راهکار عبور از مانع روی تپه در ایونتینگ
در همه سطوح ایونتینگ، از اسب‌ها و سوارکاران انتظار می‌رود که در فاز کراس‌کانتری از عهده عبور از عوارض زمین برآیند.
به‌ندرت پیش می‌آید که تمام یک مسیر روی زمین کاملاً هموار طی شود.
هرچه شرکت‌کننده در سطوح بالاتر پیش می‌رود، پرسش‌های مربوط به زمین هم دشوارتر و هم پرتکرارتر می‌شوند.
پرش از روی مانعی که بر فراز یک تپه‌ک کوچک قرار گرفته، و اغلب به آن «پیمپل جامپ» گفته می‌شود، در مسیرهای کراس‌کانتری در همه سطوح دیده می‌شود.
پیچیدگی این پرسش با صعود در سطوح بیشتر می‌شود؛ از یک کنده کوچک در میانه تپه‌ک گرفته تا مانعی بلندتر که در ترکیب با موانع اضافی در دو سوی تپه ارائه می‌شود.
فرقی نمی‌کند از چه نوع مانعی می‌پرید، مهم‌ترین چیزی که باید تمرین شود حفظ تعادل و انرژی متناسب با چالشی است که پیش رو دارید.
اگر ضعیف و بی‌تعادل به مانع برسید، ممکن است جریمه بگیرید یا پرشی ناخوشایند داشته باشید؛ پرشی که هم بر اعتمادبه‌نفس اسب اثر می‌گذارد و هم رویکرد شما به مانع بعدی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
برای مانعی که بر بالای تپه‌ک قرار دارد، بهترین راهبرد این است که پیش از رسیدن به نقطه‌ای که زمین شروع به بالا آمدن می‌کند، اسب را کاملاً جمع‌وجور و آماده کرده باشید.
گاهی اسب یک گام مانده به مانع یا درست در آستانه کنده‌شدن از زمین، نگاهی مردد به مانع می‌اندازد؛ موضوعی که توان او را کم می‌کند و کیفیت پرشش را پایین می‌آورد.
شما باید احساس کنید که اسب از پای مانع با قدرت از زمین جدا می‌شود.
وقتی به شیب رو به بالا می‌رسید، باید نیروی کافی در اختیار داشته باشید و از ساق حمایتی کافی استفاده کنید؛ در این صورت در وضعیت خوبی خواهید بود.
در این مطلب، توضیح می‌دهم چگونه اسب را برای عبور از تپه‌کی با مانع در بالای آن آماده کنید و سپس نحوه سوارشدن و عبور از آن را شرح می‌دهم.
پیش از شروع، بد نیست یکی از رازهای تمرینی‌ام را بگویم: من زیاد با شلاق درساژ می‌پرم.
اگر اسبم با قدرت از زمین جدا نشود و احساس کنم انگار از داخل گل می‌پرد، می‌توانم با شلاق درساژ کمک‌های ساقم را تقویت کنم.
یک ضربه کوچک پشت ساق برای تشویق اسب به کنده‌شدن بهتر از زمین، بدون آن‌که لازم باشد مثل وقتی از شلاق کوتاه استفاده می‌کنم دستم را از روی عنان بردارم، قابل اجراست و در عین حال راستای اسب هم حفظ می‌شود.
در استفاده از شلاق کوتاه، سوارکار ناچار است دستش را از روی عنان بردارد و در آن لحظه حفظ راستای اسب تقریباً غیرممکن می‌شود.
راست‌بودن پیوسته اسب برای موفقیت در همه فازها حیاتی است.
مهارت‌هایی که باید ابتدا آموزش داده شوند
در ابتدای آموزش اسب، من تمرینی را معرفی می‌کنم که به او کمک می‌کند با فرم مناسب بپرد و به جای‌گذاری پاهایش فکر کند.
برای پرش از مانعی بر بالای تپه‌ک، با این تمرین همچنین به اسب یاد می‌دهم که عجله نکند و در عوض صبور، حساب‌شده و از بدنش به بهترین شکل استفاده کند.
چرا این موضوع مهم است؟
واقعیت این است که در طراحی مدرن مسیرها، موانع دیگر از آنچه اکنون هستند باریک‌تر یا زاویه‌دارتر نمی‌شوند؛ بنابراین عوارض زمین به عامل تعیین‌کننده‌ای تبدیل شده‌اند که می‌توان در تمام سطوح از آن‌ها برای آشکار کردن ضعف‌های آموزشی استفاده کرد.
