گرمکردن درست برای دور موفق پرش با اسب
برای اجرای یک دور موفق در پرش با اسب، هم شما و هم اسبتان باید از نظر جسمی و ذهنی برای پرسشهایی که طراح مسیر مطرح میکند، آماده باشید.
سازوکار پرش اسب شما ــ یعنی عضلات، تاندونها و رباطهای او ــ باید گرم و نرم باشد تا بتواند بهترین عملکردش را ارائه دهد، اما نه آنقدر کار کرده باشد که در حالی که هنوز در مسیر است، خستگی به سراغش بیاید.
او از نظر ذهنی هم باید متمرکز و آماده باشد.
به همین ترتیب، بدن شما نیز باید گرم و رها باشد و ذهنتان کاملاً درگیر کاری باشد که پیش رو دارید.
هر دوی شما باید با احساس آمادگی و اعتمادبهنفس وارد میدان شوید.
در این مقاله، سیستم پایهای خود را برای گرمکردن اسب پیش از ورود به میدان پرش با اسب شرح میدهیم.
ابتدا راهبرد ما در فلتورک (flatwork) را توضیح میدهیم و سپس به سراغ پرش میرویم؛ از یک ضربدری بزرگ شروع میکنیم، بعد به مانع مستقیم میرسیم و در پایان با اوکسر کار را جمعبندی میکنیم.
همچنین توضیح میدهیم که بسته به نقاط قوت و ضعف اسب و همچنین نوع پرسشهایی که یک مسیر مشخص مطرح میکند، چگونه برنامهمان را تغییر میدهیم.
بسیار مهم است که برنامه گرمکردن را با هر موقعیت و با نیازهای فردی اسبتان ــ و البته خودتان ــ هماهنگ کنید.
هدف ما از این مطلب، ارائه ایدههایی است تا بتوانید برنامه خودتان را برای آمادهسازی پیش از ورود به میدان پرش با اسب طراحی یا دقیقتر تنظیم کنید و سوارکاری موفقی داشته باشید.
وقتی برنامه گرمکردن خود را تنظیم میکنید، به یاد داشته باشید که در تعداد پرشها، کمتر بهتر است.
نظرسنجیهای جهانی از مربیان نشان میدهد اسبها پس از حدود ۳۶ تلاش پرش، بهتدریج بهترین فرم خود را در هوا از دست میدهند.
بنابراین، اگر اسب شما قرار است در مسیر ۱۵ مانع را بپرد و امیدواریم ۶ تا ۸ مانع دیگر را هم در باراژ پشت سر بگذارد، این یعنی فقط حدود ۱۳ تا ۱۵ پرش برای گرمکردن در اختیار دارید؛ که گرمکردن باراژ را هم شامل میشود.
به همین ترتیب، کانتر بسیار نیرومند و جمعشدهای که تلاش میکنیم در تقرب به هر مانع ایجاد کنیم، میتواند فشار زیادی به عضلات اسب وارد کند.
بهجای آنکه از اسب بخواهید در بخش زیادی از گرمکردن این کانتر را حفظ کند، بهتر است فقط در چند گام آخر هر تقرب آن را ایجاد کنید.
مهمتر از همه، به یاد داشته باشید که گرمکردن زمان آموزش نیست.
هر مهارتی را که باید روی آن کار کنید یا هر مشکلی را که باید حل شود، در خانه برطرف کنید.
و در گرمکردن فقط از تمرینهایی استفاده کنید که اسب شما پیشتر در خانه با آنها آشنا شده است تا هیچ چیز برای او غافلگیرکننده نباشد.
آمادگی ذهنی
ما بهشدت طرفدار تجسم ذهنی هستیم.
مسیر را آنقدر در ذهنتان سوار شوید تا دقیقاً بدانید در هر نقطه چه خواهید کرد؛ اینکه کجا اسب را متعادل میکنید، کجا میتوانید نفسی تازه کنید و دوباره خودتان را جمعوجور کنید و مانند آن.
اگر درباره مانعی نگران هستید، وقتی در ذهنتان به آن مانع میرسید، بازدمتان را بیرون بدهید، یک عبور کاملاً مثبت را در همان نقطه تصور کنید و بعد به ادامه مسیر بروید.
