بهبود نشستن و تعادل با درس‌های لانژ

چهار نعل: بهبود نشستن و تعادل با درس‌های لانژ

تمرین‌های لانژ برای سوارکاران همان نقشی را دارد که تمرین‌های مهارتی برای دیگر ورزشکاران.

همان‌طور که ورزشکاران دوومیدانی برای کامل‌کردن فرم بدن خود تمرین می‌کنند و هر روز مسابقه نمی‌دهند، و بسکتبالیست‌ها به‌جای برگزاری مداوم بازی تمرینی، پرتاب آزاد می‌زنند، سوارکاران هم می‌توانند هنگام سوارکاری بدون عنان روی دایره لانژ، بخش‌های مهم بدن را به‌صورت جداگانه تمرین کنند و با تمرکز بیشتری روی تکنیک کار کنند.

کار روی لانژ می‌تواند به شکل‌گیری و اصلاح یک پایه پایدار از اصول محکم کمک کند.

در کالج هنر و طراحی ساوانا، ما همه مبتدی‌ها را با لانژ شروع می‌کنیم؛ و سوارکاران سطح متوسط و پیشرفته ما نیز از درس‌های لانژ که تقریبا هر هفته برگزار می‌شود، سود زیادی می‌برند.

در هر سطحی که باشید، لانژ می‌تواند به شما کمک کند پایه بدن‌تان را تقویت کنید، مشکل‌های وضعیتی مانند گردبودن شانه‌ها یا خشکی بخش پایینی کمر را اصلاح کنید، تعادل‌تان را بهبود دهید، اعتمادبه‌نفس‌تان را بالا ببرید و حس بهتری در سوارکاری پیدا کنید؛ برای مثال، این‌که تشخیص دهید اسب‌تان در یورتمه روی کدام دستِ قطری حرکت می‌کند.

همچنین لانژ به شما کمک می‌کند به‌جای مقابله با حرکت اسب، همراه با حرکت او جابه‌جا شوید.

اگر در تیم دانشگاهی مسابقه می‌دهید، تمرین لانژ به شما یاد می‌دهد خیلی سریع مرکز ثقل خود را روی اسب‌هایی با اندازه‌ها و فرم‌های بدنی متفاوت پیدا کنید؛ مهارتی حیاتی وقتی زمان کمی برای آشنایی با یک اسب جدید دارید.

یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد درس‌های لانژ این است که هم‌زمان هم موقعیت بدنی شما را جمع‌وجورتر و دقیق‌تر می‌کند و هم بدن‌تان را آرام‌تر.

وقتی روی سوارکاری در وضعیت صحیح تمرکز می‌کنید، هم عضلاتی را که مفاصل‌تان را به حرکت درمی‌آورند تقویت می‌کنید و هم انعطاف آن‌ها را بیشتر می‌کنید.

برای مثال، تقویت عضلات میان مفصل ران و زانو به شما کمک می‌کند وزن خود را پایین و دور بدن اسب رها کنید و در نتیجه، موقعیت سوارکاری‌تان پایدارتر شود.

پرورش عضلات اطراف مفصل ران، که مهم‌ترین مفصل در وضعیت بدن سوارکار است، توانایی این ناحیه را برای جذب ضربه به حداکثر می‌رساند و به شما کمک می‌کند هنگام عبور از روی مانع در هوا تعادل خود را حفظ کنید.

در عین حال، فشار بدنی ناشی از کار روی لانژ باعث خستگی عضلات می‌شود و در نتیجه بدن را به سمت آرامش می‌برد.

آرامش، پادزهر بسیار خوبی برای خشکی بدن و چیزی است که من آن را «سوارکاری عروسکی باربی» می‌نامم؛ یعنی در زین ظاهر خوش‌فرم و زیبا داشتن، اما سوارکاری مؤثر نکردن.

به نظر می‌رسد میان خشکی بازو و آرنج با خشکی کمر رابطه‌ای مستقیم وجود دارد.

وقتی دست‌ها را از معادله کنار می‌گذارید، می‌توانید روی شل‌کردن کمرتان تمرکز کنید.

من به سوارکاران می‌گویم خودشان را مانند سرباز تصور کنند و بیشتر در حالت «آزادباش» باشند تا «خبردار».

