پژوهش جدید: اسب‌ها احساسات چهره و صدای انسان را می‌فهمند
مطالعه‌ای تازه نشان می‌دهد اسب‌ها نه‌تنها نسبت به احساسات آشکار انسان مانند شادی و خشم، بلکه نسبت به احساسات درونی و کم‌برانگیختگی‌تری مانند غم نیز حساسیتی شگفت‌انگیز دارند.
این حساسیت عاطفی فقط به حالت‌های چهره محدود نمی‌شود و صداهایی را هم در بر می‌گیرد که از فردی که اسب او را مشاهده می‌کند، شنیده می‌شود.
شاید حتی بیش از دیگر حیوانات اهلی مانند سگ‌ها، اسب‌ها به شکلی چشمگیر با محیط اطراف خود هماهنگ‌اند. آن‌ها نه‌تنها برای همکاری نزدیک با انسان انتخاب شده‌اند، بلکه حیواناتی گله‌زی و شکارشونده نیز هستند. از همین رو، تشخیص تغییرات عاطفی در محیط پیرامون برای اسب اهمیتی اساسی دارد.
در یک مطالعه مشترک فنلاندی-فرانسوی، پژوهشگران بررسی کردند که آیا اسب‌ها می‌توانند غم را در چهره انسان تشخیص دهند و همچنین آیا قادرند محتوای عاطفی را از طریق صداها نیز دریابند.
پلوتین ژاردا، نویسنده اصلی این مطالعه و پژوهشگر دکتری در دانشگاه تور، توضیح داد: «غم احساس جالب‌توجهی است، زیرا نه‌تنها بار منفی دارد، بلکه نشان‌دهنده حالتی با برانگیختگی پایین هم هست. مطالعات پیشین نشان داده بودند که اسب‌ها به احساسات با برانگیختگی بالا، مانند خشم یا شادی، واکنش نشان می‌دهند.»
او گفت: «اما آیا آن‌ها می‌توانند نشانه‌های احساسات کم‌برانگیختگی مانند غم را هم تشخیص دهند؟ ما می‌خواستیم بررسی کنیم که آیا اسب‌ها می‌توانند حالت‌های غمگینانه انسان را با صداهای متناظر آن مرتبط کنند، همان‌طور که در مورد شادی و خشم چنین می‌کنند.»
در این مطالعه، تصویر یک چهره شاد و یک چهره غمگین همراه با صداها و لحن‌های مرتبط با شادی یا غم انسان به اسب نشان داده شد.
وقتی لحن غمگین با چهره‌ای غمگین همراه بود، یا شادی با شادی تطابق داشت، اسب‌ها می‌توانستند خیلی سریع کانون توجه خود را تغییر دهند؛ اما زمانی که چهره‌ای شاد با صداهای اندوهگین همراه می‌شد یا برعکس، پژوهشگران نتیجه گرفتند اسب‌ها دچار سردرگمی شده‌اند، زیرا توجه آن‌ها برای مدت بسیار طولانی‌تری روی تصاویر ثابت می‌ماند.
اوسئان لیهرمان، پژوهشگر دکتری از دانشگاه تورکو، به فینیش تایمز گفت: «این یافته جالب است، زیرا می‌تواند به این معنا باشد که وقتی اسب‌ها چهره ما را می‌بینند و صدای ما را می‌شنوند، آن‌ها این‌ها را به‌عنوان محرک‌هایی جداگانه درک نمی‌کنند، بلکه می‌توانند آن‌ها را در قالب‌های مختلف حسی با یکدیگر یکپارچه کنند.»
اسب‌ها تمایل داشتند مدت بیشتری روی حالت شاد انسانی متمرکز بمانند و در همین زمان، ضربان قلب آن‌ها نیز افزایش پیدا می‌کرد. پژوهشگران معتقدند این موضوع می‌تواند به این دلیل باشد که تصاویر شاد معمولاً رنگ و حرکت بیشتری داشتند، یا اینکه اسب‌ها این حالت‌های شاد را با نمونه‌هایی که در زندگی خود دیده‌اند مرتبط می‌کردند و آن را به خاطرات خوشایند پیوند می‌دادند.
پژوهشگران قصد دارند بررسی توانایی اسب‌ها در تشخیص غم را ادامه دهند، به‌ویژه اینکه آیا آن‌ها می‌توانند غم را در میان دیگر احساسات منفی نیز تشخیص دهند یا نه.