اگر اسب شما متعادل نباشد یا کمی روی دست باشد، عوارض زمین هر خطایی را بزرگ‌تر می‌کنند.
اگر پرش از مانع روی تپه‌ک را به‌خوبی یاد بگیرید، کارتان راه می‌افتد.
این تمرین نقطه شروع است.
یک اکسر مربعی به ارتفاع ۱۸ اینچ بسازید و یک چوب تنظیم را در فاصله ۷٫۵ فوتی پیش از مانع و یک چوب تنظیم دیگر را در فاصله ۷٫۵ فوتی پس از مانع قرار دهید.
تمرین را از یورتمه آغاز کنید و چند بار آن را روی الگوی بزرگ هشت‌مانند با مانع در مرکز انجام دهید؛ هر بار تغییر مسیر بدهید، اما حتما مطمئن شوید اسب هنگام رسیدن به مانع کاملا عمود بر آن قرار دارد.
هدف این است که دو دایره بزرگ داشته باشید که از روی مانع به هم متصل می‌شوند.
وقتی اسب تمرین را در یورتمه فهمید و با راحتی از مانع پرید، اجرای آن را در کانتر هم تمرین کنید.
فاصله چوب‌های تنظیم، چه در یورتمه و چه در کانتر، یکسان خواهد بود.
با اسب‌های باتجربه‌تر می‌توانید الگوی هشت را جمع‌تر کنید و آن را در هر سمت به ۱۰ متر برسانید.
اسب معمولا انتظار چوب فرود را ندارد، بنابراین احتمالا در یکی دو بار اول با تردید به آن نگاه می‌کند، اما این تمرین به او یاد می‌دهد پاهایش را سریع جمع‌وجور کند و با فرم گردتری بپرد.
وقتی اجرای تمرین را در کانتر شروع می‌کنید، اگر اسب به زحمت افتاد و به یورتمه شکست، بگذارید همان تمرین را در یورتمه حل کند.
اگر همچنان در جای‌گذاری پاها مشکل دارد یا به اندازه کافی قدرت ندارد که در کانتر گامش را به‌خوبی جمع کند، می‌توانید چوب‌ها را کمی دورتر ببرید تا فضای بیشتری در اختیارش باشد.
اسب‌ها به پریدن از تک‌مانع‌ها بدون عامل مزاحم بسیار عادت دارند.
قرار دادن چوب‌های تنظیم در دو سوی مانع، برای اسب‌های جوان یا کم‌تجربه محرک زیادی ایجاد می‌کند.
تمرین این حرکت به اسب‌ها یاد می‌دهد در لحظه خود را با شرایط وفق دهند، بی‌آنکه سردرگم شوند.
اینکه به آن‌ها فرصت بدهید در فرایند تصمیم‌گیری تعادل و تمرکز خود را حفظ کنند مهم است، چون هرچه در میدان پیچیدگی بیشتری پیش رویشان بگذارید، شانس بیشتری خواهید داشت که برای کراس‌کانتری اسبی دقیق اما سریع تربیت کنید.
به خاطر داشته باشید تا جای ممکن به اسب‌تان زمان بدهید تا بفهمد از او چه خواسته شده است.
هرگز او را برای جدا شدن از زمین به عجله نیندازید.
این تمرین به آماده‌سازی اسب برای پریدن از مانعی که روی تپه‌مانند قرار گرفته کمک می‌کند.
اول مطمئن می‌شوم بایمکس در اجرای این تمرین در یورتمه راحت است، بعد از او می‌خواهم آن را در کانتر انجام دهد.
وقتی از پیچ بیرون می‌آیم، او را تا چوب اول صاف می‌کنم، می‌گذارم از روی آن قدم بردارد، از مانع بپرد و بعد از روی چوب دوم هم عبور کند، سپس دوباره پیچیدن را برای ادامه الگوی هشت شروع می‌کنم.
لسلی ثرکلد
ما این تمرین را از همان اوایل در آموزش اسب جوان وارد کار می‌کنیم؛ از زمانی که اسب می‌تواند در یورتمه و کانتر از روی چوب‌های روی زمین عبور کند.
برای اسب‌های جوان یا کم‌تجربه می‌توانید اکسر را خیلی کوچک بسازید و چوب‌های تنظیم را کمی دورتر ببرید، اما حتی برای اسب‌های باتجربه هم ارتفاع مانع هرگز از ۲ فوت بیشتر نمی‌شود.
به این ترتیب، اگر اشتباهی رخ دهد، پیامد آن بزرگ نخواهد بود.
