تمرین‌های آن کورسینسکی برای سوارکاران پرش با اسب
آن کورسینسکی، سوارکار پنج دوره المپیک، به سوارکاران حاضر در اصطبل مارکت استریت خود در فرنچ‌تاون، نیوجرسیِ آمریکا گفت که به آن‌ها ایمان دارد. اما به گفته او، آن‌ها باید به خودشان هم باور داشته باشند. او گفت: «من در این کلینیک‌ها به شما فشار می‌آورم، چون باور دارم می‌توانید بیشتر از این انجام دهید. باور دارم اسب‌ها هم می‌توانند بیشتر از این باشند. ... من شما را از منطقه امن‌تان بیرون می‌آورم تا تجربه‌ای متفاوت به دست بیاورید.»
در طول این کلینیک سه‌روزه، کورسینسکی تمرین‌های متنوعی به سوارکاران داد تا بیشتر متوجه شوند خودشان و اسب‌هایشان چه می‌کنند. او همچنین روی جزئیات بسیار سخت‌گیر بود؛ از جمله اینکه اسب باید دقیقاً همان‌جایی توقف کند که او گفته است، چون در این صورت این مهارت‌ها به رفتارهای خودکار تبدیل می‌شود. او توضیح داد: «دیگر لازم نیست فکر کنم چشم‌هایم کجا هستند. لازم نیست فکر کنم پاشنه‌هایم کجا هستند. توقفِ صاف و مستقیم خودبه‌خود انجام می‌شود.»
کورسینسکی همچنین خواهان ارتباطی شفاف بود؛ چیزی که به گفته او از کار روی فلت‌ورک (flatwork) شروع می‌شود. او گفت: «هرچه اسب‌ها را روی فلت با کمک‌ها بهتر آموزش بدهید، بهتر می‌پرند.» او افزود وقتی سوار می‌شود، برای سنجیدن واکنش اسب‌ها به کمک‌هایش، پرسش‌های متفاوتی از آن‌ها می‌خواهد. در ادامه، چند مورد از پرسش‌هایی آمده که او به سوارکاران این کلینیک ــ که در سه گروه تقسیم شده بودند ــ کمک کرد با اسب‌هایشان روی آن‌ها کار کنند.
واکنش بگیرید
اگر سوارکاران از اسب‌هایشان می‌خواستند رو به جلو بروند یا به طرفین حرکت کنند و واکنشی نمی‌گرفتند، کورسینسکی به آن‌ها می‌گفت از ساق قوی‌تر یا مهمیز استفاده کنند یا دست را عقب ببرند و با شلاق، ضربه‌ای به اسب بزنند. او گفت: «اگر از او چیزی بخواهید و آماده پشتیبانی از خواسته‌تان نباشید، در واقع به او یاد می‌دهید که ‹اوه، خیلی خوب، لازم نیست انجامش بدهم›. آیا علامت‌های واضح می‌دهید؟ بعد از اینکه از اسبتان چیزی می‌خواهید، پیگیری می‌کنید تا مطمئن شوید واقعاً آن را انجام می‌دهد؟»
از چشم‌هایتان استفاده کنید
وقتی سوارکاران در گروه‌هایی شامل ۴ تا ۸ نفر کار می‌کردند، کورسینسکی می‌خواست با استفاده از نگاهشان، فاصله خود را در سراسر مانژ به‌طور یکنواخت حفظ کنند، بی‌آن‌که دور بزنند یا از کنار اسب‌های دیگر عبور کنند. هدف این بود که بدانند با چه سرعتی حرکت می‌کنند و بتوانند تنظیم سرعت را تمرین کنند. او گفت این مهارت هنگام چهارنعل رفتن و پریدن از موانع اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
حرکات جانبی را سوار شوید
در سراسر تمرینات فلت‌ورک، کورسینسکی حرکت رو به جلو و جمع‌کردن را با درخواست حرکت جانبی از اسب‌ها با کمک پای سوارکار در هم می‌آمیخت. او گفت در حرکت چرخش روی دست، بسیاری از اسب‌ها هنگام چرخیدن چند گام به عقب می‌رفتند، چون سوارکاران آن‌ها را به عقب می‌کشیدند. هر وقت این اتفاق می‌افتاد، به سوارکاران می‌گفت فوراً اسب را رو به جلو تا دیواره برانند. به گفته او، سوارکاران باید در تمام طول این حرکت به جلو فکر کنند. در لگ‌ییلد، نکته اصلی حفظ راستای بدن اسب بود، چون بعضی سوارکاران تمایل داشتند اسب را بیش از حد به داخل خم کنند. کورسینسکی گفت علاوه بر واداشتن اسب به حرکت جانبی، شولدر-این باعث می‌شود اسب وزن بیشتری روی پای عقب داخلی خود بگیرد. او افزود این حرکت همچنین یک تمرین عالی برای راست‌کردن اسب است، زیرا بسیاری از اسب‌ها در کار روی زمین دوست دارند کپل خود را به داخل منحرف کنند. پس از چند دقیقه کار روی حرکت جانبی، کورسینسکی از سوارکاران خواست اسب را رو به جلو و مستقیم برانند.
