چه چیزی یک دور برنده در هانتر می‌سازد؟

Chaharnal: چه چیزی یک دور برنده در هانتر می‌سازد؟

آیا تا به حال یک کلاس بزرگ و رقابتی هانتر را تماشا کرده‌اید و در پایان برایتان این سؤال پیش آمده که چرا داور یک دور را بالاتر از دوری دیگر قرار داده است؟

یا از تماشاگران دیگر شنیده‌اید که می‌گویند سیاست یا جانبداری باعث می‌شود یک اسب خاص همیشه جایگاه خوبی بگیرد؟

بیشتر افراد بر سر این موضوع اتفاق‌نظر دارند که دورهای واقعاً زیبا شایسته قهرمانی در کلاس‌ها هستند.

اما تفکیک جایگاه‌ها میان دورهایی با کیفیتی نزدیک به هم، همان چیزی است که داوران را به چالش می‌کشد و گاهی هم باعث سردرگمی تماشاگران درباره روند داوری می‌شود.

داور در یک اجرای برنده در هانتر به این ویژگی‌ها نگاه می‌کند: اسبی کاملاً آرام که با استایلی عالی و بدنی گرد از روی مانع می‌پرد، شانه‌اش بالا آمده و زانوهایش تقریباً هم‌سطح است و در عین حال حالت چهره‌ای زیبا دارد.

نگاه صادقانه زوریخ به من می‌گوید که او از انجام کارش خوشحال است و به سوارکارش، جیمی تورانو (Jimmy Torano)، اعتماد کامل دارد؛ سوارکاری که او هم بسیار آرام به نظر می‌رسد و آشکارا با حرکت زوریخ همراه است.

برای نمونه، در یک مسابقه اخیر در فلوریدا، من کلاس بزرگی را داوری کردم که در آن اسب برنده نمره ۹۲ گرفت و اسبی که در جایگاه دوازدهم قرار گرفت، نمره ۸۷ کسب کرد.

داوری دورهایی که از نظر کیفیت تا این اندازه به هم نزدیک‌اند، فقط این نیست که دنبال هشت پرش خوب بگردیم و تمام اشتباهات جزئی هر اسب را علامت بزنیم.

بله، این اشتباهات را در نظر می‌گیریم، اما آنچه بیش از همه اهمیت دارد، برداشت کلی‌ای است که اسب و سوارکار به ما منتقل می‌کنند.

سؤال نهایی‌ای که هنگام تماشای یک دور سعی می‌کنم به آن پاسخ بدهم این است: «آیا دوست دارم خودم سوار این اسب شوم یا یکی از شاگردانم را روی او آموزش بدهم؟» چون داوران مختلف، سواری و آموزش روی تیپ‌های متفاوتی از اسب‌ها را ترجیح می‌دهند، انتخاب‌های ما هم تا حدی با هم تفاوت دارد.

با این حال، معتقدم بیشتر ما تلاش می‌کنیم از معیارهای تثبیت‌شده و یکسان پیروی کنیم و نهایت کوشش خود را به کار بگیریم تا تصمیم‌هایی منصفانه و بی‌طرفانه بگیریم.

برای اینکه بفهمید ما چگونه به این تصمیم‌ها می‌رسیم، باید هر دور را در هر کلاس از زاویه دید داور تماشا کنید.

در این مطلب، توضیح می‌دهم چگونه خودتان را جای ما بگذارید و ببینید ما به دنبال چه هستیم.

بعد هم چند نکته ارائه می‌کنم درباره اینکه چطور می‌توان آن اجرای برنده را رقم زد.


چه چیزی یک دور را برنده می‌کند

من سعی می‌کنم هنگام شکل دادن به قضاوتم، بر جنبه‌های مثبت هر دور تمرکز کنم.

دوست دارم این‌طور فکر کنم که هر اسب، اگر یک دور پایه‌ای خوب ارائه دهد، می‌تواند نمره‌ای در حدود ۸۰ بگیرد.

