آموزش حرکت شانه‌به‌داخل در درساژ

Chaharnal: آموزش حرکت شانه‌به‌داخل در درساژ

شانه‌به‌داخل، نخستین حرکت جانبی واقعی در درساژ است. در کناررانی، که پایه‌ای محکم برای حرکت‌های جانبی می‌سازد، اسب هم به پهلو حرکت می‌کند و هم رو به جلو. اما خود کناررانی از نظر فنی یک حرکت جانبی محسوب نمی‌شود. تفاوت در چیست؟ در کناررانی، اسب از پس‌سر تا دُم صاف می‌ماند. برای یک حرکت جانبی واقعی، بدن اسب باید از پس‌سر تا دُم به‌طور یکنواخت به دور پای داخلی سوارکار خم شود.

همین خم‌شدگی یکنواخت در سراسر بدن چیزی است که قرار است با شانه‌به‌داخل به اسب خود آموزش بدهید. در این الگو، شانه بیرونی اسب از خط حرکت به داخل می‌آید و با پای عقب داخلی او در یک راستا قرار می‌گیرد؛ به‌طوری‌که اسب روی چیزی حرکت می‌کند که آن را «سه خط» می‌نامیم. اگر اسب را از روبه‌رو ببینید، پای عقب بیرونی، دست بیرونی که درست مقابل پای عقب داخلی قرار می‌گیرد، و دست داخلی را خواهید دید. ضمن اینکه وقتی بتوانید هر چهار پای اسب را با فاصله‌ای یکنواخت ببینید، گفته می‌شود اسب روی «چهار خط» حرکت می‌کند؛ همان‌طور که در شانه‌به‌داخل ساده‌تر یا «بچه‌گانه» یعنی شانه‌پیش، و نیز در تراورس، رنورس و نیم‌پاس دیده می‌شود.

با کناررانی روی ریل شروع کنید. بهترین راه برای اینکه به اسب نشان دهید می‌تواند در امتداد ریل به‌صورت مستقیم حرکت کند، در حالی که کپل‌ها روی خط باقی بمانند و شانه‌ها از خط بیرون بیایند، استفاده از حرکتی است که از قبل می‌شناسد: کناررانی. اما به‌جای اینکه از کاسیانو بخواهم در حالی که بدنش صاف و موازی با ریل است، به‌صورت اریب از عرض میدان حرکت کند، از او می‌خواهم با وجود حفظ صافی بدن، موازی با ریل و با زاویه نسبت به خط حرکت پیش برود. برای آماده‌سازی، او را روی یک دایره ۲۰ متری سوار شدم؛ حرکتی که تقریباً به خم‌شدگی زیادی در بدنش نیاز نداشت. وقتی در گوشه به ریل نزدیک شدم، چند گام اسپیرال‌اوت از او خواستم — با این حس که کپل‌هایش را بیشتر از بخش جلویی بدن به بیرون می‌رانم — تا او را با زاویه‌ای حدود ۴۰ تا ۴۵ درجه نسبت به ریل قرار بدهم؛ در حالی که بدنش همچنان صاف باشد، شانه بیرونی و مفصل ران بیرونی در یک راستا قرار بگیرند، و به‌وضوح روی چهار خط حرکت کند. حالا فقط از او می‌خواهم به حرکت مستقیم در امتداد ریل ادامه دهد و با فشارهای ریتمیک پای داخلی‌ام (چپ)، در لحظه بالا آمدن گام، یعنی زمانی که پای عقب داخلی و دست بیرونی در فاز حرکت هستند، پاسخ بدهد. هم‌زمان، یک فشار از عنان بیرونی‌ام (راست) با اثر نیم‌توقف، دست بیرونی او را بالا می‌آورد و «مکث» می‌دهد و او را نگه می‌دارد، اگر بخواهد به شانه راستش بیفتد یا آن را به بیرون هل بدهد. عنان داخلی‌ام (چپ) فقط به اندازه‌ای فلکشن را حفظ می‌کند که بتوانم مژه چشم چپش را ببینم. و پای بیرونی‌ام (راست) کمی عقب‌تر از پای داخلی قرار دارد و نسبتاً غیرفعال است: حتی اگر کاسیانو بخواهد کپل‌هایش را کمی بیش از حد به سمت ریل ببرد، تا وقتی انرژی رو به جلو را حفظ کند و از پس‌سر تا دُم صاف بماند، در مجموع همان چیزی است که من می‌خواهم انجام دهد. شانه‌های من صاف و عمود بر خط حرکت زاویه‌دار هستند، و لگن من انگار پرتوهای نوری را از دو سوی گردن او، با زاویه به داخل میدان، به سمتی می‌فرستد که می‌خواهم کپل‌هایش به آن سو نگاه کنند. اگر شروع کند بیش از حد خم شود، کند شود یا این زاویه را از دست بدهد، یک دایره ۲۰ متری می‌زنم و بعد دوباره از ابتدا شروع می‌کنم.

