Improving riding skills in the show jumping course with horses
آیا تا به حال توجه کرده‌اید که وقتی در طول یک کورس پیش می‌روید، معمولاً کار سخت‌تر می‌شود، نه آسان‌تر؟ دلیلش این است که با جریان پیوسته‌ای از متغیرها روبه‌رو هستید؛ از پرسش‌هایی که پیچ‌ها، موانع و گزینه‌های مختلف گام‌بندی کورس پیش روی شما می‌گذارند تا جنبه‌های متعدد عملکرد شما و اسبتان که ممکن است از یک ثانیه به ثانیه بعد تغییر کند. ممکن است اسب پس از فرود از روی مانع، با ریتم و پیشروی ناکافی فرود بیاید و در آستانه افتادن به یورتمه باشد، یا شاید تعادل شما به جلو بیفتد و روی دست‌هایتان منتقل شود. اگر هر یک از این متغیرها را بلافاصله مدیریت نکنید، به‌موقع برای رویارویی با چالش بعدی آماده نخواهید بود و در نتیجه، اوضاع می‌تواند خیلی سریع از کنترل خارج شود.
به‌جای آن‌که در خانه بارها و بارها کورس کامل تمرین کنید، بهترین راه برای آماده‌سازی در این موقعیت‌های پرفشار، تمرین‌های مشخصی است که دقیقاً روی بنیادی‌ترین مهارت‌های مورد نیاز در کورس تمرکز دارند. در این مطلب، سه تمرین محبوب را معرفی می‌کنیم. چه مبتدی باشید و تازه در حال یادگیری عبور از کورس‌ها، چه سوارکار باتجربه‌ای که راهی رقابت‌های سالنی است، این تمرین‌ها تعادل، دقت، حس و چشم شما را ــ یعنی توانایی تشخیص فاصله تا مانع ــ بهتر می‌کنند و همزمان فرمان‌پذیری، قابلیت تنظیم، واکنش‌پذیری، تمرکز، تعادل، ریتم و راستای حرکت اسبتان را نیز ارتقا می‌دهند.
هنگام چیدن این تمرین‌ها، توصیه می‌کنیم تا حد امکان از موانع توپر استفاده کنید؛ مثل دیوار، کنده، بشکه و موارد مشابه. این‌ها یک مانع واقعی برای پرش در اختیار شما می‌گذارند که به تمرکز کمک می‌کند و اسب را تشویق می‌کند با قوس و فرم مناسب از روی مانع بپرد. هیچ نیازی نیست هیچ‌کدام از این موانع بلند باشند؛ حتی با اسب‌های پیشرفته هم ارتفاع را از ۳ فوت بالاتر نمی‌بریم. هدف همه این تمرین‌ها دقت است، نه پرش در ارتفاع بالا. سوارکاران مبتدی می‌توانند هر یک از موانع را با کراس‌ریل کوچک، کاوالتی یا چوب روی زمین جایگزین کنند.
ما همیشه بر استفاده از هر دو عنان برای هدایت تأکید داریم تا بتوانید بر بزرگ‌ترین بخش بدن اسب، یعنی شانه‌ها و شکم او، اثر بگذارید. به‌طور کلی، پیچ‌ها را با ایجاد تعادل و ثبات از طریق عنان و پای بیرونی کنترل کنید و با عنان و پای داخلی هدایت را انجام دهید. گاهی ممکن است لازم باشد یکی از دو عنان را بیش از دیگری به کار بگیرید، اما همیشه تماس را با هر دو حفظ کنید.
ما همچنین به تجسم ذهنی اهمیت زیادی می‌دهیم. پیش از شروع هر تمرین، نمودارها را بررسی کنید و سپس آن را در ذهنتان سوار شوید. این کار باعث می‌شود جلسه‌های تمرینی شما پربازده‌تر باشد.
تمرین ۱: چشم‌تان را تنظیم کنید
چشم‌های شما مهم‌ترین بخش سواری شما هستند.
محل تمرکز نگاه نه‌تنها مسیر حرکت شما را تعیین می‌کند، بلکه تأثیر زیادی هم بر تعادل‌تان دارد؛ تعادلی که به نوبه خود بر تعادل اسب اثر می‌گذارد.
هم‌سطح نگه داشتن نگاه به شما کمک می‌کند تعادل خود را حفظ کنید و روی اسب باثبات و ایمن بمانید.
