تاثیر جای شانه سوارکار بر دست و تماس با دهنه
در این عکس، تسا دیویس با اسب اخته دورگه هلندی ۱۷ ساله‌اش، شادوفکس (Shadowfax)، در سطح ترینینگ رقابت می‌کند.
تسا نوشته است که اکنون در حال تمرین در سطوح فرست و سکند است.
مگان بنج
شادوفکس سبک و موزون به نظر می‌رسد، با پاهایی بلند و بدنی خوش‌فرم و هماهنگ.
برای سطح ترینینگ، او در فرم خوبی قرار دارد.
آنچه به چشم می‌آید، تمایل و اشتیاق او برای پاسخ دادن به کمک‌های سوارکارش است.
کمی تنش در پشت او ــ در ناحیه پشت زین ــ دیده می‌شود؛ موضوعی که باعث شده پای عقب او بیشتر از ناحیه پشت بالا بیاید تا از مفصل ران.
وقتی به فاصله میان پاهای جلوی او نگاه می‌کنم، به نظر می‌رسد مثلثی باز و مناسب میان دو پای جلو و فاصله سُم‌هایش روی زمین شکل گرفته است (مطابق عکس بالا).
وقتی این مثلث را با مثلثی که پاهای عقب او تشکیل داده‌اند مقایسه می‌کنم، می‌بینم دومی کمی باریک‌تر است و فاصله میان پاهای عقب، یعنی طول گام، کوتاه‌تر به نظر می‌رسد.
در یک یورتمه کاری متعادل، انتظار داریم طول گام پاهای جلو و عقب به هم نزدیک‌تر و برابرتر باشد.
این به آن معنا نیست که شادوفکس فعال نیست.
این لحظه فقط نشان می‌دهد که مقداری تنش در پشت او وجود دارد که باعث کوتاه‌تر شدن گام شده است.
وقتی به تسا نگاه می‌کنم، نخستین برداشتم این است که او سوارکاری بسیار دلسوز است.
او تلاش می‌کند سبک بنشیند و پاهایش را کشیده نگه دارد، در حالی که پاشنه‌ها پایین و دست‌ها نیز پایین هستند.
کاملاً مشخص است که نمی‌خواهد مزاحم اسبش شود.
احتمالاً این عکس در یورتمه نشسته‌ـ‌برخاسته ثبت شده، درست در لحظه‌ای که او تازه در حال نشستن بوده است.
همین موضوع توضیح می‌دهد که چرا بالاتنه او کمی به جلو متمایل است.
نکته بعدی که جلب توجه می‌کند این است که دست‌های او کمی بیش از حد پایین قرار گرفته‌اند.
خط کلاسیک از آرنج او تا دست و سپس تا دهان اسب، صاف نیست.
پایین بودن دست‌ها این خط را می‌شکند و آرنج او نیز تقریباً صاف به نظر می‌رسد.
وقتی با دقت به بازوهای تسا نگاه می‌کنم، می‌بینم بازوی بالایی او خیلی بلند نیست.
مفصل آرنج او تقریباً در میانه بالاتنه‌اش قرار گرفته است.
طول بازوی بالایی از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
محل قرارگیری مفصل آرنج تعیین می‌کند که سوارکار برای ایجاد خط درست تا دهنه اسب، چه میزان زاویه در آرنج خود نیاز دارد.
هرچه بازوی بالایی کوتاه‌تر باشد، مفصل آرنج باید صاف‌تر قرار بگیرد.
همچنین کمی تنش در ناحیه شانه‌های تسا دیده می‌شود و این ممکن است باعث شود دست‌هایش را همراه با بدنش حرکت دهد.
در نتیجه، در یورتمه نشسته‌ـ‌برخاسته، دست‌های او کمی همراه با بدنش بالا و پایین می‌روند.
تسا برای اینکه دست‌هایش را ثابت نگه دارد، آن‌ها را کمی پایین نگه داشته است.
او دست‌هایش را به پایین فشار نمی‌دهد و فرم اسب را هم محدود نمی‌کند، اما به اندازه کافی از حرکت رو به جلوی اسب حمایت نمی‌کند.
صرفاً اصلاح موقعیت دست‌های تسا، این مسئله بنیادی را برطرف نخواهد کرد.
اگر او فقط دست‌هایش را بالاتر نگه دارد، به احتمال زیاد نتیجه‌اش خشکی بیشتر و تنش بالاتر خواهد بود.
تسا باید شانه‌هایش را باز کند و یاد بگیرد احساس کند که عنان فقط از دست‌های او تا اسب امتداد ندارد، بلکه تمام بازوی او نیز بخشی از عنان و تماس است.
این تصویر ذهنی می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد: تصور کنید با یک لگام اسنافل و یک عنان پیوسته سوارکاری می‌کنید؛ عنان داخلی و خارجی در واقع بخشی از یک عنان واحد هستند که به شکل یک دایره حرکت می‌کند.
دایره تماس از یک دست شروع می‌شود، در امتداد عنان به دهان اسب می‌رسد، از طریق دهنه در دهان اسب به سمت دیگر می‌رود، سپس از راه عنان به دست سوارکار برمی‌گردد، از آن‌جا به سمت بازو و شانه ادامه پیدا می‌کند و بعد از طریق کتف‌ها در امتداد پشت سوارکار به شانه دیگر می‌رسد و از آن‌جا دوباره به پایین، در امتداد بازو، به دست دیگر بازمی‌گردد.
تصویر نهایی این است که سوارکار، میان دو کتف خود نیز نسخه‌ای از دهنه اسب را حمل می‌کند.
