چگونه یک horse را به‌درستی برای تروت‌آپ نمایش دهیم

هدف از trot-up این است که ناظر بتواند اسب را در حال حرکت در یک خط مستقیم و در وضعیت متعادل به‌روشنی ببیند تا بتوان گام‌برداری او را ارزیابی کرد.

اسب‌ها را عمدتاً برای بررسی سلامت حرکتی trot-up می‌کنند. trot گامی یکنواخت است که در آن پاها به‌صورت جفت‌های قطری حرکت می‌کنند؛ بنابراین، تشخیص لنگش یا توزیع نامتوازن وزن روی اندام‌ها در این گام آسان‌تر است. اسب را همچنین ممکن است در قالب فروش، به‌صورت in-hand trot-up کنند تا حرکتش به نمایش گذاشته شود.

رقابت‌های FEI در همه رشته‌ها شامل یک trot-up ــ که با نام horse inspection نیز شناخته می‌شود ــ خواهد بود تا بررسی شود اسب‌ها برای رقابت آماده هستند. در eventهای سه‌روزه، یک trot-up اولیه پیش از آغاز مسابقه برگزار می‌شود. سپس صبح روز پس از cross-country، یک trot-up دوم انجام می‌شود تا بررسی شود اسب‌ها ریکاوری کرده‌اند و برای ادامه به مرحله نهایی showjumping آماده هستند.

trot-up در یک خط مستقیم و به‌عنوان بخشی از معاینه لنگش، به دامپزشک اجازه می‌دهد نخستین ارزیابی را از سلامت حرکتی اسب انجام دهد. برای به‌دست آوردن اطلاعات بیشتر، ممکن است آزمایش‌های تکمیلی مانند flexion tests، lungeing و معاینه زیر زین لازم باشد.

در pre-purchase exam، دامپزشک به نمایندگی از یک client، ارزیابی کامل اسب را انجام می‌دهد. trot-up بخشی از این معاینه است تا هرگونه مشکل لنگش را که ممکن است باعث شود اسب برای نیازهای خریدار مناسب نباشد، شناسایی کند.

در همه موارد، سطحی خوب و صاف که بیش از حد نرم، لغزنده یا سنگلاخی نباشد، به اسب کمک می‌کند با اطمینان trot کند و دقیق‌ترین نشانه را از سلامت حرکتی خود ارائه دهد.

نگاهی دقیق‌تر

آگاهی از این‌که دامپزشک در این شرایط مختلف trot-up به دنبال چه چیزی است، مفید خواهد بود.

برای تماشاگر در یک trot-up رقابتی، شاید این پرسش پیش بیاید که چرا برخی اسب‌ها از trot-up عبور می‌کنند، در حالی که برخی دیگر به محوطه‌ای به نام holding box فرستاده می‌شوند و گاهی هم از دور رقابت حذف می‌گردند.

ground jury و veterinary delegate هر اسب را در حالی که مقابل آن‌ها ایستاده است، به‌صورت بصری ارزیابی می‌کنند و سپس او را در حال trot‌کردن می‌بینند تا سلامت حرکتی‌اش را بسنجند. هر اسبی که درباره‌اش نگرانی وجود داشته باشد، برای بررسی بیشتر به holding box فرستاده می‌شود.

دامپزشک مستقر در holding box می‌تواند معاینه‌ای دقیق‌تر، از جمله لمس و ارزیابی اندام‌های اسب، انجام دهد تا به شناسایی هرگونه آسیب ــ مانند آسیب تاندون یا لیگامنت ــ که مانع ادامه رقابت او می‌شود، کمک کند.

برای مثال، اسبی که در جریان cross-country دچار overreach کوچکی شده باشد یا نعل خود را از دست داده باشد، ممکن است اندکی ناموزون به نظر برسد. اما پس از ارزیابی دامپزشکی، ممکن است تشخیص داده شود که او برای تکمیل یک دور showjumping آماده است.

ممکن است اسب‌هایی در رقابت حضور داشته باشند که حرکت روانی ندارند، بی‌آن‌که آسیب مشخصی داشته باشند که با ادامه مسابقه تشدید شود. در trot-up دوم، در روز پایانی، ground jury از این مزیت برخوردار خواهد بود که اسب‌های شرکت‌کننده را در trot-up نخست و نیز در dressage دیده است؛ بنابراین، تصویر روشن‌تری از شیوه معمول حرکت هر اسب در اختیار خواهد داشت.