بسته به اینکه در ترتیب شروع کجا قرار دارید، میتوانید این تجسم ذهنی را در گوشهای آرام از اصطبل انجام دهید یا هنگام قدمدادن به اسب در اطراف میدان گرمکردن.
همچنین زمانی را در نظر بگیرید تا مسیر را برای کسی مرور کنید؛ یک مربی، یکی از والدین، همسر یا دوست.
هر مانع را با عبارتی نامگذاری کنید که برای خودتان واضحترین تصویر را میسازد؛ مثلا «پلنکهای آبی» یا «تریپلبار زرد».
این کار را آنقدر تکرار کنید تا بتوانید کل مسیر را بدون هیچ کمک و یادآوری از بر بخوانید.
هدف این است که با چنان آمادگی ذهنی وارد میدان شوید که انگار مسیر را از قبل سوار شدهاید.
به نقشی که استرس میتواند بر وضعیت ذهنیتان بگذارد هم توجه داشته باشید.
احتمالا استرس عامل ۹۰ درصدِ مواردی است که سوارکاران مسیر را اشتباه میروند.
اگر پیش از شروع کلاس احساس استرس دارید، از خودتان بپرسید: «دقیقا بابت چه چیزی مضطربم؟
برای اینکه این اضطراب کمتر شود، باید چه کاری انجام بدهم؟» بعد همان کار را انجام دهید.
برای مثال، اگر یک پیچ مشخص شما را نگران کرده است، راهی پیدا کنید که آن را در گرمکردن شبیهسازی کنید.
تماشای پرش دیگر سوارکاران در این مسیر هم میتواند مفید باشد و هم زیانبار.
از یک سو کمک میکند ببینید آیا مسیر همانطور که انتظار داشتید سوار میشود یا نه، اما تماشای دورهای بیش از حد میتواند گیجکننده و حتی نگرانکننده باشد.
در عوض، سعی کنید فقط چند اسب را زیر نظر بگیرید که به نظر میرسد شرایطشان شبیه اسب شماست.
در غیر این صورت، به برنامه خودتان اعتماد کنید.
زمانبندی گرمکردن هم بسیار مهم است.
هر سوارکار ترجیح شخصی خودش را دارد؛ اینکه چهقدر زودتر سوار شود و چهقدر زمان برای فلتورک و پرشها صرف کند.
اگر میدانید برای قرار گرفتن در اوج تمرکز به زمانی اضافه و دور از دیگران نیاز دارید، آن را در برنامهتان لحاظ کنید.
این هم یک چارچوب کلی برای کمک به تنظیم برنامه آمادهسازی شما:
فلتورک
به طور کلی توصیه میکنیم وقتی حدود ۱۲ اسب تا نوبت شما مانده، سوار اسبتان شوید.
پیش از آنکه یورتمه را شروع کنید، چند دقیقه در محوطه گرمکردن قدم بزنید.
هدف از فلتورک این است که عضلات اسبتان را برای پرش گرم، نرم و کشیده کنید.
این زمانی نیست که بخواهید با فشار زیاد از او یا از خودتان اجرای کاملا بینقص طلب کنید.
در عوض، حدود پنج دقیقه وقت بگذارید و از او بخواهید سر و گردنش را رو به جلو و پایین بکشد تا در قدم، یورتمه و کانتر در وضعیت «کشیده و پایین» حرکت کند.
بعد از آن، عنانها را کوتاهتر کنید و بهتدریج از او بخواهید با نیروی پا به سمت دست شما بیاید تا کمی جمعتر حرکت کند.
سپس مدتی را صرف بلندتر و کوتاهتر کردن گام او در هر سه حرکت کنید.
بسته به سطح آموزش اسب، میتوانید کمی هم از حرکات جانبی آشنا مثل شولدر-این، هانچز-این و موارد مشابه را انجام دهید.
وقتی احساس کردید اسبتان از نظر بدنی گرم و نرم شده است، کمی استراحت در قدم به او بدهید و بررسی کنید چند اسب هنوز پیش از شما باقی ماندهاند.