از آنجا به بعد، نمره بر اساس میزان تأثیرگذاری استایل و عملکرد اسب بالاتر می‌رود.

این‌گونه یک دور با نمره ۹۰ یا بالاتر را توصیف می‌کنم: در مجموع، باید این حس را منتقل کند که همه چیز بی‌زحمت و روان انجام شده است.

دور باید بدون هیچ تغییری در ریتم یا سرعت، به نرمی از یک پرش زیبا به پرش زیبای بعدی جریان پیدا کند.

هر تلاش برای پرش باید خوش‌استایل، ورزیده و با اوج مناسب باشد.

من دوست دارم ببینم اسب پاهای جلویی‌اش را از شانه بالا می‌آورد، ساعدهایش را خوب بالا می‌کشد و بخش پایینی پاها را محکم جمع می‌کند.

او باید با طمأنینه از زمین جدا شود و زمانی را در هوا بگذراند.

گردن اسب باید هنگام عبور از مانع کشیده شود و پس از فرود نیز با گامی قوی و رو به جلو حرکتش را ادامه دهد و همان ریتمی را که در مسیر نزدیک‌شدن به مانع داشت، دوباره حفظ کند.

تغییر دست‌ها باید کاملا طبیعی به نظر برسد، بی‌آنکه روانی حرکت را بر هم بزند.

و هر فاصله باید طوری از آب دربیاید که انگار همه‌چیز به شکلی جادویی جور شده و سوارکار حتی لازم نبوده به آن فکر کند.

ورود با یورتمه: ۱. داور از همان لحظه‌ای که وارد میدان می‌شوید، شروع به شکل‌دادن برداشت اولیه‌اش می‌کند. در خانه ورود با یورتمه را تمرین کنید؛ به‌گونه‌ای که دست‌ها و بدن‌تان حرکت اسب را دنبال کند تا او بتواند آرام بماند، سر و گردنش را بکشد و گام‌هایی بلند و رو به جلو بردارد. النا پورتو در این تصویر دقیقا همین کیفیت را با «فورچونز ترن» اسب اخته هلندی‌وارم‌بلاد ۸ ساله کارولین چشایر، که به «کوئیز» معروف است، نشان داده است. قاب نرم و متعادل این اسب نشان می‌دهد که خودش را به‌خوبی حمل می‌کند و اعتماد کامل به او دارد. آن‌قدر این را تمرین کنید که بازآفرینی همین تصویر برای‌تان آسان شود… | © سوزان جی. استیکل

ورود با یورتمه: ۲. … در میدان مسابقه. عنان آزاد هالی اورلاندو در اینجا به‌خوبی همان تصویری از اعتماد، آرامش و آسودگی را نشان می‌دهد که داوران می‌خواهند در شراکت میان سوارکار و اسب ببینند. از کمی بالاآمدن گردن «سو تو اسپیک» می‌توان فهمید که او در حال برانداز کردن فضای میدان است. هالی به‌جای آنکه با محدود کردن تماس، واکنشی افراطی نشان دهد، عنان را نرم نگه داشته و روی زین آرام و بی‌تنش مانده است. این نشان می‌دهد که او تا چه اندازه به اسبش اعتماد دارد. | © سوزان جی. استیکل

یک اسب موفق در هانتر باید چهره‌ای مشتاق و بااعتمادبه‌نفس هم داشته باشد. همه‌چیز در رفتار او — از انرژی‌ای که در چهارنعل و پرش‌هایش می‌گذارد تا واکنشش به سوارکار — باید نشان بدهد که از کارش لذت می‌برد. من می‌خواهم هنگام نزدیک‌شدن به مانع‌ها، گوش‌هایش رو به جلو باشد. اگر گوش‌ها را بخواباند، دمش را با عصبانیت تکان دهد یا جفتک بزند، به اندازه اسبی که ظاهر خوشایندتری دارد امتیاز بالا نمی‌گیرد. از طرف دیگر، اگر یکی دو بار از سر بازیگوشی سرش را تکان بدهد، به‌ویژه در دسته‌بندی گرین، برایم مشکلی ندارد. من ترجیح می‌دهم اسبی را ببینم که از کارش لذت می‌برد تا اسبی که بی‌روح و صرفا مکانیکی آموزش دیده به نظر می‌رسد. البته اگر این سر تکان دادن زیاد تکرار شود، ممکن است نشان دهد که اسب بیش از حد سرحال است.

