15 exercises to correct the errors of the hands, feet, and seat of the rider
فرقی نمی‌کند در چه شاخه‌ای سوارکاری می‌کنید؛ هرچه از کمک‌های پا، نشیمن و دست درست‌تر برای ارتباط با اسب‌تان استفاده کنید، عملکرد او بهتر خواهد شد. بسیاری از سوارکاران حتی متوجه نیستند که به‌طور ناخودآگاه علامت‌ها و پیام‌هایی گیج‌کننده و متناقض به اسب‌هایشان می‌فرستند. در این مطلب، برخی از رایج‌ترین مشکلاتی را که در میدان‌های شکار، پرش با اسب و اکوی‌تیشن در سوارکاران می‌بینم شرح می‌دهم و چند تمرین برای برطرف‌کردن آن‌ها پیشنهاد می‌کنم. هرچند این تمرین‌ها را در سه گروهِ دست، پا و نشیمن تقسیم کرده‌ام، باید به یاد داشته باشید که کمک‌های شما همیشه به هم مرتبط‌اند. هرکدام از آن‌ها زمانی بهترین کارایی را دارد که هماهنگ با بقیه به‌کار گرفته شود.
هنگام انجام این تمرین‌ها، از فردی روی زمین بخواهید به شما کمک کند تا نقاط ضعف‌تان را تشخیص دهد و بازخورد بدهد. یا این تمرین‌ها را با یک سوارکار دیگر انجام دهید و به‌نوبت همدیگر را زیر نظر بگیرید و دستورالعمل‌ها را بلند اعلام کنید. بعضی از این تمرین‌ها به اسبی نیاز دارند که فوق‌العاده آرام، باثبات و صبور باشد. اگر مطمئن نیستید اسب‌تان چنین ویژگی‌ای دارد، ابتدا آن‌ها را در فضایی کوچک‌تر و محصور، مانند راندپن، یا روی لانژ و با کمک یک فرد باتجربه در کار با اسب امتحان کنید.
به یاد داشته باشید که اسب‌ها موجوداتی عادت‌پذیرند. هر زمان شیوه استفاده شما از یک کمک را تغییر می‌دهید، اسب برای آن‌که یاد بگیرد به‌درستی به آن پاسخ بدهد به تکرارهای فراوان نیاز دارد. انتظار نتیجه فوری نداشته باشید. فقط به تکرار کمک‌های درست ادامه دهید تا او به‌تدریج آن‌ها را با واکنش مناسب مرتبط کند.
به همین ترتیب، بدن خود شما هم برای شکل‌دادن به حافظه عضلانی و قدرت لازم جهت اجرای درست این مهارت‌های تازه، به تکرار زیاد نیاز دارد. بنابراین تمرین‌هایی را که می‌خواهید در آن‌ها پیشرفت کنید در سواری‌های روزانه‌تان بگنجانید. هر تمرین را برای مدت‌زمانی مشخص یا در تعداد معینی نوبت انجام دهید.
پیش از شروع، یک توصیه کلی دیگر هم هست: در جلسات تمرینی‌تان قدم و کانتر را بیشتر کنید. بیشتر سوارکاران عمده زمان خود را در یورتمه می‌گذرانند. همان‌طور که پایین‌تر توضیح می‌دهم، ممکن است با تمرکز بر بعضی مهارت‌ها در قدم و کانتر، پیشرفت بیشتری هم به دست آورید.
دستهایتان را بهتر کنید
وقتی افراد سوارکاری را یاد می‌گیرند، گرایش طبیعی‌شان این است که بخواهند همه‌چیز را با دست کنترل کنند. در عمل، نتیجه بهتر درست برعکس به دست می‌آید: هرچه استفاده شما از دست کمتر باشد، حاصل کار بهتر است. با یادگرفتن استفاده از پا و نشیمن برای انتقال علامت‌های پایه، مثل «آهسته‌تر شو»، دستهایتان را برای مهارت‌های ظریف‌تر، مانند خم‌کردن و بردن اسب روی دهنه، نگه می‌دارید. در ادامه چند خطای رایجِ مربوط به دست و تمرین‌هایی برای اصلاح آن‌ها آمده است:
مشکل: دست‌ها و بازوهای بیش از حد خشک. اگر شانه‌ها، آرنج‌ها و مچ‌های شما نرم و کشسان نباشند، نمی‌توانید حرکت دهان اسب را به‌نرمی دنبال کنید تا تماس ایده‌آل، ثابت و یکنواخت حفظ شود. وقتی اسب با سر و گردن خود حرکت می‌کند و آن را به جلو و عقب می‌برد، اگر دست‌های شما در جای خود قفل شوند، زمانی که او سرش را به جلو دراز می‌کند به دهانش کشش وارد می‌شود و وقتی سرش به عقب برمی‌گردد، در عنان‌ها شلی ایجاد می‌شود.