با یک کراسریل بزرگ شروع کنید
وقتی حدود پنج اسب جلوی شما هستند، بخش پرشِ گرمکردن را آغاز کنید. پایههای نگهدارنده مانعِ کراسریل را تا بیشترین ارتفاع مجاز طبق مقررات فدراسیون سوارکاری ایالات متحده تنظیم کنید. این کار اسب را ترغیب میکند از عضلات شانه و سینهاش استفاده کند تا کتفها و ساعدهایش را بچرخاند و بالاتر بیاورد. در فاصله ۹ تا ۱۲ اینچ از پای مانع، در هر دو سمت، یک چوب زمینی قرار دهید تا اسب به نقطهای راحت برای کندهشدن برسد؛ در نتیجه زمان کافی خواهد داشت تا دست جلو را بالا بیاورد و بدنش را روان روی مانع بچرخاند.
به سمت کراسریل با یک کانتر بسیار آهسته اما پرقدرت بیایید؛ با پاها نیروی پیشبرنده کافی ایجاد کنید و با نشیمن و عنان، انرژی اسب را جمع کنید. این کار اسب را تشویق میکند برای عبور از مانع بهجای سرعت، از قدرت استفاده کند. این تمرین را یکبار در هر جهت انجام دهید. اگر مانع با پرچم مشخص شده و فقط باید از یک جهت پریده شود — بهطوریکه پرچم قرمز در سمت راست شما باشد — از همان جهت به آن نزدیک شوید؛ ابتدا روی یک دستگامی و سپس روی دستگام دیگر. سپس روی یک دایره یا پیچ به سمت کراسریل بیایید و از اسب بخواهید در هوا کمی تغییر جهت بدهد تا روی خطی مستقیم فرود بیاید. این کار بدون آنکه اسب را بترساند، تکنیک او را تیزتر میکند.
اگر اسب شما در جمعکردن دست جلو کند است، با زاویه به کراسریل نزدیک شوید تا به بخش بلندترِ «ایکس» در سمتی برسید که معمولاً پایش را آویزان نگه میدارد.
برای مثال، اگر پای جلوی راست او تنبل است، به مانع از سمتی نزدیک شوید که مسیرتان از راست به چپ باشد.
باز هم از او بخواهید روی خطی مستقیم و عمود بر مانع فرود بیاید.
در این مرحله، هدف شما هنوز در درجه اول گرمکردن مکانیزم پرش اسبتان است.
همزمان، کمکم حس بهتری از وضعیت اسبتان پیدا میکنید.
سرحال است، تنبل است یا عصبی؟
در ادامه گرمکردن، از سمت فرود موانع برای کار روی فرمانپذیری اسب استفاده کنید.
نزدیکشدن به مانع مهم است، اما مهمترین بخش، کاری است که بعد از هر مانع انجام میدهید.
این همان زمانی است که باید هر مشکلی را که پیش از مانع رخ داده اصلاح کنید.
برای مثال، اگر در نزدیکشدن به مانع گامهایش را بیش از حد باز کرده، از او بخواهید بعد از فرود گامش را کوتاه کند.
اگر در خمکردن او به چپ هنگام نزدیکشدن مشکل دارید، بعد از مانع به چپ بپیچید.
اگر در نزدیکشدن به مانع تعادلش را از دست میدهد، در سمت فرود چند انتقال یا مقداری کار جانبی انجام دهید.
همیشه بعد از فرود به اشتباهاتش واکنش نشان دهید، نه وقتی که هنوز در هوا هستید.
سمت فرود موانع همچنین زمان خوبی است تا به اسبتان یادآوری کنید برای تغییرات مداوم خواستههایی که در مسیر مسابقه با آن روبهرو خواهد شد، آماده و هوشیار بماند.
با تغییر سرعت یا مسیر حرکت در هر ۴ تا ۶ گام، میزان پاسخگویی او را محک بزنید؛ تندتر بروید، آهستهتر شوید، بپیچید، دوباره بر سرعت بیفزایید و به همین ترتیب ادامه دهید.