یکی از مشکلات رایجی که می‌بینیم، جلو افتادن از حرکت است؛ مسئله‌ای که اغلب با بالا آوردن نگاه برطرف می‌شود.
نقاط تمرکز را در ارتفاع هم‌سطح چشم یا بالاتر از آن انتخاب کنید.
اگر چشم‌های شما ۱۰ فوت بالاتر از سطح زمین قرار دارد، یعنی نقطه تمرکزتان باید در ارتفاع ۱۲ تا ۱۶ فوتی باشد، بسته به اینکه آن نقطه چقدر از شما فاصله دارد.
همه ما به‌طور طبیعی تمایل داریم نگاه‌مان را پایین بیندازیم؛ به همین دلیل همیشه مهم است که پیش از آن‌که نگاه را روی نقطه کانونی مورد نظر ثابت کنید، آن را کمی بالاتر ببرید و بعد روی آن بنشانید.
برای مثال، اگر درختی بیرون از مانژ را به‌عنوان نقطه کانونی انتخاب کرده‌اید، ابتدا به بالاترین بخش آن نگاه کنید؛ نگاه را از تنه درخت شروع نکنید.
این تکنیک هنگام عبور از روی موانع به‌ویژه مفید است.
از آن استفاده کنید تا مفهوم «رو به بالا و عبور از مانع» در ذهن و بدن‌تان شکل بگیرد.
به این ترتیب وسوسه نمی‌شوید که با شانه‌ها پیش بروید؛ حرکتی که تعادل شما را بیش از حد به جلو می‌اندازد. در عوض، باید با سینه و بالای لگن هدایت کنید.
ایده این است که بگذارید اسبتان تا شما بالا بپرد و سپس شما او را دنبال کنید، به‌گونه‌ای که پرش او زاویه بدن‌تان را ببندد.
هنگام گرم‌کردن روی کار درساژ، یک نقطه کانونی بیرون از رینگ انتخاب کنید و تمرین کنید که در پیچ یا نیم‌دایره‌ای سوارکاری کنید که در پایان به خطی منتهی می‌شود که به سمت آن نقطه کانونی می‌رود.
وقتی در پیچ با یورتمه یا کانتر حرکت می‌کنید، نگاهتان را بالاتر از نقطه کانونی ببرید و سپس آن را روی همان نقطه ثابت کنید.
وقتی به این حس مسلط شدید، نقاط کانونی بیشتری را در اطراف رینگ مشخص کنید و همین تمرین را با آن‌ها انجام دهید.
این روش همچنین تکنیک بسیار خوبی است که می‌توانید در گرم‌کردن پیش از مسابقه هم به کار بگیرید.
حالا یک مانع عمودی کوچک در یکی از انتهای مانژ قرار دهید؛ آن‌قدر با ضلع بلند فاصله داشته باشد که بتوانید از هر دو جهت روی یک خط منحنی به آن نزدیک شوید و پس از فرود نیز در مسیری عمود بر آن مانع کوچک حرکت کنید.
برای گرم‌کردن، چند بار با هر دو لید از روی این مانع بپرید.
در مرحله بعد، با استفاده از آهک کشاورزی ــ که در فروشگاه‌های باغبانی و ابزارفروشی پیدا می‌شود ــ یا اسپری رنگ، باندهای پولو یا میله‌های فومی، یا هر وسیله دیگری که اسب بتواند با خیال راحت روی آن پا بگذارد، لبه‌های یک راهروی منحنی را علامت‌گذاری کنید؛ راهرویی که از پای مانع آغاز شود و در هر دو جهت چند گام از آن امتداد داشته باشد تا بتوانید با هر دو لید از روی مانع بپرید.
مطمئن شوید اسبتان بتواند پیش و پس از مانع، به اندازه یک یا دو طول اسب در خط مستقیم حرکت کند.
حاصل کار، یک نیم‌دایره بزرگ خواهد بود که در میانه آن مانع قرار گرفته است.
اگر مبتدی هستید، عرض این راهرو را ۹ تا ۱۰ فوت در نظر بگیرید و اگر باتجربه‌تر هستید، آن را کمی باریک‌تر بسازید؛ اما نه کمتر از حدود ۶ فوت.
در محل پای مانع، در هر دو سمت، عرض راهرو را ۲ یا ۳ فوت بیشتر کنید.
برای این منظور از میله‌های سخت استفاده نکنید، چون اگر اسب روی آن‌ها پا بگذارد ممکن است آسیب ببیند.