وقتی تنش خود را به استحکام و امنیتِ موقعیت بدنی‌تان منتقل می‌کنید، به ستون فقرات اجازه می‌دهید آرام شود و ضربه ناشی از حرکت اسب را به‌درستی جذب کند.

درس‌های لانژ همچنین می‌تواند برای اسب و فردِ روی زمین هم مفید باشد.

بسیاری از اسب‌ها روی دایره لانژ یاد می‌گیرند نفسی تازه کنند و آرام بگیرند.

به نظر می‌رسد ثبات و تکرار، از نظر ذهنی آن‌ها را متعادل‌تر می‌کند.

آن‌ها همچنین نسبت به کارهای متفاوتی که سوارکاران روی پشت‌شان انجام می‌دهند، پذیرش بیشتری پیدا می‌کنند.

افرادی که روی زمین کار می‌کنند نیز یاد می‌گیرند چگونه از صدا، زمان‌بندی و غریزه خود برای کنترل ریتم و نوع حرکت، بزرگ و کوچک‌کردن دایره، و کنارآمدن با اسب‌هایی با خلق‌وخوهای متفاوت استفاده کنند.

هر اسب حرکت و حس‌وحال کمی متفاوتی دارد و هر فردی که روی زمین کار لانژ را انجام می‌دهد، شیوه مخصوص به خود را دارد؛ به همین دلیل، ما دیده‌ایم که جابه‌جایی مداوم اسب‌ها، سوارکاران و افرادی که لانژ را انجام می‌دهند، به سود همه است.

فردی که لانژ را انجام می‌دهد، کنترل اصلی اسب را در اختیار دارد؛ به این صورت که لانژ از نزدیک‌ترین حلقه دهنه عبور می‌کند، سپس از روی پس‌گردن اسب می‌گذرد و به حلقه سمت دورتر متصل می‌شود. با این حال، عنان‌ها هم در دسترس هستند تا اگر لازم شد بتوانید از آن‌ها استفاده کنید. حتی اگر برای جلوگیری از آویزان شدن در نزدیکی پاهای اسب، آن‌ها را پیچانده باشید، باز هم هر زمان نیاز باشد می‌توانید عنان را به دست بگیرید و با اسب ارتباط برقرار کنید.

از آنجا که کار روی لانژ از نظر بدنی بسیار خسته‌کننده است، مهم است که هرگز در آن افراط نکنید.

اگر تمرین را تا مرز فرسودگی ادامه دهید، وضعیت نشستن و قرارگیری بدن‌تان به‌تدریج به‌هم می‌ریزد و عادت‌های نادرست را در خودتان تثبیت می‌کنید.

آن‌قدر روی لانژ کار نکنید که سرتان گیج برود و در آستانه افتادن قرار بگیرید!

وقتی می‌بینم هنرجویان خسته با زانوها و پنجه پاهایشان خود را نگه می‌دارند، درس را تمام می‌کنم و به آن‌ها می‌گویم: «قرار نیست پنجه پاهایتان را پرورش بدهید!» اگر مبتدی باشید، شاید در شروع فقط حدود ۱۰ دقیقه دوام بیاورید.

به‌مرور زمان، می‌توانید این زمان را به ۲۰ یا ۳۰ دقیقه برسانید.

برای حفظ سلامتی خودتان و اسب، تمرین را با زمان‌های کافیِ قدم زدن تقسیم کنید و صرف‌نظر از این‌که چقدر پیشرفته هستید، مجموع زمان جلسه را به حدود ۴۵ دقیقه محدود نگه دارید.

کمی کوفتگی عضلانی در روز بعد، نشانه طبیعی پیشرفت است؛ اما اگر آن‌قدر درد دارید که نمی‌توانید راه بروید، یعنی زیاده‌روی کرده‌اید.

در ادامه، چند نکته مهم و دستورالعمل ایمنی دیگر برای کار روی لانژ آمده است:

• همیشه در مانژ یا فضای سواریِ امن، محصور و با کف مناسب کار کنید.

• تجهیزات توصیه‌شده: فردی که روی زمین کار می‌کند باید دستکش بپوشد و یک شلاق لانژ معمولی در دست داشته باشد.