میتوانید از او بخواهید روی خط، زاویه یا لید مشخصی فرود بیاید، یا حتی کانتر معکوس را تمرین کنید.
اگرچه ما طرفدار این نیستیم که در گرمکردن عمدا باعث برخوردهای متعدد با مانع شویم، اما اجازه میدهیم اسبها اشتباه کنند تا در میدان مسابقه محتاطتر باشند.
در تمام مدت گرمکردن، سعی نکنید اسبتان را از تماس با موانع بیش از حد محافظت کنید.
در نزدیکشدن به مانع با عنان او را از مانع نگه ندارید، هنگام کندن صدا درنیاورید و با فشار بیش از حد پا و نشیمنگاه، افراطی سواری نکنید.
از آن طرف هم او را رها نکنید و با حمایتی کمتر از حد معمول از عنان و پا سوار نشوید.
اگر روی یک مانع تلاش بسیار زیبایی انجام داد، بهجای آنکه بیشتر به او فشار بیاورید تا شاید برخوردی با مانع داشته باشد، او را به قدم بیاورید، نوازشش کنید، بگویید «آفرین پسر خوب» و به او فرصتی برای نفسگرفتن بدهید.
بگذارید آن پرش خوب در ذهنش ثبت شود.
بعد از آنکه حدود ۳ بار از کراسریل پرید، یک استراحت کوتاه دیگر هم به او بدهید.
پیشروی به مانع عمودی
در گام بعدی، کراسریل را به یک مانع عمودی تبدیل کنید که دو یا سه سوراخ پایینتر از ارتفاع مسابقه تنظیم شده باشد.
هدف همچنان این است که دامنه کامل حرکت شانههای اسبتان را تقویت کنید.
اگر تا این مرحله همهچیز واقعاً خوب پیش میرود، میتوانید کار را با مانع عمودی کمی بلندتر شروع کنید.
ریلهای زمینی را تا حدود ۳ اینچ با پایه مانع نزدیک کنید.
این کار او را ترغیب میکند در لحظه کندهشدن به مانع نزدیکتر شود و شاید حتی به ریل هم ساییده بزند.
به مانع عمودی با کمی سرعت بیشتر از آنچه روی کراسریل داشتید نزدیک شوید و او را وادار کنید در هوا پاهایش را سریعتر جمع کند.
پس از پرش هم با تغییرات مکرر در سرعت، پیچها، کارهای جانبی و موارد مشابه، همچنان میزان پاسخگویی او را محک بزنید.
اگر اسبتان در مسیر نزدیکشدن به مانع حالت «زورگویی» پیدا میکند ــ یعنی روی عنان میکشد و بیش از حد زیر مانع میرود، به طوری که در لحظه کندهشدن بیش از اندازه به آن نزدیک میشود و نمیتواند بهترین پرش خود را ارائه دهد ــ ریلهای زمینی را دوباره تا حدود ۶ اینچ به عقب ببرید تا او را به پرش بهتر تشویق کنید.
برای اسبهایی که این عادت در آنها شدیدتر است، ممکن است لازم باشد این فاصله را به ۹ یا ۱۲ اینچ برسانید.
اگر اسبتان در هوا کمی عقبش را پایین میاندازد ــ عادتی که فرد حاضر روی زمین ممکن است متوجه آن شود یا وقتی اسب در میدان با پاهای عقبش مرتب ریلها را میاندازد، کاملاً مشخص است ــ یک ریل زمینی را در سمت فرود، در فاصله ۹ یا ۱۸ فوتی مانع قرار دهید.
این کار هنگام فرود توجه او را جلب میکند و یادآور میشود که با پاهای عقبش دقت بیشتری داشته باشد.
نکته: در همه تمرینهای ژیمناستیکی از این دست، فاصلهها را طوری تنظیم کنید که با طول گام طبیعی اسبتان راحت باشد.
فاصلهها را آنقدر کوتاه یا بلند نکنید که او را به دردسر بیندازد.
هدف این است که به او نشان بدهید چه کارهایی میتواند انجام دهد، نه اینکه چه کارهایی از او برنمیآید.