در انتهای میدان، پیش از آن‌که او را صاف کنم و حرکت را در امتداد دیواره ادامه بدهم، یک دایره ۲۰ متری می‌روم.

بی‌دلیل نیست که به آن «دکتر شولدر-این» می‌گویند

من معمولا زمانی شولدر-این را معرفی می‌کنم که اسب‌هایم از سطح ترینینگ به فرست‌لول می‌روند.

چه درساژ کار کنید و چه اسبتان برای شکار سوارکاری، اکوی‌تیشن، پرش با اسب یا ایونتینگ باشد، شما هم می‌توانید و باید این حرکت را وارد کار کنید؛ چون این الگوی ژیمناستیکی مفید است — و به گفته بعضی‌ها، مفیدترینِ آن‌ها — که…

• بدن اسب را نرم و منعطف می‌کند و کشسانی و آزادی حرکت او را از شانه‌ها تا اندام عقب بهبود می‌دهد.

• او را قوی‌تر می‌کند و درگیری بیشتر اندام عقب را افزایش می‌دهد؛ چون باعث می‌شود شانه‌ها را در جلو بالاتر بیاورد، پاهای عقب را بیشتر زیر بدن بگذارد و وزن بیشتری را از عقب حمل کند.

• او را راست‌تر می‌کند و با واداشتن اسب به حرکت بیشتر از پای داخلیِ راننده به سمت عنان خارجیِ نیم‌توقف‌دهنده، فرمان‌پذیری‌اش را نسبت به کمک‌های سوارکار بهتر می‌کند.

• نه‌تنها او را برای بقیه حرکات جانبی آماده می‌کند، بلکه برای حرکت‌های سطوح بالاتر مانند پیروئت کانتر و نیز برای موقعیت‌های داخل مسیر همچون پیچ‌های تند یا رول‌بک، گوشه‌های متعادل و پرش از موانعی که نزدیک گوشه قرار دارند نیز آماده‌اش می‌کند.

• و گاهی واقعا نجات‌تان می‌دهد!

شولدر-این زمانی که اسب‌تان می‌خواهد از چیزی بترسد و رم کند، فوق‌العاده‌ترین ابزار ممکن است.

از روی زین، از نظر فیزیکی نمی‌توانید اسب را به زور از کنار یک شیء ترسناک عبور بدهید، اما وقتی کنترل شانه‌هایش را به دست بگیرید، می‌توانید او را به جلو هدایت کنید.

فرض کنید اسب جوان است یا هنوز کم‌تجربه، در نخستین مسابقه‌اش حضور دارد و اصلا نمی‌خواهد در یورتمه به سمت خط میانی و جایگاه داوریِ ترسناک حرکت کند.

فقط او را در شولدر-فور قرار دهید.

داور اهمیتی نمی‌دهد.

در واقع، احتمالا می‌گوید: «عجب سوارکار باهوشی. کمی شولدر-این او را بدون درگیری از این نقطه دردسرساز عبور می‌دهد.»

