

این تمرین جواب داد!

بعد از آن، با هم در جایزه‌های بزرگ بی‌شماری و چندین کلاس پوسانس به پیروزی رسیدیم و از دیوارهایی بلندتر از ۷ فوت هم عبور کردیم!

رقابت دادن دیدریم را تا زمانی که نزدیک ۲۰ ساله شد ادامه دادم و بعد هم دیدم که یک دهه دیگر را با بازنشستگی شاد و راحت سپری کرد.

درباره مارگی انگل

مارگی انگل بیش از سه دهه است که یکی از پرافتخارترین سوارکاران پرش با اسب آمریکا به‌شمار می‌رود.

او در کودکی در ازای دریافت درس‌های سوارکاری، لانه‌های سگ و گربه را تمیز می‌کرد تا زمانی که تشخیص دادند به اندازه کافی بزرگ شده است که اصطبل‌ها را تمیز کند و مهتری اسب‌ها را برعهده بگیرد.

او تا اواخر دهه ۲۰ زندگی‌اش اسب شخصی خودش را نداشت.

در این فاصله، او همه جنبه‌های اسب‌داری و سوارکاری را آموخت و پله‌پله خود را به بالاترین سطح این ورزش رساند.

مارجی تا امروز بیش از ۲۰۰ کلاس جایزه بزرگ، ۶ مرحله مقدماتی جام جهانی، بیش از ۲۰ جام ملت‌ها و رکورد ۱۰ عنوان «سوارکار سال» انجمن جایزه بزرگ آمریکا را به دست آورده است.

او در المپیک ۲۰۰۰ رقابت کرد، در بازی‌های پان‌آمریکن ۱۹۹۹ مدال نقره تیمی گرفت، در بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۰۳ به طلای تیمی و برنز انفرادی رسید و در بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۰۶ نیز نقره تیمی را کسب کرد.

سال گذشته، او همراه با رویس، نریان ۱۳ ساله اولدنبرگ، در جام ملت‌های بریتیش کلمبیا سوارکار پایانی تیم قهرمان بود و سپس در جایزه بزرگ فینال جام ملت‌های اتکو با جایزه ۱۳۰٬۰۰۰ دلار از همه رقبا پیش افتاد.

مارجی که بار دیگر توانایی‌اش را در طولانی‌تر کردن دوران حضور اسب‌هایش در رقابت‌ها نشان داده، اکنون ۲ اسب ۱۸ ساله دارد که در کلاس‌های سطح FEI مسابقه می‌دهند: بوکمانس لاتسیو که امسال پیش‌تر چندین جایگاه در جمع ۱۰ نفر برتر به دست آورده است، و ایندیگو که فوریه امسال در جایزه بزرگ نت‌جتس CSI**** با جایزه ۲۰۵٬۰۰۰ دلار در جشنواره زمستانی سوارکاری، با ۲ دور بدون خطا، سوم شد.

مارجی و همسرش استیو انگل، دامپزشکی که ۲۳ سال است با او زندگی مشترک دارد، در گلیدویندز فارم در ولینگتون فلوریدا مستقر هستند.

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی