بهبود باسکول اسب با تمرین‌های پرش و فلت‌ورک
باسکول.
احتمالاً این اصطلاح را وقتی سوارکاران درباره پرش یک اسب صحبت می‌کنند، شنیده‌اید.
اما دقیقاً به چه معناست؟
مجموعه سه‌مرحله‌ای من از تمرین‌های پیشرونده روی مانع، به‌اضافه کمی فلت‌ورک (flatwork) مبتنی بر جمع‌کردن، دقیقاً برای همین طراحی شده است.
در اینجا، اسب من در حال پریدن از میان دومین تمرین است؛ ترکیبی از یک اکسر مربعی تا اکسر.
یک دلفین را تصور کنید که از میان موج می‌پرد: باسکول همان قوس گردی است که بدن او هنگام رسیدن به اوج پرش می‌سازد.
حالا یک اسب ممتاز در کلاس هانتر را مجسم کنید که روی مانع جمع می‌شود؛ پشتش رو به بالا گرد شده، گردنش را به جلو و پایین کشیده است، شبیه همان دلفین، و زانوهایش را بالا آورده است.
در میدان هانتر، داوران به همین قوس، یا باسکول، امتیاز می‌دهند.
دلیلش این است که این حالت نه‌فقط از نظر ظاهری زیباست، بلکه ایمن‌ترین و کارآمدترین شیوه عبور از مانع هم به شمار می‌رود.
وقتی پشت، جدوگاه و شانه‌های اسب بالا باشد، او آزادی بیشتری دارد تا برای حداکثر فاصله از مانع، زانوهایش را بالا بیاورد.
برای رسیدن به چنین باسکولی، اسب باید هنگام جدا شدن از زمین، پاهای عقبش را عمیقاً زیر بدن بیاورد و سپس هنگام عبور قوسی از روی مانع، گردن و پشتش را گرد کند.
برای بعضی اسب‌ها، باسکول خوب به‌طور طبیعی وجود دارد.
اما برای بعضی دیگر این کار دشوار است، چون به قدرت و انعطاف‌پذیری نیاز دارد.
گاهی برای اسب آسان‌تر است که با پشت صاف، و اغلب با گردن و سر بالا به‌جای پایین، از مانع بپرد.
ممکن است همچنان بتواند دست‌های جلو را از مسیر مانع جمع کند، اما خط بالایی بدنش خشک به نظر می‌رسد، حتی گاهی معکوس.
همان‌طور که وقتی تمرین‌های پرش را شروع کنیم خواهید دید، این وضعیت می‌تواند از آنجا ناشی شود که اسب به‌جای آنکه هنگام جدا شدن از زمین پاهای عقب را عمیقاً زیر بدن بیاورد، آن‌ها را پشت بدنش نگه می‌دارد.
این کار نیروی رانش او هنگام جدا شدن از زمین را ضعیف می‌کند و مسیر پرش را به‌جای رو به بالا بودن، بیشتر رو به جلو می‌برد؛ و نتیجه‌اش همان حالت تخت است، نه قوسی که اسب را از روی مانع عبور دهد.
خبر خوب این است که می‌توان باسکول هر اسبی را بهتر کرد.
در این مقاله، سه تمرین پیشرونده روی مانع را به‌همراه کمی فلت‌ورک ارائه می‌کنم که به شما کمک می‌کند دقیقاً همین کار را انجام دهید.
اگر این تمرین‌ها را منظم انجام دهید، بهبود محسوسی در فرم پرش اسبتان خواهید دید.
توجه: به‌دلیل محدودیت فضا، در این مقاله فرض را بر این می‌گذارم که شما تا حدی در پیدا کردن فاصله مناسب تا مانع مهارت دارید، می‌توانید تعداد گام‌ها را در یک خط بشمارید و مفهوم پایه‌ای جمع‌کردن در فلت را می‌شناسید.