کار را با لید بهتر اسبتان آغاز کنید و چند دایره با کانتر بزنید تا ریتم خوبی برقرار شود.
سپس، وقتی وارد راهرو و مسیر منتهی به مانع می‌شوید، همزمان با گام‌های اسب با صدای بلند بشمارید: «یک، دو، یک، دو».
در همین حال، نگاهتان را به یک نقطه کانونی انتخاب‌شده در دوردست ببرید و در عین حال مانع و مسیر رسیدن به آن را در میدان دید پیرامونی خود نگه دارید.
در ابتدا، مرکز مانع عمودی را هدف بگیرید.
بعد از فرود اسب، به اندازه یک یا دو طول اسب در خط مستقیم ادامه دهید، سپس در گوشه بعدی پیچ را کمی چهارگوش‌تر ــ نزدیک‌تر به زاویه ۹۰ درجه ــ اجرا کنید و همزمان از اسب بخواهید خودش را برای خط مستقیم بعدی دوباره جمع کند.
سپس در عرض مانژ دایره بزنید تا بار دیگر از روی مانع بپرید.
پس از ۶ یا ۷ بار انجام این تمرین، جهت را عوض کنید و همین کار را روی لید دیگر انجام دهید.
سپس با برنامه‌ای تازه به سمت مانع عمودی بروید: وقتی ۴ تا ۶ طول اسب با مانع فاصله دارید، سعی کنید تشخیص دهید که قرار است بیش از حد نزدیک به مانع برسید یا بیش از حد دور.
مسیر خود را بر همان اساس تنظیم کنید: اگر قرار است بیش از حد نزدیک برسید، عنان بیرونی را کمی باز کنید و با کمی فشار پای داخلی، اسب را ترغیب کنید که به سمت بیرون خط حرکت متمایل شود.
اگر قرار است بیش از حد دور برسید، عنان داخلی را باز کنید و با پای بیرونی، او را کمی به داخل بیاورید.
وقتی روی چنین قوسی می‌پرید، تغییر دادن مسیر حتی به اندازه ۴ اینچ به چپ یا راست می‌تواند تا ۱ فوت به مسافتی که اسب باید تا نقطه برخاست طی کند اضافه یا از آن کم کند؛ بنابراین این اصلاحات باید بسیار جزئی باشند.
حواستان به تمام بدن اسب باشد، نه فقط سر و گردن او؛ از او بخواهید از ۱ تا ۲ طول اسب پیش از مانع و ۱ تا ۲ طول اسب پس از آن، عمود بر مانع حرکت کند.
پس از ۶ یا ۷ بار انجام این تمرین، جهت را عوض کنید و همین کار را روی لید دیگر انجام دهید.
پرورش یک «چشم خوب» برای تشخیص فاصله زمان می‌برد، پس با خودتان صبور باشید.
به‌جای آن‌که روی مانع تمرکز کنید، به آن مثل فقط یک گام دیگر در کانتر نگاه کنید.
سعی کنید در تمام مسیر نزدیک شدن، پرش و بازیابی پس از فرود، همان سرعت و ریتم را حفظ کنید.
اگر در تشخیص اینکه هنگام نزدیک شدن باید به سمت بیرون یا داخل متمایل شوید مشکل دارید، از یک سوارکار باتجربه بخواهید حدود ۶ طول اسب جلوتر از مانع بایستد ــ و چند فوت هم به یک طرف‌تر، تا خطر برخورد با او پیش نیاید ــ و هنگام عبور شما، راهنمایی‌تان کند.
تمرین ۲: الگوی شبدرچهاربرگ
در عبور از این آرایش پیچیده‌ترِ موانع، از همه مهارت‌هایی که در تمرین ۱ کار کردید استفاده کنید؛ آرایشی که آماده‌سازی بسیار خوبی برای فشار یک کورس دشوار است، چون هیچ فرصتی برای نفس تازه کردن نمی‌دهد.
از آن‌جا که موانع خیلی سریع از راه می‌رسند، فرود پس از هر پرش در واقع همان مسیر نزدیک شدن به مانع بعدی است.
بنابراین خیلی زود به این عادت خوب می‌رسید که به‌محض فرود از یک مانع، از خودتان بپرسید: «بعدی چیست؟» این تمرین ذهنی عالی شما را به سوارکاری تبدیل می‌کند که همیشه یک گام جلوتر فکر می‌کند.