من در روند آموزش اسب‌ها عمیقاً معتقدم که باید کار از نظر بدنی آسان اما از نظر ذهنی چالش‌برانگیز باشد، یا برعکس.
این تمرین نباید هم‌زمان هم از نظر بدنی و هم از نظر ذهنی دشوار باشد، چون اگر اسب اشتباهات بزرگ با پیامدهای جدی مرتکب شود، این خطر وجود دارد که اعتمادبه‌نفسش را از بین ببرید.
این وضعیت اغلب اسب را به جایی می‌رساند که دیگر تمایلی به یادگیری ندارد.
باید کاری کنید که از روند آموزش لذت ببرد.
وقتی اسب روی الگوی عدد هشت، با وجود ریل‌های تنظیمی، با آسودگی از روی اکسِر کانتر می‌کند، آماده است که با تپه‌ها آشنا شود.
آشنایی با تپه‌ها
برای اسبی که هنوز خام یا کم‌تجربه است، بگذارید از روی یک تپه ساده با قدم، یورتمه و کانتر عبور کند.
به او فرصت بدهید بدون دخالت بیش از حد سوارکار، تعادل خودش را پیدا کند.
در گام بعد، سه چوب یورتمه را با فاصله حدود ۳٫۵ فوت روی بالای تپه قرار دهید تا اسب کم‌کم به فکر کار پاهایش بیفتد و به وجود یک عامل اضافه در ارتباط با عوارض زمین عادت کند.
بگذارید اسب خودش گام‌ها را تنظیم کند.
وظیفه شما این است که با ساقی حمایتی و تشویق‌کننده، به او کمک کنید انرژی‌اش را از یک سوی تپه تا سوی دیگر حفظ کند.
دست نرم به آرامش اسب و استفاده درست از خط بالایی بدن و سر و گردن کمک می‌کند، چون به او آزادی می‌دهد که رو به پایین کشش پیدا کند.
خیلی وقت‌ها اسب سرش را پایین می‌آورد تا مانع را ببیند و دست محدودکننده این امکان را از او می‌گیرد.
وقتی اسب چوب‌های یورتمه روی تپه را به‌خوبی یاد گرفت، می‌توانید آن سه چوب را به هم نزدیک کنید تا یک چوب کانتر قابل‌توجه ایجاد شود.
این نخستین آشنایی واقعی اسب با یک پرش روی بالای تپه است.
تمرین کنید که ساق را نگه دارید و در عین حال تماس نرمی با دهنه داشته باشید.
بار دیگر، بگذارید اسب خودش گام‌بندی را حل کند.
اگر روز اول فقط همین کار را انجام دادید، هیچ اشکالی ندارد.
وقتی اسب این تمرین را درک کرد و با آن احساس راحتی داشت، می‌توانید یک مانع را روی تاج تپه بچینید.
برای تمرین، یک مانع مستقیم کوتاه — نه بیشتر از ۳ فوت — مناسب است.
عبور از مانع روی تپه
نزدیک‌شدن و آماده‌سازی
سرعت، مهم‌ترین مشکل در این نوع سؤال کراس‌کانتری است.
سرعت را کم کنید!
در کراس‌کانتری، به‌ویژه در سطوح پایین‌تر، بین مانع‌ها آن‌قدر زمان وجود دارد که به‌راحتی ممکن است تصور کنید کانتری متعادل و به‌اندازه کافی آرام دارید، در حالی که در واقع گام اسب بلندتر و سریع‌تر شده است.
بعد وقتی به مانع می‌رسید، باید خیلی بیشتر کار کنید تا کانتر درست را برگردانید و این کار چند ثانیه از زمان شما را روی ساعت می‌گیرد.
باید مطمئن باشید که بین مانع‌ها کانتر یا چهارنعل باکیفیتی را حفظ می‌کنید تا در آماده‌سازی زمان کمتری از دست بدهید و پرش‌های بهتری داشته باشید.
در سطوح پایین‌تر، شاید بتوانید با اسبی که کشیده و تخت حرکت می‌کند از این موضوع جان سالم به در ببرید، اما هرچه به سطوح بالاتر بروید، همین مسئله به ضررتان تمام می‌شود.
اینکه من چگونه به مانعی که روی تپه قرار دارد نزدیک می‌شوم، به میزان قابلیت تنظیم اسب بستگی دارد.
اگر اسب فوق‌العاده قابل تنظیم باشد، حدود شش گام مانده به مانع شروع می‌کنم به کم‌کردن سرعت.