راه‌حل ۱: در قدم، دستهایتان را از هم باز کنید تا حدود ۱٫۵ فوت فاصله داشته باشند. روی حرکت سر و گردن اسب تمرکز کنید؛ حرکتی که در هر گامِ قدم دو بار رخ می‌دهد. با حفظ تماسی سبک و یکنواخت ـ نه فشاری سنگین ـ روی باز و بسته شدن آرنج‌ها تمرکز کنید تا دست‌ها بتوانند حرکت دهان اسب را دنبال کنند. عنان‌ها را مثل کش در نظر بگیرید و نگذارید شل شوند یا در دهان اسب ضربه بزنند. همزمان، ساق پاها را کنار پهلوهای اسب نگه دارید تا سرعتش کم نشود یا نایستد.
© خوان بلاس
در حالی که در مانژ قدم می‌زنید، پیچ‌ها و دایره‌ها را کار کنید و هرگز اجازه ندهید هیچ‌یک از عنان‌ها به گردن اسب بخورد. سپس همین تمرین را در یورتمه و کانتر انجام دهید. اسب‌ها در یورتمه سرشان را به آن شکل حرکت نمی‌دهند، اما در کانتر این حرکت را در هر گام یک بار انجام می‌دهند. تمرکزتان را روی دنبال کردن این حرکت با دست‌ها بگذارید و در شانه‌ها و آرنج‌ها نرم و منعطف بمانید. از فردی که از روی زمین شما را نگاه می‌کند بخواهید هنگام سواری مراقب عنان‌ها باشد و اگر شل می‌شوند یا ضربه می‌زنند، به شما اطلاع دهد.
وقتی دوباره دست‌ها را به وضعیت صحیح سواری برمی‌گردانید، یعنی با فاصله ۴ تا ۵ اینچ از هم، به خودتان یادآوری کنید که همچنان باید حرکت اسب را با بازوها دنبال کنید.
مشکل: دست‌های چسبنده یا بیش از حد قوی. سوارکاران اغلب به‌دلیل اضطراب ـ برای مثال ترس از اینکه اسب از کنترل خارج شود ـ یا به‌دلیل نداشتن تعادل کافی ـ یعنی استفاده از عنان برای حفظ تعادل به‌جای پا و نشیمن ـ یا به‌دلیل ناآمادگی پا، بیش از حد به دهان اسب فشار می‌آورند. واکنش بیشتر اسب‌ها این است که وزن خود را روی دهنه می‌اندازند. و اسبی با وزن ۱٬۲۰۰ پوند، هر بار برنده این کشمکشِ کشیدن خواهد بود.
راه‌حل ۲: برای اینکه به خودتان یاد بدهید با دست‌هایی همراه‌تر سواری کنید، عنان‌ها را برعکس در مشت بگیرید؛ همان‌طور که مردم عنان اسب‌های درشکه‌کش را در دست می‌گیرند. به‌جای اینکه عنان را از بین انگشت سوم و چهارم رد کنید و از بالای مشت بیرون بیاورید، ابتدا آن را از بین شست و انگشت اشاره رد کنید و بعد از میان مشت به پایین ببرید. در این حالت قدرت کمتری برای نگه داشتن عنان دارید، بنابراین کمتر وارد کشمکش کشیدن با اسب می‌شوید. این روش را در هر سه گام امتحان کنید. اگر نگران افتادن عنان‌ها هستید، درست پایین‌تر از جایی که آن‌ها را در دست می‌گیرید، یک گره بزنید.
می‌توانید این تمرین و راه‌حل ۱ را همزمان انجام دهید.
