نکات ضروری برای سنجش رفاه اسب در سفرهای سوارکاری
رویای چهارنعل رفتن در امتداد ساحل، کانتر در جنگلی دوردست یا گشت‌وگذار در چشم‌اندازهای باستانی از روی زین را در سر دارید؟ پیش از آن‌که سوار شوید، دامپزشک وندی هوفستی توضیح می‌دهد چه بررسی‌های ساده‌ای می‌تواند برای رفاه اسب تفاوتی تعیین‌کننده ایجاد کند و به شما کمک کند در سفر انتخاب درستی داشته باشید.
در بسیاری از تعطیلات سوارکاری، لحظه‌ای فرا می‌رسد که رویا با واقعیت روبه‌رو می‌شود. هزاران مایل سفر کرده‌اید. مناظر خیره‌کننده است، فرصت سوارکاری در جایی کاملاً متفاوت درست پیش روی شماست و یک اسب، الاغ یا قاطر محلی منتظر است تا شما را به گشت‌وگذار ببرد.
اما بعد با دقت بیشتری نگاه می‌کنید.
آیا اسب بیش از حد لاغر است؟ آیا زین اندازه‌اش هست؟ آیا زیر تجهیزات سوارکاری زخم یا تاول وجود دارد؟ آیا حیوان به آب و سایه دسترسی دارد؟ و شاید از همه مهم‌تر، اگر همین اسب را در خانه می‌دیدید، باز هم با رضایت سوارش می‌شدید؟
از نگاه دامپزشک وندی هوفستی (Wendy Hofstee)، این‌ها پرسش‌هایی است که هر سوارکار باید از خود بپرسد.
هوفستی بیش از ۲۵ سال است که در سراسر جهان از رفاه اسب‌ها دفاع می‌کند. تجربه‌های شخصی او از دیدن اسب‌هایی که در سفر با آن‌ها نامناسب رفتار می‌شد، الهام‌بخش تأسیس «یونیکورن تریلز» بود؛ شرکتی تخصصی در زمینه تعطیلات سوارکاری که تجربه‌هایی را انتخاب می‌کند که رفاه اسب در مرکز آن‌ها قرار دارد.
هوفستی می‌گوید: «اکثریت بزرگ گردشگرانی که در تعطیلات اسب کرایه می‌کنند، آن را از پیش و از طریق یک برگزارکننده تخصصی رزرو نمی‌کنند، بلکه در همان محل و از روی تصمیم ناگهانی این کار را انجام می‌دهند. آن‌ها اغلب سوارکاران منظم نیستند و ممکن است اصلاً ندانند اسبی با وضعیت قابل قبول چه ویژگی‌هایی دارد.»
هوفستی توضیح می‌دهد: «در کشورهای فقیر، پول مازادی برای نگهداری اسب بسیار کم است و ممکن است یک اسب تنها منبع درآمد خانواده‌ای باشد که از پیش هم بسیار فقیر است.»
او می‌گوید: «بنابراین، این حیوانات اغلب در شرایطی به کار گرفته می‌شوند که با معیارهای غربی پذیرفتنی نیست؛ نه از روی بی‌رحمی، بلکه از سر ناچاری یا ناآگاهی.» با این حال، این به آن معنا نیست که مسافران باید به‌سادگی رفاه ضعیف حیوان را بپذیرند. در واقع، گردشگران ابزاری قدرتمند در اختیار دارند: حق انتخاب.
هوفستی توصیه می‌کند هر جا ممکن است، تجربه‌های سوارکاری از طریق یک برگزارکننده تخصصی مسئولیت‌پذیر رزرو شود؛ برگزارکننده‌ای که وضعیت اسب‌هایش را بررسی می‌کند و با جوامع محلی همکاری دارد. برای کسانی که می‌خواهند مستقل از این مسیر سوارکاری خود را ترتیب دهند، چند نکته وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کنند.
از خود اسب شروع کنید. یک اسب سالم باید وضعیت بدنی مناسبی داشته باشد و بیش از حد لاغر نباشد. با دقت به دنبال زخم، تاول، ریزش مو یا نواحی ساییدگی بگردید؛ به‌ویژه در اطراف زین و تنگ، و همچنین وضعیت سم‌ها را بررسی کنید. اسب باید هوشیار و واکنش‌پذیر به نظر برسد، نه خسته و فرسوده یا بیمار.
سپس به محیط اطراف نگاه کنید. آیا حیوان به آب تمیز دسترسی دارد؟ آیا به‌ویژه در هوای گرم، سایه وجود دارد؟ آیا جایی مناسب برای استراحت دارد؟ آیا به اسب‌ها بین نوبت‌های سواری فرصت استراحت داده می‌شود؟ همین امکانات اولیه می‌تواند نکات زیادی درباره استانداردهای مراقبت به شما بگوید.