شولدر-این روی اسب جوانی که می‌خواهد شروع به لگدپرانی کند هم نجات‌بخش است: اگر اسب در شولدر-این باشد، نمی‌تواند لگدپرانی کند.

در آن لحظه، حتی اگر این درست‌ترین شولدر-این دنیا هم نباشد، چه اهمیتی دارد؟

شما دارید جلوی شکل‌گرفتن یک موقعیت خطرناک را می‌گیرید.

برای یک دایره ۱۰ متری آماده شوید، ۱. پیش از آن‌که در امتداد دیواره از او شولدر-این به چپ بخواهم، در گوشه یک دایره ۱۰ متری می‌روم تا خمیدگی یکنواختی را که کاسیانو از پس‌گردن تا دم به آن نیاز دارد، برقرار کنم. شلاق را در سمت داخل گرفته‌ام، چون کمک پای داخلی من قرار است کمک غالب باشد. می‌خواهم شلاق همان‌جا باشد تا اگر پایم به کمی تقویت نیاز داشت، بتوانم او را با آن لمس یا تپ بزنم. البته فعلا او با انرژی خوب و رو به جلو حرکت می‌کند. صاف و بی‌حرکت در زین نشسته‌ام، پای خارجی‌ام کمی عقب‌تر است، وزنم در پاشنه قرار دارد و لگن و شانه‌هایم عمود بر خط دایره ۱۰ متری هستند. همچنین کم‌کم به‌دنبال این حس هستم که وقتی در فاز بالارونده با عنان خارجی‌ام ــ یعنی عنان راست ــ نیم‌توقف می‌دهم؛ زمانی که پای عقب داخلی و پای جلوی خارجی او در هوا هستند، پاسخ او این باشد که پای جلوی خارجی را بالا بیاورد و به دور حرکت دهد، تقریبا انگار که…
۲. …
او با آوردن دست جلوی بیرونی از مقابل دست جلوی داخلی، خمیدگی را در شانه‌اش ایجاد می‌کند. | تاس جونز
۳. و اینجا در ضربِ فرودِ آخرین گامِ دایره هستیم: من همچنان عمود بر خط دایره نشسته‌ام، لگن و شانه‌هایم به سمتی هستند که سینه او رو به آن است و پای بیرونی‌ام هنوز عقب‌تر قرار دارد. در گام بعدی، در لحظه‌ای که دست جلوی داخلی و پای عقب بیرونی او روی زمین می‌نشینند و فازِ برخاستن آغاز می‌شود، موقعیت سوارکاری‌ام را تغییر می‌دهم. لگن من رو به ضلع بلند می‌رود تا به کپل‌های او بگوید صاف حرکت کنند، در حالی که شانه‌هایم به سمت داخل مانژ می‌چرخند، در زاویه‌ای حدود ۳۰ درجه که می‌خواهم شانه‌های او به خود بگیرند؛ انگار که نیم‌تنه جلویی‌اش برای یک گام دیگر هنوز روی همان دایره مانده است. و با همین، وارد حرکت شولدرـاین می‌شویم. | تاس جونز


پیش‌نیازهای شولدرـاین

این‌ها ابزارهایی هستند که برای موفقیت به آن‌ها نیاز دارید:

• مرور کنید که چگونه از اسب‌تان می‌خواهید جلو برود و جمع‌تر شود، در وضعیت لگ‌یلد روی دستِ جلو بچرخد، خودِ لگ‌یلد را انجام دهد، مارپیچ به داخل و خارج برود و کانترِ مخالف را اجرا کند تا حسِ ایجاد یک تغییر ظریف اما بسیار مهم در موقعیت سوارکاری‌تان دوباره در ذهن و بدن‌تان زنده شود.

• یورتمه نشسته؛ چون در این حالت کنترل کامل روی ضربِ برخاستن و فرودِ اسب‌تان خواهید داشت. اما اگر یورتمه نشسته برای شما آن‌قدر دشوار است که تعادل و وضعیت‌تان را به‌هم می‌زند یا کار اسب را سخت‌تر می‌کند، حتماً یورتمه سبک بروید.