آماده‌اید؟
برویم سوارکاری کنیم!
اول، فلت‌ورک
پیش از آنکه سراغ پرش برویم، باید گردی لازم برای یک باسکول خوب را در کار روی فلت به اسب معرفی کنید.
چرا؟
چون یک باسکول خوب در واقع از همان‌جا شروع می‌شود.
برای اینکه اسب پیش از رسیدن به مانع بتواند پاهای عقبش را عمیقاً زیر بدن بیاورد، باید در کانتر با فرم بدنی گرد و متعادل حرکت کند؛ به‌گونه‌ای که هنگام نزدیک شدن به مانع، پشت، جدوگاه و پس‌گردنش بالا باشد و وزنش به سمت عقب، روی کپل و اندام‌های عقب، منتقل شده باشد.
نیروی محرکه او در عقب‌تنه‌اش است؛ اگر خودش را روی دست جلو بکشد، در عقب‌تنه قدرتش را از دست می‌دهد.
منظورم جمع‌کردنی شبیه درساژ در رینگ هانتر نیست.
اما همان‌طور که در عکس بالا می‌بینید، پیش از آنکه سراغ تمرین‌های روی مانع برویم، در خانه و در کار روی فلت درجه‌ای اغراق‌شده از جمع‌کردن را تمرین می‌کنید تا اسبتان یاد بگیرد خط بالایی بدنش را گرد کند، جدوگاهش را بالا بیاورد، با انتقال وزن به عقب این حالت را حفظ کند و کشسانی و قدرت لازم برای انجام آن را به دست آورد.
اسب را با همان وسایل معمولش آماده کنید و اگر به‌طور معمول از محافظ پا استفاده می‌کنید، اینجا هم همان کار را انجام دهید.
من ترجیح می‌دهم هر جا ممکن باشد از دهنه اسنفِل استفاده کنم تا اسب‌هایم نرم، مطمئن و آرام بمانند، اما شما می‌توانید از دهنه همیشگی خودتان استفاده کنید.
البته باید هشدار بدهم که در انتخاب دهنه، کمتر بهتر است؛ «بیشتر» در بسیاری از مواقع دردسر بیشتری ایجاد می‌کند.
اسبتان را گرم کنید.
وقتی آرام و پاسخ‌گو شد، با درخواست فشرده‌کردن بدنش در حالی که سر و گردنش را از یک سو به سوی دیگر خم می‌کند، اصول اولیه جمع‌کردن را به او معرفی کنید.
نه‌تنها برای او تسلیم‌شدن به دهنه در خم جانبی آسان‌تر از حالت مستقیم است، بلکه این کار به نرم‌تر و قوی‌تر شدن پشت او هم کمک می‌کند.
در یک یورتمه فعالِ پستینگ، در حالی که روی یک دایره ۶۰ فوتی به سمت چپ حرکت می‌کنید، تماس سبک و یکنواختی روی هر دو عنان برقرار کنید.
با دست چپ‌تان به‌آرامی کمی به عقب بگیرید و دست راست را اندکی به جلو ببرید تا بتوانید چشم چپ اسبتان را ببینید.
در صورت نیاز، با فشار پای بیرونی از تاب‌خوردن لگن او به بیرون جلوگیری کنید و هم‌زمان پیشروی و انگیزش حرکتی را حفظ کنید، در حالی که او بدنش را در برابر این مانع سبکِ دهنه فشرده می‌کند.
با تکرار این حرکت، واقعاً احساس خواهید کرد که وقتی اسب بدنش را جمع می‌کند، پشتش زیر نشیمنگاه شما بالا می‌آید و هم‌زمان فرق سر، جدوگاه و پشتش بالا می‌رود، چون وزنش را به عقب منتقل می‌کند.
روی یک دایره ۶۰ فوتی به سمت چپ، من با دست چپم کمی به عقب گرفته‌ام تا از اسبم بخواهم اندکی در همان جهت به دهنه تسلیم شود.