اگر تصویر کلی نرم، زیبا و تماشایی باشد، بابت اشتباه‌های کوچک، مثل تغییر دست دیرهنگام، بیش از حد نمره کم نمی‌کنم. اما اگر چیزی در اجرای اسب در تمام طول دور در ذهن ناخودآگاهم آزاردهنده بماند — حتی نکته‌ای مبهم که تعریف دقیقش دشوار باشد — نمی‌توانم به او نمره بالا بدهم. برای مثال، اگر در ابتدای دور این حس را به من بدهد که بدنش خشک است و تا پایان هم نتوانم از این حس خلاص شوم، نمره‌اش به اندازه اسبی بالا نخواهد بود که در حرکت، رها، نرم، ورزشکارانه و آزاد به نظر می‌رسد.

آنچه سوارکاری شما به داور می‌گوید

هرچند در کلاس‌های هانتر، برخلاف کلاس‌های اکویتیشن، وضعیت بدن و مهارت‌های فنی سوارکاری شما به‌طور مستقیم بر امتیازتان اثر نمی‌گذارد، اما شیوه سوارکاری‌تان همچنان اهمیت دارد.

داور می‌خواهد ببیند که شما آن‌قدر مؤثر سوارکاری می‌کنید که بهترین ویژگی‌های اسب‌تان را به نمایش بگذارید و در عین حال، در بدن خود آرام و در کمک‌هایتان ظریف باشید تا نگاه داور از اسب‌تان منحرف نشود.

یکی از عواملی که بسیاری از تماشاگران شاید ندانند داوران به آن توجه می‌کنند، میزان اعتمادی است که اسب و سوارکار به یکدیگر نشان می‌دهند.

این موضوع در کارهایی که سوارکار روی زین برای اثر گذاشتن بر اسبش انجام می‌دهد، آشکار می‌شود.

یک اجرای برنده نباید ساختگی به نظر برسد.

به‌جای آن‌که آشکارا تلاش کنید اسب‌تان را برای هر مانع در موقعیت درست قرار دهید، باید این‌طور به نظر برسد که فقط اجازه می‌دهید خودش این کار را انجام دهد.

باید اسب را مثل یک نابغه نشان بدهید.

برای مثال، سوارکاری که مدام عنان را می‌کشد، این برداشت را به من می‌دهد که اسبش روی دهنه سنگین است یا به دست سوارکار تکیه می‌کند.

سوارکاری که بالاتنه‌اش را روی خط عمود یا عقب‌تر از آن نگه می‌دارد، به من القا می‌کند که به اسبش برای حفظ تعادل تا رسیدن به مانع‌ها اعتماد ندارد.

حرکات اضافه بدن — تاب خوردن روی زین، حرکت دادن بیش از حد آرنج‌ها و به‌طور کلی زیاد تکان خوردن — به من می‌گوید که سوار شدن این اسب کار زیادی می‌برد.

حتی اگر نتیجه، یک دور نسبتاً خوب و صحیح باشد، ممکن است این سوارکار فقط امتیاز ۸۲ بگیرد، در حالی که سوارکاری دیگر با اجرایی مشابه اما با ظاهری آسان و روان، شاید امتیاز ۸۸ بگیرد.

سوارکاری که تا هر مانع بیش از حد مراقب اسبش باشد، در نزدیک شدن به مانع تماس محکمی با دهنه حفظ کند و حتی در لحظه پرش هم همچنان فشاری نگه دارد تا به تلاش اسب کمک کند، به اندازه سوارکاری امتیاز نمی‌گیرد که در مسیر نزدیک شدن دستش را نرم می‌کند و خود پرش را به اسب می‌سپارد.