هر بار که از مانع عمودی میپرید، ارتفاع را یک یا دو سوراخ بیشتر کنید تا به ارتفاع مسابقه برسید.
تکرار مداوم یک ارتفاع ثابت، توان و تلاش پرشی اسبتان را هدر میدهد.
فقط وقتی دوباره همان ارتفاع را تکرار کنید که تلاش قبلی واقعاً ضعیف بوده باشد یا به حداکثر ارتفاع رسیده باشید.
در غیر این صورت، به ارتفاع یا تمرین بعدی بروید.
بعد از بیشتر تلاشهای نسبتاً ضعیف ــ مثل اشتباه در سنجش فاصله یا انداختن ریل ــ معمولاً هم شما و هم اسبتان میدانید چرا آن اشتباه رخ داده و برای درس گرفتن از آن، نیازی به تکرار نیست.
حالا وقت آن است که گرمکردنتان را وارد مرحله تنظیمات دقیقتر کنید.
برای پرداختن به پرسشهای موجود در مسیر، تمرینهایی طراحی کنید که فکر میکنید برای شما و اسبتان بیشترین چالش را ایجاد میکنند.
در ادامه چند تمرین نمونه آمده است:
تمرین ۱
چالش: جمعکردن اسب در مسافتی کوتاه.
برای مثال، اگر پس از یک مانع قائم، چهار یا پنج گام کوتاه تا یک اکسِر وجود دارد، هرچه زودتر پس از فرود از مانع قائم بتوانید اسب را جمع کنید، با پیشروی بیشتری میتوانید او را به سمت اکسِر برانید.
راهحل: یک چوب زمینی را در فاصله ۱۸ تا ۲۱ فوتی پس از مانع قائم قرار دهید و باز هم فاصله را طوری تنظیم کنید که یک گام راحت به دست آید.
این کار بهطور طبیعی اسب را ترغیب میکند که در نخستین گام پس از فرود، گامهایش را کوتاهتر کند.
وقتی اسب شروع کرد خودش را پیش از چوب جمع کند، ممکن است بتوانید فاصله را کمی هم کوتاهتر کنید تا جمعشدگی بیشتری از او بخواهید.
از این چوب بهعنوان یادآوری استفاده کنید تا خودتان هم بلافاصله به وضعیت درست بدنی برگردید.
تمرین ۲
چالش: اسب تند و پرحرارتی که پس از فرود از مانع، شتاب میگیرد و از کنترل خارج میشود.
راهحل: یک چوب را در فاصله ۳۲ فوتی پس از مانع قائمِ گرمکردن قرار دهید؛ یعنی دو گام، با تنظیم متناسب با طول گام طبیعی اسب شما.
وقتی اسب فرود میآید، بالاتنهتان را به سمت بالا بکشید و بگذارید چوب کار خودش را انجام دهد.
پس از چند بار پریدن از این الگو، اسب متوجه میشود که باید هنگام فرود، خودش سرعتش را کم کند.
تمرین ۳
چالش: فاصلهای بلندتر از حد معمول در یک ترکیب.
از آنجا که اسبها معمولاً فاصلههای فشرده زیادی را در ترکیبها میبینند، عموماً انتظار دارند وارد ترکیب شوند و بلافاصله مجبور باشند خود را جمع کنند و گام را کوتاهتر کنند.
وقتی ناگهان با فاصلهای بلندتر روبهرو میشوند، گاهی دچار مشکل میشوند و برای مانع خروجی بیش از حد دور میرسند.
راهحل: یک چوب را در فاصله ۲۴ فوتی پس از مانع قائمِ گرمکردن قرار دهید.
این کار اسب را تشویق میکند که هنگام فرود، گامش را بازتر کند.
تمرین ۴
چالش: یک خط قوسی در جهتی که اسب شما با آن مشکل دارد؛ برای مثال، اسب تمایل دارد شانهاش را به سمت بیرون بیندازد.
راهحل: یک چوب را در فاصله سه تا چهار گامی از مانع قرار دهید، سپس از مانع تا یکی از سمتهای چوب، یک مسیر قوسی سوار شوید.