پای بیرونی‌ام، یعنی پای راست، فشار سبکی وارد می‌کند تا لگن او به بیرون نچرخد و در عین حال، حرکت رو به جلو به سمت دست من حفظ شود.
در نتیجه، پشت او شروع به گردشدن می‌کند، جدوگاهش بالا می‌آید و وزنش به عقب منتقل می‌شود.
همین پیش‌آمدن پای عقب در زیر بدن است که هنگام کنده‌شدن از زمین در برابر یک مانع به آن نیاز خواهد داشت تا پرشش رو به بالا و گرد باشد.
این تماس را نگه دارید تا تسلیم شود؛ در این لحظه فشار کمتری در دست چپ‌تان احساس خواهید کرد.
به‌محض اینکه این اتفاق افتاد، فوراً با رهاکردن کمک‌های مربوط به خم، به او پاداش بدهید.
اجازه دهید چند گام به‌طور عادی یورتمه برود و دوباره تمرین را تکرار کنید.
برای خم‌کردن مخالف به سمت راست، این کمک‌ها را برعکس کنید.
نکته: اسب شما به‌طور طبیعی در یک جهت خشک‌تر و سفت‌تر از جهت دیگر خواهد بود.
برای متعادل‌کردن او، روی سمت سفت‌ترش بیشتر از سمت نرم‌ترش وقت بگذارید.
این تمرین را در یورتمه آن‌قدر تکرار کنید تا اسبتان در هر دو جهت به‌راحتی در برابر کمک‌های شما خم و خلاف‌خم شود.
بسته به میزان آموزش‌دیدگی و نرمی بدن او، این مرحله ممکن است یک روز، چند روز یا بیشتر طول بکشد.
) سپس به کانتر بروید و همین تمرین‌ها را تکرار کنید.
وقتی اسبتان در کانتر به‌طور پیوسته خم‌گیری و خم‌گیری معکوس را انجام می‌دهد، می‌توانید به تمرین‌های پرش با اسب بروید.
تمرین ۱: ژیمناستیک سه‌مانعه
من ژیمناستیک را خیلی دوست دارم؛ تمرینی که در آن چند پرش پشت سر هم چیده می‌شود، چیزی شبیه کار با کاوالتی روی موانع.
این تمرین، پایه‌های قوس‌گیری مناسب بدن روی پرش را تقویت می‌کند، چون به اسب یاد می‌دهد چطور از بدنش به‌شکل مؤثر استفاده کند و خودش فکر کند.
همچنین به افزایش قدرت، تعادل و اعتمادبه‌نفس کمک می‌کند.
وظیفه شما چیست؟
اینکه اسبتان را صاف و رو به جلو نگه دارید، اما در غیر این صورت مزاحم کار او نشوید.
مزیتش هم همین است؛ او همه کار را انجام می‌دهد و شما می‌توانید روی خودتان تمرکز کنید.
در این تمرین ژیمناستیک، باید سه مانع کوچک بچینید.
ارتفاع آن‌ها لازم نیست بیشتر از ۲ یا ۳ فوت باشد (می‌توانید ارتفاع را بر اساس میزان راحتی خودتان و اسبتان تنظیم کنید).
نکته کلیدی، فاصله بین موانع است: فاصله‌ای کوتاه‌تر از حد معمول، اسب را تشویق می‌کند بدنش را جمع کند، وزنش را به عقب منتقل کند و پاهای عقبش را بیشتر زیر بدن بیاورد تا به سمت بالا بپرد و قوس بدنش روی پرش را بهتر بسازد، نه اینکه فقط خودش را به جلو پرتاب کند و تخت بپرد.
مانع اول را ضربدری بگذارید؛ ورودتان با یورتمه باشد تا اسب آرام و ریلکس بماند.