لانژ را از حلقه داخلی دهنه عبور دهید و از روی پس‌گردن اسب بگذرانید، سپس آن را به حلقه بیرونی دهنه وصل کنید.

عنان‌ها را به لگام متصل نگه دارید و پیش از آن‌که بند گلو را روی آن‌ها ببندید، چند بار به هم بپیچانید تا از سُر خوردن آن‌ها به نزدیکی پاهای اسب جلوگیری شود.

سپس باقی‌مانده طول عنان را روی گردن اسب حلقه کنید تا در مواقع اضطراری بتوانید به آن دسترسی داشته باشید.

در اسکد، هنگام لانژ کردن سوارکاران از عنان کمکی استفاده نمی‌کنیم، چون ترجیح می‌دهیم اسب‌ها به‌طور طبیعی تعادل خود را پیدا کنند.

همچنین، ما همیشه به پاهای جلو و عقب اسب‌ها محافظ می‌بندیم.

از اسپور استفاده نکنید.

• هر جلسه را با طول رکاب در حالت معمول آغاز کنید؛ به‌طوری‌که وقتی پاهایتان از رکاب بیرون است، آهن رکاب کمی بالاتر از مچ پا قرار بگیرد.

در طول سواری، اگر احساس کردید زاویه لگن و زانویتان را از دست می‌دهید و با ساق پا فشار می‌آورید، یعنی رکاب‌ها بیش از حد بلند هستند؛ یا اگر زانویتان بیش از اندازه بالا می‌آید و شما را از زین بلند می‌کند، یعنی رکاب‌ها بیش از حد کوتاه هستند؛ در این صورت، آن‌ها را در صورت نیاز تنظیم کنید.

اگر اسب‌تان را عوض کنید، ممکن است متوجه شوید که برای هماهنگی با فرم بدنی متفاوت هر اسب، به طول رکاب متفاوتی نیاز دارید.

• اگر می‌خواهید بخشی از جلسه‌تان را بدون رکاب سوار شوید، پس از گرم‌کردن، رکاب‌ها را جلوی زین به‌صورت ضربدری قرار دهید تا کنار پهلوهای اسب به هم نخوردند و صدا ندهند؛ یا برای جلوگیری از فشار به جدوگاه، چرم‌رکاب‌ها و خود رکاب‌ها را کاملاً از زین جدا کنید.

حتماً همان زوایای پا را که هنگام سوارکاری با رکاب داشتید، حفظ کنید.

اگر زانویتان شروع به صاف‌شدن کرد، یعنی بیش از حد خسته شده‌اید.

در پایان جلسه، همیشه رکاب‌ها را دوباره سر جای خود بگذارید و کمی دیگر سوار شوید.

این کار باعث می‌شود کشش خوبی در بخش پایینی پا و تا پاشنه ایجاد شود و همه فوایدی را که از تمرین بدون رکاب به‌دست آورده‌اید، به حداکثر برساند.

• هر از گاهی جهت حرکت را عوض کنید تا شما و اسبتان هر دو سمت بدن را به یک اندازه پرورش دهید.

• و در نهایت، عقل سلیم را به کار بگیرید.

فقط با اسبی کار کنید که روی لانژ قابل‌اعتماد باشد و با فردی در زمین که تجربه کافی در لانژکردن داشته باشد.

هیچ حرکت ناگهانی یا تغییر شدید در مرکز ثقل خود ایجاد نکنید که ممکن است اسب را غافلگیر کند.

همچنین از زدن دایره‌های بسیار کوچک و متعدد پرهیز کنید، چون می‌تواند به مفاصل اسب فشار بیاورد.

زیبایی کار با لانژ در این است که می‌توانید برنامه‌ای کاملاً شخصی برای خودتان طراحی کنید.

برای اینکه دقیق‌تر روی ضعف‌های وضعیت بدنی‌تان کار کنید، هر بار که به نقطه ساعت ۱۲ دایره می‌رسید، یک چک‌لیست ذهنی سریع را مرور کنید.

برای مثال با خودتان بگویید: «پاشنه‌ها پایین، زانوها خم.»