برای نمونه، اگر در حال تمرین خطی هستید که به سمت چپ قوس میگیرد، طوری بروید که از سمت چپ چوب عبور کنید.
وقتی اسب شما روی مانع قائم بهخوبی از شانههایش استفاده میکند، یک نوبت دیگر به او فرصت نفسگیری بدهید و لحظهای هم برای بررسی تجهیزاتتان وقت بگذارید؛ از جمله بوت چهارنعل، دهنه، مهمیز و مانند آن.
ساختن یک اکسِر
در مرحله بعد، سراغ یک اکسر شیبدار بروید. اگر امکانش را دارید، آن را طوری بچینید که ابتدا از جهتی بپرید که اسبتان در آن جهت بهتر میپرد. مانع عمودی را برای چوب عقب به همان شکل نگه دارید، سپس یک جفت پایه دیگر جلوی آن اضافه کنید تا عرض اکسر حدود نیمی از عرض عریضترین مانعِ مسیر باشد. چوب جلو را حدود دو سوراخ پایینتر از چوب عقب قرار دهید و یک چوب زمینی هم حدود ۳ اینچ جلوی مانع بگذارید.
به این اکسر با ریتم معمول میدان یا حتی کمی سریعتر از آن نزدیک شوید. در ضلع بلند میدان، گام اسبتان را بازتر کنید و اجازه بدهید از شما جلو برود و حتی کمی از تعادل خارج شود. این کار نیرویی را تولید میکند که میخواهید جلوی مانع دوباره جمعش کنید — و در عین حال، میزان فرمانپذیری او را هم میسنجد. وقتی پیچتان را به سمت اکسر میزنید، دوباره از او تعادل و کنترل بخواهید تا ۳ یا ۴ گام مانده به مانع، با میزان درستِ سرعت و جنبش متناسب با اندازه مانع به آن برسد.
اگر میتوانید، مانع شیبدار را برعکس کنید — یعنی چوب عقب را پایین بیاورید و چوب جلو را بالا ببرید — تا بتوانید از جهت دیگر هم آن را بپرید.
بعد از آن، اگر احساس میکنید پاهای عقب اسبتان آزاد و رها کار میکند و آن ضربه اضافه را در هوا حس میکنید و او هم بهراحتی عرض اکسر را میپیماید، چوب جلو را تا یک سوراخ پایینتر از چوب عقب بالا بیاورید و عرض اکسر را به حداکثر ارتفاع و عرضِ موجود در مسیر برسانید. اگر اسبتان جوان است، شاید لازم نباشد در گرمکردن از حداکثر ارتفاع بپرد؛ چون ممکن است او را بترساند. مسیرها طوری طراحی میشوند که با پیشرفت اسب، اعتمادبهنفس او را تقویت کنند. برای نمونه، اگر در کلاس ۱٫۲۵ متر میپرید، کاملا مناسب است که در گرمکردن فقط از یک اکسر ۱٫۲۰ متری بپرید.
اگر اسبتان روی اکسِر تلاش بسیار چشمگیری انجام میدهد، بد نیست برای تلاش بعدی ارتفاع را کمی پایین بیاورید.
این کار به او اطمینان میدهد که پرشها قرار نیست همیشه تا این اندازه بزرگ باشند.
برای بعضی اسبها، چنین تلاش بزرگی میتواند کمی دلسردکننده باشد، مگر اینکه بلافاصله بعد از آن با تمرینی اعتمادبهنفسساز همراه شود.
بعد از آن، کمی مکث کنید و ببینید حال خودتان و اسبتان چطور است.
میخواهید بلندتر بپرید یا عریضتر؟
این کار ممکن است به بهبود فعالیت ضعیفتر بخش عقب اسب کمک کند.
میخواهید برای یک تماس سبک با مانع تلاش کنید؛ یعنی با ریتم و سرعت کافی و دستهای نرم به اکسِر نزدیک شوید؟
آیا لازم است تیرک زمینی را عریضتر کنید تا تکنیک او در هوا بهتر شود؟
بسته به ترجیح شخصی شما در زمانبندی، بهتر است برنامهریزی کنید که یکی دو پرش آخر را زمانی انجام دهید که سوارکار پیش از شما تقریباً به میانه مسیر رسیده است.
