آموزش پرش نرم و مطمئن از بانک در ایونتینگ
تصور کنید به یک دراپ در حداکثر ارتفاع سطح ادونس نزدیک میشوید: ۶ فوت و ۷ اینچ.
هرچه به لبه نزدیکتر میشوید، مانع ۱۰ برابر بزرگتر از زمانی به نظر میرسد که مسیر را بازدید کرده بودید.
اما اسب شما دو گام کوتاه و محتاط برمیدارد، بعد زانوها و مفاصل خرگوشیاش را خم میکند تا شکمش را به زمین نزدیک کند و سپس نرم و روان از لبه پایین میآید.
در لحظهای که دستهای جلویش از زمین جدا میشوند، بدنش زیر شما مثل الاکلنگ میچرخد؛ بخش جلویی بدن رو به پایین میچرخد و بخش عقبی بالا میآید.
در فرود، تکان مختصری حس میشود، اما نه آنقدر که نتوانید سریع عنان را دوباره جمع کنید و به سمت عنصر باریک بعدیِ این ترکیب هدایتش کنید؛ مانعی که اسبتان هم تمیز و مرتب از روی آن میپرد.
در تمام این تجربه، شما آرام در زین مینشینید و پاهایتان را چسبیده به پهلوهای اسب نگه میدارید تا بدنتان با حرکت او همراه شود، اما غیر از این حرکت اغراقآمیز دیگری انجام نمیدهید.
زاویه لگن شما، همزمان با آن حرکت الاکلنگی زیر بدنتان، باز و بسته میشود و در نهایت شما را دقیقا در همان وضعیتی نگه میدارد که از ابتدا داشتید؛ بهطوریکه کلاه ایمنیتان همچنان روی امتداد لگن قرار دارد.
سوارکاران لیپیتزانر در مدرسه سوارکاری اسپانیایی را تصور کنید که هنگام اجرای حرکات بالای زمین از سوی اسبهایشان، چهقدر آرام در زین مینشینند.
آنها در زین میمانند، اما در عین حال کاملا هماهنگ با حرکت اسبهایشان جابهجا میشوند.
بانکهای «بالا» و «پایین» باید در هر سطحی همینقدر نرم و بیدردسر پیموده شوند.
تنها تفاوت میان تلاشهای سطوح پایینتر و سطح ادونس، میزان چرخشی است که بدن اسب در آن حالت الاکلنگی ایجاد میکند.
در اصل، اسبها این موانع را صرفا گونهای از تغییرات طبیعی عوارض زمین میبینند.
به همین دلیل، معمولا معرفی این مفهوم آسان است؛ بهویژه اگر از ارتفاع کم شروع کنید.
در این مقاله توضیح میدهم چگونه.
دقت کنید که در توصیفی که بالا از یک عبور ایدهآل از بانک ارائه کردم، هیچ نشانی از یک پرش نمایشی و قهرمانانه یا فرودی سنگین روی هر چهار دستوپا وجود ندارد.
اینها دقیقا همان سناریوهایی هستند که نباید بخواهید.
هرچه پرش اسبتان، چه در بالا رفتن و چه در پایین آمدن از بانک، انفجاریتر باشد، برای شما دشوارتر خواهد بود که عنان، تعادل، گامبندی و خط حرکت را برای عنصر بعدی ترکیب دوباره تنظیم کنید؛ و در مورد دراپ، ضربه وارده در فرود هم بیشتر میشود و همین خطر آسیبدیدگی را بالا میبرد.
در سطوح پایینتر، عنصر بعدی ممکن است نسبتا ساده باشد؛ یا اصلا عنصر بعدیای در کار نباشد.
اما هرچه پلهپله به سطوح بالاتر میروید، آن عناصر بعدی هم سختتر و سختتر میشوند؛ باریکتر، با زوایای مختلف و مانند آن.
پس هرچه عنصر بانک را کارآمدتر و دقیقتر طی کنید، شانستان برای عبور بیخطا از کل این ترکیب بیشتر خواهد بود.