© خوان بلاس
مشکل: دست‌های پرتحرک یا بالا و پایین‌شونده. هر حرکت اضافی دست می‌تواند حواس اسب را پرت کند، او را گیج کند و به او آسیب بزند.
راه‌حل ۳: هنگام سوارکاری تمرین کنید که یک باتن (شلاق بسیار کوتاه) را به‌صورت افقی در دست بگیرید، به‌طوری‌که یک سر آن به کف هر دست تکیه داشته باشد. این کار کمک می‌کند دستهایتان ثابت بماند و به‌موازات گردن اسب قرار گیرد.
© خوان بلاس
مشکل: مچ «شکسته». خم شدن مچ‌ها به هر سمت، توانایی شما را برای دادن کمک‌های نرم و مستقیم با عنان کاهش می‌دهد و مانع می‌شود حرکت اسب را روان دنبال کنید.
راه‌حل ۴: یک آبسلانگ را در امتداد بخش داخلی مچ دست، موازی با ساعد، قرار دهید، به‌طوری‌که انتهای آن به کف دستتان برسد. سپس آن را با چسب یا باند در همان حالت ثابت کنید. راه دیگر این است که از داروخانه یک بانداژ یا آتل مچ، یا محافظ مچ مخصوص اسکیت تهیه کنید. با آن سوارکاری را تمرین کنید تا مچتان دوباره عادت کند صاف بماند.
© خوان بلاس
مشکل: عنان‌های بیش از حد بلند. این حالت باعث می‌شود نتوانید تماس یکنواختی با اسب حفظ کنید و در نتیجه در ارتباط شما با اسب فاصله و گسست ایجاد می‌شود.
راه‌حل ۵: روی هر عنان، در دو نقطه نوارچسب بپیچید تا دو سر محدوده‌ای مشخص شود که دستهایتان باید در آن قرار بگیرد؛ محدوده‌ای که فراتر از آن، عنان‌ها یا بیش از حد بلند می‌شوند یا بیش از حد کوتاه.
© خوان بلاس
مشکل: دست‌های بیش از حد باز. اگر از بالا نگاه کنید، ساعد و عنان باید خطی مستقیم از آرنج، از میان مچ، تا دهان اسب بسازند. اگر عادت دارید دست‌ها را بیش از ۴ یا ۵ اینچ از هم دور نگه دارید، این خط مستقیم از بین می‌رود و اثرگذاری کمک‌های مستقیم با عنان کاهش می‌یابد.
راه‌حل ۶: هنگام سوارکاری تمرین کنید که یک دهنه را بین دو دست نگه دارید؛ دهنه‌ای که حلقه داشته باشد اما شاخه نداشته باشد، مثل دهنه دی‌رینگ یا اگ‌بات اسنفِل. می‌توانید همه انگشت‌ها یا فقط انگشت اشاره و میانی را دور حلقه‌ها قرار دهید. نگران نباشید؛ همزمان می‌توان دهنه و عنان‌ها را با هم در دست داشت.
© خوان بلاس
بهبود وضعیت پاها
ایجاد ساقی ثابت و آموزش‌دیده، یکی از کلیدهای پیشرفت سوارکار است. با دقیق‌تر کردن محل قرارگیری و زمان‌بندی کمک‌های ساق و آموزش دادن به اسب برای واکنش سریع‌تر به آن‌ها، می‌توانید نیاز به وارد کردن این کمک‌ها را با شدت بیشتر یا دفعات بالاتر کاهش دهید و در نتیجه، اجراهایی دقیق‌تر و پخته‌تر ارائه کنید.
مشکل: ساق جلوتر یا عقب‌تر از بدن قرار می‌گیرد. در حالت ایده‌آل، ساق باید دقیقا زیر بدن شما باشد. اگر به عقب تاب بخورد، بالاتنه‌تان به جلو می‌افتد. اگر این وضعیت به دفعات تکرار شود، در نهایت ممکن است از اسب پایین بیفتید. همچنین چون کمک ساق در پشت تنگ، کاربردهای مشخص دیگری هم دارد؛ از جمله علامت برای برداشتن کانتر یا حرکت دادن دست‌وپای عقب اسب به پهلو، ممکن است ناخواسته پیام‌های متناقضی به اسب بدهید.