برای گرفتن عنان، دست را برگردانید
کورسینسکی گفت بسیاری از سوارکاران به عنان داخلی آویزان می‌شوند. برای اینکه سوارکاران متوجه این موضوع شوند، از آن‌ها خواست تمرین کنند عنان داخلی را با دستی برگردانده نگه دارند، شبیه گرفتن عنان در ارابه‌رانی، تا آن بازو کمی نرم‌تر شود. او گفت: «این فقط یک تمرین متفاوت برای ایجاد حس بهتر است.»
کورسینسکی از سوارکاران خواست روی زمین با دست برگردانده کار کنند؛ اسب را رو به جلو و مستقیم برانند، خم و ضدخم انجام دهند و سپس در لگ‌ییلد کار کنند تا از کشیدن عنان داخلی پرهیز شود. او همچنین از آن‌ها خواست با هر دو دستِ برگردانده روی عنان‌ها پرش کنند.
گره‌زدن عنان‌ها، دست روی کفل
کورسینسکی چند بار در طول کلینیک از سوارکاران خواست روی عنان‌های خود گره بزنند و گره یا کمی جلوی آن را بگیرند؛ و اگر لازم بود برای گرفتن بیشتر روی عنان چپ یا راست، جای دست‌هایشان را تنظیم کنند. گره‌ها طوری قرار داده می‌شد که دست‌های سوارکاران جلوی جدوگاه اسب باشد و عنان‌ها لقی زیادی نداشته باشند.
گره به سوارکاران کمک می‌کرد دهان اسب را به‌طور مداوم حس کنند و در مرکز و تعادل بمانند، که نتیجه آن کنترل بیشتر بود. این روش همچنین به کسانی کمک می‌کرد که چه در کار روی زمین و چه هنگام نزدیک‌شدن به مانع، دست‌های بیش از حد فعالی داشتند یا در پریدن از یک مانع و سپس توقف نرم و مستقیم دچار مشکل بودند.
در روز دوم و سوم کلینیک، کورسینسکی از سوارکاران خواست تمرین کنند گره را با دست بیرونی بگیرند و دست داخلی را روی کفل بگذارند؛ ابتدا در کار روی زمین و سپس هنگام پرش. این هم تمرین دیگری بود برای کمک به سوارکارانی که بیش از حد روی عنان داخلی سنگینی می‌کردند.
رکاب‌ها را رها کنید تا اسب آرام شود
کورشینسکی گفت: «همه بدون رکاب، از نشیمن و پشت‌شان بهتر استفاده می‌کنند.» اگر اسب‌ها در آرام شدن مشکل داشتند، او از سوارکاران می‌خواست رکاب‌ها را رها کنند؛ کاری که به نشستن عمیق‌تر آن‌ها در زین کمک می‌کرد. این وضعیت زمانی پیش می‌آمد که اسب‌های هیجان‌زده یا عصبی در گرفتن دست صحیح کانتر مشکل داشتند یا وقتی قرار بود از روی کاوالتی‌ها با قدم عبور کنند اما با تنش و شتاب از روی آن‌ها می‌گذشتند. او اغلب از سوارکاران می‌خواست یک مانع یا یک خط را بپرند و سپس در خطی مستقیم توقف کنند. اگر سوارکاران هنگام توقف به چپ و راست لق می‌زدند، از آن‌ها می‌خواست بعد از مانع رکاب‌ها را رها کنند تا اجرای حرکت نرم‌تر و متعادل‌تر شود.