اصول پایهای بانک
بانکهای سنتی «رو به بالا» و «رو به پایین» که با نام دراپ نیز شناخته میشوند، آنقدر بخش جداییناپذیر مرحله کراسکانتری در ایونتینگ هستند که از همان مسیرهای سطح مبتدی نوویس هم دیده میشوند.
این موانع معمولا شامل پلههایی با شکل تقریبا چهارگوش هستند که با چیدن عمودی کندههای چوب یا تیرهای تلفن تقویت شدهاند؛ چیزی که به آن «رویت»شده هم گفته میشود.
در سطوح پایینتر، این موانع معمولا بهصورت تکی قرار میگیرند، اما در سطوح بالاتر اغلب دراپها، بانکها و دیگر اجزا با فاصلههای مرتبط در کنار هم ترکیب میشوند.
حداکثر ابعاد مجاز برای دراپها و بانکها در سطح مبتدی نوویس، بهترتیب ۳ فوت و ۳ اینچ و ۲ فوت و ۵ اینچ است.
به چه چیزهایی نیاز دارید
چه بخواهید اسبتان را برای نخستین بار با بانک آشنا کنید و چه در ابتدای فصل دوباره این تمرین را از سر بگیرید، باید از بانکی بسیار کوچک استفاده کنید؛ بانکی که ارتفاعش بیشتر از کف یک تریلر پلهدار نباشد، یعنی حدود ۱٫۵ فوت.
در حالت ایدهآل، این مانع باید بهتنهایی قرار گرفته باشد و بانک یا مانع مرتبط دیگری در اطرافش نباشد که حواس اسب را پرت کند؛ همچنین بهتر است برای نزدیک شدن به بالای بانک یا خروج از آن، شیب یا سربالایی ملایمی وجود داشته باشد.
من همچنین بهشدت توصیه میکنم که معرفی بانک با کمک یک اسب پیشرو انجام شود؛ اسبی آرام و باتجربه که سوارکاری آگاه آن را هدایت میکند.
گرمکردن: درخواست کنید، تاکید کنید، وادار کنید
یکی از ارزشمندترین ابزارهایی که در صورت مکث اسب مقابل بانک به آن نیاز دارید، صدای کمکی «کلیک» شماست.
در زمان گرمکردن، این کمک را با پیروی از الگوی «درخواست کنید، تاکید کنید، وادار کنید» مرور کنید.
با کمک ساق پا از اسب بخواهید از قدم به یورتمه برود.
اگر اسب بلافاصله پاسخ نداد، از کمکهای محکمتر ساق استفاده کنید یا مهمیز را به کار ببرید.
اگر باز هم به پاسخ دلخواه نرسیدید، یک صدای کلیک ایجاد کنید و سپس با شلاق ضربهای بزنید.
بهمحض اینکه اسب وارد یورتمه شد، با صدا او را تشویق کنید.
این کار را هرچند بار که لازم است تکرار کنید تا مطمئن شوید که او نهفقط معنای کمکهای ساق، بلکه معنای صدای کلیک را هم درک کرده است.
پله کوچک رو به بالا
اینکه ابتدا بانک رو به بالا را معرفی کنید یا بانک رو به پایین، به ترجیح شخصی شما بستگی دارد.
اسبها در دریافت حالوهوای سوارکارشان بسیار توانمند هستند؛ بنابراین اگر نسبت به یکی از این دو جهت اضطراب بیشتری دارید یا مرددتر هستید، اسبتان به احتمال زیاد آن را حس خواهد کرد.
برای اینکه اعتمادبهنفس او از همان ابتدا شکل بگیرد، از جهتی شروع کنید که خودتان با آن راحتتر هستید.
من شخصا بانک رو به بالا را ترجیح میدهم، بنابراین ابتدا همان را توضیح میدهم.
کار را با دنبال کردن اسب پیشرو در یک قدم متوسط آغاز کنید و کمکهای ساق را هماهنگ با ریتم گامهای اسب، یکی در میان به او بدهید تا یادآوری شود باید با قصد و انرژی به جلو حرکت کند.