• یک موقعیت جدید برای سوارکار. در تمرین‌های ساده‌تر، مثل جلو رفتن و جمع‌تر شدن، مارپیچ به داخل و خارج، لگن و شانه‌های شما باید همیشه عمود بر خط حرکت باشند. حالا یکی از معدود زمان‌هایی است که باید آن‌ها را با خط حرکت موازی نگه دارید، اما با این تفاوت که نسبت به هم موازی نباشند. بگذارید توضیح بدهم: در شولدرـاین، کپل‌های اسب شما به‌صورت مستقیم در امتداد ضلع بلند حرکت می‌کنند، اما نیم‌تنه جلویی او با زاویه‌ای حدود ۳۰ درجه به داخل می‌آید. چون لگن، ران‌ها و بخش بالایی ساق‌های شما عقبِ اسب را هدایت و کنترل می‌کنند، این بخش از بدن‌تان باید همچنان رو به ضلع بلند بماند، یعنی عمود بر دیواره. اما چون بالاتنه و شانه‌های شما بر نیم‌تنه جلویی او اثر می‌گذارند و آن را کنترل می‌کنند، باید کمی بچرخند و رو به داخل میدان قرار بگیرند.

همین حالا، همان‌طور که نشسته‌اید و می‌خوانید، امتحانش کنید. من یک شولدرـاین به چپ را برایتان توضیح می‌دهم، پس به همان سمت می‌رویم: آرنج‌ها را کنار بدن نگه دارید و مشت‌ها را بسته جلوی خود قرار دهید، انگار که عنان‌ها را در دست دارید. نشیمن‌تان را صاف و متعادل روی صندلی نگه دارید ــ تصور کنید «پرتوهای لیزر مستقیم از لگن من به جلو شلیک می‌شوند» ــ و در همان حال، خیلی ظریف بالاتنه را حدود ۳۰ درجه بچرخانید؛ نه با یک پیچش یا کج‌شدن بزرگ، بلکه در حالی که کاملاً هم‌سطح می‌مانید و شانه و بازوی چپ را کمی به عقب و شانه و بازوی راست را کمی به جلو می‌آورید. با سرتان چه کار کنید؟ سر باید با شانه‌ها هماهنگ باشد، اما چشم‌ها همچنان باید به سمت ضلع بلند، یعنی مسیر حرکت، نگاه کنند. متوجه شدید؟ عالی است!

• لگ‌یلد روی دیواره.

وقتی اجرای لگ‌ییلد روی ریل در هر دو جهت مطمئن و راحت به نظر برسد، آماده‌اید که …

شانه‌به‌داخل ۱.

پس از سوار شدن روی یک دایره ۱۰ متری و درخواست شانه‌به‌داخل، ممکن است کاسیانو را کمی بیش از حد زاویه داده باشم، اما او همچنان از پس‌گردن تا دم، یکنواخت و درست خم شده است: بینی‌اش هم‌راستا با نوک شانه‌اش قرار دارد؛ اگر پای جلوی بیرونی‌اش را درست پیش از گذاشتن روی زمین به داخل نیاورده بود، روی سه خطِ هم‌راستا حرکت می‌کرد.

من تلاش نمی‌کنم شانه‌های او را به داخل بکشم.

من او را این‌گونه شکل می‌دهم: ساق داخلی‌ام را با ریتمی منظم و قوی روی تنگ نگه می‌دارم، با عنان داخلی یک کشش غیرمستقیم خفیف می‌گیرم، پای بیرونی‌ام را عقب نگه می‌دارم و با حفظ تماسی از نوع نیم‌هالت روی عنان بیرونی، ارتباط «پای داخلی به عنان بیرونی» را ایجاد می‌کنم.

یک نکته کاربردی هم این‌جاست: از سایه‌ای که حصار مانژ انداخته، استفاده می‌کنم تا مسیر کاسیانو در امتداد ریل صاف بماند.

| تاس جونز
۲.

