Warm-up etiquette in dressage to avoid collisions and tension

Chaharnal: Warm-up etiquette in dressage to avoid collisions and tension

رینگ‌های گرم‌کردن امروز در مسابقات درساژ، شلوغ، آشفته و گاهی کاملا خطرناک هستند.

من در همه سطوح، از نزدیک صحنه‌هایی را دیده‌ام که تا آستانه برخورد پیش می‌روند؛ سوارکارانی که وسط اجرای حرکت راه یکدیگر را قطع می‌کنند و تنشی که مثل آتش در علف خشک از یک اسب به اسب دیگر منتقل می‌شود.

در بدترین حالت، چنین بی‌نظمی‌ای می‌تواند به آسیب‌دیدگی‌های جدی منجر شود.

اما حتی خفیف‌ترین موارد هم موقعیت‌هایی ایجاد می‌کنند که اسب‌ها را برآشفته می‌کند، تمرکز سوارکاران را به هم می‌زند و در مجموع کیفیت عملکرد همه را پایین می‌آورد.

نادرست: در این‌جا، لوری و اسب ۱۱ ساله زوای‌بروکنرِ هورسز آنلیمیتدز به نام گریسفول رندیشن اچ‌یو، یا «گریس»، از مقابل ریف عبور می‌کنند و همین باعث می‌شود او تمرکز، فرم و ذهنیت رو‌به‌جلوی خود را از دست بدهد. از شانه‌های متمایل به عقب من می‌توان دید که برای نگه داشتن او در جلوی نشیمنم تقلا می‌کنم. در همین حال، حالت گوش‌های هر دو اسب نشان می‌دهد که حالا توجه آن‌ها خیلی بیشتر به یکدیگر جلب شده تا به سوارکاران‌شان. | ایمی کی. دراگو

ریشه این مشکل، کمبود فضا یا شلوغی بیش از حد نیست.

در اروپا، میدان‌های گرم‌کردن همیشه مملو از سوارکار است.

اگر سوارکاری آن‌جا، چه در تمرین خانگی و چه در مسابقه، خلاف آداب رینگ رفتار کند، مربی‌اش بلافاصله او را سرزنش می‌کند؛ و نه همیشه با ملایمت.

از همان آغاز مسیر حرفه‌ای در ورزش سوارکاری در اروپا، احترام به دیگر سوارکاران و به کل جامعه سوارکاری به‌طور جدی در ذهن افراد نهادینه می‌شود.

دوست دارم همین استاندارد در ایالات متحده آمریکا هم جا بیفتد.

وقتی برای یک تست گرم می‌کنیم، همه یک هدف مشترک داریم: این‌که اسب‌های‌مان را آرام کنیم و در عین حال بدن‌شان را برای اجرای حرکت‌هایی که باید انجام دهند، از نظر ژیمناستیکی آماده سازیم.

استرس مسابقه و هیجان فضای نمایشگاه و رقابت، از قبل بیشتر اسب‌ها و سوارکاران را در وضعیت عصبی قرار می‌دهد.

آخرین چیزی که هر کسی نیاز دارد، تنش بیشتر است!

اسب‌ها به‌خوبی با حالت‌های عاطفی یکدیگر هماهنگ می‌شوند.

پس برای به حداقل رساندن تنش در اسب‌های خودمان، باید به‌عنوان یک جامعه کنار هم عمل کنیم و با یکدیگر مؤدبانه و با ملاحظه رفتار کنیم تا هر اسب حاضر در میدان، احساس آرامش و امنیت داشته باشد.

من فکر نمی‌کنم آمریکایی‌ها بی‌احترام باشند یا ذاتا از اروپایی‌ها بی‌ادب‌تر.

ما فقط درباره آداب رینگ کمتر آموزش دیده‌ایم و گاهی از تأثیر رفتار خود بر دیگران آگاه نیستیم.

برای اصلاح این وضعیت، پیشنهاد می‌کنم همه ما به‌صورت جدی تلاش کنیم هم به وضعیت روحی اسب خودمان و هم به اسب‌ها و سوارکاران اطراف‌مان توجه بیشتری داشته باشیم و در عین حال چند قاعده ساده و پایه‌ای را رعایت کنیم:

۱. چشم‌ها را باز نگه دارید

مهم‌ترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که دیگر طوری سوارکاری نکنید انگار چشم‌بند دارید.