حتی بیشتر تحت تأثیر سوارکاری قرار می‌گیرم که به اسبش اعتماد می‌کند تا خودش را از موقعیت دشوار بیرون بکشد؛ برای مثال، وقتی در لحظه بلند شدن برای پرش کمی بیش از حد به مانع نزدیک می‌شود.

اگر او زاویه لگنش را کمی بسته نگه دارد، عنان را نرم کند و اسب همچنان یک پرش روان و زیبا ارائه دهد، این را بالاتر از سوارکاری امتیاز می‌دهم که از ناحیه لگن ۳ اینچ باز می‌شود و از ترس این‌که مبادا اسبش در جلوی بدنش بیفتد یا راستای خود را از دست بدهد، فشار محکمی روی عنان نگه می‌دارد.

هرچند این ویژگی‌ها را در هر دور برنده‌ای جست‌وجو می‌کنم، اما بسته به عنوان کلاس ممکن است به هر یک وزن متفاوتی بدهم تا در نهایت اسبی که برای کاری که از او انتظار می‌رود مناسب‌تر است، در صدر قرار بگیرد.

برای مثال، در کلاس کودکان یا آماتور، به اسبی پاداش می‌دهم که امن و قابل‌اعتماد به نظر برسد و بخواهد مراقب سوارکارش باشد.

در کلاس‌های سطح بالا، به‌دنبال اسبی هستم که فوق‌العاده ورزشکار و خوش‌سبک باشد.

و در کلاس‌های گرین سال اول، نسبت به اشتباهات جزئی گذشت بیشتری دارم.

ایجاد ریتم و روانی: ۱. در فاصله بین مانع‌ها، دوست دارم ببینم اسب‌ها با هدف و روان در طول مسیر حرکت می‌کنند.

من دوست ندارم ببینم اسب‌ها در انتهای میدان انگار «قدم» می‌روند؛ آن‌قدر گام اضافه می‌کنند که حس می‌کنید هرگز به مانع بعدی نمی‌رسند.

اینجا، النا با قرار دادن درست بدنش روی مرکز ثقل کوییز، شل کردن تماس با عنان و همراه شدن با حرکت اسب، او را تشویق می‌کند که خودش را در یک کانتر روان حمل کند.

گوش‌های تیزشده و گردن کشیده او به من می‌گویند که در بدن خودش راحت است.

| © سوزان جی. استیکل

ایجاد روانی حرکت: ۲.

هالی اینجا در میدان مسابقه، کانتری مشابه و رو به جلو را به نمایش می‌گذارد.

از گردن کشیده و حالت آرام سو تو اسپیک می‌توان فهمید که او در نزدیک شدن به مانع، همان کانتری را حفظ کرده که در سایر بخش‌های مسیر داشته است.

هالی هیچ اقدام اضافه‌ای برای آماده کردن او برای مانع انجام نداده است.

در عوض، به اسبش اعتماد کرده تا خودش فکر کند و گام‌های آخر پیش از کندن را مدیریت کند.

| © سوزان جی. استیکل

ایجاد روانی حرکت: ۳.

در مقابل، وقتی می‌بینم سوارکار در مسیر رسیدن به مانع، همان‌طور که النا اینجا انجام می‌دهد، به دهان اسبش آویزان شده، این حس را به من می‌دهد که به او اعتماد ندارد.

این باعث می‌شود از خودم بپرسم: «آیا نگران است که اسب شاید بایستد یا از کنار مانع رد شود؟»

هیچ آرامشی در عنان دیده نمی‌شود و کوییز خشک و جمع‌شده به نظر می‌رسد.

در نتیجه، سرش را بیش از حد بالا آورده و گردنش را کوتاه کرده است.