پیشتازی

درست کردن نمایش اسب در حرکتِ یورتمه مهارتی مهم برای یادگیری است. اسب باید برای کنترل، دهنه داشته باشد و از سمت چپ هدایت شود. کار را با ایستادنِ اسب به‌صورت مربع آغاز کنید تا دامپزشک یا ground jury بتواند او را از همه طرف بررسی کند.

در یک event trot-up، انتظار می‌رود چند قدم اسب را با گام معمولی حرکت دهید، سپس او را به یورتمه ببرید و بعد دوباره به سمت دامپزشک و ground jury برگردانید. هنگام بررسی یک اسب لنگ، یا اسبی که قرار است خریداری شود، من می‌خواهم او را هم در حال دور شدن و هم در حال بازگشت ببینم، ابتدا با گام معمولی و سپس با یورتمه. دیدن حرکت اسب، هم هنگام دور شدن و هم هنگام بازگشت به سمت شما، در هر دو نوع گام ارزشمند است.

اسب باید بتواند آزادانه سرش را تکان دهد، بدون آن‌که با مهارِ سفت نگه داشته شود. هدف این است که او در خطی مستقیم و با ریتمی یکنواخت حرکت کند.

کنار شانه‌اش بمانید و با نگاه به جلو، نه به اسب، در خطی مستقیم راه بروید. در یورتمه، بهتر است با یک دویدنِ یکنواخت و ریتم‌دار حرکت کنید و همچنان کنار شانه‌اش بمانید. اگر جلوتر از او بدوید یا برگردید و به او نگاه کنید، احتمال زیادی هست که عقب بکشد و پشت سرتان بماند.

مهم است که سر و گردن اسب صاف بماند. اگر او به سمت شما جمع شود، ممکن است گامش ناموزون به نظر برسد و بخش عقبِ سمت راست به بیرون بچرخد و افتاده به نظر بیاید.

سوارکاران باتجربه روش‌های متفاوتی برای ارائه خوبِ اسب دارند، اما من توصیه می‌کنم افسارها را در دست راست بگیرید، انگار که دارید با یک دست سوارکاری می‌کنید، کف دست رو به پایین و افسارها در دستتان از هم جدا. سپس می‌توانید بازوی خود را از روی سینه اسب عبور دهید تا دستتان در مرکز، درست زیر قاعده گردن، قرار بگیرد.

با افسارها در این وضعیت، می‌توانید اسب را تشویق کنید که آرام شود و با دهنه تماس بگیرد. در این حالت باید سرش را پایین بیاورد و از روی شانه‌ها و پشتش بالا برود و با حرکت یورتمه‌ایِ یکنواخت و قدرتمندِ دست‌های عقب بدود.

اگر افسارها را با هم و به شکل مشت گرفته باشید، تأثیرگذاری بر اسبی که سرش را بالا می‌گیرد و این‌طرف و آن‌طرف می‌زند دشوار است. در این حالت فقط می‌توانید فشار رو به پایین وارد کنید و او ممکن است با بالا بردن سر و فرو بردن پشت و گردنش در برابر آن واکنش نشان دهد و کیفیت استفاده‌اش از بدن و پاهای عقبش را مختل کند.

اسب باید بتواند با تعادل و ریتم خودش یورتمه برود، بنابراین سرعتی را پیدا کنید که برای او مناسب است — و این ممکن است به معنی تنظیم سرعت دویدن خودتان باشد. نگران هماهنگ بودن قدم‌هایتان با او نباشید. اگر این هماهنگی پیش بیاید عالی است، اما اگر پاهای شما هم‌طولِ پاهای اسب نباشد و بیش از حد تلاش کنید، ممکن است تعادل‌تان را از دست بدهید.

چند گام پیش از پایان مسیر مستقیم به گام معمولی برگردید و با حرکت دادن شانه‌اش، اسب را از خودتان دور کنید. این کار از لگدمال شدن یا زمین خوردن جلوگیری می‌کند؛ اتفاقی که اگر او را به سمت خودتان بچرخانید ممکن است رخ دهد.

ارزش دارد که در خانه تمرین کنید تا هم اسب و هم سوارکار یاد بگیرند درست یورتمه بروند. اسب بدنمایی‌شده ممکن است حتی اگر ناموزون نباشد، ناموزون به نظر برسد.

Ref Horse & Hound; 17 October 2019