درگذشت روبین ال اسد، قهرمان پیشین ملی درساژ، در ۲۴ سالگی
روبین ال اسد، اسبی که مسیر حرفه‌ای بین‌المللی لارا باتلر (Lara Butler) در درساژ را آغاز کرد و به عنوان ذخیره تیم بریتانیا راهی المپیک ریو شد، در ۲۴ سالگی از دنیا رفت.
این اسب اخته هانووری خانواده بشتولشایمر که در خانه با نام روفوس شناخته می‌شد، روز ۸ اکتبر در باشگاه سوارکاری اورزولا بشتولشایمر یوتانازی شد؛ جایی که از زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۲۱ در آن زندگی می‌کرد.
او که در نیمه دوم دهه ۲۰۱۰ یکی از مهره‌های ثابت درساژ بریتانیا بود، در سه قهرمانی پیاپی به عنوان ذخیره تیم حضور داشت: المپیک ۲۰۱۶، قهرمانی اروپا ۲۰۱۷ و بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۱۸.
او در سال ۲۰۱۸ عنوان قهرمانی ملی را هم به دست آورد.
لارا گفت: «او قطعاً همان اسبی بود که می‌شود از آن به عنوان اسب یک‌بار در عمر یاد کرد.
«او به حرفه من شتاب داد، اما واقعاً سخت است که با کلمات بگویم چقدر برایم معنا داشت.
.
.
ما با هم رشد کردیم.»
اسبی تیز و حساس که به نشستی آرام نیاز داشت
روبین ال اسد (Rubin Al Asad) که در آلمان توسط هانس-هرمان ویمر پرورش یافته بود، حاصل روبین رویال و واندربورش ۲ بود و پیش از آن‌که ویلفرید و اورزولا بشتولشایمر او را برای دخترشان لورا، که اکنون با نام تاملینسون شناخته می‌شود، بخرند، توسط هلن لانگهاننبرگ تا سطح اسمال تور آماده شد.
او در جوانی در اصطبل به زمین افتاده بود و از ناحیه پشت دچار آسیب‌دیدگی شده بود؛ مشکلی که به یک دوره طولانی بازتوانی نیاز داشت.
لارا در دوران نقاهت او به عنوان سوارکار دستیار وارد آن باشگاه سوارکاری شد.
او گفت: «واقعاً مطمئن نبودند که آیا او اصلاً می‌تواند از پس این موضوع بربیاید یا نه.
«فکر نمی‌کنم کسی تصور می‌کرد من بتوانم او را به سطح جایزه بزرگ برسانم؛ خدا خیرش بدهد.
«به من گفتند: ‹می‌توانی این یکی را سوار شوی، اما چون تازه از مصدومیت برگشته خیلی سرحال است؛ و با مهمیز هم سوارش نشو!› با خودم گفتم: ‹خدای من، این اسب قرار است چه جور اسبی باشد؟› او تیز و حساس بود، اما به شکلی بسیار مهربان.
«وقتی لورا روی او می‌نشست، پاهایش به هر طرف پرتاب می‌شد، چون نشستن لورا خیلی داغ و پرتحرک است، در حالی که نشستن من خیلی آرام‌تر است.
من از همان ابتدا با او جور شدم و فکر می‌کنم آن‌ها هم این را می‌دیدند.»
اولین آزمون آن‌ها با هم، یک پری سن-ژرژ در ادینگتون، هنوز هم به یک شوخی همیشگی تبدیل شده است.
لارا گفت: «سرش را آن‌قدر پایین برد که دیگر نمی‌توانستم ببینمش!
«اما موتور هنوز کار می‌کرد.
احساس می‌کردم هر لحظه ممکن است از جلو واژگون شویم.
ما همیشه به این می‌خندیم که واقعاً چقدر پیش رفتیم.»
ریو، یک عنوان ملی و المپیا
لارا حرکات جایزه بزرگ را روی مدرسه‌اسب آندرتی اچ آموخته بود؛ اسبی که در مارس ۲۰۲۵ در ۳۰ سالگی در کنار هم‌مرتعش میسترال هویریس تلف شد؛ اما روفوس نخستین اسبی بود که او خودش تا این سطح آموزش داد.
آن‌ها در فوریه ۲۰۱۵ در ولینگتون فلوریدا نخستین حضور بین‌المللی خود در جایزه بزرگ را تجربه کردند و دو هفته بعد همان‌جا در جایزه بزرگ اسپشیال به پیروزی رسیدند.
