نمایشگاهی کوچک برای پرتره‌های باشکوه اسب‌های استابز
گالری ملی، لندن
بزرگ‌ترین نقاش بریتانیاییِ آناتومی حیوانات، در یک مرور کوچک و تک‌اتاقه معرفی شده است؛ در حالی که شاهکار او در بخش دیگری از همین ساختمان به نمایش درآمده است. چرا، وقتی او هم‌سنگ جان کانستبل است و حتی از ویلیام بلیک هم بهتر؟
به نظر می‌رسد همه‌چیز، حتی نمایشگاه‌های گالری ملی، هر روز ساده‌تر و سطحی‌تر می‌شود. اگر این نهاد یک دهه پیش نمایشگاهی درباره جورج استابز برپا می‌کرد، با مروری کامل بر این هنرمند زاده لیورپول روبه‌رو می‌شدید؛ نقاشی از سده هجدهم که آثار برجسته فراوانی از پرتره حیوانات بر جای گذاشت؛ نه فقط از اسب‌ها، بلکه از یک گورخر، یک کانگورو و یک کرگدن. اما در ۲۰۲۶، گالری ملی تنها یک اتاق را به او اختصاص داده است؛ آن هم برای مخاطبانی که کمترین کنجکاوی را دارند.
البته این اتاق بی‌تردید زیباست. در مرکز آن، تابلوی خیره‌کننده‌ای قد برافراشته از اسبی بی‌سوار، بی‌زین و جفتک‌زنان به نام اسکراب دیده می‌شود. وقتی به پهلوهای شاه‌بلوطی او خیره می‌شوید، اتفاقی غریب رخ می‌دهد: شبکه‌ای از رگ‌ها نمایان می‌شود و قفسه سینه‌اش مانند تصویری با اشعه ایکس شکل می‌گیرد. اگر به سمت چپ نگاه کنید، می‌بینید استابز این توانایی شگفت‌انگیز را برای دیدن درون اسکراب از کجا آورده بود. شماری از طراحی‌های حیرت‌انگیز او که برای پژوهش کتاب «آناتومی اسب» در سال ۱۷۶۶ کشیده شده‌اند، همچون اشباحی بر دیوار سبز تیره آویخته‌اند. استابز این اسب‌ها را کالبدشکافی می‌کرد؛ او در کلبه‌ای در لینکلن‌شر پنهان می‌شد تا بتواند لاشه‌هایشان را آویزان کند و با احترامی خاص احشای آن‌ها را بیرون آورد. این بدن‌های پوست‌کنده و تشریح‌شده، وقاری رازآلود دارند.