بریتانیا با برنز آخن سهمیه المپیک ۲۰۲۸ را گرفت
بریتانیا با کسب یک برنز ارزشمند تیمی در قهرمانی جهان پرش با اسب، در نخستین فرصت سهمیه المپیک لسآنجلس ۲۰۲۸ را هم قطعی کرد.
بن ماهر (Ben Maher) با پوینت بریک، هری چارلز (Harry Charles) با التی هولست فردا، آدریان وایتوی با چاکو ولو و اسکات براش (Scott Brash) با هلو منگو، امشب در مجموع فقط ۴ خطا به کارنامه تیم اضافه کردند تا شایستهوار روی سکو بایستند؛ پشت سر آلمان که با یک مانع و یک سوارکار ذخیره طلا گرفت و بلژیک که به مدال نقره رسید.
نریان شاخص بن و شارلوت روزتر و پاملا رایت، کار را با یک دور بدون خطا آغاز کرد؛ دوری که بن آن را «بینقص» توصیف کرد.
او گفت: «او زیر نورافکنها خیلی زیاد نپریده بود، اما میدانستم کیفیتش با این نور متفاوتِ امشب خودش را نشان میدهد و مسئله این بود که او را شجاع و آرام نگه دارم.»
او گفت: «وارد میدان شد و دقیقاً همان نقشه، دقیقاً همان سواریای را که برنامهریزی و تجسم کرده بودم، به من داد. وقتی چنین اتفاقی میافتد، واقعاً چیز زیادی برای گفتن نمیماند. این اتفاق خیلی زیاد رخ نمیدهد، اما او امشب برای من کاملاً بینقص بود. به او و تیمم خیلی افتخار میکنم. راهی بسیار طولانی طی میشود تا این اسبها از دوران جوانی به این سطح برسند.»
برنز بریتانیا در قهرمانی جهان؛ ماجرا چگونه رقم خورد
هری چارلز که دومین سوارکار تیم بود، با نمایشی از مهارت بالای خود در اسبداری و البته کلاس بالای فردا، یک دور بدون خطای حیاتی ثبت کرد؛ آن هم پس از کمتر از ۴ ماه همکاری با این اسب.
هری گفت این مسیر همانطور که از فینال یک قهرمانی انتظار میرود، بسیار دشوار بود و نورافکنها هم در افزایش فشار نقش داشتند.
او گفت: «جو مسابقه فوقالعاده است و از اینکه بالاخره یک دور بدون خطا گرفتم، خیلی خوشحالم.»
او گفت: «او تمام هفته حتی یک مانع هم نزد؛ این من بودم که خطا میکردم. برای همین بعد از عبور از خط پایان، احساس آسودگی زیادی داشتم؛ آن حس باز هم باورنکردنی بود. امروز صبح او را کمی سرحال نگه داشتم، چون دقیقاً نمیدانستم در سومین روز پریدن چه شرایطی خواهد داشت، اما او واقعاً آماده بیرون آمد؛ تمام مسیر را باید با هر دو دست محکم نگهش میداشتم. فقط آرام نشستم و به او گفتم ‹هُو›، و او از پس همهچیز برآمد. خیلی خوشحالم که توانستم یک سواری درست و حسابی به او بدهم و هنوز شانس تیم را حفظ کردهایم.»
«تمام سال فقط رویای این قهرمانی را در سر داشتم»
هری چارلز
هری گفت بعد از ناامیدی دیروز، «راستش باید خودم را جمعوجور میکردم».
او گفت: «روز واقعاً سختی بود. زمین انداختن مانع برایم اتفاق تازهای نیست، اما دیروز واقعاً تلخ بود.»
او گفت: «هیچوقت نمیدانی آیا دوباره هم اسبی به این خوبی نصیبت میشود یا نه، برای همین میخواهی به چنین جایی بیایی. این شاید تنها بار زندگی من باشد که قهرمانی در آخن برگزار میشود. امیدوارم اینطور نباشد، اما اینجا مکان بسیار ویژهای است و من تمام سال فقط رویای این قهرمانی را در سر داشتم.»
او گفت: «در ماه مه اصلاً برنامهای برای آمدن نداشتم، اسبی هم نداشتم، بعد فردا یکجورهایی از راه رسید. این ضربالمثل قدیمی هست که میگوید ‹فکر میکنم این امید است که آدم را از پا درمیآورد›.»
شاید در ارزیابی جایگاهمان در این شراکت کمی بلندپرواز بودم، اما فکر میکنم هر اتفاقی که امروز بیفتد، با سربلندی از این میدان بیرون میرویم.
و برای چند سال آینده اسبی واقعاً ویژه دارم و فقط میخواهم با بهترین شکل ممکن از او مراقبت کنم.
اما امشب بخت با آدریان وایتوی و دبورا کاکس و اسبشان چاکو بلو یار نبود؛ نخستین آکسر لیندت، که بیش از هر مانع دیگری در طول امشب فرو ریخت، به زمین افتاد.
آدریان ترکیب را بسیار زیبا سوار شد، اما آنها مانع اول دوبل را انداختند و مانع دوم هم فرو ریخت.
آدریان تمرکزش را حفظ کرد و کار را با ۳ خطای زمانی به پایان رساند، اما این امتیاز ۱۵ ناچار باید بهعنوان نتیجه حذفی تیم ثبت میشد.
به این ترتیب، بار فشار بار دیگر کاملاً روی دوشهای اسکات بود؛ اما باز هم مانع لیندت روی زمین افتاد.
شاید در آن مقطع پایانی مسابقه و پس از بارندگی شدید، کیفیت زمین دیگر مثل قبل نبود.
اما اسکات فوقالعاده سوار شد و بقیه مسیر را بدون خطا پرید؛ نتیجهای که دستکم دومین برنز پیاپی تیمی جهان را برای بریتانیا قطعی کرد.