مانع دوم را یک ورتیکال کوتاه بگذارید که کمی از ضربدری بلندتر باشد، با فاصله حدود ۱۸ فوت؛ این فاصله هنگام ورود با یورتمه، یک گام محسوب می‌شود.
بعد از آن، یک ورتیکال کمی بلندتر با فاصله حدود ۲۱ فوت قرار دهید؛ یعنی یک گام فشرده در کانتر.
توجه: اگر اسبتان به‌طور غیرمعمول گام بلندی دارد، ممکن است بین مانع دوم و سوم به فاصله کمی بیشتر نیاز داشته باشید.
با این حال، فاصله را بیش از حد زیاد نکنید؛ هدف این است که بدنش را جمع کند، نه اینکه کشیده شود و برای رسیدن دست‌وپا بزند.
گرم‌کردن را با فلت‌ورکِ خم‌گیری و خم‌گیری معکوس که بالاتر توضیح داده شد آغاز کنید.
وقتی اسبتان آرام و پاسخ‌گو شد، یک یورتمه پویا با ریتم منظم و تماس سبک برقرار کنید.
او را در یک خط مستقیم به مرکز مانع ضربدری هدایت کنید.
نگاه‌تان را بالا نگه دارید و به مانع بعدی بدوزید، در حالی که اسب را میان عنان‌ها و ساق‌هایتان در وضعیت مرکزی و متعادل نگه می‌دارید.
اگر به پایین نگاه کنید، ناخواسته بالاتنه‌تان را به جلو می‌اندازید و همین باعث می‌شود اسب برای حفظ تعادل زیر شما، وزنش را به جلو منتقل کند؛ چیزی که هدف این تمرین را از بین می‌برد.
برای حفظ ریتم، در یورتمه بالا و پایین بروید (اگر لازم بود برای کمک به حفظ آن، «یک، دو، یک، دو» بشمارید) تا لحظه‌ای که اسب از زمین جدا می‌شود.
با عنان‌ها و بالاتنه‌تان حرکت او را دنبال کنید و تماس سبک با دهان اسب را حفظ کنید تا بتوانید در طول تمرین او را متعادل نگه دارید.
از پرت‌کردن بدنتان به جلو خودداری کنید، چون این کار وزن او را به جلو می‌اندازد و برخلاف هدف ماست.
همچنین مراقب باشید از حرکت او عقب نمانید، به‌طوری که با عنان‌ها و بدنتان تعادلش را بر هم بزنید.
اگر لازم شد، یال را بگیرید تا با حرکت او همراه بمانید و دهانش را ناگهانی نکشید.
وقتی فرود می‌آید، شانه‌هایتان را به عقب برگردانید و در مرکز، بالای بدن او بمانید.
او را در خط مستقیم تا مرکز مانع دوم نگه دارید، اما غیر از این به او کمکی نکنید؛ بگذارید خودش تمرین را درک کند.
همراه با حرکت او از روی مانع پیش بروید و همین کار را روی مانع سوم هم تکرار کنید.
این تمرین ژیمناستیک را چند بار تکرار کنید و نتیجه را ارزیابی کنید.
اگر اسبتان مضطرب است، یورتمه او را در مسیر کراس‌ریل آهسته‌تر کنید.
اگر تنبل است، یورتمه‌ای پرانرژی‌تر برای رسیدن به مانع برقرار کنید.
اگر ریتم او مناسب است، از خودتان بپرسید: «حالا که با فاصله بسته‌تر آشنا شده، آیا پیش از مانع سوم شروع کرده خودش را جمع‌وجور کند؟» اگر پاسخ مثبت است، تمرین آن روز را تمام کنید.
اگر نه، نقطه مناسبی برای پایان دادن به تمرین پیدا کنید.
این ژیمناستیک را هفته‌ای دو یا سه بار در جلسات کار با اسبتان بگنجانید تا زمانی که اسب در تمام مراحل آرام و بااعتمادبه‌نفس باشد.