در عین حال، کمی هم از منطقه امن خود فراتر بروید؛ البته بدون اینکه خودتان یا اسبتان را بترسانید.

هرچه بیشتر با حرکت‌دادن دست‌ها و بالاتنه روی زین تعادل خود را به چالش بکشید، ساق پای شما و در مجموع وضعیت نشستن‌تان مطمئن‌تر خواهد شد.

در ادامه چند تمرین جالب برای شروع آمده است:

شروع کار

در قدم شروع کنید و دست‌ها را روی لگن بگذارید؛ به شکلی که انگشتان کنار هم باشند و روی بخش‌های استخوانی جلوی لگن قرار بگیرند.

آرنج‌ها را رها کنید و به خودتان یادآوری کنید که نباید روی دست‌ها فشار بیاورید و خود را سفت نگه دارید.

بالاتنه را کشیده و بلند نگه دارید و همزمان وزن خود را به سمت پاشنه‌ها پایین ببرید.

بالا و پایین رفتن استخوان‌های نشیمن‌گاه را با ریتم گام‌های اسب حس کنید.

وقتی آرام و راحت شدید، تمرین‌های زیر را امتحان کنید:

۱. جلسه کار با لانژ را با قدم آغاز کنید و ریتم گام‌های اسب را از طریق حرکت نوسانی استخوان‌های نشیمن‌گاه خود احساس کنید. بررسی کنید که ساق پاهایتان دقیقاً زیر مرکز ثقل قرار داشته باشند و زاویه لگن، زانو و مچ پا همگی درست باشند؛ همان‌طور که مریل کوپر، دانشجوی اسکد، اینجا نشان می‌دهد. سپس، بسته به میزان راحتی‌تان، تعادل و وضعیت بدنی خود را با تمرین‌های متنوع به چالش بکشید. در این تصویر، مریل روی ثابت نگه‌داشتن انگشتانش تمرکز کرده، بی‌آنکه وضعیت پاهایش تغییر کند. او با ثابت نگه‌داشتن نگاهش مستقیم به جلو، روی گوش‌های کوانترو، به بالاتنه‌اش کمک می‌کند کشیده و در مرکز بماند. | © اسکد

۱. وضعیت دوپوینت را در قدم تمرین کنید.

توجه کنید وقتی ساق پاهایتان به عقب می‌لغزند، بالاتنه به جلو متمایل می‌شود و وقتی پاهایتان به جلو می‌آیند، بالاتنه به عقب متمایل می‌شود.

برای جلوگیری از هر دو حالت، روی این تمرکز کنید که ساق پاهایتان، فارغ از این‌که بالاتنه‌تان چه می‌کند، درست زیر بدن‌تان بماند.

پاشنه‌ها را به سمت پایین بکشید و انعطاف مچ پا را حس کنید، بی‌آن‌که زاویه زانوها از بین برود.

وقتی اعتمادبه‌نفستان بیشتر شد، حالت دو‌نقطه‌ای خود را اغراق‌آمیزتر کنید و سینه‌تان را به گردن اسب نزدیک‌تر ببرید.

بعد سعی کنید به هر یک از دو سمت گردن او متمایل شوید.

هرچه مرکز ثقل‌تان را بیشتر جابه‌جا کنید، جایگاه ساق پای شما مطمئن‌تر می‌شود.

همچنین به‌جای این‌که فقط به توضیح مربی درباره این‌که بدن‌تان را کجا حرکت دهید گوش بدهید، از راه حس و درک بدنی بسیار بیشتر از تعادل‌تان آگاه خواهید شد.

۲.

بسیاری از سوارکاران در جلسه‌های لانژ، به‌جای آن‌که حرکت اسب را با ستون فقرات و مفصل‌های نرم و رها جذب کنند، ناخودآگاه با دست‌هایشان در برابر این حرکت مقاومت می‌کنند.

یکی از بهترین راه‌ها برای پرهیز از این کار، این است که دست‌ها را روی لگن بگذارید و روی نرم نگه‌داشتن آرنج‌ها تمرکز کنید.

برآمدگی‌های استخوانی جلوی لگن را پیدا کنید، سپس انگشت‌هایتان را روی آن‌ها قفل کنید.

۲.

با وضعیت‌ها و حرکت‌های مختلف دست بازی کنید.