در مسیری مستقیم، حدود دو طول اسب پشت سر اسب پیشرو حرکت کنید؛ مسیری که شما را دقیقا عمود بر پایه بانک به مانع برساند.
بهویژه در سطوح پایینتر، بسیار مهم است که اسب را چه برای بانک رو به بالا و چه برای بانک رو به پایین، کاملا صاف و مستقیم به مانع ارائه کنید.
اگر اسب کج باشد، این خطر وجود دارد که روی بانک گیر کند یا یکی از پاهایش را روی لبه بانک جا بگذارد و تعادلش را از دست بدهد.
برای کمک به حفظ این راستا و صافی، روی هر دو عنان تماس یکنواخت و ثابت داشته باشید.
بررسی کنید که از آرنج شما تا دستها و سپس تا دهنه اسب، یک خط مستقیم وجود داشته باشد و در هیچیک از عنانها حلقهای ایجاد نشود.
همزمان، احساس دستهایتان باید رو به جلو باشد؛ هرگز به عقب نکشید، چون این کار باعث میشود طول گردن او کوتاه شود.
در همین حال، نگاهتان را روی کلاه سوارکارِ اسب پیشرو متمرکز کنید.
پس از آنکه او از خاکریز بالا رفت، همچنان چشمتان به او باشد و در عین حال با دید محیطی، لبه بالایی خاکریز را هم زیر نظر داشته باشید.
به اعمال متناوب کمکهای پا ادامه دهید تا جایی که سینه اسبتان تا حد ممکن به خاکریز نزدیک شود؛ حدود ۴ فوت فاصله.
سپس هر دو پا را در دو طرف بدن او ببندید تا تشویق شود از آن بالا برود.
دقت کنید این کار را زودتر از زمان لازم انجام ندهید.
اگر وقتی بینی او به خاکریز نزدیک میشود پاهایتان را ببندید، دستهای جلویش هنوز بیش از حد دور هستند و نمیتواند بهآسانی از آن بالا برود.
اگر خیلی زود از او بخواهید بپرد، این خطر وجود دارد که وزنش روی دست جلو بیفتد.
نگران نباشید؛ او آنقدر به خاکریز نزدیک نمیشود که نتواند با ایمنی از آن بالا برود.
غریزه طبیعیاش به او میگوید چه زمانی پاهایش را سریع جمع کند.
وسوسه خم شدن به جلو را کنار بگذارید.
اگر زودتر از حرکت بدن جلو بیفتید، اسبتان تمایل کمتری به پریدن خواهد داشت.
اگر مثل من عادت دارید شانههایتان را ناگهان به جلو پرتاب کنید، تصور کنید در میان آب سوارکاری میکنید؛ آبی که حرکت سر و شانههای شما را کند میکند.
از آنجا که این خاکریز کوچک است، بیشتر اسبها بهجای پریدن، فقط از آن بالا میروند.
این حرکت نرم و آهسته به شما فرصت فکر کردن میدهد.
وقتی اسبتان از خاکریز بالا میرود، تصور کنید پاهایتان به دو نیروی متفاوت متکی هستند: ۶۰ درصد جاذبه و ۴۰ درصد چسبندگی.
از جاذبه با انداختن وزن داخل پاشنهها و نگه داشتن آنها در راستای زیر باسن و کلاه خود استفاده کنید.
این کار به حفظ تعادل شما کمک میکند.
عامل چسبندگی را با فشردن ساق پاها به دو طرف بدن اسبتان ایجاد کنید تا نتواند مثل یک قالب صابون از بین پاهایتان سر بخورد.
این کار تضمین میکند که بدن شما با مرکز ثقل او همراه بماند.
در همان زمان، تصور کنید با هر دو دست یک سینی غذا را گرفتهاید و آن را به سمت کسی که بالای خاکریز ایستاده بالا میبرید.
به این ترتیب دستهایتان حرکت دهان اسب را دنبال میکند.
اگر در زین کمی احساس ناپایداری میکنید یا نگرانید که اسبتان بزرگتر از حد انتظار بالا بجهد، یال او را بگیرید.