در بخش بالارونده حرکت، کاسیانو روی سه خط قرار گرفته است.

من روی عنان بیرونی نیم‌هالت می‌دهم، وزنم را بیشتر روی استخوان نشیمن داخلی می‌اندازم و با نشیمن و ساق داخلی‌ام با قدرت او را به جلو می‌فرستم.

هم‌زمان، آن پرتوهای نور را از لگن‌هایم مستقیم در امتداد خط حرکت می‌فرستم، در حالی که شانه‌هایم همچنان به داخل مانژ نگاه می‌کنند.

| تاس جونز
۳.

در گام بعدی، در بخش پایین‌رونده حرکت — توجه کنید که پای جلوی بیرونی کاسیانو دوباره اندکی جلوتر از پای عقب داخلی اوست — عنان بیرونیِ نیم‌هالت‌دهنده‌ام را نرم‌تر می‌کنم، اما همچنان او را با پای داخلی‌ام نسبتاً محکم نگه می‌دارم.

| تاس جونز
۴.

و در گام بعدیِ بخش بالارونده، دوباره شانه بیرونی‌ام را عقب و پایین می‌برم تا روی عنان بیرونی نیم‌هالت بدهم و از کاسیانو بخواهم پای جلوی بیرونی‌اش را مکث‌دار و معلق نگه دارد و آن را کمی بیشتر …

| تاس جونز
۵ …

به داخل بیاورد؛ در همین حال، پای داخلیِ قوی و راننده من و وضعیت بدنم — با لگن‌هایی که مستقیم در امتداد ریل قرار گرفته‌اند — کپل او را در خط مستقیم نگه می‌دارند تا در شانه‌به‌داخل بماند و وارد دایره نشود.

| تاس جونز

شانه‌به‌داخل را سوار شوید

اگر خمیدگی را از دست بدهم …

و نتوانم ظرف یک گام با کمی عنان غیرمستقیم بیشتر، کمی نشستن عمیق‌تر روی استخوان نشیمن داخلی و فشار قوی‌ترِ ساق داخلی آن را دوباره ایجاد کنم، بلافاصله یک دایره ۱۰ متری می‌زنم.

عنان غیرمستقیم داخلی و ساق داخلی‌ام را آزادتر می‌کنم، نشیمنم را می‌چرخانم تا دوباره با شانه‌هایم موازی و بر مسیر دایره ۱۰ متری عمود شود — و کاسیانو روی دایره می‌رود.

وقتی دوباره به سمت ریل برمی‌گردیم، روند آماده کردن او برای شانه‌به‌داخل را تکرار می‌کنم.

| تاس جونز

در مسیر دست چپ، یک یورتمه نشسته پرانرژی بگیرید.

وقتی اسب‌تان گوش‌به‌فرمان است و در دست سبک احساس می‌شود، یعنی شانه‌هایش بالا آمده و از اندام‌های عقبش به‌طور فعال استفاده می‌کند، از ضلع کوتاه مانژ عبور کنید.

به‌محض این‌که از پیچ دوم وارد ضلع بلند شدید، بلافاصله یک دایره ۱۰ متری سوار شوید.

عمیق‌تر روی استخوان نشیمن داخلی‌تان، یعنی سمت چپ، بنشینید؛ پای داخلی‌تان کنار تنگ اسب باشد، پای بیرونی‌تان اندکی عقب‌تر قرار بگیرد و لگن و شانه‌هایتان عمود بر خط حرکت باشند.

هرگز نباید این‌طور احساس شود که با عنان داخلی، یعنی چپ، اسب را به دور می‌کشید.

در عوض، این حرکت بسیار شبیه به مارپیچ به داخل است.