اگر ساق‌ها به جلو تاب بخورند، بالاتنه شما به عقب می‌افتد. در این حالت، ساق‌ها از پهلوهای اسب هم جدا می‌شوند و این ممکن است اسب را نگران کند که چه زمانی دوباره ناگهان به بدنش برمی‌گردند. اسب‌ها زمانی آرامش بیشتری دارند که تماس ساق، سبک اما پیوسته باشد و لازم نباشد منتظر کمک‌های ناگهانی بمانند. وقتی بالاتنه شما پشت حرکت قرار بگیرد، ممکن است ناخودآگاه به اسب علامت بدهید که سرعتش را کم کند. حتی روی اسبی تند و عصبی هم مهم است که همیشه پیام حرکت رو به جلو را منتقل کنید. اگر همزمان نشیمنگاهتان به زین فشار بیاورد، بالاتنه متمایل به عقب می‌تواند اثر معکوس داشته باشد. این وضعیت یک نشیمن محرک ایجاد می‌کند که بعدا با جزئیات بیشتری به آن خواهیم پرداخت.
برای اثرگذاری مؤثر بر اسب، نباید اجازه دهید بالاتنه‌تان جلوتر یا عقب‌تر از حرکت قرار بگیرد. سه راهکار بعدی به شما کمک می‌کند ساق‌ها را در جای درست ثابت نگه دارید و همزمان کنترل بالاتنه را هم بهبود بدهید.
راهکار ۷: ابتدا طول رکاب را بررسی کنید. به‌طور کلی، وقتی پاها از رکاب بیرون است و ساق‌ها در حالی آرام از پهلوهای اسب آویزان می‌شوند، میله رکاب باید به قوزک پای شما برسد. این طول ایده‌آل ممکن است از فردی به فرد دیگر کمی متفاوت باشد. اگر ساق شما تمایل دارد به جلو سر بخورد، ممکن است رکاب‌ها بیش از حد بلند باشند. اگر به عقب می‌لغزد، ممکن است بیش از حد کوتاه باشند. اگر در رده نوجوانان هستید، به یاد داشته باشید که با رشد شما، طول رکاب هم تغییر می‌کند؛ پس آن را مرتب بررسی کنید.
© خوان بلاس
اصلاح ۸: برای سنجش میزان کنترل بدن و تلاش برای بهبود آن، در کنار تقویت وضعیت پا، هر دو تمرین زیر را در یورتمه امتحان کنید: الگوی پستینگ خود را طوری تغییر دهید که در هر گام، قطر را عوض کنید. ابتدا این کار را با دو ضرب نشستن و یک ضرب بلند شدن انجام دهید و این الگو را پیوسته تکرار کنید. این تمرین به بدن شما یاد می‌دهد که از حرکت اسب جلو نزند. سپس تمرین کنید که دو ضرب از زین خارج بمانید و یک ضرب بنشینید. این کار به بدن شما می‌آموزد که از حرکت عقب نماند.
© خوآن بلاس
اصلاح ۹: سپس این تمرین شمارشی را امتحان کنید؛ تمرینی بسیار مؤثر برای بهبود تعادل، قرار گرفتن درست پاها زیر بدن و تقویت همسترینگ و عضلات پشت. از حالت ایست کامل و در وضعیت دوپوینت شروع کنید؛ یعنی نشیمنگاهتان از زین جدا باشد و وزن‌تان روی بخش پایینی پاها و پاشنه‌ها متعادل شود. برای کمک به حفظ تعادل، کمی از یال اسب را بگیرید، سپس به‌آرامی و با ریتم تا چهار بشمارید و همزمان به‌تدریج روی رکاب‌ها بلند شوید؛ به‌طوری که با صاف‌تر شدن زوایای مچ پا، زانو و لگن، سینه پا را به کفه رکاب فشار دهید. بعد دوباره به‌آرامی تا چهار بشمارید و وزن را به پاشنه‌ها برگردانید و بدن را به وضعیت دوپوینت بازگردانید.
