بانوی «پری هویز» نزدیک به ۲۰۰ بسته خوش‌شانسی فرستاده است
در سال ۲۰۲۲، ما یک پونی را برای نمایش اسب سال (HOYS) واجد شرایط کردیم.
این سهمیه، بلیت بسیار ویژه‌ای بود؛ «برایان» حاصل پرورش خودمان بود و اگر بگوییم اسب سختی بود، واقعاً کم گفته‌ایم!
چند هفته بعد، بسته‌ای پستی از طرف «پری HOYS» برای برایان رسید و برایان به یکی از نزدیک به ۲۰۰ دارنده بلیتی تبدیل شد که تا آن زمان چنین بسته‌ای دریافت کرده بودند.
«پری HOYS»، موریان همیلتون، توضیح می‌دهد چرا هنوز هم از اضافه کردن اندکی جادو به روند آماده‌سازی بعضی از ترکیب‌ها برای HOYS لذت می‌برد.
.
.
موریان، که ساکن آیرشر است، این رسم را ۱۰ سال پیش آغاز کرد.
موریان گفت: «اولین بار که یکی از آن پیشانی‌بندهای کوچک شبیه نمونه‌های داخل این بسته‌ها را دیدم، همراه دوستی از شمال اسکاتلند بودم.
او شرکت خودش را برای تولید پیشانی‌بند داشت و آن‌ها را به‌عنوان تزیینات کوچک کریسمس می‌ساخت.»
او گفت: «بعد من اسب‌کش جدیدم را سفارش دادم و او یکی آبی و سفید برای کامیونم ساخت و همان‌جا بود که این ایده به ذهنم رسید.
از او پرسیدم: ‹فکر می‌کنی بتوانی این‌ها را برای HOYS برای من درست کنی؟›
و او این کار را کرد.
این مربوط به ۱۰ سال پیش می‌شود.»
در همان سال اول، موریان هشت پیشانی‌بند به همراه کارت‌های مربوطه سفارش داد و توزیع کرد.
او گفت: «آن زمان دوستانی بودند که می‌رفتند، یا افرادی با اسب‌های حاصل پرورش خودشان و از این دست، و ماجرا این‌طور شروع شد.
متأسفانه، بعد از یکی دو سال، آن دوست اولیه دیگر پیشانی‌بندها را نساخت و من با خودم گفتم: ‹نمی‌خواهم این کار متوقف شود›؛ بنابراین با والری لافوند در لافوند براوبندز صحبت کردم و یک نمونه را با پست برایش فرستادم تا ببیند.
از او پرسیدم آیا مایل است آن‌ها را بسازد یا نه.»
خوشبختانه والری موافقت کرد و حالا موریان هر ژوئن ۲۰ عدد برای آماده‌سازی سفارش می‌دهد.
موریان گفت: «والری آن‌ها را می‌سازد و هر سال طراحی را کمی تغییر می‌دهد؛ برای من هم یک غافلگیری کوچک است.
من آن‌ها را از او تحویل می‌گیرم یا او با پست می‌فرستد، و معمولاً دست‌کم چند ماه زودتر اینجا هستند.»
او افزود: «می‌دانم که او پیام‌های بی‌شماری از افراد دیگر هم دارد، اما خوش‌شانس هستم که والری هر سال این‌ها را فقط برای من می‌سازد و همین باعث می‌شود کمی خاص‌تر باشند.
این‌ها تک‌نسخه‌ای هستند.»
علاوه بر پیشانی‌بندها، هر دریافت‌کننده یک کارت و مقداری تزیینات طلایی براق هم می‌گیرد که داخل جعبه‌ای با نشان HOYS در قسمت بالایی آن قرار دارد، به‌همراه مقداری «نوار بنفش مخصوص».
موریان گفت: «من آن‌ها را کادوپیچ می‌کنم و همه ریزه‌کاری‌های چین‌دار کوچک را هم انجام می‌دهم.
تمام آن تزیینات ریز و هر چیز دیگر، در واقع بخشی از حال‌وهوای نمایشی کار است و کمک می‌کند این غافلگیری کوچک، دلنشین‌تر شود.
او گفت: «قبلاً کارت‌ها را با دست و با استفاده از قطعات اسکرابل درست می‌کردم، اما حالا آن کارت‌های کوچک در اندازه کارت اعتباری را سفارش می‌دهم که می‌شود در جیب گذاشت.
ساختن ۲۰ عدد در هر سال دیگر بیش از حد وقت‌گیر شده بود؛ واقعاً زمانش را نداشتم.
او گفت: «من از لوگوی هویس استفاده می‌کنم، اما برای این کار از سندی اندرسون اجازه دارم. او با شوخی گفت که لوگویش را ‹دزدیده‌ام›، اما همه‌اش در فضایی دوستانه بود. من هم بررسی کردم که هیچ‌کدام از قوانین کپی‌رایت را نقض نکنم!»