همه ما روی برنامه گرم‌کردن خودمان متمرکز هستیم، بنابراین خیلی راحت فراموش می‌کنیم که سرمان را بالا بگیریم و اطراف را ببینیم! از خودتان بپرسید: «آیا من با خودرو هم همین‌طور رانندگی می‌کنم؟» به سوارکاران اطراف توجه کنید و سعی کنید همان‌قدر مؤدبانه با آن‌ها رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار شود.

این هم کمک می‌کند که با تست‌هایی که دیگران در فضای گرم‌کردن شما برای آن آماده می‌شوند، آشنا باشید.

به این ترتیب می‌توانید حدس بزنید که ممکن است حرکت بعدی‌شان چه باشد.

برای مثال، اگر می‌دانید آزمونِ میدان کناری شامل یک سرپانتین سه‌حلقه‌ای است و می‌بینید سوارکار حلقه اول را آغاز کرده، باید تا حد زیادی بتوانید حدس بزنید دو حلقه بعدی او را به کجا می‌برد؛ بنابراین بر همان اساس مسیر خود را تنظیم کنید.

بیشتر برگزارکنندگان مسابقات تلاش می‌کنند در هر فضای گرم‌کردن، سوارکارانِ هم‌سطح را کنار هم قرار دهند؛ بنابراین ممکن است از قبل هم بدانید سوارکاران برای میدان‌های دیگر چه آزمون‌هایی را تمرین می‌کنند.

وقتی گرم‌کردن را آغاز می‌کنید، به سطح انرژی و حال‌وهوای اسب‌ها و سوارکاران اطراف‌تان دقت کنید و در نظر بگیرید که این عوامل ممکن است چه اثری بر اسب شما بگذارند.

اسب‌ها مثل بچه‌های مدرسه‌اند؛ هر کدام شخصیت متفاوتی دارند.

بعضی سلطه‌جو هستند؛ بعضی هم خجالتی و زودمرعوب می‌شوند.

خیلی مهم است که خلق‌وخوی اسب خودتان را خوب بشناسید تا بتوانید پیش‌بینی کنید دیگران چه اثری بر او می‌گذارند ـ و برعکس.

در میدان گرم‌کردن، به زبان بدنِ هر اسب توجه کنید و به‌دنبال نشانه‌های تنش باشید.

اگر اسب دیگری هنگام نزدیک شدن شما شروع کرد با شدت دمش را تکان دادن، به احتمال زیاد بیش از حد به او نزدیک شده‌اید.

ممکن است بخواهد به سمت شما لگد بزند؛ پس سریع از آنجا دور شوید!

به هر نریانی که در میدان است توجه ویژه داشته باشید.

بعضی نریان‌ها در کنار سایر اسب‌ها بسیار آرام هستند، اما بسیاری از آن‌ها به‌طور طبیعی از «قلمرو» خود ـ یعنی فضای اطراف‌شان ـ محافظت می‌کنند و به همین دلیل معمولاً محتاط‌تر از حد معمول‌اند.

این اسب‌ها ممکن است با نزدیک شدن بیش از حدِ دیگر اسب‌ها راحت‌تر حواسشان پرت شود و آشفتگی پیدا کنند.

هورمون‌هایشان ممکن است باعث شود به مادیان‌ها ـ و گاهی حتی به اسب‌های اخته ـ که در نزدیکی‌شان هستند شیهه آرام بزنند.

تا جایی که می‌توانید از همه نریان‌ها فاصله ایمن بگیرید ـ به‌ویژه اگر سوار بر یک مادیان هستید ـ تا هم بر عملکرد آن‌ها و هم بر اسب خودتان اثر نگذارید.

درست: وقتی هانا مایکلز، در سمت راست تصویر، که سوار بر «کوئینت‌اسنشال رویال» اولدنبورگ ۱۰ ساله متعلق به مارگارت ویلیامز است، متوجه می‌شود لوری با حرکت لگ‌ییلد «گریس» را به سمت او می‌آورد، صدا می‌زند: «سمت چپت هستم» تا به لوری خبر بدهد که آنجاست.

نادرست: اینجا لوری کاملاً روی اسب خودش متمرکز است و هیچ توجهی به اطراف ندارد.

۲. از چپ به چپ عبور کنید، به سوارکارانی که در خط حرکت متعهد شده‌اند راه بدهید

وقتی روبه‌رو به سوارکار دیگری نزدیک می‌شوید، همیشه طوری عبور کنید که شانه چپ شما روبه‌روی شانه چپ او باشد.

تصور کنید در جاده رانندگی می‌کنید و ترافیک روبه‌رو را در سمت چپ خود نگه می‌دارید.