پس از آن، حضور در جام ملت‌ها در هاگن، روتردام، آخن، خسترن، هیکستد و کمپین دنبال شد.
انتخاب شدن به عنوان ذخیره اعزامی برای ریو، یکی از نقاط اوج دوران حرفه‌ای لارا بود.
او گفت: «ورزش سوارکاری اغلب از دهکده المپیک دور است، اما آن سال ما در خود دهکده اقامت داشتیم و همین باعث شد حضور در آن فضا فوق‌العاده باشد.
باید بابت آن از روفوس تشکر کنم، چون واقعاً او بود که مرا به آنجا رساند.»
این زوج پس از آن‌که در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۷ دو بار نایب‌قهرمان ذخیره شده بودند، سرانجام در ۲۰۱۸ مزد پافشاری‌شان را گرفتند و عنوان قهرمانی ملی را به دست آوردند.
اما لحظه محبوب لارا با روفوس، یک سال بعد در المپیا رقم خورد؛ جایی که آن‌ها در فری‌استایل جام جهانی رکورد شخصی ۸۱٫۴۵ درصد را ثبت کردند.
او گفت: «این یک میدان نمادین است؛ هیچ‌جا هرگز به پای آن نمی‌رسد.
در آخرین خط میانی‌ام یادم هست از گوش تا گوش لبخند می‌زدم. او واقعاً خودش را بالا کشید و مرا در آن آخرین خط میانی همراهی کرد.»
«هیچ‌وقت جوابش نه نبود»
روفوس با بالا رفتن سن آرام‌تر شد، اما هرگز برای سوارکاران دیگر واقعاً به اسبی آسان تبدیل نشد. لارا به یاد می‌آورد که وقتی سوارکاران دیگر روی او می‌نشستند، تعجب می‌کردند که او اصلاً چطور این اسب را مدیریت می‌کند.
او گفت: «اسب نسبتاً عصبی‌ای بود و از آدم‌های خودش آرامش زیادی می‌گرفت.
یادم هست در روتردام، وقتی هوا طوفانی بود، مجبور شدیم برویم و در اصطبل کنارش بنشینیم و بعد حالش خوب شد. اما در میدان‌های بزرگ‌تر، انگار حتی بهتر هم می‌شد، چون مجبور بود روی من تمرکز کند.
او اسبی بود که واقعاً تلاش می‌کرد. شاید همیشه همه‌چیز را درست انجام نمی‌داد، اما همیشه برای تو تلاشش را می‌کرد. هیچ‌وقت جوابش نه نبود و این در یک اسب ویژگی بسیار خاصی است، به‌ویژه در بالاترین سطح.»
لارا معتقد است زمانی که برای مراحل ابتدایی آموزش او صرف کردند، دلیل همین دوران حرفه‌ای طولانی بود.
او گفت: «او صبر زیادی به من یاد داد. باید به اسبت گوش بدهی و صبر کنی تا خودش به تو بگوید چه زمانی آماده است، نه این‌که با عجله او را وادار کنی جلو برود.
ما نسبت به بعضی‌ها دیرتر به جایزه بزرگ رسیدیم، اما او پنج سال در بالاترین سطح رقابت کرد و من توانستم در ۱۹ سالگی بازنشسته‌اش کنم.»
زندگی روبین ال اسد در دوران بازنشستگی
روفوس در دوران بازنشستگی، بی‌چون‌وچرا رئیس گله کوچکی از اسب‌های بازنشسته دیگر و اسب‌های جوان‌تر بود. وقتی بازنشسته شد، لارا به او قول داده بود که موز روزانه محبوبش همچنان ادامه داشته باشد.
لارا گفت: «او واقعاً پادشاه چراگاه بود. وقتی زمان رفتنش رسید، کاملاً مشخص بود که وقتش شده و خودش هم به ما نشان داد که کارش تمام شده است.»
لارا مطمئن است که او اگر امروز هم بود، همچنان توان رقابت داشت.
او گفت: «اسب‌های زیادی نیستند که بتوانی به گذشته‌شان نگاه کنی و بگویی شیوه حرکتشان هنوز هم امروز جواب می‌دهد. من واقعاً فکر می‌کنم او امروز هم در برابر همه اسب‌های فعلی کم نمی‌آورد.
من واقعاً از بشتولشایمرها سپاسگزارم که این فرصت را به من دادند تا سوار او شوم و در آن همکاری به من اعتماد کردند. او اسب یک عمر من بود.»