دست‌ها را مثل بال‌های هواپیما به دو طرف باز کنید و روی بی‌حرکت نگه‌داشتن انگشت‌ها تمرکز داشته باشید.

هر دو دست را به سمت جلو دراز کنید.

هر دو را روی سرتان بگذارید.

آن‌ها را پشت کمرتان قرار دهید.

با دست‌ها به‌آرامی و یکی‌درمیان دایره بزنید.

سعی کنید با یک دست سرتان را نوازش کنید و هم‌زمان با دست دیگر شکم‌تان را مالش دهید.

جای دست‌ها را مرتب عوض کنید تا وضعیت بدن و تعادل‌تان به چالش کشیده شود.

این کار بعدتر، وقتی دوباره عنان را در دست می‌گیرید، به بهبود انعطاف آرنج‌ها نیز کمک می‌کند.

۳.

تمرین‌های سرگرم‌کننده بی‌شماری هست که می‌توانید امتحان کنید؛ ابتدا در قدم و بعد در یورتمه.

برای مثال، هر دو دست را روی سرتان بگذارید؛ همان‌طور که کریستین استاین، دانشجوی اسکد، اینجا انجام می‌دهد.

توجه کنید که او چگونه در بالاتنه کشیده و راست مانده و نگاهش رو به جلو است، در حالی که هم‌زمان وزنش را روی پاشنه‌ها حفظ کرده است.

با وجود این‌که او یک پایه محکم را نشان می‌دهد، من دوست دارم رکابش یک سوراخ بلندتر باشد.

این کار کمک می‌کند پاهایش — که نسبت طول از لگن تا زانو، در مقایسه با طول از زانو تا مچ، بسیار بلند هستند — بیشتر به سمت پایین و دور پهلوی گونتر قرار بگیرند.

۳.

چرخش را انجام دهید.

در حالی که دست‌ها روی لگن است، بالاتنه را تا جایی که می‌توانید به چپ بچرخانید و از روی شانه چپ به عقب نگاه کنید؛ سپس تا جایی که می‌توانید به راست بچرخانید و از روی شانه راست به عقب نگاه کنید.

این تمرین به محکم‌تر شدن جایگاه پا کمک می‌کند و در عین حال بالاتنه را رها و آرام نگه می‌دارد.

۴.

نوازش سر با یک دست و مالش شکم با دست دیگر، آزمونی عالی برای هماهنگی است.

باز هم توجه کنید که وضعیت کریستین چگونه متمرکز و در امتداد پاهایش باقی می‌ماند.

۴.

در قدم، پستینگ انجام دهید.

این تمرین از آنچه به نظر می‌رسد سخت‌تر است.

از زین کمی بلند شوید و بعد، درست به همان شکلی که در یورتمهٔ سبک بالا و پایین می‌روید، نرم و آرام دوباره بنشینید؛ بی‌آن‌که جایگاه ساق پای‌تان به‌هم بخورد.

هم برای این تمرین و هم برای تمرین دوپوینت، می‌توانید یال اسب را بگیرید، دست‌ها را روی دو طرف لگن ثابت نگه دارید، آن‌ها را به طرفین باز کنید یا هر ایده خلاقانه دیگری که به ذهن‌تان می‌رسد به کار ببرید.

۵. ابتدا دوپوینت را در قدم تمرین کنید و سپس، هرچه اعتمادبه‌نفس‌تان بیشتر شد، آن را در یورتمه هم امتحان کنید. ماریل در اینجا اجرای بسیار خوبی از دوپوینت را نشان می‌دهد. وزن او به‌خوبی روی پاشنه‌ها افتاده و زانوهایش محکم به زین چسبیده‌اند. برای کامل شدن این تصویر، او نگاهش را به جلو و در مسیر حرکت کوانترو دوخته است. | © SCAD

۵. برای محکم‌تر کردن نشست‌تان (پایه وضعیت بدن‌تان): با یک دست جلوی زین را بگیرید و خودتان را عمیق‌تر روی اسب بنشانید؛ در این حالت تمرکزتان روی این باشد که پا را از مفصل لگن تا زانو به زین نزدیک و بسته نگه دارید.