این تصویر را با برداشت آرام و سرشار از اعتماد هالی و اسبش در عکس ۲ بالا مقایسه کنید.

| © سوزان جی. استیکل

آماده شدن برای بهترین دور

پس شما به‌عنوان سوارکار برای ثبت یک دور برنده چه می‌توانید بکنید؟

داشتن اسبی با توانایی طبیعی فوق‌العاده و سبک پرش خوب، همراه با میل به اجرا و اشتیاق برای کار، عامل کلیدی است.

اما در خانه، در گرم کردن و در میدان مسابقه کارهای زیادی هست که می‌توانید انجام دهید تا اسبتان در ذهن داور برجسته شود.

در خانه، خودتان را طوری تمرین دهید که هنگام پرش از سر راه اسبتان کنار بمانید و در برابر وسوسه محافظت کردن یا کمک بیش از حد به او مقاومت کنید.

اگر در نزدیک شدن به مانع‌ها تماس سبکی با عنان حفظ کنید و اسب اشتباه کند، از آن اشتباه یاد می‌گیرد.

اما اگر عنان را بکشید یا روی زین حرکات اغراق‌آمیز داشته باشید، او زمان کمتری را در هوا می‌گذراند و کم‌کم نسبت به شما نگاه منفی پیدا می‌کند.

شما باید او را در تیم خودتان نگه دارید!

همچنین تمرکزتان را روی همان اسبی بگذارید که آن روز زیر زین دارید، نه اسبی که دیروز سوارش بودید یا اسبی که در آخرین مسابقه‌اش یک کلاس را برده یا باخته است.

اسب‌ها هم مثل ما هستند؛ روز خوب دارند و روز بد.

هر روز را از صفر شروع کنید و اسبتان هر احساسی که دارد، سعی کنید کمکش کنید همان اسبی باشد که دوستش دارید.

در گرم کردن مسابقه هم سعی کنید بدون برهم زدن آرامش اسب، او را اصلاح کنید.

اگر هنگام جدا شدن از زمین مکث می‌کند، پیش از مانع یا هنگام فرود، پشت زین ضربه‌ای به او بزنید.

اگر اسب‌تان کُند واکنش نشان می‌دهد، چهارنعلش را کمی پرانرژی‌تر کنید.

بعد هم وقتی بهتر شد، به او پاداش بدهید و دوباره به کار گروهی برگردید.

بعضی اسب‌ها وقتی در گرم‌کردن بارها و بارها از روی موانع ساده تمرینی می‌پرند، کمی کُند یا روی دهنه سنگین می‌شوند.

برای اینکه اسب‌تان را کمی تیزتر کنید، به‌جای آنکه در هر تقرب ۱۲ تا ۱۵ گام به او بدهید، تمرین کنید با یک گردش کوتاه‌تر به مانع برسید؛ ابتدا از حدود هفت یا هشت گام مانده به مانع.

او را در گردش خم کنید، صافش کنید و بعد بازوی‌تان را نرم و رها نگه دارید.

اگر همچنان روی دهنه سنگین ماند و حس کردید دارد از فاصله ایده‌آل عبور می‌کند، سعی نکنید بیش از حد مراقبش باشید.

بگذارید از اشتباهاتش یاد بگیرد.

بار بعد، گردش را حتی کوتاه‌تر کنید؛ حدود چهار یا پنج گام مانده به مانع.

برای صیقل‌دادن به تکنیک پرش اسب‌تان پیش از ورود به میدان، گرم‌کردن را با یک مانع عمودی شروع کنید و بعد به یک اکسِر شیب‌دار برسید.

این کار او را تشویق می‌کند که شانه‌اش را بالاتر روی مانع بچرخاند.

حتماً در هوا همراهش بمانید، زاویه لگن‌تان را بسته نگه دارید و با رهاسازی نرم عنان به او آزادی بدهید تا با احساس امنیت، پرشی بزرگ و زیبا را کامل کند.

بعد اکسِر را مربع کنید تا به او کمک شود «جمع‌تر» بپرد؛ یعنی در تقرب به موانع، تعادلش را روی دست‌وپاهای عقب حفظ کند.