این روند ممکن است یک روز، یک هفته یا حتی بیشتر طول بکشد.
فقط در آن زمان است که او برای تمرین ۲ آماده خواهد بود.
تمرین ۲: ترکیب اکسِر به اکسِر
در این تمرین، باید دو اکسِر مربعی را با فاصله دو گام فشرده از یکدیگر بچینید.
این تمرین ادامه طبیعی تمرین ۱ است؛ در آن تمرین، فاصله‌های فشرده باعث می‌شد وزن اسب هنگام پریدن از عمودی‌های کوتاه به عقب منتقل شود.
در اینجا، این فاصله فشرده نه‌تنها همان پیام «انتقال وزن به عقب» را تقویت می‌کند، بلکه عرض اکسِرها نیز اسب را ترغیب می‌کند بدنش را روی هر پرش قوسی‌تر حرکت دهد.
همانند تمرین ۱، وظیفه شما این است که اسب را صاف و متعادل به مانع‌ها برسانید، اما در غیر این صورت بگذارید خودش تشخیص دهد برای عبور چه باید بکند.
اکسِرها را با فاصله ۳۳ فوت از هم قرار دهید و عرض هرکدام را حدود ۱۸ تا ۲۴ اینچ در نظر بگیرید.
اگر اسب شما گام بسیار بلندی دارد، ممکن است لازم باشد حدود یک فوت به این فاصله اضافه کنید.
من معمولا ارتفاع را روی ۳ فوت یا ۳ فوت و ۳ اینچ می‌گذارم.
شما هم ارتفاعی را انتخاب کنید که برای خودتان و اسبتان راحت باشد؛ در این تمرین، این عرض مانع و فاصله فشرده هستند که کار اصلی را انجام می‌دهند.
گرم‌کردن را با فلت‌ورک مربوط به خم‌گیری آغاز کنید و بعد سراغ تمرین ۱ بروید.
وقتی اسب آرام و پاسخ‌گو شد، یک کانتر متعادل و فعال با تماس سبک برقرار کنید.
منظورم از فعال، سریع بودن نیست.
منظور این است که وزن او را به عقب منتقل کرده باشید، به‌طوری‌که احساس کنید از پاهای عقبش به زمین فشار می‌آورد و جدا می‌شود.
او به این انرژی نیاز دارد تا بسکولش را کامل‌تر کند و از این ترکیب عبور کند.
اگر قبل از پرش اول اجازه دهید انرژی‌اش افت کند، رسیدن به پرش دوم را برایش دشوار می‌کنید.
اسب را مستقیم به سمت اکسِر هدایت کنید و با شمردن «یک، دو، یک، دو» ریتم او را حفظ کنید.
کانتر حرکتی سه‌ضرب است، اما من از شاگردانم می‌خواهم برای حفظ ریتم یکنواخت با شمارش یک ـ دو پیش بروند.
با صاف نشستن، قرار دادن شانه‌ها کمی جلوتر از لگن و بالا نگه داشتن نگاه به سمت اکسِر دوم، از اسب بخواهید برای فاصله‌ای کمی عمیق‌تر از حد معمول صبر کند؛ به این ترتیب هنگام جدا شدن از زمین ناچار می‌شود وزنش را به عقب منتقل کند.
در هوا با دست‌ها و بدنتان حرکت او را دنبال کنید و هنگام فرود، بالای اسب متعادل و در مرکز بمانید.
راست بنشینید و در حالی که او را بین عنان‌ها و پاهایتان صاف نگه می‌دارید، شانه‌ها را کمی جلوتر از لگن حفظ کنید.
در غیر این صورت، بگذارید خودش از این دو گام فشرده عبور کند، سپس وزنش را به عقب منتقل کند و برای عبور از اکسِر دوم به بالا و جلو بپرد.