ما معمولاً در پایان گرمکردن دوباره به سراغ یک ورتیکال میرویم؛ مگر اینکه آن اسب مشخص برای پریدن در عرض مانعهایش به تشویق بیشتری نیاز داشته باشد یا گاهی وقتی مسیر با یک اکسِر شروع میشود.
یک ورتیکال پایانی به اسب یادآوری میکند که کمی جمعتر باشد و قوس پرش خود را در هوا کاملتر کند، اگر روی اکسِر کمی تخت پریده باشد.
بعضیها دوست دارند با یک تماس سبک با مانع راهی میدان شوند، اما ما ترجیح میدهیم گرمکردن را با یک تلاش مطمئن تمام کنیم تا اسب با این حس وارد میدان شود که به بهترین شکل ممکن میپرد.
حالا چالش شما این است که همان کیفیت گرمکردن را به داخل میدان مسابقه ببرید.
از آخرین پرش گرمکردن تا لحظه ورود به میدان، تمرکز ذهنیتان را حفظ کنید.
الان وقت آن نیست که کنار درِ ورودی میدان بایستید و گپ بزنید.
خودتان را از دیگر سوارکاران و همراهانتان جدا کنید و یا یک بار دیگر مسیر را در ذهن تجسم کنید یا آن را برای فرد همراهتان در کنار میدان مرور کنید.
صددرصد در حالوهوای رقابتی خود بمانید.
برای اکسِر، جنی همه اجزای گرمکردن را کنار هم میگذارد تا کاسور بهترین تلاش پرشی خود را ارائه کند.
او از اسب میخواهد در نزدیکشدن به مانع نیروی پیشبرنده بیشتری تولید کند؛ همانطور که از میزان پیشآمدن پاهای عقب زیر بدنش پیداست.
از همین حالا هم میتوان دید که بدن او به سمت عقب منتقل میشود تا با حداکثر توان از زمین جدا شود.
نتیجه این است: یک تلاش خوب و بزرگ در هوا.
جنی و کاسور از نظر بدنی و ذهنی هر دو کاملاً گرم و آمادهاند تا با اعتمادبهنفس وارد میدان شوند و مسیر را پشت سر بگذارند.
گرمکردن برای باراژ
اگر آنقدر خوششانس هستید که به باراژ برسید، یادتان باشد که از اسبتان تعداد محدودی تلاش پرشی باکیفیت باقی مانده است.
دور قبلی او را از قبل گرم کرده است.
هدف شما حالا فقط این است که بخش جلویی و عقبی بدن او را به کار سریع وادار کنید.
با یک یا دو ورتیکال کوچک شروع کنید.
اگر درباره مسیر نگرانی مشخصی دارید، مثلاً یک پیچ تنگ به راست، همین حالا آن را تمرین کنید.
بعد کمی بیشتر از گرمکردن قبلی بر سرعت بیفزایید و چند ورتیکال و اکسِر بپرید تا سرعتتان در طول مسیر شبیهسازی شود.
سعی کنید تعداد پرشهایتان را به چهار یا پنج محدود کنید.
بسیاری از باراژها در گرمکردن از دست میروند، پس بیش از حد تهاجمی عمل نکنید.
و مثل همیشه، به برنامهتان ایمان داشته باشید!
جنی و استیو مکآلیستر یک کسبوکار فروش، آموزش و نمایش اسبهای پرش با اسب را در سان ولی، کالیفرنیا اداره میکنند.
جنی در جام ملتهای جوانان CSIOJ در سال ۱۹۸۶ با تیمش به مدال طلا رسید و در رقابتهای قارهای آمریکای شمالی رده سوارکاران جوان در سال ۱۹۸۷ نقره تیمی گرفت؛ سپس در سطح ملی و بینالمللی در رده جایزه بزرگ به رقابت پرداخت.
او پیروزیهای زیادی در جایزه بزرگ و رتبههای برتر متعددی در مسابقات انتخابی جام جهانی به دست آورده و بهار امسال در فینال جام جهانی در فرانسه سوارکاری کرده است.