البته این قاعده استثناهایی هم دارد.

وقتی سوارکار دیگری به‌وضوح در یک خط حرکت مشخص قرار گرفته، طوری از او عبور کنید که کمترین احتمالِ مزاحمت برای حرکتش ایجاد شود.

برای مثال، اگر می‌بینید کسی در حال اجرای تعویض پاهای تمپی روی قطر میدان است، درست جلوی او یک هلف‌پس را شروع نکنید.

وقتی برای سوارکاران دیگری که متعهد به یک خط حرکتی شده‌اند راه باز می‌کنید، در نظر داشته باشید که حضور شما ممکن است نه فقط از نظر فیزیکی، بلکه از نظر ذهنی و احساسی هم بر اسب آن‌ها اثر بگذارد.

فرض کنید اسبی در حال اجرای هالف‌پس است.

اگر از مسیر حرکتش عبور کنید، ممکن است تمرکزش را از دست بدهد.

یا تصور کنید اسبی روی خط میانی، موازی با ضلع کوتاه میدان، در حال اجرای پیاف است.

با اینکه این حرکت «درجا» انجام می‌شود، اسب همچنان باید حالت رو به جلو و تمایل به پیشروی را نشان دهد.

اگر از مقابل سر او عبور کنید، غریزه طبیعی‌اش ممکن است این باشد که خودش را عقب بکشد و حرکتش متوقف شود.

در نتیجه، سوارکارش ناچار می‌شود برای بازگرداندن شتاب و پیشروی، فشار ساق بیشتری وارد کند یا از مهمیز بیشتر استفاده کند.

پس در اصل، اسب به خاطر شما تنبیه می‌شود.

در چنین موقعیت‌هایی، اگر نمی‌توانید با فاصله‌ای زیاد ــ دست‌کم چند متر ــ از کنار سوارکارانی که از قبل وارد خط یا حرکت شده‌اند عبور کنید، مسیر خودتان را طوری تنظیم کنید که به جای عبور از جلوی آن‌ها، از پشت سرشان رد شوید.

به سوارکاران دیگر تا جای ممکن فرصت بدهید که تمرین‌شان را با موفقیت کامل کنند.

اگر سوارکار باتجربه‌تری هستید، بیشتر مراقب سوارکاران سطوح پایین‌تر باشید.

ممکن است آن‌ها کمتر به فضای مسابقه عادت داشته باشند و به همین دلیل در صحنه شلوغِ گرم کردن، زودتر دستپاچه شوند.

احتمالاً شما هم در هدایت اسب‌تان میان ترافیک میدان مهارت بیشتری دارید؛ بنابراین مسیرتان را تا حد امکان قابل پیش‌بینی طراحی کنید و سعی کنید تا جایی که می‌توانید با این تازه‌کارها کنار بیایید.

۱. وقتی لوری در حال کانتر از پیچ بیرون می‌آید، روبه‌جلو را نگاه می‌کند تا مسیر امنی طراحی کند؛ به‌طوری که هنگام عبور از کنار هم، شانه چپ به شانه چپ بگذریم و فاصله‌ای به اندازه عرض دو اسب بین‌مان باشد. او از قبل متوجه شده که من سوار یک نریان هستم، بنابراین می‌خواهد به‌ویژه دقت کند که مادیانش حواس او را پرت نکند. | ایمی کی. دراگو

۲. بعد از اینکه صاف می‌شود و وارد خط داخلی می‌شود، دقت می‌کند که گریس به سمت ما منحرف نشود. این به من اجازه می‌دهد که حرکت شولدر-این را در خط بیرونی بدون وقفه ادامه بدهم. توجه کنید که حالت چهره ریف اصلاً تغییر نکرده است. او هنوز هم کاملاً روی من متمرکز است. | ایمی کی. دراگو

۳. حرف بزنید

همیشه پیش‌بینی اینکه سوارکاران دیگر قرار است بعد چه کاری انجام دهند آسان نیست.

پس هرچه بیشتر با هم ارتباط برقرار کنیم، بهتر است.

هر وقت این احتمال وجود دارد که کسی مسیر شما را اشتباه برداشت کند ــ یا وقتی حس می‌کنید شاید به یک «سوارکار بی‌خبر از اطراف» نزدیک می‌شوید ــ بهترین کار این است که نیت خودتان را اعلام کنید.