با تثبیت این بخش از وضعیت بدنی، به کمرتان اجازه می‌دهید راحت‌تر و رها‌تر باشد.

ران‌ها را با کمک ساق‌های ثابت و درست‌قرارگرفته حمایت کنید.

ساق‌ها را زیر بدن نگه دارید و دقت کنید پنجه پا رو به بالا باشد، اما نه آن‌قدر به بیرون بچرخد که باعث شود با پشت ساق به اسب فشار بیاورید.

این کار می‌تواند به اسب‌تان یاد بدهد کمک‌های پا را نادیده بگیرد یا برعکس، به آن‌ها بیش از حد واکنش نشان دهد.

در عوض، باید همیشه احساس کنید سطح داخلی ساق‌های‌تان با تماس ملایم به پهلوهای اسب متصل است.

۶. وقتی احساس کردید آماده‌اید رکاب‌ها را کنار بگذارید، حتما همان زاویه‌های مفصل لگن، زانو و مچ پا را حفظ کنید که با رکاب داشتید. ببینید زاویه‌های کریستین در اینجا دقیقا با زاویه‌های او در عکس ۳ یکسان است. | © SCAD

۶. گام میانی اسب‌تان را پیدا کنید.

در هر حرکت، اسب باید بتواند گام و فرم بدنش را هم بازتر و هم جمع‌تر کند.

کار را با پیدا کردن «دنده‌ها»ی او در قدم آغاز کنید.

با پا از او بخواهید طول گامش را بیشتر کند، در حالی که همان ریتم قدم را حفظ می‌کند.

همیشه مطمئن شوید که او به کمک‌های پای شما سریع پاسخ می‌دهد و اگر لازم شد از فردی که روی زمین کمک‌تان می‌کند یاری بگیرید؛ اگر اسب کند است، با شلاق و صدا، و اگر به یورتمه می‌شکند، با اصلاحی ملایم از طریق لانژ.

سپس فشار را بردارید و اجازه دهید اسب‌تان به قدم «میانی» خودش برگردد.

این تمرین را آن‌قدر تکرار کنید تا بتوانید بدون از دست رفتن ریتم، دو دنده متفاوت ایجاد کنید.

لزومی ندارد تمرین‌های بالا حتما به همین ترتیب انجام شوند.

هر کاری را انجام دهید که با مهارت، توانایی و میزان راحتی شما متناسب‌تر است.

ممکن است این تمرین‌ها آن‌قدر برای‌تان چالش‌برانگیز باشند که جلسه‌های اول‌تان کاملا در قدم بگذرد.

این کاملا طبیعی است.

وقتی راحت بودید، بخشی از جلسه را بدون رکاب انجام دهید و تمرین‌ها را تکرار کنید، سپس برای پایان دادن به جلسه، دوباره رکاب‌ها را بردارید.

وقتی آماده رفتن به یورتمه شدید، کار را با رکاب و در یورتمهٔ سبک معمول آغاز کنید.

هرچه راحت‌تر شدید، همان تمرین‌هایی را که در قدم انجام دادید دوباره تکرار کنید.

همچنین روی این موضوع کار کنید که بدون نگاه کردن به پایین، تشخیص دهید اسب‌تان روی کدام دست یورتمه می‌رود.

این روش، راه بسیار خوبی است برای این‌که عادت اتکای همیشگی به پایین نگاه کردن برای کنترل وضعیت خود را کنار بگذارید.

در انجام این مراحل عجله نکنید.

برای پرورش این مهارت‌ها، در طول چندین جلسه به خودتان زمان بدهید.

برای سوارکاران متوسط و پیشرفته

هرچه ثبات شما در زین بهتر می‌شود، بخش بیشتری از جلسات لانژ خود را در یورتمه بگذرانید و شکل‌های مختلفی از تمرین‌های توضیح‌داده‌شده در بالا را، هم با رکاب و هم بدون رکاب، امتحان کنید.

تمرین وضعیت دوپوینت در یورتمه و بدون رکاب، یکی از آزموده‌ترین و مؤثرترین تمرین‌ها برای افزایش قدرت و تعادل است.