آخرین کاری که باید انجام دهید این است که تلاش خوب او را با کشیدن دهانش تنبیه کنید.
نشستتان را نزدیک زین و با مرکز ثقل پایین نگه دارید.
بالا بردن «سینی» به سمت خاکریز، بهطور خودکار نشست شما را کمی سبکتر میکند.
به پاهایتان برای حفظ تعادل اعتماد کنید و فقط منتظر بمانید تا اسبتان این حرکت را رو به بالا کامل کند.
وقتی این اتفاق افتاد، اجازه دهید همین حرکت بهطور طبیعی زاویه لگن شما را بستهتر کند.
در بالای خاکریز، اسبتان را تشویق کنید، او را به قدم برگردانید، دوباره کمکهای متناوب پا را اعمال کنید و با آرامش از سمت شیبدار و آسان خاکریز پایین بیایید.
سپس خود را برای نزدیک شدن دوباره به آن آماده کنید.
این روند را آنقدر تکرار کنید تا او با اطمینان کامل و بدون هیچ نشانهای از تردید، از خاکریز کوچک بالا برود.
سپس همین کار را بدون اسب راهنما انجام دهید.
اگر اسبتان جلوی بانک مکث کرد، با صدای تشویقی او را به حرکت رو به جلو ترغیب کنید. اگر این هم مؤثر نبود، با چوب، پشت ساقتان ضربهای سبک به او بزنید. ترتیب «درخواست، هشدار، الزام» را به خاطر داشته باشید و تا زمانی که قدم روی بانک بگذارد، شانههایش را صاف و روبهروی بانک نگه دارید. چون بانک بسیار کوچک است، اسب بهراحتی میتواند این کار را از حالت توقف انجام دهد. با این حال، اگر احساس کردید مقاومت میکند، برنامه را عوض کنید و در عوض ابتدا روی پایین آمدن از بانک تمرکز کنید و برای این کار، همانطور که در ادامه توضیح داده میشود، از اسب راهنما استفاده کنید. وقتی این مرحله را با موفقیت انجام داد، ممکن است ببینید که برای بالا رفتن از پله هم شجاعتر شده است.
پله کوتاه رو به پایین
وقتی بالا رفتن از پله بهخوبی پیش میرود، از جهت مخالف به پله کوتاه نزدیک شوید تا از اسبتان بخواهید از آن پایین بیاید.
دوباره از اسب راهنما استفاده کنید، اما این بار کمی فاصله بیشتری را حفظ کنید؛ حدود دو و نیم تا سه طول اسب، تا اگر اسبتان ناگهان با جهشی بلند و نامتعادل بیرون پرید، خطر فرود آمدن روی اسب جلویی پیش نیاید.
بار دیگر با یک قدم متوسط، مصمم و منظم به مانع نزدیک شوید و کمکهای پا را یکیدرمیان به کار ببرید.
هرچه به لبه نزدیکتر میشوید، بالاتنه را کشیده و قائم نگه دارید و در عین حال وزنتان را به سمت زین و پاشنهها پایین ببرید.
پنجه پاها را کمی به سمت بیرون بچرخانید تا ساق پاها محکمتر به پهلوهای اسب بچسبند.
چشمهایتان را روی کلاه ایمنی سوارکار جلویی نگه دارید، حتی بعد از آنکه او از پله پایین میآید.
وقتی به لبه نزدیک میشوید، با دید محیطیتان برای لحظهای از دو سوی بینیتان به پایین نگاه کنید تا جای لبه را تشخیص دهید؛ اما چانهتان را پایین نیندازید.
سر، سنگینترین بخش بدن شماست.
اگر چانه را پایین بیاورید، وزنتان به جلو منتقل میشود و اسب ممکن است اینطور برداشت کند که شما در واقع نمیخواهید او از پله بپرد.
حدود یک طول اسب مانده به لبه پله، آرنجها را نرم کنید، بیآنکه شانهها را به جلو بیندازید یا تماس با دهنه را از دست بدهید.