© خوآن بلاس
حالا در حالی که سینه‌تان را به سمت گردن اسب پایین می‌آورید، تا چهار بشمارید و دست‌ها را در امتداد یال و به سمت گوش‌های او به جلو بکشید، در همان حال پاها را محکم زیر لگن نگه دارید. اگر می‌توانید بدون تکیه دادن برای حفظ تعادل به گردن اسب، تعادل خود را حفظ کنید، دست‌ها را همراه با دهان اسب حرکت دهید تا عنان‌ها کمی آزاد شوند. به این فکر کنید که خم شدن باید از مفصل لگن انجام شود، نه از ستون فقرات. سپس بار دیگر تا چهار بشمارید و بدن را به وضعیت دوپوینت برگردانید. در تمام این تمرین، حواس‌تان باشد که هنگام تغییر وضعیت، ناخواسته دهان اسب را نکشید.
© خوآن بلاس
این کار را چند بار تکرار کنید. سپس اگر احساس راحتی دارید، آن را در قدم، یورتمه و کانتر هم امتحان کنید. با سرعت شمردن‌تان هم بازی کنید و گاهی تندتر و گاهی آهسته‌تر بشمارید. سوارکاران باتجربه‌تر می‌توانند این تمرین را در کانتر به پایان برسانند و همزمان با گام‌های اسب‌شان بشمارند.
مشکل: اسب به کمک‌های ساق پاسخ نمی‌دهد. این مشکل می‌تواند از تنبلی اسب و کمبود احترام او به سوارکار ناشی شود؛ موضوعی که خود ممکن است نتیجه فشار مداوم ساق از سوی سوارکار یا اتکای بیش از حد به مهمیز باشد. واضح‌ترین نشانه این مشکل، ایجاد شدن اثری در پهلوی اسب است؛ جایی که موهایش بر اثر تماس مهمیز ساییده شده است.
راه‌حل ۱۰: بدون مهمیز، اما با شلاق سوار شوید. پیش از امتحان کردن این تمرین، مطمئن شوید اسب‌تان به شلاق عادت دارد. وقتی از او می‌خواهید به جلو برود، چند بار به‌آرامی ساق بدهید یا ضربه‌ای سبک با پا وارد کنید. اگر پاسخ نداد، همزمان با ایجاد صدای تشویقی با زبان، با شلاق درست پشت ساق‌تان ضربه‌ای سریع به او بزنید. بسیار مهم است که اسب، این صدای زبان را با شلاق مرتبط بداند؛ وگرنه آن صدا برایش هیچ معنایی نخواهد داشت.
© خوان بلاس
اگر اسب پاسخ داد، دفعه بعد که از او چیزی می‌خواهید به همان کمک ساق ملایم‌تر برگردید تا فرصت داشته باشد نشان دهد درس را یاد گرفته است؛ اما در عین حال آماده باشید که اگر بی‌درنگ به حرکت درنیامد، دوباره از شلاق و صدای زبان استفاده کنید. ممکن است لازم باشد این کار را طی چند روز یا حتی چند هفته چندین بار تکرار کنید تا او به‌طور پیوسته به یک کمک ساق معمولی پاسخ بدهد. همچنین شاید خود شما هم به کمی تمرین نیاز داشته باشید تا هر بار که صدای زبان درمی‌آورید یا کمک ساق می‌دهید، این پیام روشن را منتقل کنید که «وقتی می‌گویم برو، یعنی برو!»
نشستن خود را بهبود دهید
سوارکاری با نشستی مؤثر — یعنی استفاده از وزن بدن و وضعیت قرارگیری روی زین برای برقراری ارتباط با اسب — آن‌قدرها هم که شاید تصور کنید پیچیده و رازآلود نیست. گاهی فقط کافی است نشست‌تان را سبک‌تر کنید؛ یعنی بخشی از وزن‌تان را از روی زین بردارید و بالا بیاورید یا کاملاً به حالت دوپوینت بروید تا اسب را به حرکت رو به جلو ترغیب کنید. یا می‌توانید با باز کردن زاویه مفصل ران، وزن‌تان را کمی به عقب منتقل کنید تا به او علامت کاهش سرعت بدهید. هرچه سوارکاری‌تان پیشرفته‌تر شود، یاد می‌گیرید چگونه از نشست خود در هماهنگی با ساق‌ها و دست‌ها استفاده کنید تا اسب را در پیچ‌ها متعادل نگه دارید، گام‌هایش را جمع‌تر کنید و مهارت‌های پیشرفته‌تری مانند حرکات جانبی را اجرا کنید.