به‌دلیل فاصله فشرده، وقتی اسب تمرین را بفهمد ــ که ممکن است یک یا دو بار یا بیشتر زمان ببرد ــ باید احساس کنید پیش از پرش دوم بدنش را جمع می‌کند، سپس وزنش را به عقب می‌برد و با جهش از زمین از روی مانع بالا می‌رود.
پرش بهتر او نسبت به پرشی که با پشت صاف انجام شود، نیروی رانش و انرژی بیشتری خواهد داشت.
اگر هنوز احساس می‌کنید بدنش کشیده می‌ماند، ممکن است گام کوتاهی داشته باشد و به فاصله‌ای فشرده‌تر بین دو اکسِر نیاز داشته باشد.
یا ممکن است در ورود به پرش اول، انرژی لازم را نداشته باشد.
سعی کنید گام کانتر او را بزرگ‌تر کنید، نه سرعتش را، و دوباره این ترکیب را انجام دهید.
اگر این هم جواب نداد، فاصله را حدود یک فوت کمتر کنید و دوباره امتحان کنید.
اگر اسب خیلی سریع به اکسِر دوم می‌رسد، ورودتان به این ترکیب را آرام‌تر کنید.
نکته: بسیار مهم است که به اسبتان آزادی کافی در گردن و سر بدهید تا بتواند بدنش را با یک باسکول واقعی به کار بگیرد.
اگر از حرکت او عقب بمانید و دهنه را در دهانش بکشید، ناخواسته او را بابت همین کار تنبیه می‌کنید.
اگر چنین اتفاقی افتاد، یال را بگیرید تا مطمئن شوید روی هر اوکسر فشار را از دهان او برمی‌دارید.
این تمرین را چند بار تکرار کنید تا اسبتان آرام و راحت شود و پیش از اوکسر دوم خودش را جمع کند و وزن را به عقب منتقل کند.
اگر مضطرب بود، به تمرین ۱ برگردید و بعد دوباره امتحان کنید.
صبور باشید: ممکن است بیش از یک جلسه طول بکشد تا او این ترکیب را درک کند.
سپس به تمرین ۳ بروید.
تمرین ۳: اوکسر تکی شیب‌دار
آخرین تمرین ما یک اوکسر تکی است؛ اما نه هر اوکسری.
نکته اصلی این است که مانع را «شیب‌دار» بچینید؛ یعنی چوب جلویی از چوب عقبی پایین‌تر باشد.
شکل شیب‌دار این مانع به اصلاح فرم بازشوی رو‌به‌بهبود اسب شما کمک می‌کند، زیرا عرض اوکسر و چوبِ عقبِ بلندتر، او را ترغیب می‌کند وقتی سر و گردن خود را به جلو و پایین می‌برد، کمر و زانوهایش را بهتر جمع کند.
و به لطف دو تمرین قبلی، به‌علاوه فلت‌ورک، او دانش، قدرت و انعطاف‌پذیری لازم برای انجام این کار را به دست می‌آورد.
اوکسر تکی را طوری بچینید که بتوانید ترکیبِ تمرین ۲ را در کانتر طی کنید، سپس با یک مسیر حلقه‌ای، برای نزدیک‌شدن آسان به آن برگردید.
ارتفاعی را انتخاب کنید که برای شما و اسبتان راحت باشد.
چوب عقب را در همان ارتفاع قرار دهید، سپس چوب جلو را دست‌کم ۳ اینچ پایین‌تر بگذارید.
هر زمان که شما و اسبتان راحت‌تر شدید، می‌توانید هر دو چوب را بالاتر ببرید.
پایه‌ها را با فاصله حدود ۲ فوت از هم قرار دهید.
ترکیبِ تمرین ۲ را در کانتر طی کنید، سپس بالاتنه را جمع کنید و در حالی که در پیچ تعادل اسبتان را حفظ می‌کنید، او را برای رسیدن به اوکسر تکی منظم نگه دارید.