۴ مانع عمودی ساده و/یا اکسِر با پایه‌های بدون بال در وسط میدان بچینید؛ جایی که فضای کافی برای مانور دادن دور همه آن‌ها داشته باشید.
آن‌ها را عمود بر یکدیگر قرار دهید، انگار بازوهای یک ساعت هستند و در موقعیت‌های ۳، ۶، ۹ و ۱۲ قرار گرفته‌اند.
فاصله هر مانع تا مرکز تمرین را بر اساس سطح تجربه خود تنظیم کنید.
اگر تجربه کمتری دارید، پایه نزدیک هر مانع را در فاصله ۱۰ تا ۱۲ فوتی از مرکز قرار دهید؛ یعنی ۲۰ تا ۲۴ فوت با پایه مانع روبه‌رو فاصله داشته باشد.
اگر باتجربه‌تر هستید، می‌توانید این آرایش را فشرده‌تر کنید تا جایی که پایه‌های داخلی موانع درست کنار هم قرار بگیرند.
پیش از شروع این تمرین، نمودار بالا را با دقت بسیار بررسی کنید.
اشتباه پیچیدن بسیار آسان است و ممکن است ناگهان ببینید به‌جای حرکت در مسیر درست، وارد مسیر اشتباه شده‌اید.
الگوی کلی این تمرین آن است که در جهت ساعت‌گرد یا پادساعت‌گرد، به‌ترتیب از روی مانع‌ها عبور کنید؛ هر مانع را پشت‌سر هم بپرید، پس از هر مانع همیشه در همان جهتی بچرخید که به آن نزدیک شده‌اید و بعد، پیش از نزدیک‌شدن به مانع بعدی، یک لوپ اجرا کنید.
برای مثال، اگر از مانع ساعت ۹ در جهت پادساعت‌گرد شروع می‌کنید ــ یعنی اگر از بالا به دیاگرام نگاه کنید، مسیر شما از بالا به پایین است ــ ابتدا با یک دایره روی لید راست به مانع نزدیک شوید و آن را بپرید؛ سپس بعد از فرود، چند گام مستقیم بروید و بعد پیش از پرش مانع ساعت ۶، یک لوپ به راست انجام دهید.
دوباره به راست بپیچید، مانع ساعت ۳ را بپرید، باز هم به راست بچرخید، مانع ساعت ۱۲ را بپرید و سپس با یک لوپ به راست، کار را با پرش دوباره از روی مانع ساعت ۹ تمام کنید.
همانند تمرین ۱، اسب شما باید حدود ۲ یا ۳ گام پیش و پس از هر مانع، کاملا عمود بر مانع حرکت کند.
برای تمرین روی لید چپ، باید مسیر را برعکس اجرا کنید: مانع ساعت ۹ را در جهت ساعت‌گرد بپرید ــ یعنی اگر از بالا به دیاگرام نگاه کنید، از پایین به بالا حرکت می‌کنید ــ سپس بعد از آن به چپ بپیچید و با یک لوپ به مانع ساعت ۱۲ برسید، دوباره به چپ بپیچید، مانع ساعت ۳ را بپرید، باز به چپ بچرخید، مانع ساعت ۶ را بپرید و در نهایت با یک پیچ چپ، کار را با پرش از مانع ساعت ۹ به پایان برسانید.
وقتی برای نخستین بار این تمرین را انجام می‌دهید، آن را تا جای ممکن ساده نگه دارید.
فقط با دو مانع اول شروع کنید.
لوپ‌ها را با اندازه‌ای راحت و نسبتا بزرگ اجرا کنید تا بین مانع‌ها زمان کافی برای سازمان‌دهی، جمع‌وجور کردن اسب و پیدا کردن جهت حرکت داشته باشید.
چند گام پیش از هر مانع، اسب را کاملا مستقیم کنید و مانع را صاف و متعادل بپرید؛ سپس پس از فرود، همان تعداد گام را در کانتر ادامه دهید و بعد پیچ به سمت مانع بعدی را آغاز کنید.
اگر اسب شما روی لید اشتباه فرود آمد، پیش از پیچ بعدی یک تعویض ساده یا تعویض پروازی انجام دهید.
همیشه پیش از آغاز هر پیچ، ابتدا سرتان را بچرخانید تا مسیر را از قبل طراحی کنید.