وقتی از پشت به کسی نزدیک می‌شوید، صدا بزنید «سمت چپ شما» یا «سمت راست شما». پیش از آنکه وارد قطر میدان شوید، بگویید «قطر».

گاهی سوارکاران ناخودآگاه وارد خط حرکت یکدیگر می‌شوند.

اگر احساس کردید چنین چیزی در حال رخ دادن است، با گفتن «حواست به سمت چپت باشد» یا «سمت راستت» حضور خودتان را اعلام کنید!

«حتی اگر فکر می‌کنید سوارکار متوجه حضور شما هست، اگر باز هم نگرانید که بیش از حد به شما نزدیک می‌شود، از تذکر دادن نترسید.»

سوارکاران باتجربه یاد می‌گیرند برای هدایت ایمن و روان در رفت‌وآمدِ پیست، نوعی «چشم در پشت سر» برای خودشان بسازند.

تا وقتی به آن مرحله برسید، ممکن است مفید باشد که مربی‌تان یا فردی دیگر از کنار زمین، نقش چشم‌های شما را ایفا کند.

از او بخواهید بیرون مانژ بایستد و به شما بگوید سوارکاران اطراف‌تان چه می‌کنند.

برای مثال، او می‌تواند با صدای بلند به شما بگوید: «به نظر می‌رسد این سوارکار روی اسب خاکستری می‌خواهد روی قطر مسیر تغییر جهت بدهد، پس یک دایره بزن.»

و حالا که صحبت از تذکر دادن شد، اگر شرکت‌کننده دیگری رفتاری بسیار بی‌ملاحظه یا خطرناک دارد، از مطرح کردن آن با مسئول رینگ نترسید.

وظیفه مسئولان این است که مانژهای گرم‌کردن را زیر نظر داشته باشند و هر وقت لازم بود به سوارکاران یادآوری کنند که بیشتر مراقب دیگران باشند.

یادتان باشد شما برای حضور در این مسابقه هزینه زیادی کرده‌اید و زحمت فراوانی کشیده‌اید.

شما حق دارید در محیطی منصفانه و امن گرم کنید.

با اینکه هانا در خط بیرونی فضای کافی دارد تا از کنار من عبور کند، هنگام نزدیک شدن صدا می‌زند: «سمت راستت.»

این ادب رایج باعث می‌شود غافلگیر نشوم و ناخواسته وارد خط او نشوم.

وقتی از کنارم رد می‌شود، برمی‌گردم و از روی شانه‌ام نگاه می‌کنم تا هم حضورش را تأیید کرده باشم و هم مطمئن شوم هنوز فاصله‌ای به اندازه عرض دو اسب بین ما حفظ شده است.

۴. به دیگران فضای کافی بدهید

هر وقت می‌بینم سوارکاران در فاصله‌ای از کنار هم رد می‌شوند که در محدوده لگد قرار دارند، دلم فرو می‌ریزد.

بله، گاهی خوش‌شانس هستند و اسب‌ها واکنشی نشان نمی‌دهند.

اما هر زمان اسب‌ها را در چنین فضای تنگی کنار هم قرار می‌دهید، همیشه خطر آسیب‌دیدن کسی وجود دارد.

فقط کافی است به رمبرانت، شریک مدال طلای المپیک نیکول اوپهوف، فکر کنیم که در سال ۱۹۹۳ هنگام مراسم اهدای جوایز بر اثر لگد خوردن دچار شکستگی مفصل خرگوشی شد، تا بفهمیم این خطر چقدر واقعی است.

صرف‌نظر از اینکه چقدر به اسب خودتان و اسب‌های اطرافش اعتماد دارید، همیشه دست‌کم به اندازه طول یک اسب بین او و هر اسبی که جلوی او قرار دارد فاصله نگه دارید.

وقتی از دیگر سوارکاران سبقت می‌گیرید یا از روبه‌رو از کنارشان عبور می‌کنید، دست‌کم فاصله‌ای به اندازه عرض دو اسب را حفظ کنید.

اگر می‌توانید دست‌تان را دراز کنید و سوارکار دیگر را لمس کنید، یعنی بیش از حد به او نزدیک شده‌اید.

راست: برای تمرین قدم به خط داخلی می‌روم و خط بیرونی را در اختیار سوارکاران دیگر می‌گذارم.

با اینکه اینجا ریف را با اتصالی بلندتر سوار می‌شوم، همچنان با عنان اسنفِل، تماس یکنواختی با دهان او حفظ کرده‌ام.

اشتباه: باید سرمان رو به جلو بماند تا با دید محیطی، دو سوی اطراف را ببینیم.

