بتان سیمونز: بعضی انتخابی‌های شو هراس‌آور شده‌اند
آخرین یادداشت استوارت هالینگز را با علاقه خواندم؛ به‌ویژه بخش‌هایی که به کلاس‌های انتخابی ورکینگ هانتر پونی پرداخته بود.
این مطلب دقیقاً یک روز پس از آن به صندوق ایمیلم رسید که خواهرم به‌عنوان نفر بیست‌وششم برای پرش در کلاس انتخابی ورکینگ هانتر کوهستانی و مورلندِ هورس آو د یر شو، در رده حداکثر ۱۴۳ سانتی‌متر، وارد میدان شده بود.
در مجموع بیش از ۴۰ شرکت‌کننده اعلام حضور کرده بودند.
هرچند این کلاس به‌طور خاص جمعیت زیادی داشت، اما ثبت‌نام دست‌کم ۳۰ شرکت‌کننده، و اعدادی مشابه در کلاس حداکثر ۱۳۳ سانتی‌متر، اتفاقی غیرمعمول نیست.
چطور باید بین آن‌ها تفاوت قائل شد؟
با ساختار فعلی امتیازدهی، تنها راه منطقی این است که مسیری طراحی شود که به تعبیر استوارت، «گلادیاتوری» باشد تا سره از ناسره جدا شود.
مشکل اینجاست که بعضی از پونی‌هایی که بهترین پرش را دارند، لزوماً از نظر تیپ و اندام همان ویژگی‌های بدنی مطلوب برنده کلاسی را ندارند که در اصل، یک کلاس نمایش است.
راه‌حل چیست؟
من شخصاً دوست دارم امتیاز سبک را به‌کلی حذف کنیم، چون به نظرم این بخش با ناهماهنگی بسیار زیادی اعمال می‌شود.
اما این یک کلاس نمایش است و در نتیجه، سبک هم اهمیت دارد.
در عوض، بیایید برای تیپ و اندام و نیز برای نمایش، امتیاز بیشتری در نظر بگیریم؛ بخشی که در حال حاضر در کلاس‌های پونی فقط ۱۰ امتیاز ناچیز دارد.
اگر برای نمایش از ۲۰ و برای تیپ و اندام از ۳۰ نمره بدهیم، این مراحل وزن و اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند؛ و اگر هیچ نتیجه دیگری هم نداشته باشد، دست‌کم کار را برای داور دوم جالب‌تر می‌کند.
به این ترتیب، هم می‌توانیم مسیر سختی را که برای کم کردن تعداد مدعیان لازم است حفظ کنیم و رضایت علاقه‌مندان به هیجان را نگه داریم، و هم به ریشه‌های نمایشی این کلاس وفادار بمانیم.
آیا به کلاس‌های بیشتری برای جونیورهای کوهستانی و مورلند نیاز داریم؟
با این تعداد بالای شرکت‌کنندگان، آیا وقت آن نرسیده که علاوه بر کلاس جونیور ۱۲۲ سانتی‌متری که اکنون داریم، یک یا حتی دو کلاس انتخابی دیگر برای جونیورهای کوهستانی و مورلندِ ورکینگ هانتر هم اضافه شود؟
تعداد کودکان و نوجوانانی که در این کلاس‌ها رقابت می‌کنند و محبوبیت کلاس‌های انتخابی جونیور کوهستانی و مورلند در بخش فلت، نشان می‌دهد که احتمالاً چنین تقاضایی وجود دارد.
در همین حال، این کلاس‌های فلت حالا بسیار شلوغ شده‌اند و تماشای آن‌ها گاهی، هم به‌معنای مجازی و هم به‌معنای واقعی، پرتنش است!
البته کسب سهمیه باید دشوار باشد، اما حتی زوج‌های در بالاترین سطح هم برای پیدا کردن جا، دور ماندن از دردسر و درخشیدن مقابل داوران به زحمت می‌افتند.
شاید وقت آن رسیده که این کلاس‌ها بیشتر تفکیک شوند؟
این کار نه‌تنها به کودکان بیشتری فرصت سوارکاری در هویز می‌دهد، بلکه احتمالاً دورهای جمعی را هم کمی آرام‌تر می‌کند.
شاید تقسیم شرکت‌کنندگان بر اساس قد — ۱۲۸ سانتی‌متر، ۱۳۸ سانتی‌متر و بالاتر از ۱۳۸ سانتی‌متر — بدون تکرار کلاس‌های نژادی، به کاهش مشکل فعلی کمک کند.
ما سفیران ورزش‌مان هستیم
در رویال ولش، همراه دختر خردسالم در تمام رژه‌های بزرگ نشستم.
او مسحور شده بود؛ نه آن‌قدر از اسب‌ها — چون آن‌ها را در خانه هم می‌بیند — بلکه بیشتر از گاوها و گوسفندها.
این باعث شد به این فکر کنم که شاید در جای دیگری از سکوها، یک ستاره آینده نمایش اسب‌ها در حال دل بستن به اسب‌ها باشد.
این موضوع برای من اهمیت این رویداد شهرستانی را تثبیت کرد؛ همچنین نقش ما را به‌عنوان سفیران ورزش سوارکاری و به‌طور کلی حامیان فضای روستایی و طبیعت پررنگ‌تر نشان داد.
همین هم دلیل حمایت من از برگزاری مسابقات انتخابی در شوهای شهرستانی، هر جا که امکانش وجود داشته باشد، است.
اگر قرار است مردم واقعاً الهام بگیرند، باید بهترینِ بهترین‌ها را در میدان ببینند.
در نهایت، مثل همیشه در این مقطع از سال، زمزمه‌هایی از نارضایتی درباره این نتیجه یا آن نتیجه به گوشم می‌رسد.
وقتی تدریس می‌کردم، از گفت‌وگو با کلاس درباره بازرس وارد می‌شود اثر جی‌بی پریستلی لذت می‌بردم؛ جایی که نمایشنامه‌نویس تفاوت میان قانون‌مداری و اخلاق‌مداری را بررسی می‌کند.
آنچه از نظر قانونی عادلانه است، الزاماً از نظر اخلاقی هم عادلانه نیست.
از شرکت‌کنندگان می‌خواهم هنگام ثبت‌نام در رویدادها، این موضوع را در نظر داشته باشند.
صرف این‌که می‌توانید زیر نظر یک داور خاص شرکت کنید، لزوماً به این معنا نیست که باید این کار را انجام دهید.
● شما چه تغییراتی را در برنامه کلاس‌های انتخابی اعمال می‌کردید؟
دیدگاه‌تان را برای ما بفرستید؛ همراه با نام، نزدیک‌ترین شهر و شهرستان محل سکونت‌تان، تا شانس انتشار نظرتان در یکی از شماره‌های آینده مجله هورس اند هاوند را داشته باشید.