یادتان باشد پیش از آن‌که آن‌قدر خسته شوید که دیگر نتوانید وضعیت درست بدن را حفظ کنید، تمرین را متوقف کنید؛ و همیشه بعد از آن دوباره رکاب‌ها را بگیرید تا مطمئن شوید کشش خوبی که در امتداد ساق پاها تا پاشنه‌های عمیق شما ایجاد شده، حفظ شده است.

این تمرین‌ها را هم امتحان کنید:

۱.

در یورتمه سبک، هر چهار گام، دیاگونال خود را عوض کنید.

روی ریتم اسب‌تان تمرکز کنید؛ اگر لازم بود با صدای بلند بشمارید و به واکنش‌های او نسبت به حتی تغییرهای کوچک و ناخواسته در تعادل‌تان توجه کنید؛ مثلا وقتی کمی به جلو یا عقب متمایل می‌شوید.

این کار به شما کمک می‌کند آگاهی بیشتری از حرکات اسب در زیر بدن‌تان پیدا کنید و در کار روی موانع نیز ریتم بهتری داشته باشید.

وقتی به این تمرین مسلط شدید، هر سه گام یک‌بار دیاگونال را عوض کنید و بعد هر دو گام یک‌بار.

در نهایت، همین تمرین را بدون رکاب تکرار کنید.

۲.

یورتمه نشسته.

وقتی احساس کردید آماده‌اید که یورتمه را نشسته بروید، با یک دست جلوی زین را بگیرید و وزن خود را به سمت پایین و داخل زین هدایت کنید؛ و دوباره تمرکزتان را روی این بگذارید که پاها را از مفصل ران تا زانوها ببندید.

بررسی کنید که شانه‌هایتان همچنان در یک خط با لگن و پاشنه‌ها باقی بمانند.

فقط یک یا دو دور دایره را به این شکل بروید و احساس کنید تا چه اندازه می‌توانید در زین محکم و جمع باشید، سپس دوباره به یورتمه سبک برگردید یا کمی در قدم به اسب استراحت بدهید.

با افزایش قدرت‌تان در طول چند جلسه، می‌توانید برای مدت‌های طولانی‌تری یورتمه را نشسته ادامه دهید.

اگر پهلوی‌تان گرفت، استراحت کنید!

این فقط نشانه‌ای است از این‌که عضلات شکم‌تان می‌گویند بیش از حد به خود فشار آورده‌اید.

وقتی مطمئن شدید که ساق پاهای‌تان در جای درست باقی می‌مانند، به‌تدریج خودتان را از گرفتن جلوی زین بی‌نیاز کنید.

در این میان، تمرکزتان را روی این بگذارید که با بخش بالایی پاها، نشیمن خود را در زین حفظ کنید، نه این‌که کمر، به‌ویژه پایین کمر، را سفت کنید.

سپس به مرحله‌ای بروید که یورتمه نشسته را هم‌زمان با اجرای تمرین‌ها و وضعیت‌های دست که پیش‌تر در قدم توضیح داده شد، انجام دهید.

در عین حال، یادتان باشد کمرتان، به‌ویژه پایین کمر، در وضعیت «آزاد و رها» بماند؛ نه افتاده و شل، و نه خشک و سفت.

بالاتنه را کشیده و بلند نگه دارید، اما اجازه دهید لگن و ستون فقرات‌تان به‌صورت طبیعی حرکت کنند تا ضربه را جذب کرده و حرکت اسب را دنبال کنند.

وقتی این وضعیت برای‌تان راحت شد، یورتمه نشسته را بدون رکاب امتحان کنید.

این کار کمر شما را وادار می‌کند همان جذب‌کننده ضربه‌ای باشد که باید باشد و در نتیجه، حتی بیشتر هم به رها شدن و نرم شدن آن کمک می‌کند.

در تمام این روند، تا جایی که می‌توانید تمرکزتان را روی حفظ و مراقبت از کمر اسب‌تان هم نگه دارید.

او شاید ناچار باشد کمی تکان‌خوردن شما روی زین را تحمل کند؛ به‌ویژه وقتی تازه یاد می‌گیرید یورتمه نشسته را درست بنشینید. اما مراقب باشید در این کار زیاده‌روی نکنید تا جایی که خطر دردناک شدن بدنش را به‌وجود بیاورید.

