درس آن کورسینسکی برای بهبود پرش با اسب از روی فلتورک
آن کورسینسکی، سوارکار پنجدوره المپیک، در روز نخست نشست تمرینی هورسمسترشیپ ۲۰۱۷ یواسایاف جرج اچ. موریس با ارائه یواساچجیای، بر ارتباط و حس سوارکار با اسب تمرکز کرد.
او چه هنگام نمایش سواری و چه در زمان هدایت ۱۲ سوارکار حاضر در کلینیک، بارها تأکید کرد که ذهنآگاهی نقشی کلیدی دارد.
او گفت: «وقتی سوارکاری میکنم، تمام اسب را حس میکنم؛ تکتک اجزای اسب را.»
به سوارکاران یادآوری شد که پاها، نشیمن و پشت آنها از بدنشان جدا نیست و باید بهجای کار کردن در برابر اسب، بیشتر با اسب کار کنند تا اعتمادبهنفس در اسب شکل بگیرد.
او گفت: «خودآگاهی و داشتن وضعیت بدنی درست یعنی نرم و انعطافپذیر باشید، اما خشک و منجمد نباشید. یک مربی داشتم که همیشه میگفت دستهای من در نشیمن من است؛ دستهای من در پشت من است.»
این روز به کار روی فلتورک در میدان بینالمللی مجموعه نمایشگاهی جشنواره جهانی درساژ آدکوان در ولینگتونِ فلوریدا اختصاص داشت. آن به سوارکاران قول داد که توجه به فلتورک و درساژ به پرش آنها کمک خواهد کرد.
او گفت: «ارتباط برای پرش با اسب فوقالعاده مهم است. اگر کج باشید، اسبتان هم کج میپرد. واقعاً میشود همه مشکلات پرش را روی کار درساژ حل کرد.»
پس از یک نمایش کوتاه که در آن آن با مهارت چشمگیرش در مهار جفتکها و بلند شدنهای اسب ۸ ساله نهچندان همراهش، کاسپارس لاسینو، تماشاگران را به وجد آورد، سوارکاران به دو گروه تقسیم شدند و او وضعیت بدنی آنها را با دقت بررسی کرد.
بار دیگر به آنها یادآوری شد که پاها، نشیمن و پشتشان از کل بدن جدا نیست و برای ایجاد اعتمادبهنفس باید بهجای مقابله با اسب، بیشتر با اسب همراه شوند. او هشدار داد: «خودآگاهی و وضعیت بدنی یعنی نرم و کشسان باشید، نه خشک و منجمد. سوارکار خشک، اسب خشک میسازد.»
آنها یورتمه را بلندتر و کوتاهتر کردند و از یورتمه سبک به یورتمه نشسته رفتند و دوباره بازگشتند. انتقالهای بیشماری انجام دادند. سپس در وضعیت دوپوینت تعادل خود را حفظ کردند تا مشخص شود آیا اسبهایشان نشیمن و عنان را با سبکی پذیرفتهاند یا نه. او همچنین از سوارکاران خواست اسبهایشان را به دایرههای کوچک هدایت کنند تا میزان پاسخگویی آنها سنجیده شود.
سوارکاران از سراسر کشور انتخاب شدند و شرکتکنندگان سال ۲۰۱۷ شامل کارولین دنس از پنسیلوانیا، کوپر دین از آلاباما، کوکو فاث از کنتیکت، مدیسون گوتزمن از نیویورک، اما و گریسی مارلو از کالیفرنیا، برایان موگری از تگزاس، مایا نایار از نیویورک، تی. جی. اومارا از نیوجرسی، هیلی رابینسون از کالیفرنیا، تیلور است.
ژاک از ویرجینیا و مایکل ویلیامسون از کالیفرنیا.
آن از یکی از سوارکاران، کوپر دین، خواست برای اینکه عمیقتر در زین بنشیند، رکابهایش را رها کند؛ زیرا او برای واداشتن اسبش به حرکت رو به جلو در یورتمه، بدون شکستن ریتم گام یا عقب رفتن، مشکل داشت.