مشکل: استفاده بیش از حد از عنان و استفاده ناکافی از نشست برای کم کردن سرعت اسب و اجرای انتقال به گام پایین‌تر. اگر نمی‌توانید بدون تکیه زیاد به عنان‌ها، از یورتمه به قدم انتقال بگیرید، باید روی نشست خود کار کنید.
اصلاح ۱۱: از یورتمه سبک شروع کنید، بالاتنه را کمی کشیده‌تر نگه دارید و سعی کنید ریتم بلند شدن و نشستن‌تان را اندکی کندتر کنید. در هر گام، کسری از ثانیه بیشتر در زین بنشینید. همزمان، ساق پاهایتان را در تماس با پهلوهای اسب نگه دارید. بعد از چند گام، اگر اسب سرعتش را کم نکرد، به اندازه‌ای فشار عنان اضافه کنید که به قدم بیاید. می‌توانید یک فرمان صوتی هم اضافه کنید؛ مثل «قدم» یا «ایست». این تمرین را مرتب تکرار کنید و همیشه پیش از کمک عنان، از کمک نشیمن استفاده کنید تا اسب به‌تدریج فقط به نشیمن شما پاسخ بدهد.
© خوان بلاس
© خوان بلاس
مشکل: استفاده بیش از حد از نشیمن رانشی. نشیمن رانشی ــ یعنی عمیق نشستن در زین و کمی عقب‌تر از حرکت بدن متمایل شدن ــ در بعضی موقعیت‌ها ابزار خوبی است؛ مثلا وقتی سوار بر اسبی ترسان هستید یا به مانعی نزدیک می‌شوید که ممکن است اسب از پریدن آن امتناع کند. اما در رینگ هانتر، استفاده از نشیمن رانشی برای شما جریمه به همراه خواهد داشت، چون نشان می‌دهد اعتماد کافی به اسب‌تان ندارید.
اصلاح ۱۲: از تمرین‌های قبلی پا (اصلاح‌های ۷ تا ۱۰) استفاده کنید تا اسب‌تان را نسبت به کمک ساق و صدای «چِک‌چِک» حساس‌تر و آماده‌تر کنید.
مشکل: سوارکاری بیش از حد در وضعیت دوپوینت. تمرین در وضعیت دوپوینت راه بسیار خوبی برای تقویت پاها و بهتر کردن تعادل است، اما به پرورش نشیمن شما کمکی نمی‌کند.
اصلاح ۱۳: روی کار درساژ پایه را بدون رکاب تمرین کنید. وقتی رکاب زیر پایتان نباشد تا روی آن تعادل بگیرید و به آن فشار بیاورید، ناچار می‌شوید زمان بیشتری را در زین بنشینید و با جابه‌جایی وزن‌تان روی اسب اثر بگذارید.
روی موانع
همه تمرین‌های بالا، کارایی کمک‌های شما را چه در کار روی زمین و چه روی موانع بهتر می‌کند. در کنار آن‌ها، دو تمرین پرش هم هست که من آن‌ها را به‌ویژه مفید می‌دانم:
مشکل: اگر اسب‌تان بعد از پرش ناگهان تند می‌رود یا جفتک می‌اندازد، احتمالا دارد به شما می‌گوید که هنگام فرود بیش از حد از دست استفاده می‌کنید؛ مثلا برای اینکه به او علامت بدهید سرعتش را کم کند یا تغییر جهت بدهد، یا اینکه درباره گرفتن لید بعدی مضطرب است.
اصلاح ۱۴: بعد از فرود تغییر مسیر بدهید. برای اینکه دوباره اعتماد اسب را بسازید، فعلا مسیرهای پرش را کنار بگذارید و پریدن از موانع تکی را، یکی‌یکی، تمرین کنید. در سمت فرود هر پرش، روی این تمرکز کنید که عنان را نکشید. در عوض، بعد از چند گام، به‌آرامی یک دایره بزنید. این چرخش باعث می‌شود اسب سرعتش را کم کند.