وقتی این بخش به‌خوبی پیش رفت، مانع سوم و چهارم را هم اضافه کنید.
سعی کنید لوپ‌ها تا حد امکان متقارن باشند.
اگر در کنترل شکل و اندازه آن‌ها مشکل دارید، بررسی کنید که آیا با هر دو ساق و هر دو عنان هدایت می‌کنید یا نه.
خیلی آسان است که سوارکار در دام کشیدن یکی از عنان‌ها بیفتد؛ کاری که تعادل اسب را بر هم می‌زند.
در عوض، لوپ را با به‌کار گرفتن هر دو ساق آغاز کنید و با هر دو عنان هدایت کنید.
سپس در همان حال که تماس با عنان دیگر را حفظ می‌کنید، فشار بیشتری روی عنانی وارد کنید که لازم است تا از هدایت بیش از حد یا حرکت زیگزاگی جلوگیری شود.
حتما پس از هر مانع، اسب را رو به جلو برانید.
ممکن است وسوسه شوید که بعد از فرود، عنان‌ها را به عقب بکشید تا زمان بیشتری برای مرتب‌کردن شرایط داشته باشید، اما این کار آهنگ و ریتم شما را از بین می‌برد و باعث می‌شود نتوانید با فرم مناسب به مانع بعدی برسید.
بسیاری از اشتباه‌ها را می‌توان با رو به جلو و مستقیم سوار شدن اصلاح کرد ــ یا حتی از آن‌ها پیشگیری کرد.
همیشه این را در ذهن داشته باشید: اسب را رو به جلو و داخل تماس با عنان برانید.
همان‌طور که در تمرین ۱ انجام دادید، به‌جای آن‌که هر مانع را «اتفاق اصلی» در نظر بگیرید، تمرکزتان را روی ریتم، آهنگ و مسیر بگذارید.
هرچه بیشتر به الگوی برگ‌شبدری مسلط شدید، به‌تدریج لوپ‌ها را کوچک‌تر کنید تا بین مانع‌ها زمان کمتری در اختیار داشته باشید.
سوارکاران پرش با اسب می‌توانند با تنگ‌تر گرفتن قوس‌ها، این تمرین را برای خود چالش‌برانگیزتر کنند.
یک تغییر سخت‌تر اما جذاب‌تر هم این است که این تمرین را بدون رکاب انجام دهید.
الگوی شبدرچهاربرگ را چند بار در هر دو جهت تمرین کنید.
توجه: اگر از اکسِرهای شیب‌دار استفاده می‌کنید، هنگام تغییر جهت حتما آن‌ها را تنظیم کنید تا چوب‌های جلویی همیشه پایین‌تر از چوب‌های عقبی باشند.
مثل هر تمرین دیگری، اگر در هر مرحله به مشکل برخوردید، تمرین را ساده‌تر کنید.
اگر نمی‌توانید کل تمرین را روی یک لید کامل اجرا کنید، آن را به بخش‌های دو یا سه مانعی تقسیم کنید.
همیشه پیش از پایان جلسه، به تمرینی برگردید که شما و اسبتان بتوانید آن را با راحتی و موفقیت کامل اجرا کنید.
این تمرین برای اصلاح عادت‌های بد، چه در اسب و چه در سوارکار، فوق‌العاده مؤثر است.
اگر اسبتان عادت دارد به راست یا چپ منحرف شود، برای ماندن در مسیر مجبور خواهید بود مدام اصلاحش کنید.
اگر هم معمولاً عنان‌ها را بیش از حد بلند می‌گیرید، خیلی زود از سر ناچاری یاد می‌گیرید آن‌ها را کوتاه نگه دارید.
حتی ممکن است به ایرادهایی برسید که اصلاً از وجودشان خبر نداشتید.
برای مثال، شاید اسب شما عنان بیرونی را نمی‌پذیرد و همین، کنترل اندازه قوس‌ها را دشوار می‌کند.
همان‌قدر که تمرین شبدرچهاربرگ در آشکار کردن این ایرادها خوب عمل می‌کند، در برطرف کردن آن‌ها هم مؤثر است.
این تمرین به‌طور طبیعی شما را در موقعیتی قرار می‌دهد که بدون فکر کردن به جزئیات کار، خودتان را اصلاح کنید.
وقتی این توالی را به‌خوبی یاد گرفتید، می‌توانید در جلسات بعدی آن را تغییر دهید.
