ایزابل ورث و قهرمانی جهان در آخن
ایزابل ورت و قهرمانی جهان در آخن
ایزابل ورت از جادوی قهرمانی جهان ۲۰۰۶، تحول این رشته و انتظاراتش از ۲۰۲۶ میگوید
ایزابل ورت با وندی د فونتین قصد دارد در قهرمانی جهان ۲۰۲۶ فصل تازهای به تاریخ ورزش سوارکاری اضافه کند.
در آستانه قهرمانی جهان ۲۰۲۶، موفقترین سوارکار درساژ آلمان به خاطرات احساسیاش از بازیهای جهانی سوارکاری ۲۰۰۶ بازمیگردد. ایزابل ورت در این گفتوگو از یکی از تعیینکنندهترین لحظات دوران حرفهایاش، افزایش سطح رقابت در درساژ بینالمللی و انتظاراتش از بازگشت یک رقابت قهرمانی به آخن میگوید.
شما در سال ۲۰۰۶ هم در بازیهای جهانی سوارکاری آخن حضور داشتید. وقتی به آن رقابت قهرمانی فکر میکنید، نخستین خاطرهای که به ذهنتان میآید چیست؟
ایزابل ورت (Isabell Werth): چندین خاطره به ذهنم میآید، اما بیش از همه فضای آن رقابت را به یاد میآورم؛ فضایی که واقعاً استثنایی بود. تمام شهر و کل منطقه با آن رویداد زندگی میکردند و ورزشگاه تا آخرین صندلی پر شده بود. هرگز فراموش نمیکنم که در مسابقه اسپشیال چگونه وارد آن ورزشگاه شدیم؛ همهجا پر بود و حالوهوایی باورنکردنی جریان داشت. با اینکه پایین، در آن «محصورۀ» کوچکِ میدان مسابقه بودید، باز هم میشد هیجان و شور تماشاگران را بهمعنای واقعی لمس کرد. واقعاً چیزی خاص بود. تا امروز، این همان رویدادی است که عمیقتر از هر مسابقه دیگری مرا تحت تأثیر قرار داده است. نه پیش از آن و نه پس از آن، هرگز چیزی مشابه با این تعداد تماشاگر تجربه نکردهام. حتی در محوطه مسابقات نوعی پخش زنده عمومی هم برپا شده بود، چون همه مردم در ورزشگاه جا نمیشدند؛ تا آن زمان، چنین چیزی در ورزش سوارکاری سابقه نداشت. آن رویداد بیهمتا بود و فضای آن واقعاً نفسگیر. و البته همه ما امیدواریم این بار هم دستکم چیزی نزدیک به آن تکرار شود.
آخن ۲۰۰۶ از چه جهت بر شما بهعنوان یک سوارکار اثر گذاشت؟ آیا لحظهای هست که بهطور ویژه در ذهنتان حک شده باشد؟
ایزابل ورت: بله، یک لحظه کاملاً ویژه وجود داشت. آن زمان من بهعنوان مدعی اصلی نرفته بودم، بلکه بیشتر نقشی شبیه یک برگ برنده پنهان داشتم. ابتدا با واروم نیشت افارها نامزد شده بودم، اما او در اردوی تمرینی مصدوم شد. ساتشمو، اسبی هم که در نهایت به میدان رفت، مسیر آسانی را پشت سر نگذاشته بود. بعد ورود به میدان در آنجا ــ در نهایت با اسبی که برایم اسب محبوب و عزیزم بود، اسبی که در آن ورزشگاه خودش را ثابت کرد، بارها از پس ناکامیها برآمد و دوباره برای پیشرفت جنگید ــ واقعاً چیزی بسیار خاص بود. این احساسات در ورزشگاه کاملاً ملموس بود و تماشاگران هم آن را با تمام وجود حس میکردند.
من کاملا متمرکز بودم، اما همزمان حس میکردم چیزی در فضا جریان دارد که بسیار فراتر از صرفا ورزش است.
این لحظه را هرگز فراموش نخواهم کرد.