هر بار که پای عقب داخلی و دست بیرونی او شروع می‌کنند از زمین جدا شوند، با فشار پای بیرونی شانه‌اش را فقط کمی به داخل بیاورید و یک نیم‌توقف قوی به سمت داخل بدهید؛ یعنی در حالی که شانه بیرونی‌تان را به عقب و پایین می‌برید، عنان بیرونی را کنار گردن اسب قرار دهید تا تقریبا به شانه‌اش فشار بیاورد.

حسی که باید دنبالش باشید این است: به‌جای این‌که دست بیرونی او مستقیم به جلو دراز شود، بالا بیاید و دور بزند تا بدنش شکل خط دایره را دنبال کند.

وقتی در گام‌های آخر دایره پیش می‌آیید و کم‌کم احساس می‌کنید شانه‌هایش به خط حرکت در ضلع بلند نزدیک می‌شوند، همچنان از او بخواهید که دایره را ادامه دهد.

در گام بعد، وقتی تقریبا روی خط مستقیم قرار گرفته است، باز هم به او بگویید: «دایره.»

اما در گام بعدی، وقتی حس می‌کنید اگر ادامه دهید دوباره یک دایره دیگر می‌زند، به‌جای آن از او بخواهید در امتداد ضلع بلند شانه‌به‌داخل برود: درست در همان لحظه‌ای که شانه بیرونی‌اش را برای یک گام دیگرِ دایره بالا می‌آورد و به داخل می‌آورد، کمی عنان داخلیِ غیرمستقیم بگیرید؛ نه با کشیدن، بلکه با چرخاندن بند انگشتان دست چپ‌تان به سمت لگن راست.

یکی از نخستین و بزرگ‌ترین خطاهایی که اسب در شانه‌به‌داخل سعی می‌کند انجام دهد، تکیه کردن روی شانه داخلی است.

آن مقدار اندکِ اضافه از عنان غیرمستقیم چپ، فقط به اندازه‌ای بسیار کم وزن بیشتری روی شانه راست او، یعنی شانه بیرونی، می‌اندازد؛ و همین واقعا باعث می‌شود بیشتر درگیر شود، زیر خودش بنشیند و پای عقب داخلی‌اش حالت‌دارتر و پرتحرک‌تر کار کند.

برای این‌که شانه اسب از خط حرکت جدا شود و جدا بماند، سینه و شانه‌های خود را با زاویه‌ای حدود ۳۰ درجه به سمت داخل میدان برگردانید.

و برای این‌که کپل او مستقیم در امتداد ضلع بلند ادامه پیدا کند، تصور کنید از لگن‌تان پرتوهای لیزر مستقیم در طول خط حرکت به جلو فرستاده می‌شود.

در هر بخش بالارونده حرکت، زمانی که پای عقب داخلی و دست بیرونی او در هوا هستند، پای داخلی‌تان را کنار تنگ با قدرت بفشارید؛ تقریبا با این حس که لگن داخلی‌تان را به سمت شانه بیرونی او و در امتداد خط حرکت هل می‌دهید.

بعد از ۳ تا ۵ گام — چون اسب در ابتدا بیش از این نمی‌تواند خمیدگی را نگه دارد — یک دایره ۱۰ متری دیگر سوار شوید.

او از قبل جلوتنه‌اش را از ریل جدا کرده است، حتی اگر کمی از خمیدگی را از دست داده باشد؛ بنابراین فقط پای داخلی‌تان را آزادتر کنید، عنان غیرمستقیم داخلی را نرم‌تر کنید، به نرمی لگن‌تان را بچرخانید تا دوباره با شانه‌ها موازی و بر خط دایره عمود شوند و — تمام!

دوباره روی دایره هستید.

وقتی به خط کنار مانژ بازمی‌گردید، کمک‌ها را برای شانه‌به‌داخل تکرار کنید: با خودتان فکر کنید «قرار است دوباره دایره برویم»؛ اما همان لحظه که شانه‌های اسب از خط کنار جدا می‌شود و هم سینه شما و هم سینه او رو به داخل مانژ قرار می‌گیرد، لگن‌تان را بچرخانید تا رو به ضلع بلند باشد، عنان غیرمستقیم داخلی را بگیرید، فشار بسیار قوی ساق داخلی را اضافه کنید و شانه‌به‌داخل را تا انتهای مانژ ادامه دهید.

