بهترین عکس مسابقهای اسب برای اشتراکگذاری کدام است؟ پاسخ از چیزی که فکر میکنید عمیقتر است
میگویند یک تصویر برابر با هزار واژه است؛ و همینطور هم هست — دستکم برای دوستداران اسب که این روزها تصاویر را بیش از هر چیز از «لنزِ متمرکز بر رفاه» میبینند.
پژوهشگرانی از Hartpury، دانشگاههایی در آمریکا و سوئد و همچنین آژانس رسانهای و بازاریابی Equerry Co با هم همکاری کردند تا بررسی کنند چه ویژگیهای بصریِ یک عکس میتواند مشروعیتِ اجتماعیِ ورزش اسب را تقویت یا تضعیف کند.
جمعبندی کلی این است که تصاویر مثبت از ورزش سوارکاری المپیک «از خلال لنزی متمرکز بر رفاه دیده شدند و راحتی اسب، عاملیت و شراکت او را بر زیباییشناسیِ عملکرد یا توان ورزشی مقدم دانستند».
در این مطالعه آمده است: «تصاویری که آرامش، همدلی و شراکت واقعی را منتقل میکنند، میتوانند به تداوم مشروعیت اجتماعی کمک کنند؛ در حالی که تصاویری که ناراحتی را نشان میدهند، خطر فرسایش اعتماد و تشدید نظارت اخلاقی را به همراه دارند.»
مجموعهای از 30 عکس که توسط عکاس دارای مجوز Equerry در Games گرفته شده بود، در قالب یک نظرسنجی قرار گرفت؛ این نظرسنجی در شبکههای اجتماعی و در سطح جهان منتشر شد و بیش از 500 پاسخ دریافت کرد. از شرکتکنندگان خواسته شد تصاویر را رتبهبندی کنند، عکسهای محبوب خود را انتخاب کنند و به پنج پرسش بازپاسخ بدهند.
این مطالعه نشان داد که شرکتکنندگان تصاویر را بهعنوان تماشاگرانی خنثی نمیدیدند، بلکه بهمثابه «ارزیابانِ رفاه، اخلاق و مشروعیت» با آنها برخورد میکردند. اینکه مردم با چه چیزهایی راحتتر بودند، میان رشتهها تفاوت داشت.
پژوهشگران همچنین دریافتند که هرچند شرکتکنندگان «آگاهی بالایی از محدودیتهای عکاسی ثابت» داشتند و میدانستند که تصاویر «فقط یک لحظه را نشان میدهند»، این آگاهی «از وزن اخلاقی» تصاویر کم نمیکرد؛ بلکه نگرانی درباره اینکه برخی الگوها چقدر تکرار میشوند را بیشتر میکرد.
در این مطالعه آمده است: «در حالی که انتظاراتِ ویژه هر رشته بر میزان تحمل برای تلاش، ریسک و توانایی ورزشی اثر میگذاشت، یک الگوی ثابت دیده شد: تصاویر بهعنوان اظهارنظرهای اخلاقی درباره اینکه با اسبها در ورزش المپیک چگونه رفتار، تمرین و ارزشگذاری میشود، خوانده میشدند.»
این مطالعه نشان داد که در dressage، داوریها بر بیومکانیک، مانند self-carriage و وضعیت poll، و نیز بر نگرانیها درباره tack محدودکننده متمرکز بود. در showjumping، ارزیابیها «توان ورزشی را با بررسی تجهیزات» در هم میآمیخت؛ از جمله noseband، bit و martingale، و نیز پاداش پس از دور. در eventing، ارزیابیها «پویایی و شجاعت را در برابر خستگی، ایمنی و ریسک اخلاقی» میسنجیدند.
Victoria Lewis، همنویسنده این تحقیق، به H&H گفت که این مطالعه از گفتوگوها درباره تقاضا برای خبرهای مثبت در ورزش اسب شکل گرفت و همین موضوع پژوهشگران را به این فکر انداخت که چگونه میتوان تعریف «خوب» را اندازهگیری کرد.
دکتر Lewis گفت یکی از جنبههایی که تیم پژوهش آن را بهویژه جالب یافت، نظرهایی بود که مردم مطرح کردند و اینکه پاسخدهندگان چگونه از تصاویر استفاده میکردند تا تقریباً تأیید کنند یا بگویند از نگاه خودشان جایگاه صنعت، یا رشته، در زمینه موضع اخلاقی و فلسفیشان درباره رفاه در آن رشته کجاست.
او گفت: «فکر میکنم این نشان میدهد که یک تصویر واقعاً تا چه اندازه قدرتمند است.»
او گفت: «این نشان میدهد که مردم تا چه اندازه درباره رفاه و سوارکاری بهطور کلی احساسات قوی دارند، و این موضوع هم جنبههای مثبت داشت و هم منفی.
«نظرات واقعاً شگفتانگیزی درباره شراکت، اعتماد و آن جنبهای که فکر میکنم میدانید برای ما مهم است و باید به رسمیت شناخته شود، دریافت شد.»