مراقب باشید زیاده‌روی نکنید.

نمی‌خواهید بهترین تلاش‌های اسب‌تان را در میدان گرم‌کردن مصرف کنید.

بهبود و اجازه‌دادن به تکنیک اسب در هوا: ۱.

تمرین اکسِرهای صعودی در خانه، اسب‌تان را تشویق می‌کند شانه‌اش را بالاتر بیاورد و روی مانع، فرم گردتری بسازد.

رهاسازی النا اینجا کمی اغراق‌آمیز است، اما به‌ویژه با اسب‌های جوانی مثل کوئیز، من ترجیح می‌دهم رهاسازی بیش از حد ببینم تا کمتر از حد لازم.

اینکه به اسب‌تان آزادی کامل بدهید و دقت کنید در هوا در کارش دخالت نکنید، به او امکان می‌دهد همه بخش‌های بدنش را به‌درستی به کار بگیرد.

بهبود و اجازه‌دادن به تکنیک اسب در هوا: ۲.

این، نمونه‌ای عالی از سوارکاری است که در میدان مسابقه، در هوا آزادی کامل به اسبش می‌دهد.

زانوی‌های سو تو اسپیک کمی نامتقارن است، اما من حالت زیبا و شاداب او را خیلی دوست دارم.

توجه کنید که این حالت از زمان ورود خوب او با یورتمه در ابتدای دور تغییر نکرده است (عکس ۲، صفحه ۴۱).

وضعیت آرام سوارکار، زاویه بسته لگن و دست‌هایی که حرکت اسب را دنبال می‌کنند، او را تشویق می‌کند روی این مانع کش بیاید و به جلو نگاه کند.

حداکثر کردن امتیاز

از همان لحظه‌ای که وارد میدان می‌شوید، به تصویری فکر کنید که به داور ارائه می‌دهید.

من خیلی نگران دایره آغازین نیستم؛ به شرط آنکه این طرف و آن طرف منحرف نشوید و انجام دادنش هم خیلی طول نکشد.

چیزی که می‌خواهم ببینم، نگرشی خوشایند و بااعتمادبه‌نفس است که می‌گوید: «من آمده‌ام کارم را انجام بدهم و قرار است به شما نشان بدهم اسبم چه توانایی‌ای دارد.»

«با یورتمه‌ای رو به جلو و فعال وارد شوید؛ نه یورتمه‌ای ریز و آن‌قدر کند که نتوانم تشخیص بدهم اسب‌تان حرکت خوبی دارد یا نه.

وقتی کانتر را شروع می‌کنید، از همان ابتدا یک ریتم و آهنگ خوب برقرار کنید و با حالتی رو به جلو و مصمم به سمت مانع اول بروید.

این کار نشان می‌دهد به اسب‌تان اعتماد دارید و باعث می‌شود داور در ادامه مسیر هم دلش بخواهد طرف اسب شما را بگیرد.

اگر کار را مرددتر آغاز کنید و منتظر بمانید تا پیش از گرفتن ریتم، فاصله‌تان را پیدا کنید، فرصت ثبت یک تاثیرگذاری عالی در همان نگاه اول را از دست می‌دهید.

یادتان باشد: مانع اول به همان اندازه مانع آخر اهمیت دارد.

پیش از موانع، تماس عنان را کمی نرم‌تر کنید تا به داور نشان دهید چه‌قدر به اسب‌تان اعتماد دارید.

پریدن از مانع وظیفه اوست، نه شما.

در این مرحله دیگر کاری از دست شما برنمی‌آید که پرش را بهتر کند.

و دخالت بیش از حد — نگه‌داشتن عنان‌ها یا فشار آوردن با پا و مهمیز — باعث می‌شود اسب در هوا تند و عجول شود و تمرکزش از وظیفه‌اش منحرف شود.

وقتی اسب از زمین کنده می‌شود، اجازه بدهید در وضعیت شما جمع شود و با دست‌هایتان حرکت گردنش را دنبال کنید.