به گلوگاه‌های احتمالی توجه ویژه داشته باشید؛ برای مثال هنگام ورود به میدان یا خروج از آن، یا زمانی که چند اسب در یک نقطه به هم نزدیک می‌شوند.

برای این‌که اسب‌تان در فضایی که ممکن است برای او یا اسب‌های اطرافش بیش از حد تنگ و ناراحت‌کننده باشد گیر نیفتد، توقف کنید، دایره بزنید یا به هر شکل دیگری خط حرکت‌تان را تغییر دهید.

هنگام قدم رفتن، به خط داخل‌تر یا «خط دوم» بروید؛ آن‌قدر از دیواره فاصله بگیرید که کسی بتواند به‌راحتی در امتداد دیواره حرکت شانه‌به‌داخل را اجرا کند و در عین حال با فاصله‌ای معادل عرض دو اسب از کنار شما عبور کند.

درباره این‌که حرکات قدم، مانند پیروئت، را کجا اجرا می‌کنید بسیار دقیق و مسئولانه عمل کنید.

مراقب سوارکارانی باشید که ممکن است ناخواسته مسیر حرکت شما را قطع کنند.

اگر فضای گرم‌کردن شما یک میدان استاندارد ۲۰ در ۶۰ متر است، همه قدم‌زدن‌های اولیه را با عنان بلند در بیرون از میدان انجام دهید تا مزاحم سوارکارانی نشوید که با گام‌های تندتر کار می‌کنند.

هنگام استراحت‌های قدم هم از میدان خارج شوید.

من حتی بیشتر تمرین قدم جمع‌شده‌ام را هم بیرون از میدان گرم‌کردن ۲۰ در ۶۰ متر انجام می‌دهم.

معمولاً فضای کافی وجود دارد و کیفیت زمین در لبه‌های بیرونی میدان با داخل آن یکسان است.

در واقع، بیرون از میدان هم کارهای زیادی می‌توان انجام داد.

برای تمرین همه حرکات، لزوماً به حصارهای میدان نیاز ندارید.

فقط سعی کنید هنگام سواری، حروف و بخش‌های مختلف میدان، مثل گوشه‌ها و خط میانی، را در ذهن‌تان مجسم کنید.

احتمالاً این کار از فشرده‌کردن خودتان در یک رینگ گرم‌کردن از قبل شلوغ، نتیجه بهتری خواهد داشت.

۵. نسبت به تأثیر حضور خود آگاه باشید

وقتی وارد میدان گرم‌کردن می‌شوید، به سوارکاران اطراف‌تان توجه کنید و در نظر بگیرید که حضور شما چه اثری ممکن است بر آن‌ها بگذارد.

بعضی سوارکاران حتی متوجه نمی‌شوند که عملاً میدان را در اختیار گرفته‌اند.

این‌جا جایی نیست که کل تست‌تان را از ابتدا تا انتها سوار شوید.

این کار را می‌توانید بارها در خانه انجام دهید.

برای رعایت انصاف در حق دیگر شرکت‌کنندگان، تست را به بخش‌های مختلف تقسیم کنید و هر بار فقط یکی از آن‌ها را تمرین کنید.

این‌جا جای آن نیست که اسب‌تان را به شکلی نمایشی و شدید تنبیه یا اصلاح کنید.

همیشه از شلاق با احتیاط و بدون جلب توجه استفاده کنید تا باعث برهم‌خوردن تمرکز یا واکنش اسب‌های دیگر نشود.

همچنین از ایجاد هر موقعیتی که دیگران را ناراحت کند یا آن‌ها را در معرض خطر قرار دهد، پرهیز کنید.

درک کنید که چه اثری بر اسب‌های اطراف‌تان می‌گذارید.

اگر اسب‌تان جفتک می‌اندازد، به هوا بلند می‌شود، بی‌اختیار به عقب می‌رود یا به هر شکل دیگری رفتاری غیرقابل‌قبول دارد، با خودتان صادق باشید: امروز جای شما در این مسابقه نیست.

اگر نمی‌توانید بدون برهم‌زدن کار دیگران او را اصلاح کنید، به خانه برگردید و مشکل را همان‌جا حل کنید.

راهکارهایی برای اسب‌های حساس

اگر اسب شما حساس و/یا دچار تنگناهراسی باشد، میدان‌های گرم‌کردن شلوغ می‌تواند رسیدن به آرامش و آمادگی‌ای را که می‌خواهید با آن وارد تست شوید، دشوار کند.

