طلای تیمی درساژ جهان به آلمان رسید، بریتانیا نایب‌قهرمان شد

ایزابل ورت (Isabell Werth) و وندی ده فونتن (Wendy de Fontaine) با امتیاز ۷۹٫۸۸ درصد، سیزدهمین مدال طلای تیمی قهرمانی جهان درساژ برای آلمان را قطعی کردند؛ همچنین دهمین طلای جهانیِ دوران حرفه‌ای فوق‌العاده خود ایزابل را.

او دو دهه است که برای رقابت‌های قهرمانی به این شهر می‌آید و روشن بود که این دوره برایش از بسیاری دوره‌های دیگر معنای بیشتری دارد.

او گفت: «این موفقیت ارزش زیادی دارد، چون اصلاً معمول نیست که بعد از ۲۰ سال برگردی، دوباره در تیم باشی و باز هم مدال طلا بگیری.»

او گفت: «این موضوع واقعاً مایه افتخار من است؛ به‌ویژه وقتی به همه اتفاق‌هایی فکر می‌کنم که در این فاصله رخ داده، به تعداد اسب‌های متفاوتی که داشته‌ام و به همه چیزهایی که در قهرمانی‌های جهانِ بین این سال‌ها گذشته است. این چیزی کاملاً ویژه است و البته به‌خصوص در همین میدان مسابقه؛ به‌نظر من هیچ میدان مسابقه‌ای بزرگ‌تر، زیباتر و بهتر از آخن نیست.»

ایزابل که به‌عنوان آخرین سوارکار تیم آلمان وارد میدان شد، دقیقاً می‌دانست چه امتیازی لازم است.

بعد از آن‌که لوتی فرای و گلمردیل ۸۰٫۳۱ درصد برای بریتانیا ثبت کردند و امتیازهای فردریک واندرس و کاتارینا همر برای آلمان هم پیش‌تر به ثبت رسیده بود، هر امتیازی بالاتر از ۷۶٫۲۶ درصد برای قطعی شدن طلا کافی بود.

او از پایه‌ای که هم‌تیمی‌هایش ساخته بودند تمجید کرد.

او گفت: «ما تیمی فوق‌العاده و قدرتمند داشتیم. شروع‌مان خیلی، خیلی خوب بود و بعد هم فردی و کاتا امروز صبح؛ او عالی کار کرد، واقعاً سواری فوق‌العاده‌ای داشت و همین برای ما امنیت و حاشیه اطمینان ایجاد کرد.»

او گفت: «خیلی به این افتخار می‌کنم که عضو تیم بودم، آخر از همه وارد شدم و کار را با مدال طلا تمام کردم.»

روی کاغذ، این امتیاز کاملاً در محدوده توان ایزابل و وندی به نظر می‌رسید؛ اما آزمون آن‌ها بدون لحظات دلهره‌آور نبود.

در هر دو سری تعویض گام‌ها خطاهایی رخ داد و در مقطعی امتیاز زنده آن‌ها به زیر حد نصاب مورد نیاز آلمان افتاد.

این اجرای آن‌ها در پیاف و پاساژ بود که شرایط را برگرداند؛ امتیاز این بخش‌ها آن‌قدر خوب بود که فاصله را جبران کند و طلای آلمان را با اطمینان قطعی سازد.

با وجود اهمیتی که این طلا برای ایزابل در سطح شخصی دارد، امتیاز ۷۹٫۸۸ درصد او در میان سه نمره برتر انفرادی کل رقابت‌ها قرار نگرفت.

کاترین لادرپ-دوفور با ۸۲٫۳۸ درصد در صدر جدول ایستاد و جاستین وربومن روی زونیک پلاس با ۸۰٫۸۸۵ درصد و لوتی با گلمردیل با ۸۰٫۳۱۱ درصد نیز بالاتر از او قرار گرفتند؛ امتیاز ایزابل برای کسب رتبه چهارم روز کافی بود، بنابراین با فاصله‌ای مطمئن از هدف مدالی که آلمان نیاز داشت عبور کرد، اما با بهترین اجرای انفرادی آن‌ها فاصله داشت.

وقت درخشش همر

هر حاشیه امنی که ایزابل به‌عنوان آخرین سوارکار در اختیار داشت، تا حد زیادی مدیون کاتارینا بود.

اگر او به‌جای ثبت بهترین عملکرد شخصی‌اش، تنها در حد میانگین فصل خود یعنی ۷۶٫۶۲ درصد سواری کرده بود، فاصله برتری آلمان نسبت به بریتانیا از ۳٫۶۲ به فقط ۱٫۰۲ کاهش پیدا می‌کرد؛ هنوز برای پیروزی کافی بود، اما فقط با بخشی از حاشیه امنی که در عمل داشتند. مونیکا تئودورسکو، مربی تیم ملی، برای رسیدن به همین جمع‌بندی نیازی به حساب‌وکتاب نداشت.