۳.

اگر اسب شما روی لونژ در کانتر قابل اعتماد و باثبات است و فردی که روی زمین با شما کار می‌کند در لونژ کردن بسیار باتجربه است، مقداری تمرین کانتر را هم در جلسه‌هایتان بگنجانید.

درست همان‌طور که در قدم و یورتمه انجام دادید، با یک دست جلوی زین را بگیرید تا وزن‌تان را پایین و به دور بدن اسب هدایت کنید.

این کار کمک می‌کند هنگام یادگیری همراهی با حرکت اسب، به‌جای مقاومت در برابر آن، نشیمن‌تان در تماس با زین باقی بماند.

۱.
برای اینکه یورتمه نشسته را خوب اجرا کنید ــ بدون اینکه از زین به بالا پرت شوید یا با ضربه روی پشت اسب فرود بیایید ــ باید از لگن تا زانو اتصال محکمی داشته باشید.
ماریل با یک دست جلوی زین را گرفته تا نشیمنش را عمیق‌تر در زین بنشاند و ران‌هایش را به زین نزدیک کند.
او هم‌زمان از ساق پا به پایین کشش می‌دهد و پاشنه‌ها را عمیق نگه می‌دارد، در حالی که بالاتنه‌اش همچنان کشیده، متعادل و در مرکز باقی مانده است.
۲.
یکی از بهترین تمرین‌های لونژ برای تقویت و متعادل کردن وضعیت سوار، قرار گرفتن در حالت دوپوینت بدون رکاب است.
ابتدا این تمرین را با رکاب به‌قدر کافی انجام دهید، سپس تلاش کنید زاویه درست زانوها و مچ پاها را حفظ کنید.
آرامش شانه‌ها و حالت چهره کریستین در حالی که گونتر را می‌راند، سختی این تمرین را پنهان می‌کند.
این تمرین از چیزی که به نظر می‌رسد سخت‌تر است!
۳.
اگر اسبی دارید که روی لونژ در کانتر باثبات و قابل اعتماد است، این تمرین می‌تواند به شما کمک کند نشیمن‌تان را به زین متصل کنید و روان‌تر با حرکت اسب همراه شوید.
با یک دست جلوی زین را بگیرید تا وزن‌تان را پایین و به دور بدن او هدایت کنید، در حالی که اجازه می‌دهید لگن و ستون فقرات‌تان آزادانه حرکت کنند.
کریستین وزنش را به نشیمن و پاشنه‌ها منتقل می‌کند، در حالی که بالاتنه‌اش را همچنان کشیده و رها نگه داشته و در امتداد دایره به جلو نگاه می‌کند.

ادی فدرویش دهه‌ها یکی از نیروهای اثرگذار پشت ورزش سوارکاری بین‌دانشگاهی بوده است.

او از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ ریاست انجمن نمایش اسب بین‌دانشگاهی را بر عهده داشت و سپس به‌عنوان مدیر کل و رئیس کمیته هانت‌سیت این انجمن فعالیت کرد.

او سال‌ها با پذیرفتن نقش ناظر هانت‌سیت و هماهنگ‌کننده اسب‌های هانت‌سیت، به تضمین موفقیت رقابت‌های قهرمانی ملی سالانه این انجمن کمک کرد.

ادی بهار امسال در قدردانی از خدماتش به این ورزش، جایزه یک عمر دستاورد این انجمن را دریافت کرد.

او از سال ۲۰۱۳ مدیریت برنامه سوارکاری کالج هنر و طراحی ساوانا در ساوانا، جورجیا را بر عهده دارد.

با هدایت او و زیر نظر اشلی هنری، سرمربی تیم، اس‌سی‌ای‌دی بیز در سال ۲۰۱۴ قهرمانی تیمی دسته ملی و نایب‌قهرمانی تیمی دسته مبتدی کمیسیون ملی سوارکاری آمریکا را به دست آورد و همچنین رایان جن، قهرمان انفرادی مجموع در سطح ملی، و لیندزی بیکر، قهرمان انفرادی مجموع در سطح مبتدی، را معرفی کرد.

منبع: Practical Horseman – Training

آموزش سوارکاری

مشاهده در وب‌سایت اصلی