اگر حس کنم قوی‌تر شده یا کمتر قابل تنظیم است، حدود ۱۵ گام مانده به مانع یک نیم‌توقف کوتاه می‌دهم تا ببینم در چه وضعیتی است.
اگر واقعاً پاسخ‌گو باشد، عالی است.
اگر نه، از زودتر شروع می‌کنم به آماده‌کردنش.
اگر برای سنجیدن میزان توجه و فرمان‌پذیری اسب‌تان مرتب او را ارزیابی کنید، بهتر متوجه می‌شوید که برای آماده‌سازی درست، چقدر زمان لازم دارید.
هر وقت تردید داشتید، زودتر شروع کنید.
اینجا جایی نیست که بخواهید با چند ثانیه صرفه‌جویی برنده شوید.
برای این نوع مانع، به کانتری گرد و جمع‌وجور نیاز دارید، اما با سرعت کم.
تا وقتی اسب بتواند توان و مستقیم‌بودن خود را حفظ کند، هرچه آهسته‌تر بهتر.
اگر با سرعت وارد شوید، حفظ کانتری متعادل که روی دست نیفتد دشوار می‌شود.
اگر اسب با گام بلند یا تند به مانع برسد، حس می‌کند به پایین بانک کوبیده شده و با شکم از روی بالای آن سر می‌خورد.
کلید کار توان است، نه سرعت.
پس روی ایجاد توان در کانتر کار کنید تا پرشی خوب و گرد داشته باشید.
کانتری تند و تخت، پرشی تند و تخت به شما می‌دهد و همان‌جاست که حادثه رخ می‌دهد.
به‌طور کلی، می‌خواهید اسب شکل بدنش را تغییر دهد تا کانتر، در صورت نیاز، جمع‌شده، پرانرژی و تندپا باشد.
تمرین اکسِر و ریل‌های جای‌گذاری که از آن شروع کردیم، به اسب یاد می‌دهد این کانتر چه حسی دارد و چگونه کار را برایش آسان‌تر می‌کند.
گام را جمع کنید تا در اندام‌های عقب توان ایجاد شود و شانه‌ها بالاتر بیایند.
هدف، ایجاد وسعت حرکت است، نه افزایش طول گام.
با ساق حمایتی و دربرگیرنده، شکم اسب را «بالا» بیاورید.
وقتی این کار را می‌کنید، ممکن است اسب بخواهد سریع‌تر و رو به جلوتر برود.
اگر این‌طور شد، هم‌زمان با اعمال ساق، به همان میزان با دست جبران کنید تا سرعتش را محدود کنید؛ به این ترتیب گام کوتاه می‌شود، بی‌آنکه توان از بین برود.
وقتی احساس کردید اسب همان‌طور که خواسته‌اید گام را جمع کرده، حتماً دوباره دست‌تان را نرم کنید.
اسب باید در خط بالایی بدنش آرام باشد تا بتواند برای کامل‌کردن پرش، شکل گردی به خود بگیرد.
اگر در خط بالایی بدن سفت به مانع برسد، احتمال اینکه عقبش را رها کند و شاید زانوهای عقبش به مانع بخورد یا پاهای عقبش را بکشد، بیشتر می‌شود.
در حالت ایده‌آل، می‌توانید دقیق باشید و فاصله‌ای بگیرید که عمیق‌تر باشد نه بلندتر.
هرچه اسب عمیق‌تر به مانع برسد، شکل گردتری می‌سازد.
اما بیش از حد روی فاصله وسواس پیدا نکنید.
من خیلی بیشتر ترجیح می‌دهم با تعادل کامل و طول گام مناسب، حتی با فاصله‌ای نه‌چندان دقیق به مانع برسم، تا اینکه در نقطه کَندن، گامی بلند و تخت داشته باشم.
تا وقتی کانتر درست است، از اینکه فاصله خیلی دقیق نباشد نترسید.
در مورد پرش‌های روی تپه، برایم مهم نیست اگر اسب به یورتمه برگردد.
اگر این اتفاق بیفتد، ساق را نگه می‌دارم و بدون کشیدن، با حفظ ارتباطی نرم با دهان، جلوی بدنش را حمایت می‌کنم.
چند گام مانده به مانع تلاش نمی‌کنم اسب را دوباره به کانتر برگردانم، چون این کار تعادلش را به‌هم می‌زند و حواسش را از فکرکردن به مانع پرت می‌کند.
تا جای ممکن، متعادل‌ترین گام‌آهنگ را حفظ کنید.
خود گام‌آهنگ در اولویت دوم است.