او گفت: «فکر می‌کنم امروز باید نام خانوادگی او را در واقع H-A-M-M-E-R بنویسیم، چون آن سواری امروز واقعاً چکشی بود.»

او گفت: «کاتارینا به‌طور کلی آرام است؛ من می‌دانم که می‌تواند زیر فشار هم بهترین عملکردش را ارائه دهد و این را بارها ثابت کرده است.»

اما با این حال، اینکه در یک قهرمانی، برای تیم و زیر آن میزان فشار بتوانی آن‌گونه عملکرد داشته باشی، هنوز هم اتفاقی بسیار ویژه است.

هیچ‌کس دوست ندارد نفری باشد که کار را خراب می‌کند، و او هرگز چنین نکرد.

نقره برای تیمی که می‌توان به آن افتخار کرد

از دست رفتن طلا برای بریتانیایی‌های خوش‌روحیه بی‌تردید کمی تلخ بود، اما کارل هستر این فشار را در چارچوب ۳۶ سال حضورش در رقابت‌های قهرمانی توضیح داد.

او گفت: «۳۶ سال زمان بسیار زیادی است و حتی نمی‌توانم تصور کنم چند جایزه بزرگ را سوار شده‌ام.

اما هنوز هم ۳۶ سال بعد، حضور در یک تیم با خودش فشار، لذت و شب‌های بی‌خوابی می‌آورد؛ چیزهای زیادی با آن همراه است، مهم نیست چه مدت این کار را انجام داده باشی.

نمی‌توانم بگویم با بالا رفتن سن، کار آسان‌تر می‌شود؛ فکر می‌کنم احتمالاً بدتر هم می‌شود، چون وقتی شروع به بردن می‌کنی، می‌خواهی به بردن ادامه بدهی، و من ۲۰ سال را در پایین جدول گذراندم.

وقتی چیزی نمی‌بری، در واقع کار آسان است.

اما وقتی مردم از تو انتظار برد دارند، یا تیم‌ات شروع به بردن می‌کند، تو هم می‌خواهی این روند را ادامه بدهی.»

مدال نقره بریتانیا برای او با چیزی همراه بود که به نظر می‌رسید به اندازه خود مدال به آن افتخار می‌کند: ترکیب تیمی که این نتیجه را به دست آورد.

او گفت: «فقط یک فرد خوب بودن هیچ‌وقت کافی نیست؛ برای اینکه باعث افتخار کشورت شوی، به یک تیم نیاز داری، نه فقط یک نفر که تک‌افتاده بدرخشد.»

«ما از سال ۲۰۰۹ در حال کسب مدال هستیم و اینکه هر سال سوارکاران و اسب‌هایی پیدا شوند که به ما ملحق شوند و موفق باشند، خواسته بسیار بزرگی است.

فکر می‌کنم این موضوع کشور ما را واقعاً بسیار سربلند کرده، چون همچنین نشان می‌دهد هر کسی، با هر پیشینه‌ای، می‌تواند بخشی از تیم ما باشد.

او با اشاره به بکی مودی و جیگربام و فیونا بیگوود و دونا بلا افزود: «نکته جالب درباره تیم ما این است که دو دختر هم داریم که با اسب‌های خانگی‌پرورش‌یافته خودشان در تیم هستند؛ اسب‌هایی که خودشان آن‌ها را پرورش داده و به این سطح رسانده‌اند.

این داستانی فوق‌العاده برای آدم‌های معمولی است که شاید فکر کنند ‹من از خانواده اسب‌دار نمی‌آیم› یا ‹پول کافی ندارم›؛ به نظرم این‌ها همان داستان‌های الهام‌بخش هستند، بنابراین واقعاً تیم خیلی خوبی است که عضوش باشی.»

نتایج نهایی تیمی

1. آلمان – ۲۳۵٫۰۶۳
   فردریک واندرس (بلو توث اولد) ۷۵٫۹۶۳ · کاتارینا همر (دنوا پ‌س‌اچ) ۷۹٫۲۲۴ · ایزابل ورت (وندی دو فونتن) ۷۹٫۸۷۶ · رافائل نتس (گریت اسکیپ کملوت) ۷۳٫۳۳۸ (حذف)
   
2. بریتانیای کبیر – ۲۳۱٫۴۴۵
   بکی مودی (جیگربام) ۷۳٫۸۲۰ · کارل هستر (فیم) ۷۷٫۳۱۴ · شارلوت فرای (گلموردیل) ۸۰٫۳۱۱ · فیونا بیگوود (دونا بلا) ۶۹٫۳۴۸ (حذف)
   
3. دانمارک – ۲۲۹٫۴۲۶
   کارینا کاسوئه کروت (های‌لاینز دانسیرا) ۷۲٫۱۷۴ · دنیل باخمان آندرسن (فلش گوردون ۳۷) ۷۴.