کدام کشورها سهمیه درساژ المپیک و پارالمپیک گرفتند؟

۱۴ کشور در دو فینال تیمی قهرمانی جهان درساژ ۲۰۲۶ در آخن، سهمیه المپیک یا پارالمپیک درساژ بازی‌های ۲۰۲۸ لس‌آنجلس را به دست آوردند.

در فینال تیمی درساژ المپیک، ۶ تیم برتر رده‌بندی‌شده یعنی آلمان، بریتانیا، دانمارک، بلژیک، هلند و سوئد، در کنار آمریکاِ میزبان که در رده هشتم قرار گرفت و به‌صورت خودکار صعود کرده بود، جواز حضور در لس‌آنجلس را گرفتند.

برای مشاهده جزئیات کامل امتیازها در میان هر ۱۹ تیم درساژ، نتایج کامل جایزه بزرگ را ببینید.

برای کارل هستر (Carl Hester) از بریتانیا، کسب سهمیه از رنگ مدال اهمیت بیشتری داشت.

او گفت: «ما تلاش می‌کنیم برای بازی‌های المپیک سهمیه بگیریم و برای چند سال آینده راه را برای ترکیب‌های جدیدی که قرار است وارد شوند هموار کنیم.

حس رهایی و آسودگی واقعاً بسیار بزرگ است.»

یک کشور هفتم نیز از مسیری جداگانه سهمیه درساژ گرفت: استرالیا به‌عنوان بالاترین تیم گروه G فدراسیون جهانی سوارکاری FEI، که جنوب‌شرق آسیا و اقیانوسیه را پوشش می‌دهد، تنها سهمیه اختصاص‌یافته به آن منطقه را به دست آورد و در مجموع سیزدهم شد.

تایلند، تنها کشور دیگر گروه G که در آخن یک تیم کامل به میدان فرستاده بود، از رسیدن به سهمیه بازماند.

پرتغال کشوری بود که باید حسرت فرصت از دست‌رفته در سهمیه‌بندی اصلی را بخورد؛ این تیم با امتیاز ۲۱۲٫۶۲۵ هفتم شد و از امتیاز ۲۱۶٫۵۵۲ سوئد در رده ششم عقب ماند.

این کشور همراه با دیگر تیم‌های اروپایی بیرون از جایگاه‌های صعود، در قهرمانی اروپا ۲۰۲۷ در رندبولِ دانمارک یک فرصت دوباره خواهد داشت؛ جایی که ۳ تیم برترِ هنوز صعودنکرده، سهمیه‌های باقی‌مانده را به دست می‌آورند.

کانادا نیز در رده نهم، تنها با ۰٫۰۶۲ امتیاز کمتر از مجموع امتیاز تیمی آمریکا قرار گرفت.

آن‌ها یک فرصت دیگر برای کسب سهمیه المپیک در بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۲۷ در لیما، پرو، خواهند داشت؛ جایی که قرار گرفتن در بین دو تیم برتر ـ با کنار گذاشتن آمریکا که پیش‌تر صعود کرده ـ سهمیه را تضمین می‌کند.

از آنجا که مسئله صعود برای آمریکا مطرح نبود، این تیم آزادی عمل داشت تا به‌جای نتیجه‌گرایی، به ترکیب‌های کم‌تجربه میدان بدهد.

مگان دیویس (Megan Davies) که در لحظات پایانی به تیم فراخوانده شد، پیش از آن‌که جای خنای وان (جینو) را بگیرد، کمتر از یک روز فرصت اطلاع داشت و با تورنتو لایت‌فوت به میدان آمد.

او گفت: «شنبه شب ساعت ۵ به من زنگ زدند و گفتند که داریم می‌رویم.

فردای آن روز ساعت ۷٫۳۰ صبح آماده حرکت بودیم.»

هم او و هم اسبش برای نخستین بار در چنین صحنه بزرگی حاضر می‌شدند؛ او گفت: «این اولین رویداد بزرگ اوست... در واقع همه‌چیز برای هر دوی ما تا حدی تجربه‌ای تازه است و این اولین میدان بزرگ من هم هست»؛ بخشی از راهبردی حساب‌شده از سوی تیم.

او توضیح داد: «آن‌ها چند ترکیب خام و کم‌تجربه را وارد کردند و اجازه دادند ما جا بیفتیم.»

این‌که این ریسک در نهایت جواب بدهد یا نه، موضوع دیگری است.

با وجود همه خوش‌بینی‌ها و انرژی مثبتی که از اردوی آمریکا به چشم می‌آمد، بعید نبود که هیچ‌یک از این ترکیب‌ها را در لس‌آنجلس نبینیم؛ و گمان می‌رود اگر آنجا هم نتیجه‌ای در حد رده هشتم به دست می‌آمد، دیگر با همین میزان بزرگواری با آن برخورد نمی‌شد.

امید آمریکا این خواهد بود که خریدهای گران‌قیمتش، مانند ایندیَن راک و بوهیمیان، که هر دو در آخن غایب بودند، به آمادگی لازم برسند و از نظر جسمانی سالم بمانند.