زاویه لگن‌تان را بسته نگه دارید و بالاتنه را تا حد ممکن آرام و بی‌حرکت حفظ کنید تا به او زمان بدهید پرش را کامل کند، نرم فرود بیاید و روان به سمت مانع بعدی ادامه دهد.

اگر در طول مسیر لازم است تنظیمی انجام شود — کمی بازمتعادل‌سازی بین پا و دست، ثابت نگه داشتن ریتم یا یک فشار سریع برای راه انداختن موتور اسب — سعی کنید این کارها را تا جای ممکن نامحسوس انجام دهید؛ جایی که داور کمترین احتمال را برای دیدن آن داشته باشد.

بهترین جا، گوشه دوری است که در حال دور شدن از داور هستید.

من دوست دارم ببینم اسب از هر پیچ، نرم و روان و با گامی پیوسته و رو به جلو خارج می‌شود، بی‌آن‌که سوارکار او را نگه دارد و منتظر بماند تا فاصله را ببیند.

اگر لازم است در یک خط تنظیماتی انجام دهید، آن‌ها را هرچه زودتر و هرچه ظریف‌تر انجام دهید تا بتوانید پیش از مانع بعدی آرام بنشینید و دست‌هایتان را نرم کنید.

فرودهای روان: کار یک سوارکار خوب در میانه هوا و بالای مانع تمام نمی‌شود.

ضروری است که به اسب‌تان اجازه بدهید پرشش را نرم و کامل به پایان برساند و پس از فرود، چهارنعل از مانع دور شود.

جیمی تورانو حرکت زوریخ را تا رسیدن به زمین دنبال می‌کند، زاویه لگنش را بسته نگه داشته و اجازه می‌دهد گردن زوریخ آزادانه به سمت جلو کش بیاید.

در نتیجه، زوریخ بسیار راحت و بدون محدودیت به نظر می‌رسد.


این همان روشی است که اسب را با خودتان همراه می‌کند.

وقتی اسب به شما اعتماد داشته باشد که در هیچ مرحله‌ای از پرشش بیش از حد دخالت یا مزاحمت ایجاد نمی‌کنید، تمام تلاشش را می‌کند تا به شما کمک کند کار را درست انجام دهید.

| © سوزان جی. استیکل

در مجموع، من معتقد نیستم میدان مسابقه جایی برای آموزش دادن باشد.

با این حال، گاهی لازم است برای اصلاح یک عادت بد، سوارکاری‌تان را کمی اغراق‌آمیزتر کنید.

برای مثال، اگر اسب‌تان جلوی موانع شروع به تعویض لید می‌کند، ممکن است لازم باشد کمک‌هایتان را پررنگ‌تر به کار ببرید تا در تقرب، همان لید را نگه دارد و بعد هم چند گام کمی به سمت خارج سوارکاری کنید تا یاد بگیرد برای تعویض لید منتظر فرمان شما بماند.»

من خودم هم سوارکار بوده‌ام و درک می‌کنم چرا ممکن است لازم باشد چنین کاری انجام دهید، اما نمی‌توانم اجرای شما را ــ هرچقدر هم از نظر فنی درست باشد ــ بالاتر از دوری به همان اندازه صحیح از سوارکار دیگری قرار دهم که برای خوب پیش رفتن کار، مجبور نبوده این‌همه تلاش کند.

سعی کنید مسیر را با همان نگرش مثبت و اعتمادبه‌نفسی که شروع کرده‌اید به پایان برسانید و به داور نشان دهید که، فارغ از هر آنچه در میانه راه رخ داده، هنوز به اسب‌تان اعتماد دارید که تا مانع آخر چهارنعل برود و بدون هیچ کمک آشکاری از سوی شما، پرشی زیبا انجام دهد.