برای مثال، به‌جای اینکه از وسط هر مانع بپرید، هر یک یا دو مانع یک‌بار از سمت راست یا چپِ مرکز بپرید؛ البته همچنان باید به هر مانع در یک خط مستقیم و عمود نزدیک شوید.
هر تغییری که در تمرین می‌دهید، همیشه قبل از شروع آن را در ذهنتان تجسم کنید تا دقیقاً بدانید قرار است کجا بروید.
تمرین ۳: پریدن از دو مانع روی خط قوسی
همان دو تمرین بالا برای یک روز کاملاً کافی است.
این تمرین سوم را برای جلسه‌ای دیگر نگه دارید.
باز هم هنگام اجرای این تمرین، از تمام مهارت‌هایی که در تمرین‌های قبلی یاد گرفته‌اید استفاده کنید.
برای شروع، دو مانع کوچک در انتهای میدان قرار دهید؛ با فاصله پنج یا شش گام از یکدیگر و با زاویه‌ای اندک نسبت به هم، به‌طوری‌که بتوانید هر دو را روی یک خط قوسی بپرید.
کانتر را بگیرید و پیش از نشانه رفتنِ مرکز مانع اول، ریتم و سرعت مناسبی برقرار کنید؛ سپس دوباره با صدای بلند بشمارید: «یک، دو، یک، دو».
مثل قبل، به اندازه یک طول اسب پیش و پس از پرش، اسب را مستقیم نگه دارید.
بعد از فرود، اسب را رو به جلو و در تماس با هر دو عنان برانید و هنگام طی کردن مسیر قوسی تا مرکز مانع دوم، ریتم و سرعت را حفظ کنید.
برای برخاست و فرود این مانع هم دوباره اسب را مستقیم کنید.
پیچ‌ها را چه قبل از پرش و چه بعد از آن، به شکل قوس‌های نرم بزنید؛ نه پیچ‌های شکسته و گوشه‌دار. در عین حال، همان‌طور که در تمرین شبدرچهاربرگ انجام دادید، ریتم، سرعت و تقارن شکل مسیر را حفظ کنید.
به خاطر داشته باشید: اول نگاه کنید، بعد بپیچید.
این تمرین را چند بار تکرار کنید، سپس تکنیکی را که در تمرین ۱ یاد گرفتید به آن اضافه کنید و با اندکی تغییر در خط حرکت، برخاست‌های نزدیک یا دور در هر پرش را اصلاح کنید.
اگر خواستید، می‌توانید مثل تمرین ۱، پیش و پس از هر پرش هم چوت‌ها را علامت‌گذاری کنید.
همچنین می‌توانید با تغییر کانتر اسب و/یا خط حرکت، تعداد گام‌ها بین پرش‌ها را تغییر دهید.
برای مثال، اگر اسب شما به‌طور معمول گام کانتری معادل ۱۲ فوت دارد، از او بخواهید گامش را تا حدود ۱۴ فوت باز کند و تمرین را با یک گام کمتر اجرا کنید.
در صورت نیاز، با کم‌کردن بخشی از قوس خط حرکتتان، مسافت را کوتاه‌تر کنید؛ یعنی کمی به سمت داخل بیایید.
کمی دیرتر به مانع اول بپیچید تا آن را با زاویه‌ای بسیار ملایم بپرید و پس از فرود، در خطی مستقیم‌تر به سمت مانع دوم قرار بگیرید.
در زمان پرش از روی مانع اول، دست را کمی بیشتر رها کنید.
پس از فرود، فشار ساق را بیشتر کنید ــ به‌ویژه ساق بیرونی ــ و کمی سبک‌تر در زین بمانید.
این کار به شما کمک می‌کند یک گام را با راحتی کم کنید.
سپس تلاش کنید در مسیر نزدیک‌شدن به تمرین، اسب را جمع‌تر کنید تا گامی ۱۰ فوتی ایجاد شود و بتوانید یک گام به فاصله بین پرش‌ها اضافه کنید.
کمی زودتر به سمت مانع اول بپیچید تا آن را با زاویه‌ای بسیار ملایم در جهت مخالف بپرید؛ این کار شما را در خطی بازتر و با قوس بیشتر قرار می‌دهد.
به این ترتیب، مسافت اضافه‌ای که برای افزودن یک گام نیاز دارید، در اختیارتان قرار می‌گیرد.
هنگام پرش از روی مانع اول، دست را کمی کمتر رها کنید.