برای حفظ تماسی نرم و کشسان، سوارکار باید در همه مفصل‌ها نرم و انعطاف‌پذیر باشد: انگشتان، مچ‌ها، آرنج‌ها و شانه‌ها.
همچنین به عضلاتی فکر کنید که از کتف‌ها به ستون فقرات می‌رسند؛ این عضلات، پایه موقعیت بازو هستند تا هم کشسان باشد و هم تحت کنترل.
کشسانی باید در دو انتها تثبیت شود.
برای کشش و ایجاد طول، لازم است یک سر به‌طور مطمئن ثابت شود.
برای مثال، من فقط زمانی می‌توانم یک بند کشی را بکشم که یک سر آن را محکم کرده باشم و بخش کشسان را امتداد بدهم.
برای به‌کارگیری این ایده به‌طور مشخص در سوارکاری تسا، او باید کتف‌هایش را کنترل کند تا بازوهایش بتوانند با حرکتی کشسان و رو‌به‌جلو عمل کنند و او تماس پایدار با دهان اسبش را احساس کند.
با این حال، برای انجام مؤثر این کار، او در واقع باید کتف‌هایش را حرکت بدهد.
این موضوع از صرفاً بالا و پایین بردن شانه‌ها یا عقب کشیدن آن‌ها پیچیده‌تر است، زیرا آنچه کمک می‌کند هماهنگی میان شانه‌ها و دست‌ها برقرار شود، بیشتر یک حرکت چرخشی است.
این را امتحان کنید: تصور کنید بند یک کوله‌پشتی دور شانه شما قرار دارد.
این بند، نماد مسیر چرخش شانه‌هاست.
اگر شانه‌های خود را در جهت این بند، به دور و رو‌به‌جلو حرکت دهید، باعث می‌شود دست‌هایتان پایین بیاید.
اگر شانه‌های خود را در جهت مخالف بچرخانید، این کار به شما کمک می‌کند دست‌هایتان را بهتر نگه دارید.
اگر تسا یاد بگیرد این حرکت چرخشی کوچک را با هر گام اسب فعال کند، سوارکاری با وضعیت بهتر دست‌ها و تماسی سبک، رو‌به‌جلو و کشسان برایش آسان‌تر خواهد شد.
این تمرین دیگر را هم برای درک بهتر تماس نرم و کشسان امتحان کنید: اگر عنان را فقط بین شست و انگشت اشاره نگه دارید، ناگهان احساس بسیار روشنی از ارتباط مستقیم با دهان اسب پیدا می‌کنید.
این تمرین کمک می‌کند حس کنید که بازوهای شما ۵۰ درصد عنان شما را تشکیل می‌دهند و برای حفظ تماسی پایدار و نرم، باید مفصل‌های آرنج و شانه را حرکت دهید.
وقتی این تماسِ کشسان برقرار شد، باید یاد بگیرید که دست‌هایتان را بدون بر هم زدن این تماس حرکت دهید.
حرکت ریتم‌دار دست‌ها به بالا و پایین، یا کمی باز و بسته کردن وضعیت دست‌ها، می‌تواند سبکی اسب و خودنگه‌داری او را درون این تماس بهتر کند.
در نهایت، یاد خواهید گرفت که کمک‌های عنان را هماهنگ با حرکت اسب و ریتم گام‌ها به کار ببرید.
این موضوع برای حفظ تعادل، هم برای شما و هم برای اسبتان، هنگام حرکت رو به جلو ضروری است.
وقتی برای نخستین‌بار از سوارکاران می‌خواهم دست‌هایشان را به بالا و پایین حرکت دهند، اغلب با نگاه‌های ناباورانه روبه‌رو می‌شوم، چون بارها به ما گفته‌اند که دست‌ها باید آرام و بی‌حرکت باشند.
اما آرام بودن به معنای ثابت بودن نیست، و وضعیت صحیح بدن از دلِ حرکت آموخته می‌شود.
وقتی این حرکت را درست انجام دهید، عنان‌ها روی حلقه دهنه می‌لغزند و تماس با دهان اسب بر هم نمی‌خورد.
در بسیاری از مواقع، اسب دستی را که با ریتم حرکت می‌کند به دست خشک و rigid ترجیح می‌دهد و سبک‌تر می‌شود.
با گذشت زمان، این حرکتِ قابل‌دیدِ دست‌ها باید به حرکت‌هایی بسیار کوچک، رو به بالا و جلو، کاهش پیدا کند.
این کار به سوارکار، نحوه صحیح نگه‌داشتن دست‌ها را می‌آموزد و به اسب، خودنگه‌داری را.
مطمئنم که تسا و شدوفکس می‌توانند از این ایده‌ها استفاده کنند و آن‌ها را در تمریناتشان به کار بگیرند.
هر چیزی که به کشسانی کمک کند، به اسب مسن کمک می‌کند جوان بماند!
درباره سوزانه فون دیتسه
سوزانه فون دیتسه از چهره‌های پیشرو در بیومکانیک سوارکاری است.
او فیزیوتراپیست، مربی دارای مجوز ترینر A و داور درساژ و پرش با اسب است و در سراسر جهان، از جمله در آکادمی معتبر سوارکاری آلمان در وارن‌دورف، سخنرانی و سمینار برگزار می‌کند.
او اصالتا آلمانی است و اکنون همراه همسر و سه فرزندش در اسرائیل زندگی می‌کند؛ جایی که در سطح بین‌المللی به رقابت می‌پردازد.
او نویسنده دو کتاب درباره بیومکانیک سوارکاری است: تعادل در حرکت و سوارکار و اسب، پشت به پشت.
این مقاله نخستین‌بار در شماره بهار ۲۰۲۰ منتشر شد.