ورد زبان او در تمام طول روز به سوارکاران این بود: «در زین بنشین.»
او از کوپر خواست با نگه داشتن بدن در عقب و کنار هم نگه داشتن دستها، روی ریتم تمرکز کند.
وقتی نوبت به پیچیدن به چپ میرسید، به او گفت از پای چپ بیشتری در محل تنگ استفاده کند و بیشتر روی رها کردن و دوباره گرفتن تمرکز داشته باشد.
هنرجویان حرکت شولدر-این به چپ را تمرین کردند؛ جایی که به آنها گفته شد دستهایشان را همسطح نگه دارند، اما بالاتنه و هر دو دست را کمی به سمت چپ ببرند.
او گفت: «کمی بگیر و کمی رها کن.»
او افزود: «با نشیمنگاه فشار بده و با دستها دریافت کن. پای داخلی را فعال نگه دار.»
سپس آن برای نمایش عملی سوار اسب کوپر شد و وقتی اسب پاسخ مثبتی داد، رها کرد.
او توضیح داد: «دهانش را حس میکنم. وقتی گردن را به پایین میکشد و کش میآورد، رها میکنم.»
با وجود اینکه معمولاً چنین کاری توصیه نمیشود، آن از آنها خواست گاهی برای بررسی روند کار اسبهایشان نگاهی به پایین بیندازند.
او گفت: «وقتی اسب خم میشود، من رها میکنم و پاداش میدهم. وقتی تماس را میپذیرد، رها میکنم. یورتمه نشسته میروم تا ببینم آیا آن را میپذیرد یا نه. وقتی موضوع را میگیرد، نشیمنگاه و تماس دستم را حفظ میکنم. وقتی گردنش پایین میرود، حرکت آن را دنبال میکنم. اگر کمی به دهنه تکیه کند و بکشد، من هم کمی مقاومت میکنم. دستها را ارهای حرکت ندهید. دست من بسیار سبک است. وقتی با دهانش بیقراری میکند، عنانها را کمی تکان دهید تا فکرش به پاهای عقبش برود.»
او گفت که با تمام بدنش سوارکاری میکند.
او گفت: «تمام بدن من، تمام اسب را میراند. هر بار به اسب توجه کنید. تمام بدن مکلین اسب را میراند. تمام بدن بیزی اسب را میراند. نمیبینید که آنها فقط با دستهایشان سر اسب را به یک سمت بکشند.»
سپس، «فقط برای تفریح»، روی عنان همه سوارکاران گره زد. این گره باعث میشد سوارکاران دستهای بلندتری داشته باشند و با عنان، بیشتر رها و دوباره بگیرند. خودشان مطمئن نبودند که این تمرین قرار است تفریحی باشد، اما خیلی زود فهمیدند که این تمرین ارزشمند است، چون اسبهایشان نرمتر و پاسخگوتر شدند.
او از آنها خواست روی چرخش روی دست کار کنند تا کپل اسبها را ایزوله کنند و شانهها را به حرکت درآورند. اسب مایا نایار برای فرار از این تمرین عقب میرفت و آن به او گفت به محض اینکه احساس کرد اسب عقب میرود، نشیمنگاهش را عمیقتر کند و با نشیمنگاه، پاهای عقب اسب را به جلو حرکت دهد. او بار دیگر بر اهمیت حس کردن برای رسیدن به پاسخگویی تأکید کرد.
او گفت: «برای اینکه سوارکار بزرگی باشید، باید همه جور کاری انجام دهید. نشانه یک سوارکار بزرگ، اسب خوشحال است.»
در روزهای ۶ و ۷ ژانویه برای مطالب بیشتر از جورج اچ.
مروری بر نکات مهم جلسه تمرینی برنامه موریس هورسمسترشیپ با مربیگری بیزی مدن و لورا کراوت.