پس از فرود، کمی عمیق‌تر در زین بنشینید و همزمان که از اسب می‌خواهید بین دو مانع گامش را جمع کند، ساق را نگه دارید.
با تمرین این الگو با تعداد گام‌های متفاوت، به‌تدریج حس درستی از ریتم و طول گامی که در هر موقعیت لازم دارید، پیدا خواهید کرد.
سوارکاران باتجربه‌تر می‌توانند با افزودن یک مانع در میانه هر ضلع میدان، روی کوارترلاین‌ها، درجه سختی را بیشتر کنند؛ این مانع باید دست‌کم شش یا هفت گام با موانع انتهایی فاصله داشته باشد.
به این ترتیب، ابتدا یک مانع روی کوارترلاین می‌پرید، سپس دو مانع روی خط قوسی را پشت سر می‌گذارید و در پایان، با مانع روی کوارترلاین سمت دیگر کار را تمام می‌کنید.
کار را ساده شروع کنید؛ مرکز هر مانع را هدف بگیرید، روی حرکت رو به جلو در میان دو دست تمرکز کنید و هر مانع را مثل یک گام دیگر از کانتر ببینید.
سپس با اعمال تغییرات گامی که بالاتر توضیح داده شد، خودتان را به چالش بکشید.
باید پس از فرود از مانع اول روی کوارترلاین، دوباره تعادل را برقرار کنید و برای رسیدن به کانتر دقیقاً مناسب، کار کنید تا تعداد گام دلخواهتان بین موانع انتهایی به دست آید؛ بعد هم بار دیگر سازمان‌دهی و تعادل را برقرار کنید تا مانع آخر را هم خوب بپرید.
وقتی این بخش به‌خوبی پیش رفت، بسته به سطح تجربه‌تان، می‌توانید تمرین را به شکل‌های مختلف تغییر دهید.
ما دوست داریم موانع روی کوارترلاین را به ترکیب‌هایی با دو گام، یک گام، حتی بونس و ترکیب‌های سه‌تایی تبدیل کنیم؛ البته اگر در میدان فضای کافی وجود داشته باشد.
دقت کنید که همچنان بین دو مانع انتهای میدان و این ترکیب‌ها، دست‌کم شش یا هفت گام فاصله داشته باشید.
هنگام عبور از ترکیب‌ها، هر گام را سوار شوید.
ساق را ببندید و رو به جلو به سمت مانع بعدی سوارکاری کنید تا اسب هر بار با تلاش پرشی خوبی از مانع عبور کند.
گاهی هم می‌توانید این تمرین را متنوع‌تر کنید؛ به این صورت که ابتدا موانع انتهایی را بپرید و سپس با گردش به سمت قطر میدان، مانع دیگری را که در امتداد آن قرار دارد بپرید.
بعد قطر را کامل کنید و تمرین را در جهت مخالف اجرا کنید.
یا این تمرین را بدون رکاب امتحان کنید.
یکی دیگر از تغییرات جذاب این است که موانع انتهایی را روی قوس بپرید، سپس هر دو عنان را در دست بیرونی بگیرید و دست داخلی را پشت کمر قرار دهید.
با همین وضعیت تا مانع بعدی یا ترکیب بعدی در ضلع بلند میدان سوارکاری کنید.
این روش، راهی بسیار خوب برای اصلاح عادت‌هایی مثل پیچ‌دادن بدن یا تکیه‌کردن روی دست‌هاست؛ یا برای اینکه محک بزنید بیش از حد با دست‌هایتان سوارکاری نمی‌کنید.
همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردیم، هر وقت با مشکل روبه‌رو شدید، تمرین را ساده‌تر کنید.
ارتفاع موانع را پایین بیاورید یا بعضی پرش‌ها را حذف کنید.
مهم‌تر از همه، یادتان باشد نگاهتان را بالا نگه دارید.
این کار به بهترشدن راستای حرکت شما کمک می‌کند.
اگر این نکته را با آگاهی دائمی از خط حرکت و ریتم ترکیب کنید، بقیه اجزای کار هم سر جای خود قرار می‌گیرند.
یک آزمون برای نگاهتان
برای اینکه ببینید نگاهتان تا چه اندازه بر وضعیت بدنی شما اثر می‌گذارد، این آزمایش را در حالت ایستاده انجام دهید: چانه‌تان را به سمت سینه پایین بیاورید.