دکتر Lewis درباره اینکه سوارکاران از این پژوهش چه برداشتی میتوانند داشته باشند، گفت این موضوع «خیلی عمیقتر» از انتخاب این است که کدام عکس را منتشر کنند.
او گفت شرکتکنندگان نسبت به اصول آموزشی مبتنی بر شواهد آگاهی نشان دادند و میخواستند این رویکرد در عکسها هم بازتاب پیدا کند.
او گفت: «وقتی کار را شروع کردیم، فکر میکردیم این پژوهش برای کسانی که میخواهند عکسهای اسب خودشان را در شبکههای اجتماعی منتشر کنند مفید باشد یا برای رسانهها که کمی بیشتر نسبت به نوع عکسهایی که استفاده میکنند احتیاط کنند.
«اما در واقع، آنچه از تحلیل به دست آوردیم خیلی عمیقتر از این بود.»
او گفت: «موضوع واقعاً این بود که ما اسبهایمان را چطور تمرین میدهیم و چطور از آنها نگهداری میکنیم.
«نگاه جامعتر به رساندن آن اسب به المپیک فقط درباره تصویر نیست؛ درباره چیزی است که پشت تصویر قرار دارد.»
«آنچه را که مدتها باور داشتیم درست است، کمیسازی میکند»
H&H، سردبیر ارشد Sarah Jenkins، دیدگاه خود را درباره این یافتهها مطرح کرد.
او گفت: «در دهه گذشته، اعضای تیم تحریریه Horse & Hound هرچه بیشتر به این فکر کردهاند که اطمینان حاصل کنند هماهنگیای که در رویدادها میان اسبها و سوارکاران میبینیم، همان چیزی باشد که در صفحات مجله، وبسایت و شبکههای اجتماعی ما هم به تصویر کشیده میشود.»
او گفت: «عکس گرفتن از اسبها واقعاً مهارت میخواهد و ممکن است شما یک اجرای زیبا یا دوری عالی را تماشا کنید و این حس را داشته باشید که اسب و سوارکار با همکاری کامل کنار هم کار میکنند، اما با این حال باز هم عکسهایی بگیرید که این واقعیت را نشان نمیدهند.
«ما درباره عکسها بهعنوان یک ‘لحظه در زمان’ صحبت میکنیم، و این برای توجیه آموزش یا سواری ضعیف نیست، اما واقعیت این است که اگر از یک اسب در همان لحظهای که در تاخت یکی از پاهای جلو روی زمین است عکس بگیرید، برای بیننده ناهنجار و ناخوشایند به نظر میرسد.»
او افزود: «طبیعی است که ما بهعنوان انسان بخواهیم اسبها را ‘شاد’ ببینیم و ببینیم که در رشتههای ورزشیشان کار را آسان و بیزحمت جلوه میدهند.
«اما واقعیت این است که پیمودن cross-country و پرش 1m20 بیزحمت نیست و همانطور که ورزشکاران در عکسهای عروسی آرامتر به نظر میرسند، اسبها هم در مراتعشان آرامتر دیده میشوند.»
او اضافه کرد: «این پژوهش از این جهت جالب است که آنچه را مدتها باور داشتیم درست است، عددی و قابل اندازهگیری میکند؛ مردم عکسهای خوشایند را دوست دارند، مردم اسبها را دوست دارند و میخواهند اسبها زندگیهای لذتبخشی داشته باشند، و مردم بیش از پیش در خواندن نشانههای ناراحتی در اسبها دقیق شدهاند، که همه اینها مثبت است.
«خیلی دوست دارم پژوهش و درک بیشتری درباره اینکه اسبهای شاد و راضی چه شکلی هستند وجود داشته باشد (همانقدر که درباره نشانههای ناراحتی یا استرس در اسبها تحقیق شده است) و بررسی شود که وقتی مردم این حالت را در عکسها میبینند، آیا واقعاً همان برداشت را دارند یا نه.»
«برای مثال، ما روی جلدهای خود از عکس اسبهایی با گوشهای تیزشده استفاده میکنیم، چون بهنظر من از نظر بصری قطعاً دلپذیرتر است؛ شاید به این دلیل که بهطور سنتی همه ما یاد گرفته بودیم «گوشهای تیزشده = اسب خوشحال». اما بعضیها میگویند اسبی که گوشهایش به طرفین است و سرش پایینتر قرار دارد، در واقع خوشحالتر است. بنابراین هنوز هم بهنظرم در بعضی موارد، بین چیزی که میدانیم درست است و چیزی که ما آن را یک عکس زیبا میبینیم، فاصلهای اندک وجود دارد. یا شاید این چیزی است که من باید از آن عبور کنم. خوشحال میشوم نظر خوانندگان را برای صفحه نامههایمان بشنوم.»
● شما چه فکر میکنید؟ نظر خود را با hhletters@futurenet. com در میان بگذارید و نام، نزدیکترین شهر و county خود را هم بنویسید تا شاید نظرتان در شمارهای آینده از Horse & Hound منتشر شود