تمرین با کاوالتی
پس از آن‌که سوارکاران در روز نخست روی کار فلت کار کردند، کورشینسکی از آن‌ها خواست الگوهای مختلفی را روی سه کاوالتی که در یک خط مستقیم چیده شده بودند، اجرا کنند؛ فاصله هر کدام ۵۸ فوت بود. هدف این تمرین کمک به ریتم اسب‌ها بود؛ کورشینسکی گفت: «شما دارید روی سرعت‌سنج‌تان کار می‌کنید.» سوارکاران روی کاوالتی‌ها روی بلندتر و کوتاه‌تر کردن گام و همچنین مستقیم بودن کار کردند. کورشینسکی پرسید: «می‌توانید رو به جلو بروید؟ می‌توانید برگردید؟ می‌توانید در یک خط مستقیم توقف کنید؟» تمرین‌ها به این شرح بود:
تمرین ۱: با یورتمه نشسته‌ـ‌بلندشونده از روی نخستین کاوالتی عبور کنید، از روی دومین کاوالتی با قدم بروید، از روی سومین کاوالتی با یورتمه نشسته‌ـ‌بلندشونده عبور کنید و در انتهای میدان در یک خط مستقیم توقف کنید. هدف این بود که اسب پس از نخستین کاوالتی زودتر به قدم برگردد تا سوارکار بتواند روی دومین کاوالتی با دست‌ها همراهی کند و فشار عنان را کم کند. کورشینسکی گفت: «اسب را دعوت کنید که روی دومین کاوالتی آرام شود.»
تمرین ۲: از روی نخستین کاوالتی با کانتر عبور کنید. با عمیق‌تر کردن نشیمن، انتقال به قدم را اجرا کنید و از روی دومین کاوالتی با قدم بگذرید. از روی سومین کاوالتی با کانتر عبور کنید و سپس در یک خط مستقیم توقف کنید.
تمرین ۳: هر سه کاوالتی را با کانتر بپیمایید؛ ابتدا با الگوی پنج گام تا پنج گام. در نزدیک شدن به نخستین کاوالتی، در وضعیت دوپوینت قرار بگیرید و از حدود هشت گام مانده به آن، با صدای بلند شروع به شمردن کنید تا به حفظ ریتم کمک شود. سپس گام‌ها را بین خطوط بشمارید و دقت کنید گام فرود را در شمارش نیاورید. پس از سومین کاوالتی، در زین بنشینید و توقف کنید.
تمرین ۴: خط کاوالتی را با کانتر بپیمایید، در نزدیک شدن گام اسب را بلندتر کنید و آن را با الگوی چهار گام تا چهار گام اجرا کنید. کورشینسکی پرسید: «می‌توانید رها کنید و چهار گام بگیرید؟» سپس از سوارکاران خواست یک‌بار با الگوی پنج تا چهار گام و بار دیگر با الگوی چهار تا پنج گام کانتر بروند.
نکته‌های پرش برای موفقیت
در روز دوم و سوم کلینیک، کورشینسکی از سوارکاران خواست پرش کار کنند؛ ابتدا با پرش‌های تکی و خطوط شروع کردند و سپس با کنار هم گذاشتن خطوط بیشتر، یک مسیر کامل ساختند. چند نکته کلی که او مطرح کرد، این‌ها بود:
- روی پرش‌های ساده و آسان، روی پایه‌های مهم کار کنید؛ مثلا ایستادن کاملا مستقیم، یا اگر اسبتان بعد از فرود به یک سمت منحرف می‌شود یا عنان را به یک طرف می‌کشد، ابتدا او را متوقف کنید و بعد به سمت مخالف بپیچانید.
- اگر بعد از پرش به یک نقطه مرجع در امتداد خط مستقیم نگاه کنید، اسبتان مستقیم‌تر می‌ایستد.
- در مسیر نزدیک شدن به مانع، حدود هفت یا هشت گام را با صدای بلند بشمارید و بین مانع‌ها هم تعداد گام‌ها را حساب کنید. هر دو کار به بهتر شدن ریتم کمک می‌کند و همین موضوع به پیدا کردن فاصله مناسب کمک می‌کند.
- اسبتان را بشناسید: هنگام پریدن خط‌ها، سوارکار باید از خودش بپرسد و بداند: «آیا اسب من گام بلند دارد یا گام کوتاه؟ با اسبی تنبل روبه‌رو هستم یا اسبی تند و پرانرژی؟» این جزئیات مشخص می‌کند برای عبور از مانع اول و ادامه مسیر در خط، به چه نوع سرعتی نیاز دارید.
تمرین‌های کورس در روز دوم
در روز دوم این کلینیک، کورسینسکی مجموعه‌ای از تمرین‌های پرش را روی یک کورس ساده شامل مانع‌های تکی، خط‌ها و مسیرهای کوتاه آموزش داد.