اگر کار را با حس شور و رضایت از این به پایان برسانید که اسب‌تان بهترین و ورزیده‌ترین اجرای خود را به شما ارائه کرده، آن هم به شکلی که برای هر دوی شما بی‌زحمت به نظر رسیده است ــ و اگر لبخند روی صورت شما در چهره شاد او هم دیده شود ــ به احتمال زیاد داور هم به همان اندازه از این اجرا لذت برده است.

راه رسیدن به یک دور برنده همین است!

گردش کوتاه‌تر: در تقرب‌های طولانی به مانع‌ها، اسب‌ها گاهی تمرکز خود را از دست می‌دهند و نمی‌توانند به‌درستی روی پرش متمرکز بمانند.

با تمرین گردش‌های کوتاه‌تر در تقرب‌ها، می‌توانید به اسب‌تان یاد بدهید که زودتر چشمش را روی مانع قفل کند.

گوش‌های تیزشده کوییز و حالت متمرکز او در این تصویر نشان می‌دهد نگاهش را روی مانع بعدی ثابت کرده است.

النا بسیار خوب حرکت او را با عنانی بسیار سبک دنبال می‌کند تا هیچ دخالتی در جریان کانترش یا حالت خوب و شاد او نداشته باشد.

حاشیه: زیبایی در عمل معنا پیدا می‌کند

بهترین اسب‌هایی که شناخته‌ام، ویژگی ارزشمندی داشتند: می‌خواستند به سوارکارشان کمک کنند.

همین ویژگی می‌تواند یک اسب معمولی را به برنده تبدیل کند، حتی اگر از نظر ظاهری خیره‌کننده نباشد.

 

من و همسرم، ران دانتا، یک بار هنرجویی را تمرین می‌دادیم که دو پونی داشت.

یکی از آن‌ها بسیار چشمگیر بود؛ حرکاتش فوق‌العاده، پرشش زیبا و در کلاس‌های مدل و فلت برنده بود.

دیگری خوب بود، اما در مقایسه کمی تنومندتر و ساده‌تر به نظر می‌رسید.

او همان پونی «مربی» بود که قرار بود سوارکارش را آماده کند.

این پونی مثل صخره محکم بود، مثل یک سرباز.

می‌توانست به یک خط مانع با گام بلند یا کوتاه وارد شود و بعد بی‌دردسر تا مانع بعدی برود، بی‌آنکه به چشم بیاید گام‌هایش را تنظیم می‌کرد و مانع را نرم و روان می‌پرید، و در تمام این مدت هم حالتی ثابت و شاد در چهره‌اش داشت.

آن پونی چشمگیرتر هیچ‌وقت واقعاً تلاش نمی‌کرد به هنرجوی ما برای بردن کمک کند.

اگر او اشتباهی می‌کرد، کاملاً معلوم می‌شد، چون پونی آن را جبران نمی‌کرد.

در نهایت، هنرجوی ما در یک مسابقه قهرمان شد و بعد هم قهرمان ملی شد ــ آن هم با همان پونی «مربی».

او ثابت کرد که زیبایی واقعی در عملکرد است.

درباره دنی رابرتشاو و ران دانتا

دنی رابرتشاو (چپ) و ران دانتا

دنی و شریک زندگی‌اش، ران دانتا، همچنین یک سازمان شناخته‌شده نجات حیوانات خانگی را در سطح ملی اداره می‌کنند. آن‌ها با همکاری انجمن محلی حمایت از حیوانات و پناهگاه‌های حیوانات در کمدنِ کارولینای جنوبی و ولینگتونِ فلوریدا، به جمع‌آوری کمک مالی برای نگهداری از حیوانات بیمار و آسیب‌دیده کمک کرده‌اند. آن‌ها همچنین برای بیش از ۵٬۶۰۰ حیوان، خانه‌های جدید پیدا کرده‌اند. برای کسب اطلاعات بیشتر، صفحه «دنی اند رانز رسکیو» را در فیس‌بوک پیدا کنید یا به نشانی www. dannyronrescue. org. مراجعه کنید.

این مطلب نخستین‌بار در شماره ژوئیه ۲۰۱۳ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

Leren paardrijden

Bekijk op de site