حالا این نکته مهم است: روی اسب جوان یا اسبی که تازه شانه‌به‌داخل را یاد می‌گیرد، من هرگز به انتهای ضلع بلند نمی‌رسم و فقط با برگرداندن شانه‌ها روی خط کنار و جلوی کپل‌ها، او را صاف نمی‌کنم.

در عوض، یک دایره ۱۰ متری دیگر در گوشه می‌روم، چون این کار هر تعادل یا خمشی را که ممکن است از دست داده باشد دوباره برقرار می‌کند و ایده بالا آوردن شانه و آوردن آن به داخل را تقویت می‌کند.

من فقط زمانی شانه‌به‌داخل را بدون دایره شروع یا تمام می‌کنم که اسب بتواند در تمام طول ضلع بلند، در شانه‌به‌داخل متعادل، با بیان و تقریبا بی‌نقص باقی بماند.

آن را باز هم ژیمناستیکی‌تر کنید

وقتی با خیال راحت می‌توانید در تمام طول مانژ شانه‌به‌داخل بروید، با درخواست کمی جلو و جمع‌تر شدن در همان شانه‌به‌داخل، درجه سختی را بیشتر کنید.

چند بار اول که این درخواست را می‌دهید، آماده باشید — با یک عنان غیرمستقیم واضح و ساق داخلی قوی و با یک نیم‌ایست خوب روی عنان بیرونی — چون ممکن است اسب بگوید «باشد»، اما بعد تلاش کند بدنش را صاف کند.

شانه‌به‌داخل را روی دایره انجام دهید.

شانه‌به‌داخل را به‌صورت مارپیچ به داخل و مارپیچ به خارج امتحان کنید.

یا این تمرین چالش‌برانگیز را انجام دهید که مربی راهنمای من، اریش بابل، به من آموخت: در تمام مسیری که از اف تا بی می‌روید، شانه‌به‌داخل به چپ را حفظ کنید، در بی به چپ بپیچید، در ای باز هم به چپ بپیچید و از ای تا کی حرکت کنید.

اگر...

اشتباه: من سر و گردن کاسیانو را آن‌قدر به چپ کشیده‌ام که بینی‌اش از خط شانه‌اش هم جلوتر رفته است؛ کاری که در هر زمانی کاملا نادرست است.
در نتیجه، او نمی‌تواند شانه‌هایش را از خط کنار به داخل بیاورد.
در عوض، روی شانه بیرونی‌اش، یعنی راست، تکیه کرده، سینه‌اش مستقیم در امتداد خط کنار قرار دارد و حتی کمی هم حالت کپل‌به‌داخل پیدا کرده است.
همچنین می‌توانید ببینید که وضعیت نشستن من هم کمکی نمی‌کند: لگن من مستقیم در امتداد خط کنار است، اما شانه‌هایم هم همین‌طور هستند.

• احساس می‌کنید اسب‌تان به‌جای این‌که شانه‌هایش را به داخل بیاورد، سعی می‌کند کپل‌هایش را به بیرون بیندازد؟

با ساق بیرونی قوی‌تر، کپل‌هایش را نگه دارید.

• شانه‌هایش روی خط کنار می‌ماند و فقط سر و گردنش به داخل می‌آید؟

مطمئن شوید فقط سر و گردنش را به اطراف نمی‌کشید، همان‌طور که من در عکس «اشتباه» بالا انجام داده‌ام.

بعد یک قدم به عقب برگردید و حرکت ساده‌ترِ کنارروی روی خط کنار را دوباره مرور کنید تا به او یادآوری شود که شانه‌ها می‌توانند به داخل بیایند، در حالی که کپل‌ها بیرون می‌مانند.