این تمرین را چند بار تکرار کنید و هر بار جهت گردش‌تان را عوض کنید. سپس تک‌مانع‌های بیشتری را در اطراف میدان وارد تمرین کنید. بعد از هر پرش، گردش کنید و در کانتر ادامه دهید تا اسب‌تان آرام شود، سپس به سمت مانع بعدی بروید. جلسه‌های تمرینی را تا زمانی در همین حد ساده نگه دارید که اسب بدون نیاز به گردش دادن از سوی شما، پس از فرود خودش را جمع‌وجور و متعادل کند. بعد از آن، به‌تدریج خواسته‌های دیگر را به تمرین اضافه کنید؛ مثل خط‌های پرش، تعویض دست‌کانتر و موارد مشابه؛ آن هم هر بار فقط یک خواسته تازه، تا هیچ‌وقت اسب را تحت فشار بیش از حد قرار ندهید.
راه‌حل ۱۵: یک خط از پرش‌های بانس در یورتمه کار کنید. تمرین بانس به شما کمک می‌کند بدن‌تان را روی اسب در مرکز نگه دارید و تعادل لازم را برای جلو نیفتادن از حرکت اسب یا عقب نماندن از آن به دست آورید. انجام این تمرین بدون عنان هم راهی بسیار خوب برای این است که یاد بگیرید کمتر به دستهایتان تکیه کنید. برای پیش بردن این تمرین، به فردی روی زمین نیاز دارید تا در تنظیم فاصله‌ها و ساختن مانع‌ها به شما کمک کند. اگر به اسب‌تان اطمینان ندارید که بدون عنان از این خط بپرد، به‌جای مانع‌های عمودی که در ادامه توضیح داده می‌شود، از کاوالتی‌هایی استفاده کنید که در بیشترین ارتفاع خود قرار گرفته‌اند و با فاصله‌های بانس چیده شده‌اند، و از فرد کمکی بخواهید شما را از روی آن‌ها لانژ کند. یا یک شوت با استانداردها و چوب‌های اضافه در دو سوی خط بانس بسازید تا دیواره‌هایی به اندازه کافی بلند ایجاد شود و مانع از بیرون زدن اسب از خط شود.
در میانه میدان، خطی از سه مانع عمودی کوتاه یا بیشتر بچینید که هر کدام حدود ۱۰ فوت با مانع قبلی فاصله داشته باشد. حتی می‌توانید این تعداد را به شش مانع برسانید. چوب‌های همه مانع‌ها به‌جز دو مانع اول را کنار بگذارید. یک چوب زمینی هم حدود ۸ فوت جلوتر از مانع اول قرار دهید، یا مجموعه‌ای از سه یا چهار چوب یورتمه یا کاوالتی بسازید که با فاصله ۴ فوت از هم چیده شده باشند و آخری ۸ فوت با مانع اول فاصله داشته باشد. همچنین یک چوب زمینی در سمت فرودِ آخرین مانع و بین استانداردهای مانع بعدی قرار دهید تا فرد کمکی بتواند جای آن را ارزیابی کند و در صورت نیاز فاصله را تنظیم کند.
به مانع در یورتمه نزدیک شوید. اگر تجربه کمتری دارید، پیش از آن‌که گردش به سمت مانع را انجام دهید، در حالت دوپوینت قرار بگیرید. این کار باعث می‌شود هنگام برخاستن از مانع، از حرکت اسب جا نمانید. اگر صبر کنید تا فقط چند گام مانده به مانع وارد دوپوینت شوید، ممکن است ناخواسته به اسب‌تان علامت بدهید که سرعتش را بیشتر کند. وقتی از آخرین کاوالتی عبور می‌کنید، برای اطمینان بیشتر یال اسب را بگیرید.
هر بار که از این خط عبور می‌کنید، جهت گردش بعد از آن را عوض کنید. بعد از آن‌که یک یا دو بار از نخستین بانس پریدید، از فرد کمکی بخواهید بانس بعدی را هم بسازد و یک چوب زمینی تازه در سمت فرود آن، بین استانداردهای مانع بعدی قرار دهد. این روند را ادامه دهید تا تمام خط مانع‌ها ساخته شود و از روی همه آن‌ها بپرید.