تمرین ۱—ایستادن در خط مستقیم: کورسینسکی به عنوان گرم کردن برای پرش، از سوارکاران خواست ابتدا با یورتمه و سپس با کانتر راست از روی مانع A عبور کنند، به سمت انتهای دور مانژ بروند و پس از آن در یک خط مستقیم متوقف شوند. او از یک کمک‌کار خواست در انتهای خط و نزدیک دیواره مانژ بایستد تا مستقیم بودن مسیر را بررسی کند و برای سوارکاران یک نقطه مرجع باشد. وقتی بعضی از سوارکاران هنگام توقف به چپ و راست متمایل می‌شدند، از آن‌ها خواست گرهی در عنان خود بزنند تا حس یکنواخت‌تری در دست داشته باشند.
برای گروه سوم، کورسینسکی از سوارکاران خواست دست راست خود را که سمت داخل بود روی کمر بگذارند و چه در یورتمه و چه بعد در کانتر، گره عنان را با دست چپ نگه دارند. هدف این بود که آن‌ها در مرکز تعادل خود بمانند و با حرکت اسب همراه شوند.
تمرین ۲—خط حرکت و سرعت: گروه ۱ مانع‌های B تا D را در یک خط خمیده با هشت گام تا مانع A و سپس دوباره تا مانع‌های B تا D طی کرد، این بار در خط مستقیم با هفت گام، و در گوشه مانژ ایستاد. برای رسیدن به هشت گام، سوارکاران باید مانع B را مستقیم می‌پریدند. برای اجرای هفت گام، باید عمیق وارد گوشه می‌شدند و مانع B را کمی از راست به چپ می‌پریدند. تمرکز این تمرین بر پیدا کردن سرعت درست و انتخاب خط حرکت مناسب برای رسیدن به تعداد گام مطلوب در خط بود. اگر سوارکاری نمی‌توانست یک گام را کم کند، کورسینسکی به او می‌گفت در ضلع بلند مانژ چهارنعل برود تا گام اسب بازتر شود.
تمرین ۳—رهاسازی خودکار: گروه ۱ با کانتر چپ به مانع H رفت، سپس به انتهای نزدیک مانژ رسید و بعد مانع‌های G تا F را در پنج گام تا مانع E و سپس مانع‌های B تا D را در هفت گام طی کرد. آن‌ها در پایان، در یک خط مستقیم توقف کردند.
گروه ۲ از مانع اچ به ترکیب موانع جی–اف در پنج گام پریدند، سپس به ترکیب موانع سی–ای در پنج گام رسیدند و بعد توقف کردند. کورسینسکی از این سوارکاران خواست برای تمرین یک رهاسازی خودکار اغراق‌شده، دست‌هایشان را روی عنان بچرخانند تا بازوها نرم‌تر بماند و هنگام نزدیک شدن به مانع، روی مانع و پس از پرش تا پیش از توقف، دست‌ها را با فاصله زیاد از هم و دور از گردن اسب نگه دارند؛ آن هم در حالی که همچنان حرکت دهان اسب را دنبال می‌کنند. این تمرین به اسب‌ها اعتمادبه‌نفس می‌دهد. کورسینسکی گفت: «هرچه دست‌هایتان را بازتر بگیرید، میان‌تنه‌تان بیشتر درگیر می‌شود» و در نتیجه از دهان اسب برای حفظ تعادل استفاده نمی‌کنید.
تمرین ۴—گره زدن عنان و گذاشتن دست‌ها روی کمر: گروه ۳ با لید راست به سمت موانع ای–جی در انتهای نزدیک مانژ حرکت کردند و این مسیر را در چهار گام طی کردند؛ در حالی که دست راستشان روی کمر و دست چپشان روی گره عنان بود. پس از فرود از مانع جی، به چپ پیچیدند و جای دست‌ها را عوض کردند تا دست چپ روی کمر و دست راست روی گره عنان باشد و سپس موانع اچ–اف را در شش گام مستقیم پریدند و بعد توقف کردند. هدف این بود که سوارکاران در مرکز تعادل خود بمانند و با دست‌ها و بدنشان کمتر دخالت کنند. کورسینسکی پرسید: «بخشی از این تمرین این است که آیا می‌توانید رها کنید؟ دنبال کنید. کمتر انجام دهید. دنبال کنید. رها کنید. توقف. ... آیا می‌توانید مستقیم تا گوشه سواری کنید؟ بدون اینکه به چپ و راست جابه‌جا شوید. موضوع این است که کمتر انجام دهید و در کار اسب دخالت نکنید. ... چقدر کم می‌توانید انجام دهید؟»
تمرین ۵—پیچیدن: سوارکاران در مسیر چپ حرکت کردند و از مانع اچ به سمت انتهای نزدیک مانژ پریدند، در حالی که داخل موانع ای و سی می‌ماندند. کورسینسکی به آن‌ها گفت هنگام عبور از مانع با چشم‌ها به سمت راست نگاه کنند و برای پیچیدن به راست از عنان بازکننده راست استفاده کنند. سپس دوباره داخل مانع ای ماندند تا به سمت مانع ای بپرند، رو به انتهای نزدیک مانژ، و با نگاه به چپ و استفاده از عنان بازکننده چپ به چپ بپیچند. آن‌ها این الگو را چندین بار تکرار کردند. کورسینسکی از سوارکاران خواست دست‌هایشان را روی عنان بچرخانند تا بازوهایشان قفل نشود. او گفت مهم‌ترین نکته روی مانع این است که با چشم‌ها نگاه کنید و برای پیچیدن از عنان بازکننده استفاده کنید.