با کمی پایین آوردن دستها و نرمتر کردن عنان، اسب را تشویق میکنید سر و گردنش را به سمت پایین بکشد.
این حالت از آن بهتر است که عنان را محکم نگه دارید؛ چون این کار ممکن است او را وادار کند با سر بالا از پله جهش کند و بعد با ضربهای سنگین روی زمین فرود بیاید.
هدف ما این است که اسب نرم و آرام پایین بیاید و در ذهنش بگذرد که «مسئله مهمی نیست».
وقتی به لبه میرسد، هر دو پا را روی پهلوهایش ببندید.
باز هم به این فکر کنید که نشیمنتان نزدیک به زین بماند.
البته این بار، نیروی پاها باید چیزی حدود ۶۵ درصد ناشی از جاذبه و ۳۵ درصد ناشی از گرفتن باشد، بهطوریکه برای فرود، کمی بیشتر از حالت معمول روی پاشنهها بنشینید.
حواستان باشد ساق پاها درست زیر بدنتان بمانند؛ نه بیش از حد عقب و نه بیش از حد جلو.
اگر بیش از حد جلو باشند، هنگام فرود ممکن است تکیهگاهتان را از دست بدهید و وزنتان به عقب داخل زین برگردد؛ در این صورت به پهلوهای عقب اسب ضربه میزنید و ممکن است او ناگهان به جلو بجهد یا جفتک بزند.
اگر ساق پا به عقب سر بخورد، ممکن است هنگام فرود به جلو متمایل شوید، وزن را روی دست و جلوی بدن اسب بیندازید و حتی باعث لغزش یا گیر کردن او شوید.
برای پیدا کردن حالت ایدهآل، تصور کنید اگر اسب ناگهان از زیر شما ناپدید شود، روی پاهای خودتان فرود خواهید آمد.
بار اولی که این پایینآمدن را امتحان میکنید، آماده هر واکنشی باشید.
اگر اسب گردنش را به سمت پایین کشید، اجازه دهید عنان از میان انگشتانتان کمی سر بخورد.
دقت کنید که آن را به سمت عقب نکشید.
از عنان فقط برای هدایت استفاده کنید، نه برای محدود کردن حرکت گردن.
چه در بالا رفتن از پله و چه در پایین آمدن از آن، اسب برای حفظ تعادل و تشخیص عمق، به استفاده از سر و گردنش نیاز دارد.
همانطور که در مورد پله رو به بالا هم گفته شد، اگر مکث کرد، همان توالی «درخواست، تأکید، اجبار» را اجرا کنید، شانههایش را صاف و روبهروی پله نگه دارید و پاسخ منفی را نپذیرید.
بهمحض اینکه پایین پرید، او را تشویق کنید.
دوباره همین روند را با اسب راهنما تکرار کنید تا اسبتان آنقدر اعتمادبهنفس پیدا کند که خودش بهتنهایی از بانک پایین بیاید.
این بار هنگام نزدیک شدن، مانع دیگری را در فاصله چهار یا پنج گام پس از محل فرود انتخاب کنید تا روی آن تمرکز داشته باشید.
وقتی عبور از بانک در هر دو جهت خوب پیش رفت، امتحان کنید که از یورتمه به آن نزدیک شوید.
از چشمها، پاها و دستهایتان دقیقا به همان شکلی استفاده کنید که در قدم انجام دادید.
پس از چند بار تکرار موفق در بالا رفتن و پایین آمدن از بانک، تمرین آن روز را تمام کنید.
در مرحله بعد، با همان قدم متوسط و پرتحرک به بانکِ رو به پایین نزدیک میشویم؛ این بار با فاصلهای کمی بیشتر از اسب راهنما، حدود ۲٫۵ تا ۳ طول اسب، پشت سر او حرکت میکنیم.
توجه کنید که زفیر پیش از پریدن از بانک، زانوها و مفصلهای خرگوشیاش را خم کرده تا بدنش را به زمین نزدیکتر کند.
آنماری آرام در زین نشسته و دستهایش را نرم کرده تا اسب بتواند از سر و گردن خود استفاده کند.
