در مسیر به سوی آخن: فردریک واندریس در سال جهانی

بین تمرکز و حساسیت

آخن نزدیک‌تر می‌شود. فردریک واندریس به هیچ وجه به سادگی از هدف بزرگ خود منحرف نمی‌شود، بلکه بر روی یک برنامه مشخص، تیمی قوی و هماهنگی دقیق با اسب خود Bluetooth OLD تمرکز می‌کند. در مصاحبه مشخص می‌شود: بین اشتیاق، فشار رقابت و صحنه‌های بزرگ، واندریس بیش از همه به خود پایبند می‌ماند.

این سال برای تو چه معنایی دارد – با مسابقات جهانی در کشور خودت و نگاهی به آخن؟

فردریک واندریس: این سال بسیار هیجان‌انگیز است. پاریس قطعاً نقطه اوج کارنامه ما بود. اما اکنون آخن نزدیک‌تر می‌شود – مسابقات جهانی در کشور خودمان، این واقعاً چیزی خاص است. ما به هر حال مسابقات آخن را دوست داریم. حالا که قرار است در آنجا یک مسابقات جهانی هم برگزار شود، واقعاً یک رویا خواهد بود. اگر بخواهیم آن را ملموس کنیم: در پاریس حدود ۱۶,۰۰۰ تماشاگر در استادیوم حضور داشتند، در آخن در میدان درساژ – در استادیوم پرش – از بیش از ۴۰,۰۰۰ نفر صحبت می‌کنیم. فقط تصورش باعث می‌شود که مو بر تنم سیخ شود.

تو به صحنه اشاره کردی. این از نظر احساسی چه تأثیری بر تو دارد؟

فردریک واندریس: خیلی زیاد. البته رویای این را دارم که در آنجا هم به اجرای آزاد بپردازم. اما راه رسیدن به آنجا طولانی است: اول تیم، سپس اسپشیال، و در نهایت بهترین حالت اجرای آزاد – و فقط سه سوارکار آلمانی مجاز به شرکت هستند. این از ابتدا تا انتها یک چالش بزرگ است.

چگونه ماه‌های تعیین‌کننده تا آن زمان را مدیریت می‌کنی؟

فردریک واندریس: با یک برنامه مشخص – این برای من ضروری است. ما این برنامه را با مربی ملی‌مان Monica Theodorescu در حوالی سال نو تنظیم کردیم. البته ممکن است همیشه چیزی تغییر کند، اما یک چارچوب اساسی امنیت می‌دهد. ما با جام ملت‌ها در Fontainebleau شروع کردیم – این به عنوان آغاز فصل به صورت آگاهانه برنامه‌ریزی شده بود و بسیار خوب عمل کرد. بعد از آن، مسابقات قهرمانی آلمان در چارچوب Longines Balve Optimums برگزار می‌شود و سپس به سمت آخن در ماه اوت نگاه می‌کنیم.

یک مسابقات جهانی در خانه چقدر فشار را برای تو به عنوان سوارکار تغییر می‌دهد؟

فردریک واندریس: «بی‌احساس» هرگز نخواهم بود – و نمی‌خواهم هم باشم. این حساسیت برای من ضروری است. من بیشتر کسی هستم که همیشه می‌خواهد خود را دوباره ثابت کند و احساس امنیت بیش از حد نمی‌کند. فشار رقابت وجود دارد، واضح است.

همواره زوج‌های جدیدی به میدان می‌آیند.

اما همین موضوع باعث جذابیت و هیجان می‌شود، حتی اگر گاهی اوقات اعصاب‌خردکن باشد.

چگونه در مسیر خود باقی می‌مانی؟

فردریک واندریس: در گذشته وقتی بیش از حد به دیگران نگاه می‌کردم، به سرعت دچار تردید می‌شدم. اما امروز به این موضوع به شکل دیگری نگاه می‌کنم: نمی‌توانم بر آنچه دیگران انجام می‌دهند تأثیر بگذارم. مهم این است که کار خودمان را به بهترین شکل ممکن انجام دهیم. در نهایت عملکرد اهمیت دارد و قبل از آن ما به عنوان یک تیم در دست داریم که خود را به بهترین شکل آماده کنیم. ما تیمی هماهنگ هستیم و این بزرگترین قوت ماست.

اسب تو، Bluetooth، نقش مهمی در این مسیر دارد. مسیر مشترک شما چگونه است؟

ما مدت‌هاست که یکدیگر را می‌شناسیم و یاد گرفته‌ام که گاهی اوقات کمتر، بیشتر است. او به روال خود نیاز دارد، اما همچنین به دوره‌های استراحت هدفمند. و: او از لوس شدن لذت می‌برد. قبل از مسابقات همیشه یک مراقبت ویژه VIP دریافت می‌کند و خودش هم این را می‌خواهد (می‌خندد).

پس Bluetooth یک «شاهزاده کوچک در اصطبل» است؟

فردریک واندریس: کاملاً – یک شاهزاده با سه تاج. (می‌خندد)

این اعتماد به نفس برای اسب‌ها و به ویژه برای Bluetooth OLD شانزده ساله تو چقدر مهم است؟

فردریک واندریس: بسیار مهم. اسب‌ها متوجه می‌شوند که چه زمانی احساس خوبی دارند. و ما به عنوان انسان‌ها نقش زیادی در این موضوع داریم. هر چه بیشتر با هم کار کنید، بیشتر می‌توانید این اعتماد به نفس را تقویت کنید. اسب‌ها از همکاری با انسان رشد می‌کنند. اعتماد به نفس آنها می‌تواند تفاوت ایجاد کند زیرا بیان اسب را تغییر می‌دهد.

و خودت؟ آیا به عنوان سوارکار باید خودت را «عالی» بدانی؟

فردریک واندریس: تا حدی بله. اما هر کس راه خود را دارد. من بیشتر کسی هستم که می‌خواهد از طریق عملکرد به موفقیت برسد، نه از طریق حرف‌های بزرگ.

وقتی به تابستان نگاه می‌کنی: جام جهانی برای تو چه معنایی دارد؟

فردریک واندریس: جام جهانی همیشه چیزی بزرگ است. اما آخن یک بعد خاص خواهد داشت. هر چیزی که از سال ۲۰۰۶ شنیده‌ام، تأثیرگذار به نظر می‌رسد و فکر نمی‌کنم ۲۰ سال بعد کمتر فوق‌العاده باشد. همچنین احساس می‌شود که علاقه عمومی بیشتر از یک مسابقات قهرمانی اروپا است. این موضوع توجه بیشتری را به همراه دارد – اما همچنین انرژی بیشتری.