تمرین‌های مسیر در روز سوم
کورسینسکی در روز سوم کلینیک، از سوارکاران خواست مسیری پیچیده‌تر را بپرند. در ادامه، برخی از این تمرین‌ها آمده است.
تمرین ۱—مثل یک برنده سوارکاری کنید: سوارکاران با لید چپ آغاز می‌کردند؛ از موانع B–A در ۴ گام به موانع F–E در ۳ گام، سپس به موانع D–C در ۵ گام و بعد به موانع H–I–J در توالی ۳ گام تا ۲ گام. کورسینسکی از سوارکاران می‌خواست روی همه جنبه‌های مختلف این خواسته‌ها تمرکز کنند؛ از شمردن در تقرب و بین خطوط، تا سوارکاری با تعداد گام مشخص و ایستادن، و در عین حال به نیاز اسب‌هایشان هم توجه داشته باشند. وقتی اسب یکی از سوارکاران برای شروع لید اشتباه، یعنی راست، را برداشت، کورسینسکی به او گفت رکاب‌هایش را رها کند تا بتواند مؤثرتر از نشیمن و پای راستش استفاده کند. کورسینسکی گفت: «می‌خواهم وقتی با قدم وارد میدان می‌شوید، طوری به نظر برسید که انگار میدان متعلق به شماست. مثل یک برنده رفتار کنید. مثل یک مبتدی رفتار نکنید. می‌خواهم بیایید داخل و کار را تمام کنید.»
تمرین ۲—شمارش تدریجی: کورسینسکی از سوارکاران خواست روی چرخش و شمارش کار کنند. آن‌ها یک گردش رول‌بک به راست به سمت مانع J رفتند، سپس به چپ پیچیدند و با یک گردش رول‌بک چپ دوباره به مانع J بازگشتند. آن‌ها این الگوی هشت‌مانند را بدون توقف ادامه دادند. در نخستین بارِ نزدیک شدن به موانع از هر جهت، سوارکاران وقتی یک گام تا مانع فاصله داشتند، «یک» را می‌شمردند. بار بعد، وقتی دو گام تا مانع فاصله داشتند، در هر دو جهت «یک، دو» را می‌شمردند. سوارکاران این شمارش تدریجی را ادامه دادند تا جایی که از ۸ گام مانده شروع به شمارش می‌کردند. هدف این تمرین، ایجاد ریتمی یکنواخت و استفاده سوارکاران از چشم‌هایشان بود. کورسینسکی به آن‌ها گفت این تمرین کمک می‌کند بفهمند چه زمانی باید کمی به داخل متمایل شوند تا شمارش درست به دست آید. او گفت: «فقط ریتم را بشمارید. بگذارید اسب فاصله‌ها را پیدا کند.»
تمرین ۳—با آهنگ مناسب به مانع اول بروید: در یکی از مسیرهای پایانی روز، سوارکاران با لید چپ شروع می‌کردند؛ به موانع A–B در ۴ گام، سپس به موانع C–G در ۶ گام مستقیم، بعد به موانع J–I–H در ۲ تا ۳ گام، سپس یک گردش چپ به مانع F و بعد یک گردش راست به موانع H–I–J در ۳ تا ۲ گام. کورسینسکی در این مسیر و سایر مسیرها به سوارکاران یادآوری می‌کرد که به مانع اول یک خط با همان آهنگی بروند که قرار است به مانع دوم بروند؛ به‌ویژه اگر ایستاده و منتظر نوبت دیگران بوده‌اند یا پیش از آن این خط را نپریده‌اند.
مطالب بیشتر از آن کورسینسکی:
برای نکات تمرینی، تمرین‌ها و راهبردهای بیشتر برای موفقیت با آن کورسینسکی، مجموعه ویدئوهای او را در اکوئسترین+ ببینید.
این مقاله نخستین‌بار در شماره زمستان ۲۰۲۱ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.