می‌بینید که این کار چه اثری بر تمام وضعیت بدنی‌تان می‌گذارد؟
دیگر مثل زمانی که نگاهتان هم‌سطح بود، متعادل و مطمئن نیستید.
اگر مثلاً نگرانید اسبتان عادت به گیرکردن دست‌وپا و لغزش داشته باشد، این نکته را به خاطر بسپارید.
اگر شما تعادل‌تان را حفظ کنید، او هم تعادلش را حفظ خواهد کرد.
یکی دیگر از راه‌های خوب برای بررسی وضعیت بدنی این است که از خودتان بپرسید: «اگر دست‌هایم را از روی عنان بردارم کجا خواهم بود؟» و در حالت ایست یا قدم، دست‌ها را به طرفین باز کنید.
سپس نگاهتان را بالاتر ببرید و احساس کنید وزن‌تان رو به بالا کشیده می‌شود و تعادل‌تان روی پاها قرار می‌گیرد.
دقت کنید وقتی نگاهتان بالاست، بقیه اجزای وضعیت بدنی‌تان چطور خودبه‌خود در جای درست قرار می‌گیرند.
مدام وضعیت بدنی‌تان را اصلاح کنید
هیچ‌کس نمی‌تواند بیش از سه طول اسب، بدون انجام یک اصلاح، وضعیت بدنی‌اش را حفظ کند.
فرض کنید نگاهتان پایین افتاده، انگشت‌هایتان روی عنان باز شده، پاشنه‌ها بالا آمده یا بیش از حد به عقب نشسته‌اید.
چه این تغییر محسوس باشد و چه ظریف، هرچه زودتر آن را اصلاح کنید بهتر است.
سعی نکنید وضعیت بدنی‌تان را به زور «ثابت نگه دارید».
این کار تقریباً همیشه به مشکلات بدتری منجر می‌شود؛ مثل حبس‌کردن نفس و منقبض‌کردن بدن، که در نتیجه اسبتان هم واکنشی منفی نشان می‌دهد و همان رفتار را تکرار می‌کند.
درباره کارلتون و تراسی بروکس
کارلتون و تراسی بروکس، زوج فعال در ورزش سوارکاری، مجموعه موفقی در زمینه هانتر، پرش با اسب و اکوییشن را با نام بالمورال اداره می‌کنند؛ مجموعه‌ای که در دو نقطه از کالیفرنیا، یعنی مالیبو و برنت‌وود در بخش غربی لس‌آنجلس، فعال است.
این ساختار ویژه به آن‌ها امکان می‌دهد در کنار دسترسی مناسب برای طیف متنوعی از مشتریانشان ــ از رده شورت‌استیراپ تا بزرگسالان و سطوح عملکردی بالا ــ فضای باز و سالم فراوانی برای اسب‌هایشان فراهم کنند.
آن‌ها تقریباً هر روز اسب‌ها را بین اصطبل‌ها جابه‌جا می‌کنند تا مطمئن شوند همه از زمان کافی در فضای آزاد و همچنین سوارکاری در مسیرهای طبیعت بهره‌مند می‌شوند.
تراسی و کارلتون، هم در هدایت سوارکاران و هم در آموزش اسب‌ها، به فهرستی بلندبالا از موفقیت‌ها رسیده‌اند؛ از جمله قهرمانی‌های متعدد در رقابت‌های داخل سالن و عنوان‌های متعدد «اسب سال».
آن‌ها اسب‌های برجسته‌ای در رشته هانتر پرش را پرورش داده و به میدان برده‌اند؛ از جمله ویش لیست، تریتون زد، رگتایم کابوی، پن اسکوئر، دابل‌تیک، ترینیتی، وستد، پلی ویت فایر، کالوین، اینسپایرد، کورپوریت پرافیت، سنتر استیج و بوچلاتی.
کارلتون، کلینیسینی شناخته‌شده و داور درجه «آر» فدراسیون سوارکاری ایالات متحده است.
او در رویدادهایی مانند نمایش اسب دوون، نمایش بین‌المللی اسب واشینگتن، فینال‌های دربی بین‌المللی هانتر یو‌اس‌اچ‌جی‌ای، پنسیلوانیا نشنال و رویال وینتر فر داوری کرده است.
این مطلب نخستین بار در شماره اوت ۲۰۱۷ نشریه پراکتیکال هورسمن منتشر شد.