سیمکو یک بار دیگر مقابل بانک مکث میکند.
بهجای اینکه بیش از حد تهاجمی عمل کنم و او را بترسانم، به او فرصت میدهم تا مسئله را با دقت بررسی کند.
بعد از آن، از آنماری میخواهم که…
…دوباره برای ما نقش راهنما را ایفا کند.
این بار کمی بیشتر از حالت معمول به اسب او نزدیک میمانم تا اعتمادبهنفس سیمکو تقویت شود.
دوست داشتم در این صحنه ساق پای پایین آنماری نزدیکتر به تنگ قرار میگرفت.
پایش به عقب لغزیده و این موضوع حفظ تعادل او را هنگام فرود دشوارتر میکند.
سیمکو همچنان تا حد زیادی مقاومت میکند، اما من به همان اندازه که لازم دارد به او عنان میدهم تا این سوال را تحلیل کند.
سرانجام پافشاری من نتیجه میدهد و او با حالتی نمایشی دل به دریا میزند و پایین میپرد.
دستهایم را بالا میآورم تا شلیِ عنان را جمع کنم، چون میدانم ممکن است هنگام فرود دوباره «جشن بگیرد»، اما باز هم آنها را به عقب نمیکشم.
شجاعت او شایسته یک نوازش حسابی است.
بعد از چند بار تکرار در قدم، پشت سر آنماری از روی آن در یورتمه عبور میکنیم.
سپس سیمکو را بهتنهایی با یورتمه به سمت بانک میبرم و مطمئن میشوم که رو به جلو، متمرکز و کاملا تحت کمکهای من باشد.
باز هم در لبه افت، عنان را نرم میکنم تا هرقدر میخواهد سر و گردنش را به سمت پایین بکشد.
حالا او واقعاً دارد مفهوم این کار را درک میکند.
دقت کنید که این بار پیش از جدا شدن از زمین، بدنش را بیشتر به سطح زمین نزدیک میکند؛ با حالتی بسیار نرمتر و مطمئنتر.
در نتیجه، فرودمان منظمتر و حرفهایتر انجام میشود.
من خیلی سریع دوباره عنانها را کوتاه میکنم و دوباره حرکت میکنیم.
دقت کنید که ساق پای من همچنان محکم کنار پهلوی او قرار دارد، درست پشت تنگ، و پاشنهام کمی پایینتر از پنجههایم است.
برای حفظ تعادل خودم پیش از پایینآمدن، هنگام آن و بعد از آن، به همین تکیه میکنم.
ماه آینده توضیح میدهم که چطور میتوان بهتدریج سراغ پرسشهای بانکی کمی دشوارتر رفت.
درباره سلنا اوهانلون
سلنا اوهانلون، سوارکار کانادایی ایونتینگ، در المپیک ۲۰۰۸، بازیهای جهانی سوارکاری ۲۰۱۰، بازیهای پانآمریکن ۲۰۱۱ و بازیهای جهانی سوارکاری ۲۰۱۴ نماینده کشورش بود و در سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ به مدال نقره تیمی رسید.
او در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷ با اسب اخته کانادین اسپورت هورسِ جان و جودی رامبل به نام فاکسوود های، بهترین نتیجه را در میان سوارکاران کانادایی در رقابت سهروزه کنتاکی رولکس به دست آورد.
او و «وودی» همچنین در سال ۲۰۱۷ در فیر هیل اینترنشنال CCI*** قهرمان شدند و این اسب عنوان اسب برتر سال رده ادونسد انجمن ایونتینگ ایالات متحده در سال ۲۰۱۷ را کسب کرد.
سلنا و مادرش، مورگ، که در بالسام هال در کینگستونِ انتاریو مستقر هستند، به سوارکاران ایونتینگ و درساژ در همه سطوح آموزش میدهند و اسبهای جوان مستعد را پرورش میدهند و به فروش میرسانند.
این مقاله نخستینبار در شماره مه ۲۰۱۸ مجله پرکتیکال هورسمن منتشر شد.