در گام بعد، اگر به اسب‌تان اطمینان دارید که بدون استفاده از عنان هم از داخل خط می‌پرد — که بیشتر اسب‌های باتجربه این کار را انجام می‌دهند — عنان را در نقطه‌ای به اندازه کافی دور از سگک گره بزنید تا وقتی رهایش می‌کنید، خطرناک‌وار نزدیک پاهای اسب آویزان نشود. سپس بار دیگر به خط بَنس‌ها نزدیک شوید و انتهای گره را در دست بگیرید. وقتی به آخرین کاوالتی رسیدید، عنان را رها کنید و دستهایتان را مانند بال‌های هواپیما به طرفین باز کنید. در نوبت بعدی، دست‌ها را روی سرتان بگذارید؛ این تمرین برای کسانی که معمولاً شانه‌هایشان جمع می‌شود بسیار مفید است. یا دست‌ها را روبه‌جلو و به سمت گوش‌های اسب دراز کنید؛ این کار برای کسانی مناسب است که معمولاً از حرکت اسب عقب می‌مانند. همچنین می‌توانید دست‌ها را پشت کمر جمع کنید؛ این تمرین برای کسانی مفید است که معمولاً زودتر از حرکت اسب به جلو می‌افتند.
سوارکاران پیشرفته‌تر می‌توانند این دو تمرین را هم امتحان کنند: اگر عادت دارید پیش از حرکت اسب بپرید، هنگام عبور از یک مانع، یکی از دست‌ها را در هوا به سمت عقب دایره‌وار بچرخانید، سپس روی مانع بعدی دست دیگر را به همان شکل بچرخانید و همین‌طور در ادامه خط، یکی‌درمیان این حرکت را تکرار کنید. اگر معمولاً از حرکت اسب عقب می‌مانید، همین تمرین را انجام دهید، با این تفاوت که دست‌ها را به سمت جلو بچرخانید.
این تمرین را می‌توان به‌خوبی همراه با یک سوارکار دیگر انجام داد. به نوبت هنگام عبور از خط به هم دستور بدهید و هر یک مانع در میان، یک فرمان تازه اضافه کنید: «دست‌ها روی سر!»؛ «هواپیما!» و به همین ترتیب. تمرین را سرگرم‌کننده نگه دارید.
بو میجر، مربی سبک هانت‌سیت، به مدت ۱۶ سال سرمربی تیم سوارکاری دانشگاه کارولینای جنوبی بوده است. او در هفت سال نخست حضورش در این سمت، ۲۲ سوارکار را به قهرمانی ملی انجمن بین‌دانشگاهی نمایش اسب رساند که در میان آن‌ها تارا برادرز، قهرمان ملی سال ۲۰۰۴، نیز حضور داشت. از زمانی که قالب کنونی انجمن ملی سوارکاری دانشگاهی در سال ۲۰۰۵ به اجرا درآمد، بو شاگردانش را به ۵۰ پیروزی در انجمن ملی سوارکاری دانشگاهی و ۱۷ عنوان قهرمانی ملی انفرادی و تیمی رسانده است؛ از جمله کریستن تربزی که نخستین سوارکاری بود که در یک فصل، دو عنوان قهرمانی انفرادی انجمن ملی سوارکاری دانشگاهی را به دست آورد. فصل گذشته نیز دانشگاه کارولینای جنوبی نخستین دوره قهرمانی کنفرانس جنوب شرقی را فتح کرد.
بو به‌عنوان عضو و رئیس پیشین چند کمیته سوارکاری دانشگاهی انجمن ملی ورزش دانشگاهی، از حامیان جدی تبدیل ورزش سوارکاری به یکی از رشته‌های قهرمانی انجمن ملی ورزش دانشگاهی بوده است. او در تدوین قوانین و مقررات رشته نوظهور سوارکاری در این انجمن نقش داشت. بو همچنین نماینده فنی فدراسیون سوارکاری ایالات متحده و داور «r» ایونتینگ است و سابقه‌اش در ایونتینگ، درساژ و شکار سوارکاری را نیز در بر می‌گیرد. او مالک یک مزرعه کوچک در بلایدوودِ کارولینای جنوبی هم هست و مادر رابرت «مک» مک‌داو دانکن سومِ ۱۳ ساله است.
این مقاله نخستین‌بار در شماره دسامبر ۲۰۱۳ مجله پراکتیکال هورسمن منتشر شد.