در سال ۲۰۲۶، دنیای ورزش سوارکاری با قهرمانی جهان FEI به آخن بازمیگردد. شما با چه انتظارات و چه احساساتی به این رویداد بزرگ نگاه میکنید؟
ایزابل ورث: قبل از هر چیز، با این انتظار روشن که بتوانیم یک عملکرد تیمی در بالاترین سطح ارائه کنیم.
از جهتی کمی شبیه آن زمان است: در سال ۲۰۰۶ هم ما با تیمی راهی آخن شدیم که لزوما بخت نخست طلای مسابقات به شمار نمیرفت.
امروز اصولا بهسختی میتوان چنین عنوانی را به کسی داد، چون تراکم سطح کیفی در جهان کاملا متفاوت شده است.
ما واقعا باید مراقب باشیم حتی یک امتیاز را هم از دست ندهیم؛ این استانداردی است که برای خودمان قائل هستیم.
اگر بگوییم: «به آخن میرویم و از سومی راضی هستیم»، این دیگر تواضع نیست، بلکه فروتنی نابهجاست.
در ردهبندی انفرادی هم اصولا هر اتفاقی ممکن است رخ بدهد.
گروهی از مدعیان وجود دارند؛ جاستین وربومن، کاترینه دوفور، لوتی فرای ــ و فکر میکنم ما هم جزو آنها هستیم ــ بهاضافه چند نفر دیگر.
در چنین شرایطی خیلی چیزها ممکن است پیش بیاید و در نهایت، فرم همان روز، استحکام روانی و نحوه کنار آمدن با این فضای خاص تعیینکننده خواهد بود.
آیا چیزی هست که بهطور ویژه برایش هیجان داشته باشید؛ کل رویداد برایتان جذابتر است یا بعضی رقابتهای مشخص؟
ایزابل ورث: واقعیت این است که من برای کل این رویداد هیجان دارم، چون آخن از ۲۰۰۶ تا ۲۰۲۶ بار دیگر پیشرفت بسیار بزرگی کرده است.
مجموعه بزرگتر شده و بسیاری از بخشها نوسازی و توسعه یافتهاند.
با اضافه شدن رقابتهای پارا، ابعاد تازهای هم به آن افزوده میشود؛ در مجموع تحرک و تغییر زیادی در جریان است.
این موضوع کل ماجرا را دشوارتر هم میکند؛ هم برای برگزارکنندگان آخنی و هم برای سازماندهنده، اما در عین حال برای ورزشکاران طبیعتا هیجانانگیزتر است.
اگر به سوارکاران جوانی فکر کنید که شاید در سال ۲۰۲۶ نخستین قهرمانی بزرگ زندگیشان را در آخن تجربه کنند: بر پایه تجربه سال ۲۰۰۶، چه توصیهای برای آنها دارید؟
ایزابل ورث: از آن لذت ببرید.
همه چیز را با تمام وجود جذب کنید.
برای خودتان روشن کنید که احتمالا چنین چیزی به این زودیها دوباره تکرار نخواهد شد؛ شاید تازه ۲۰ سال دیگر دوباره پیش بیاید.
مگر اینکه میزبانی بازیهای المپیک به کلن-راین-رور برسد و آن اوج بزرگ ورزش سوارکاری بار دیگر در آخن برگزار شود.
در سالهای گذشته، سطح برترینهای جهان در درساژ به هم بسیار نزدیک شده است. این روند تا چه اندازه به پویایی این رشته کمک کرده و شخصا تا چه حد به شما انگیزه میدهد؟
ایزابل ورث: برای من همیشه رقابت با بهترینها، جستوجوی رقابت مستقیم و سنجیدن خودم با سطح اول جهان ــ و یاد گرفتن از آن ــ انگیزهبخش بوده است.
من آگاهانه به چیزهایی دقت میکنم که میدانم خودم هنوز در آنها ضعف دارم و باید همچنان رویشان کار کنیم.
دقیقاً همین است که ورزش را همچنان جذاب و تا حدی پرهیجان نگه میدارد.
این چالش دائمی برای پیشرفت و همگام ماندن با سطح اول جهانی که هر روز فشردهتر میشود، انگیزه بزرگی برای من است.