وظیفه شما این است که دنیا را برای او به جایی امن تبدیل کنید؛ بنابراین باید راهبردی داشته باشید تا او را از فشار غیرضروری در گرم‌کردن دور نگه دارید.

کار را از انتخاب مسابقه و کلاس آغاز کنید.

اگر می‌دانید یک مسابقه به فضای پرهیجانش معروف است، برای بردن اسب‌تان به آن‌جا دوباره فکر کنید.

برای مثال، اگر اسب جایزه بزرگ شما واقعاً تند و پرحرارت است، به‌جای ثبت‌نام در فری‌استایل شبانه که نورهای شدید و چادر جشن‌گونه مهمانان ویژه ممکن است او را از آستانه تحملش عبور دهد، اسپشیال روز بعد را انتخاب کنید.

نگذارید مسائلی مثل جایزه نقدی احتمالی، شما را از انجام کاری که برای اسب‌تان درست است بازدارد.

اسب‌های خجالتی زیادی را دیده‌ام که در موقعیت‌های میدان گرم‌کردن قرار گرفته‌اند؛ موقعیت‌هایی که نه آموزشی بوده‌اند و نه اعتمادبه‌نفس‌ساز.

از آن‌جا که یک تجربه بد می‌تواند اثری ماندگار بر مسیر حرفه‌ای یک اسب بگذارد، من در این‌که اسب‌های جوان را چه زمانی و کجا به مسابقه ببرم، فوق‌العاده محتاط هستم.

شریک اخیرم در جایزه بزرگ، گالانت، نمونه‌ای کاملاً روشن از این موضوع است.

او زمانی که کار با او را در جوانی شروع کردم، بسیار حساس بود.

می‌دانستم استعداد آن را دارد که به اسبی در بالاترین سطح تبدیل شود، اما نگران بودم که از پسِ سناریوهای پرفشار گرم‌کردن در CDI برنیاید؛ جایی که گاهی ۱۰ اسب در میدانی ۲۰ در ۶۰ متری فشرده می‌شوند.

وقتی او در ۶ سالگی سهمیه قهرمانی ملی درساژ اسب‌های جوان را گرفت، از شرکت در آن گذشتم، چون فکر می‌کردم سطح اعتمادبه‌نفسش هنوز برای کنار آمدن با فضای آشفته گرم‌کردن آن‌جا کافی نیست.

سال‌ها بعد، آن تصمیم نتیجه داد؛ زمانی که اعتمادبه‌نفس به‌خوبی شکل‌گرفته او باعث شد میدان‌های گرم‌کردن CDI را بی‌نقص پشت سر بگذارد.

وظیفه شما به‌عنوان حامی اسب‌تان، وقتی به محوطه مسابقه می‌رسید هم ادامه دارد.

از همان لحظه‌ای که سوار می‌شوید، تماس سبکی با دهان او حفظ کنید و تصور کنید مثل ماهی‌ای است که به انتهای یک نخ وصل شده است.

هرگز در محوطه مسابقه با عنان کاملاً رها حرکت نکنید!

اگر چیزی توجه او را جلب کرد — مثلاً باد پرچم‌ها یا لبه یک چادر را تکان داد — باید آماده باشید که موقعیت را کنترل کنید.

دقت کنید بیشتر از همه به چه چیزهایی حساس شده و این اطلاعات را برای تنظیم برنامه گرم‌کردن‌تان به کار بگیرید.

اگر اسب حساس شما جوان و بی‌تجربه است، هیچ اشکالی ندارد که از دوستی بخواهید یک طناب هدایت به دهنه او وصل کند و شما را تا میدان گرم‌کردن ببرد.

این کار را بارها با نریان‌های جوان، تند و زودتحریک‌پذیر انجام داده‌ام.

من اسمش را «کلاس با خط هدایت» می‌گذارم.

وقتی این همه اتفاق هم‌زمان در جریان است، این روش اغلب برای همه امن‌ترین انتخاب است.

از دوست‌تان بخواهید در حالی که شما آرام روی زین نشسته‌اید، گردن اسب را نوازش می‌کنید و با صدایتان او را آرام می‌کنید، شما را در محوطه هدایت کند.

تا وقتی آرام نشده، بیرون میدان گرم‌کردن بمانید — منصفانه نیست این عامل اضافه را هم به سردرگمی موجود برای دیگر سوارکاران تحمیل کنید — سپس از او بخواهید طناب را باز کند و کنار برود.