رفتار نیز نشانه‌ای دیگر است. اسب باید هنگام استراحت بتواند آرام بایستد و باید به‌درستی به فرمان‌های سوارکار پاسخ بدهد. حیوانی که بی‌حال، مضطرب یا به‌طور غیرعادی دشوار برای کنترل به نظر می‌رسد، باید موجب نگرانی شود.
سپس نوبت به زین‌وبرگ می‌رسد. زینی که اندازه اسب نباشد، می‌تواند ناراحتی قابل‌توجهی ایجاد کند و حتی به آسیب‌دیدگی بینجامد. بررسی کنید که زین برای اسب مناسب به نظر برسد و نشانه آشکاری از ساییدگی یا فشار وجود نداشته باشد. بند رکاب و دیگر تجهیزات نیز باید در وضعیت خوبی باشند. یک قطعه زین‌وبرگ فرسوده یا آسیب‌دیده نه‌فقط از نظر رفاه اسب نگران‌کننده است، بلکه می‌تواند برای سوارکار هم خطر ایمنی ایجاد کند.
اسب همچنین باید با جثه و وزن سوارکار متناسب باشد. قاعده باید این باشد: یک اسب، یک سوارکار.
هوفستی همچنین به گردشگران توصیه می‌کند که زیر فشار قرار نگیرند تا سوارکاری را بپذیرند.
دلالان سمج خیابانی که اسب پیشنهاد می‌کنند، می‌توانند کار را برای گردشگران سخت کنند تا بایستند و یک حیوان را درست ارزیابی کنند. اگر چیزی درست به نظر نمی‌رسد، دور شدن کاملا واکنشی منطقی است. همچنین، هرچند در برخی مقصدها چانه‌زنی امری معمول است، پرداخت بهای منصفانه برای حیوانی که به‌درستی از او مراقبت می‌شود نیز می‌تواند تفاوت ایجاد کند.
انتخاب ارزان‌ترین سواری ممکن می‌تواند مالکان را تحت فشار بگذارد تا تعداد گردشگرانی را که هر حیوان حمل می‌کند، به حداکثر برسانند. در مقابل، حمایت از گردانندگان مسئول می‌تواند مشوقی مالی برای مراقبت بهتر ایجاد کند.
موسسات خیریه بین‌المللی از جمله ورلد هورس ولفر و بروک نیز بر اهمیت انتخاب‌های گردشگران در بهبود زندگی اسب‌سانان کاری تاکید می‌کنند.
بروک که در بخش‌هایی از آفریقا، آسیا و خاورمیانه فعالیت می‌کند، بر اقدام‌های عملی تمرکز دارد؛ اقدام‌هایی که می‌توانند بدون نیاز به راه‌حل‌های پرهزینه، رفاه حیوانات را متحول کنند.
هوفستی از یک بیمارستان بروک در دهلی بازدید کرد و دید که چگونه مداخله‌های ساده می‌توانند اثری چشمگیر داشته باشند.
او می‌گوید: «کارکنان بروک معتقدند که بخش عمده رنجی که می‌بینند، نسبتا به‌آسانی قابل پیشگیری است. دسترسی منظم به آب، غذا، سایه و استراحت می‌تواند تفاوتی بزرگ ایجاد کند؛ در کنار مراقبت‌های پایه سلامت از جمله کنترل انگل، مراقبت از سم و درمان دندان. آموزش نیز به همان اندازه مهم است. بروک با مالکان حیوانات، مقام‌های محلی و دیگر چهره‌های جامعه همکاری می‌کند تا درک نیازهای اسب‌سانان را بهبود دهد. این موسسه خیریه همچنین با سازندگان محلی یراق همکاری کرده است تا تجهیزاتی مانند دهنه، یراق و تنگ را بهبود دهد و به کاهش ناراحتی ناشی از زین‌وبرگ نامناسب کمک کند.»
اگرچه مرکزی که هوفستی در دهلی از آن بازدید کرد، دیگر فعال نیست، بروک به کار خود در کشورهای دیگر ادامه می‌دهد.
برای سوارکاران، درس ماجرا ساده است.
برای در اولویت قرار دادن رفاه اسب، لازم نیست از ماجراجویی بگذرید. چه در امتداد ساحل سوار می‌شوید، چه در دل جنگل و چه به سمت یک بنای باستانی، پیش از سوار شدن لحظه‌ای مکث کنید.
به اسب نگاه کنید. زین و برگ را بررسی کنید. از خودتان بپرسید آیا آب، سایه، خوراک و استراحت در اختیارش هست یا نه.
و اگر چیزی درست به نظر نمی‌رسد، سوار نشوید.
بهترین خاطره‌های سفر باید از جاهایی باشد که کشف کرده‌اید و تجربه‌هایی که با دیگران شریک شده‌اید، نه این‌که بعدا با خودتان فکر کنید اسبی که شما را حمل می‌کرده در رنج بوده است.