از آنجا که اینجا با یک مانع تکی روبه‌رو هستید، نسبت به ترکیب به انرژی کمی کمتری نیاز خواهید داشت.
در مسیر نزدیک‌شدن، یک کانتر نرم و متعادل را حفظ کنید و اگر لازم بود، برای نگه‌داشتن ریتم از شمارش یک–دو استفاده کنید.
تماس سبکی با دهان اسبتان حفظ کنید و شانه‌ها را صاف و کمی جلوتر از لگن نگه دارید تا او تشویق شود وزنش را روی دست عقب نگه دارد.
از اینکه جلوتر از حرکت اسب بیفتید یا از آن عقب بمانید، پرهیز کنید؛ چون این کار تعادل و ریتم او و نیز توانایی شما برای دیدن فاصله را بر هم می‌زند.
بگذارید فاصله از دل همین گامِ ریتم‌دار شکل بگیرد و تا زمانی که اسب از زمین جدا می‌شود، همان تماس سبک با عنان را حفظ کنید.
روی اوکسر با حرکت اسب همراه شوید، سپس پس از فرود، دوباره او را منظم و متعادل کنید.
اگر خوب پرید، دستی به او بکشید و تمرین آن روز را تمام کنید.
اگر فاصله را از دست دادید، ارزیابی و اصلاح کنید.
(زیادی تند به مانع رسیدید؟
آهسته‌تر شوید.
انرژی اسب کافی نبود؟
به کانتر او انرژی بیشتری بدهید.)
همان‌طور که در عکس‌ها می‌بینید، ماهیت مرحله‌به‌مرحله این تمرین‌ها واقعاً نتیجه می‌دهد: اسب شما آنچه را در تمرین‌های قبلی آموخته، در این اوکسر به کار می‌گیرد.
احساس خواهید کرد که او هنگام بالا آوردن کمر و پایین بردن سر و گردن، با قدرت از زمین کنده می‌شود.
با گذشت زمان و تکرار، بهترین بازشوی ممکن را در او خواهید ساخت.
پیتر پلچر بیش از ۳۰ سال است که اسب‌های هانتر و پرش با اسب را تمرین می‌دهد.
او با سوارکاری‌هایش به عنوان‌های متعدد ملی رسیده و در همه مهم‌ترین رقابت‌های سالنی، همچنین نمایش اسب دوون، قهرمان شده است.
در سال ۱۹۹۱، پیتر با آنکل سم قهرمان جام رئیس‌جمهور در نمایش بین‌المللی اسب واشینگتن شد و در رقابت‌های متعدد بین‌المللی جام جهانی نماینده ایالات متحده بوده است.
پیتر در سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷، عنوان ارزشمند قهرمان جهان هانتر رایدر را در نمایش اسب کپیتال چلنج به دست آورد.
او در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ برای نمایندگی ایالات متحده انتخاب شد؛ زمانی که چلنج تیمی قهرمان جهان هانتر رایدر، در جام جهانی لاس‌وگاسِ نوادا، چهار سوارکار هانتر آمریکایی را برابر یک تیم بین‌المللی متشکل از سوارکاران طراز اول پرش با اسب قرار داد.
او در سال ۲۰۱۰ برای شرکت در اجرای نمایشی هانتر دربی کلاسیکس در بازی‌های جهانی سوارکاری در لکسینگتون، کنتاکی انتخاب شد.
پتر افزون بر موفقیت‌های شخصی خود، شاگردانش و اسب‌های آن‌ها را نیز به عناوین و افتخارات متعدد ملی رسانده است.
پتر با کمک دستیارانش، دنی آرندت و دایان «بین» داگلاس، در مزرعه پی‌جی‌پی خود در مگنولیا، تگزاس فعالیت و تمرین می‌کند.
این مطلب نخستین‌بار در شماره ژوئن ۲۰۱۴ نشریه پراکتیکال هورسمن منتشر شده است.