استیو، همسر جنی، کار خود را ابتدا بهعنوان نعلبند آغاز کرد و سپس به آموزش و مربیگری روی آورد.
این زوج اکنون با برنامه «متناسبسازی اختصاصی» خود، شمار محدودی از اسبها و سوارکاران را تمرین میدهند؛ برنامهای که همه زوایای درست را، از سُم تا وضعیت نشستن به سبک هانتسیت، در بر میگیرد.
از جمله موفقیتهای اخیر متعدد این برنامه، استیو آبانماه گذشته تیم قهرمان نخستین دوره قهرمانی پرش با اسب جونیور-آماتور ساحل غربی را هدایت کرد.
پیش از سوار شدن
بخش زیادی از یک گرمکردن مؤثر، پیش از آنکه اصلاً سوار اسبتان شوید، اتفاق میافتد.
کار را با مشخصکردن هدفهای دقیقتان برای یک کلاس خاص آغاز کنید.
آیا این کلاس برای بالا بردن اعتمادبهنفس است یا هدفتان بردن است؟
آیا برای یک کلاس مهمتر در ادامه هفته آماده میشوید؟
آیا شما یا اسبتان در کلاس قبلی مشکلی داشتید که میخواهید برطرفش کنید؟
برای اینکه خودتان را به رقابتیترین وضعیت ذهنیتان برسانید، باید چه کار کنید؟
با خودتان صادق باشید.
برای مثال، اگر میدانید کمی بیش از حد اهل کنترلکردن هستید، سعی کنید در گرمکردن این حس را ایجاد کنید که کمی خودتان را رها میکنید و اجازه میدهید اسب جلوتر برود.
در بازدید مسیر، باید پرسشهایی را که برای شما و اسبتان بیشترین چالش را ایجاد میکنند، شناسایی کرده باشید.
در مطلب اصلی توضیح میدهیم چگونه این چالشها را در گرمکردن خود بگنجانید تا احساس کنید برای رویارویی با آنها آمادهاید.
از قبل بررسی کنید که آیا شرایطی وجود دارد که گرمکردن را دشوارتر از حد معمول کند یا نه.
برای مثال، آیا محوطه تمرین بهطور محسوس از میدان مسابقه کوچکتر یا بزرگتر است؟
آیا نوع زمین یا نورپردازی متفاوت است؟
آیا رینگ گرمکردن روی زمینی شیبدار یا ناهموار قرار دارد؟
آیا رفتوآمد در آنجا بسیار سنگین خواهد بود؟
درباره راههایی که میتوان برای جبران این تفاوتها برنامه گرمکردن را تنظیم کرد، با مربیتان صحبت کنید.
تیرهای زمینی
تیرهای زمینی میتوانند ابزارهای فوقالعادهای در گرمکردن باشند.
میتوان آنها را روی زمین و نزدیک مانع گذاشت؛ یا با یک تیر در جلوی مانع، یا با یک تیر در جلو و یک تیر در پشت آن، تا اسب این تیرها را بهعنوان بخشی از تلاش پرشیاش طی کند.
اسب از تیر جلویی برای اندازهگیری فاصله تا پای مانع و تشخیص محل کندن استفاده میکند و از تیر پشتی برای برنامهریزی فرودش بهره میبرد.
یا میتوان آنها را با فاصله بیشتری از مانع قرار داد تا اسب آنها را جدا از پرش و در حالت کانتر طی کند.
ما دوست داریم از آنها برای شکلدادن به بازکول اسب، افزایش دقت و شبیهسازی پرسشهای فنی داخل مسیر استفاده کنیم.
در مقاله اصلی چند نمونه ارائه کردهایم.
اگر تیرکهای زمینی در دسترس نیست، به راههای خلاقانه برای رسیدن به همین اهداف فکر کنید.
حتی صرفاً تصور کردن یک تیرک زمینی در سمت فرودِ مانع یا در نقطهای که قصد دارید پیچ را آغاز کنید، میتواند تفاوت ایجاد کند.