اسب‌های حساس به‌راحتی با اسب‌های دیگر تحریک می‌شوند؛ به‌ویژه اسب‌های بزرگ و مرعوب‌کننده.

به تجربه دیده‌ام که اسب‌های فریزین معمولا در همین دسته قرار می‌گیرند.

آن‌ها معمولا درشت‌اندام هستند و حرکت بلند زانوها، گام‌های کوبنده و موهای بلند و پرپشت پایین پاهایشان، تصویری چشمگیر ایجاد می‌کند.

اگر سوار اسبی ترسو باشید، او به اسب‌هایی با ظاهر مسلط‌تر مثل این‌ها همان‌طور واکنش نشان می‌دهد که یک کودک حساس هنگام عبور از کنار یک قلدر در راهروی مدرسه رفتار می‌کند: خشکَش می‌زند.

سعی کنید از زاویه دید او به ماجرا نگاه کنید و تا جای ممکن در سوی دیگر میدان، دور از آن اسب بمانید.

امروز قرار نیست روزی باشد که او را وادار کنید در نبردی از جنس زورآزمایی با یک اسب سیاه و عظیم‌الجثه روبه‌رو شود.

به همین ترتیب، اگر متوجه اسب دیگری شدید که نگران یا ترسیده به نظر می‌رسد، از او فاصله بگیرید.

آن اسب ترسو ممکن است اسب شما را هم مضطرب کند.

هنگام تمرین حرکت‌های مختلف، این عوامل را در نظر داشته باشید.

فرض کنید سوار اسب جوانی هستید که باید در تست خود یک تعویض پای پروازی تکی انجام دهد.

از تمرین آن در زمانی که اسب رو‌به‌روی اسب دیگری قرار دارد و آن اسب به سمتش می‌آید، خودداری کنید.

در چنین شرایطی، او دیگر به کمک‌های شما توجهی نخواهد کرد، چون ناچار است حواسش را به آن اسبِ در حال نزدیک شدن بدهد.

همچنین مراقب فضاهای تنگ، عبورهای خیلی نزدیک و هر موقعیتی باشید که ممکن است اسب‌تان بین اسب‌های دیگر گیر بیفتد و دچار هراس کوتاه‌مدت شود.

اگر اجتناب‌ناپذیر بود — مثلا دو اسب از روبه‌رو به سمت شما می‌آیند و چاره‌ای جز عبور از میان آن‌ها ندارید — همان‌جا توقف کنید و محکم و آرام در جای خود بمانید و برای اطمینان‌دادن به او نوازشش کنید.

آرامش خود را حفظ کنید و روی هر دو عنان، تماسی یکنواخت نگه دارید تا اگر خواست از اسب‌ها بچرخد و فرار کند، آماده باشید.

حس خواهید کرد که هنگام عبور آن‌ها، بدنش سفت می‌شود و نفسش را حبس می‌کند.

بعد از عبورشان صبر کنید تا یک نفس عمیق بکشد، سپس دوباره به حرکت ادامه دهید.

۱.

هنگام اجرای پاساژ، متوجه می‌شوم که دو سوارکار از روبه‌رو به ما نزدیک می‌شوند و آماده‌اند از فاصله‌ای نسبتا کم، از دو طرف ما عبور کنند.

۲.

هرچند ریف به اندازه بعضی از اسب‌هایی که پیش‌تر سوارشان شده‌ام حساس نیست — اسب‌هایی که در چنین موقعیتی ۱۸۰ درجه می‌چرخیدند — اما با متوقف کردنش فشار را کمتر می‌کنم.

۳.

وقتی آن‌ها از کنارمان می‌گذرند، دست‌هایم را پایین می‌آورم، حس یکنواخت هر دو عنان را حفظ می‌کنم و هر دو ساق را کنار بدن او نگه می‌دارم؛ هم‌زمان با یک انگشت جدوگاهش را می‌خارم و آرام با او حرف می‌زنم.

۴.

بعد از عبور آن‌ها، به‌جای این‌که از او بخواهم فورا به همان کاری که پیش از آن انجام می‌دادیم برگردد، گردنش را نوازش می‌کنم و به او فرصت می‌دهم یک نفس عمیق بکشد و دوباره خودش را جمع‌وجور کند؛ بعد هم پیش از شروعی تازه، اطرافم را بررسی می‌کنم.

وقت‌دادن به اسب برای بازیابی پس از چنین موقعیت‌های بالقوه پراسترسی، سریع‌ترین راه برای برگرداندن برنامه گرم‌کردن او به مسیر درست است.