عبور از روی مانع:
در تمام لحظات، فارغ از ارتفاع یا میزان دشواری مانع، اسب هرگز نباید احساس کند که تحت فشار و شتاب قرار گرفته است.
ممکن است خودتان مضطرب باشید، اما نباید بیش از حد تهاجمی سوارکاری کنید، چون در این صورت اسب را در موقعیت نامناسبی قرار می‌دهید.
اسب به زمان نیاز دارد تا آنچه از او خواسته می‌شود را ارزیابی کند.
در سه یا چهار گام آخر، دست‌تان نرم باشد تا اسب بتواند از بدنش به‌خوبی استفاده کند.
اگر از قبل یک کانتر خوب برقرار کرده باشید، انرژی‌ای که ساخته‌اید باید بدون زحمت زیاد او را از شیب بالا ببرد.
پا را روی اسب نگه دارید تا هم از او حمایت کنید و هم مسیر را به او نشان دهید، اما این حرکت باید حسی روان و بی‌تکلف داشته باشد.
اگر برای ادامه مسیر به فشار بسیار زیادی از پا نیاز دارید، به احتمال زیاد در کانتر قدرت کافی نداشته‌اید.
در بالای مانع، دست‌ها باید تقریباً کاملاً آزاد باشند تا اسب بتواند با بیشترین استفاده از گردن و پشت خود، بهترین پرش ممکن را انجام دهد.
این وسوسه وجود دارد که بالاتنه را به جلو بیندازید تا از پشت اسب جدا شوید و به‌اصطلاح در عبور از مانع به او «کمک» کنید.
اما باید در استفاده از بالاتنه صبور باشید.
اگر قرار باشد تغییری بدهید، بهتر است کمی عقب‌تر از حرکت بمانید، اما در عین حال در مفصل ران آزادی کافی داشته باشید تا هنگام کنده‌شدن اسب از زمین از حرکت جا نمانید.
با این رویکرد، ممکن است احساس کنید در سمت فرود بیشتر در وضعیت رو به پایین قرار گرفته‌اید، اما چون بالاتنه را به جلو پرتاب نکرده‌اید، قوس پرش اسب را محدود نکرده‌اید.
مراقب باشید زانوها را به زین فشار ندهید.
به‌ویژه اگر به جلو متمایل شوید، فشردن زانوها مانند یک تکیه‌گاه عمل می‌کند و ناگهان می‌بینید صورت‌تان روی یال اسب افتاده است.
به این فکر کنید که زانو از زین فاصله داشته باشد و وزن بیشتری در پاشنه‌ها قرار بگیرد.
این کار بدون نیاز به صرف نیروی زیاد، شما را در جای خود ثابت نگه می‌دارد.
اسب‌ها معمولاً پس از فرود از مانع تپه‌ای، تعادل خوبی دارند و این ویژگی زمانی که مانع بخشی از یک ترکیب باشد، بسیار مفید است.
فقط بالاتنه را بالا بیاورید، پا را روی اسب نگه دارید و هدایت کنید.
اگر مهارت‌های لازم برای عبور از مانع تپه‌ای را به اسب‌تان آموزش دهید و سپس به او کمک کنید تعادل و انرژی متناسب با این چالش را حفظ کند، پاداش‌تان یک تلاش موفق خواهد بود.
درباره داگ پین
داگ پین، سوارکار پنج‌ستاره ایونتینگ، اسب‌های جوان متعددی را از پایین‌ترین سطوح تا بالاترین رده‌های این ورزش رسانده است.
او همچنین در پرش با اسب جایزه بزرگ و درساژ سطوح بالا رقابت می‌کند.
او یک چهره شناخته‌شده بین‌المللی در مقام سوارکار، مربی، داور و نویسنده است.
پین چندین اسب را تا بالاترین سطح ایونتینگ رسانده و در سال ۲۰۱۹ با استار ویتنس در ترکیب تیم سوارکاری ایالات متحده در بازی‌های پان‌امریکن لیما به میدان رفت؛ تیم او مدال طلای تیمی گرفت و خودش نیز در رده چهارم انفرادی قرار گرفت.
در همان سال، پین و وندیور در رقابت لندرور کنتاکی تری-دی ایونت ارائه‌شده توسط مارس اکواسترین در سطح CCI*****-L پنجم شدند.
او به‌همراه همسرش جسیکا، که او نیز سوارکار پنج‌ستاره است، و فرزندان‌شان هادسن و ابی در ایکنِ کارولینای جنوبی زندگی می‌کند.
این مقاله نخستین‌بار در شماره زمستان ۲۰۲۰ منتشر شد.