• اسب‌تان یکنواختی خمش را از پسِ‌سر تا دم از دست می‌دهد و در نتیجه زاویه بیش از حد پیدا می‌کند؟

بررسی کنید که دست داخلی‌تان رو به لگن بیرونی‌تان باشد.

سپس بی‌درنگ یک دایره ۱۰ متری بزنید تا خمیدگی درست از پس‌گردن تا دم دوباره برقرار شود و به او یادآوری کنید دست جلوی بیرونی را بالا آورده و به داخل بیاورد.

• اسب‌تان مدام کندتر و کندتر می‌شود؟

این مشکلی بسیار رایج است؛ تا به حال ندیده‌ام اسبی هنگام یادگیری شولدر-این، رو به جلوتر شود.

واقعیت این است که اگر چنین اسبی را می‌شناسید، دوست دارم او را ببینم!

با این حال، ایرادی ندارد اسب‌تان کمی کندتر شود تا حرکت را درک کند، اما نه آن‌قدر که از ساق شما عقب بماند و اجرای حرکت دشوارتر شود.

اگر چنین شد، کافی است دایره بزنید و با کمی «حرکت رو به جلو» او را تازه کنید؛ حتی اگر لازم باشد در یورتمه سبک بنشینید یا دایره بزرگ‌تر ۱۲ یا حتی ۱۵ متری بروید.

به یاد داشته باشید که او باید همیشه با رفتن به جلو به کمک شما پاسخ بدهد.

لزلی وب که اهل کلرادو است و در نوجوانی مدتی در رشته‌های هانتر و پرش با اسب سوارکاری می‌کرد، در سال ۱۹۷۸ به درساژ روی آورد.

او در این دوره کار با اریش بابل، مربی المپیکی ایالات متحده در ایونتینگ سه‌روزه، را آغاز کرد و برای تمرین زیر نظر او به کالیفرنیا رفت. او می‌گوید: «من اسب‌های تندخو و فوق‌العاده ورزیده زیادی سوار می‌شدم و من و اریش باید الگوهایی طراحی می‌کردیم که اصول تمرین را به شکلی عملی و بدون تقابل به آن‌ها منتقل کند. با گذشت سال‌ها، متوجه شدم این الگوها فقط برای اسب‌های تندخو جواب نمی‌دهد، بلکه برای همه اسب‌ها کارآمد است؛ بنابراین آن‌ها را اصلاح و ساده‌تر کردم تا به سیستم تمرینی‌ای تبدیل شوند که امروز به کار می‌برم.»

وقتی لزلی تدریس را آغاز کرد، به گفته خودش «باید به شاگردانم تکلیف‌های روشن و قابل‌اجرا می‌دادم؛ ابزارهایی واضح، عینی و مرحله‌به‌مرحله که راهنمای آن‌ها باشد.» به همین دلیل دوباره به دفترچه‌های دقیقی برگشت که در دوران کار با اریش نگه داشته بود. همین‌ها پایه مجموعه‌ای از مقاله‌ها شد که نخست در صفحات پراکتیکال هورسمن منتشر شدند و بعدتر به کتاب ورزشکاری بهتر بسازید تبدیل شدند؛ کتابی که اکنون دهمین سال انتشار خود را می‌گذراند.

لزلی، دارنده مدال نقره تیمی و انفرادی بازی‌های پان‌آمریکن ۱۹۹۵ و برنده چندین جایزه از USEF، USDF و CDS، همچنان در بیکرزفیلد کالیفرنیا به رقابت و تمرین دادن اسب‌ها و سوارکاران ادامه می‌دهد.

این مطلب با اجازه اکواین نتورک از کتاب ورزشکاری بهتر بسازید! نوشته لزلی وب اقتباس شده است. نسخه شومیز، ۱۲۰ صفحه، ۱۹٫۹۵ دلار. در www.EquineNetworkStore.com در دسترس است.

این مقاله نخستین بار در شماره فوریه ۲۰۱۶ مجله پراکتیکال هورسمن منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

Leren paardrijden

Bekijk op de site