مورین توضیح می‌دهد که این فصل مسابقات است که مشخص می‌کند هر سال بسته‌ها به چه کسانی برسد.
او به من می‌گوید: «باید چیزی ویژه در میان باشد؛ مثلا اولین حضور در هویس یا اتفاقی واقعا قابل توجه. برای همین بود که یکی برای برایان شما فرستادم. وقتی دیدم بعد از تمام آن سختی‌ها موفق شد جواز بگیرد، دیگر حتما باید برایش یکی می‌فرستادم.»
این فصل هم تفاوتی نداشته است.
او می‌گوید: «مثلا در رویال هایلند، کلاس اسب‌های رنگی را تماشا می‌کردم؛ یک پونی کوچک و دوست‌داشتنی با یک دختر جوان را در روز تولدش به‌عنوان قهرمان صدا زدند، اما بعد به او گفتند اشتباهی رخ داده، او قهرمان نیست و دوباره او را به صف برگرداندند. با خودم گفتم ‹چه حیف شد› و آن‌ها را به فهرستم اضافه کردم.
«دوستانی دارم که سال‌ها تلاش کرده‌اند با دختر کوچولویشان جواز بگیرند، و امسال دو اسبشان موفق به کسب سهمیه شده‌اند، بنابراین حضورشان در فهرست قطعی بود. به‌نوعی خودش جور درمی‌آید.»
برای مورین، این‌که آن زوج سوارکار و اسب را بشناسد یا نه، اهمیتی ندارد.
او با شوخی می‌گوید: «اغلب کمی حال‌وهوای خانم مارپل پیدا می‌کند. باید بفهمم بسته را کجا بفرستم، برای همین سراغ مادرها یا دوستانی می‌روم که شاید بدانند باید آن را به کجا فرستاد.»
او گاهی ناچار است خود بسته را هم متناسب‌سازی کند.
او می‌گوید: «این بار می‌خواستم برای تیم هاروی هم کمی شانس بفرستم، اما نمی‌توانستم برای هر هشت زوج یک پیشانی‌بند بفرستم؛ بنابراین با کمی کارآگاهی با هیزل اسلیت، یکی از اعضای تیم، تماس گرفتم تا مطمئن شوم همه بچه‌ها ــ و بزرگ‌ترها ــ یک کارت اختصاصی دارند و یک پیشانی‌بند هم میانشان مشترک است.
«این بسته‌ها نوعی جذابیت همگانی دارند و همیشه برایم عجیب است که مردم می‌گویند سال‌ها آرزوی داشتن یکی از آن‌ها را داشته‌اند و با خودشان فکر می‌کرده‌اند چطور می‌شود وارد این فهرست شد!»
او همه این‌ها را در سپتامبر ارسال می‌کند.
او می‌گوید: «در ایام تولدم آن‌ها را می‌فرستم. معمولا همان موقع چند روزی مرخصی می‌گیرم، بنابراین می‌توانم مطمئن شوم همه‌شان به مقصد می‌رسند.
«اگر گم شوند خیلی ناامیدکننده است، اما خوشبختانه فقط چند بار این اتفاق افتاده. معمولا پیامی برای تشکر دریافت می‌کنم و گاهی هم ویدئوهایی از بچه‌ها می‌بینم که هنگام باز کردن بسته‌ها گرفته شده است. من همیشه حواسم هست که والری هم بداند این هدیه‌ها چقدر مورد قدردانی قرار گرفته‌اند.
«بعد هم در هویس، تمام هفته آنجا هستم و سعی می‌کنم ببینم هر کدام چه عملکردی دارند. دنبال کردن این مسیر لذت‌بخش است.»
امسال، مورین علاوه بر تماشا، به‌عنوان حامی مالی هم در هویس حضور خواهد داشت ــ همیلتون تارمک حامی بخش هانتر کوچک است ــ و همچنین به‌عنوان مالک؛ با پنج اسب که توسط کیرستین داگلاس آماده شده‌اند و در مجموع در شش کلاس جواز گرفته‌اند. پس تکلیف اسب‌های خودش چه می‌شود؟ آیا آن‌ها هم پیشانی‌بند می‌گیرند؟
او می‌گوید: «یکی از اسب‌های من را مهتر کیرستین می‌راند، بنابراین او یکی گرفته است. اما برای اسب‌های خودم کلاه‌گوش‌های مخصوص می‌دوزم. من رنگ صورتی یا طرح پلنگی را دوست دارم، اما امسال کیرستین اصرار کرده سرمه‌ای باشد.»
من هر روز آنجا نیستم که به آن‌ها کار بدهم و از این دست، بنابراین این شیوه من برای آماده‌کردن‌شان است؛ سنت من برای هویس.