در میدان‌های گرم‌کردن بسیار شلوغ، گاهی پیدا کردن فرصت و فضای کافی برای گنجاندن همه حرکت‌هایی که قصد تمرین‌شان را داشتید، دشوار است.

زمانی را که بیرون از رینگ مسابقه و پیش از به صدا درآمدن زنگ داور در اختیار دارید، در نظر داشته باشید.

اگر اسب‌تان حساس باشد و/یا در فضاهای بسته احساس ناراحتی کند، از این زمان با آسودگی استقبال خواهد کرد: «آه، فضای خودم!»

سعی نکنید درست مقابل داوران خشک و بی‌حرکت شوید؛ آن‌ها تا زمانی که وارد میدان نشده‌اید، شما را داوری نمی‌کنند.

در عوض، از این فرصت استفاده کنید تا کمی تمرین لحظه آخری انجام دهید: انتقال از کانتر به توقف، کشیده‌کردن یورتمه، پیروئت در قدم، پاساژ-پیات؛ هرچه فکر می‌کنید شما را برای ورود به میدان آماده‌تر می‌کند، حتی اگر به این معنی باشد که مثلا شمارش دقیق برای زیگ‌زاگ یا تعویض پاهای تمپی را تمرین نکنید.

صرف‌نظر از شخصیت و میزان اعتمادبه‌نفس اسب‌هایمان، اگر آداب بهترِ کار در میدان را رعایت کنیم ـ چه در خانه و چه در مسابقات ـ همه ما به‌عنوان یک جامعه از آن سود خواهیم برد.

درست: پیش از آن‌که اجرای تعویض پاهای تمپی را روی قطر میدان آغاز کنم، بررسی می‌کنم که همه سوارکاران دیگر از مسیرم کنار باشند.

وقتی چیزی جلوی او نیست که نگرانش باشد، ریف هنگام اجرای تعویض پاها متمرکز، آرام و روی دهنه می‌ماند.

نادرست: اینجا، با وجود این‌که من آشکارا وارد قطر میدان شده‌ام، لوری جلوی مسیرم می‌پیچد.

این کار آهنگ رو به جلوی اسبم را قطع می‌کند و باعث می‌شود تمرکزش را از دست بدهد، سرش را بالا بیاورد و فرم بدنش را معکوس کند.

حالت کلافه چهره‌اش همه‌چیز را می‌گوید!

درباره لیزا ویلکاکس

المپین متولد کلرادو، لیزا ویلکاکس، بخش بزرگی از دوره آغازین فعالیتش در درساژ را در اروپا و زیر نظر شماری از استادان این رشته، از جمله هربرت ره‌باین و ارنست هویوس، سپری کرد.

او در دوران اقامت در آلمان، آزمون مربی حرفه‌ای اسب، یا برایتر، و آزمون مربی سوارکاری، یا رایت‌لرر، را با موفقیت پشت سر گذاشت.

او همچنین به مدت هفت سال مربی ارشد گشتوت فوروِرک، یکی از شناخته‌شده‌ترین مراکز پرورش اسب اولدنبورگ در آلمان، بود و نریان‌های مشهوری چون روهدیامانت، رویال دایموند و رلِوِنت را سوار شد.

او و رلِوِنت در قهرمانی آزاد اروپا ۲۰۰۳ به مدال نقره انفرادی رسیدند و برای آمریکا نیز در بازی‌های جهانی سوارکاری ۲۰۰۲ مدال نقره تیمی و در المپیک ۲۰۰۴ مدال برنز تیمی کسب کردند.

لیزا در سال ۲۰۰۶ به آمریکا بازگشت و کسب‌وکار آموزشی و تمرینی خود را در فلوریدا راه‌اندازی کرد.

او در سال ۲۰۱۷ با «گالانت» متعلق به ژاکلین شیر، در جشنواره جهانی درساژ ادکوان در بخش فری‌استایل جام جهانی و جایزه بزرگ به قهرمانی رسید و در جام ملت‌های ولینگتون نیز دومین امتیاز برتر جایزه بزرگ را ثبت کرد.

او همچنین در سال ۲۰۱۶ با نریان «گالانت رفلیکشن اچ‌یو» متعلق به هورسز آنلیمیتد، کلاس اسب‌های در حال پیشرفت ملی USEF در دربی پالم بیچ را برد.

منبع: Practical Horseman – Training

Riding Lessons

View on the main site