هرچند ممکن است این توصیف شبیه صحنهای از شکار سوارکاری در چشماندازی وسیع و باز به نظر برسد، لیلی در واقع در مسیر قهرمانی در فینال دربی بینالمللی هانتر یواساچجیای ۲۰۱۱ بود؛ رقابتی که با حمایت دیتریش اکواین اینشورنس، ۲۰ اوت در پارک اسب کنتاکی در لکزینگتن برگزار شد.
طراحان مسیر، پاتریک رودز و بابی مورفی، در دورهای پایانی آرنای شیلا سی. جانسون را به یک محوطه روستایی تبدیل کردند و ورودی مزرعه، گذرگاه، اصطبل، زمینها، پرچینها و دروازهها را ساختند؛ حتی یک روباه و سگهای شکاری هم به فضا اضافه کردند، البته در قالب برشهای چوبی.
زیر نور شدید آرنا و در برابر نزدیک به ۱۰۰۰ تماشاگر پرشور، این سوارکار ۱۴ ساله اهل نیویورک، نیویورک، عملکردی بهتر از حرفهایهای باتجربه داشت و عنوان نخست را از آن خود کرد. فهرست اولیه شروع با حضور ۵۸ زوج برتر اسب و سوارکار از سراسر آمریکای شمالی، حتی یکی از مربیان لیلی در هریتیج فارم، پاتریشیا گریفیث، را هم در بر میگرفت.
این دومین سالی بود که لیلی کینن (Lillie Keenan) با اسب اخته خاکستری ۱۱ ساله نژاد زانگرشایده، سی کوست زد (C Coast Z)، در فینال شرکت میکرد. این اسب که پیشتر در سطح جایزه بزرگ پرش با اسب رقابت کرده بود، ابتدا بهعنوان اسب اکویتیشن خریداری شد و بعد به اسب هانتر تبدیل شد.
لیلی گفت: «واقعاً غافلگیر شدم. فکر نمیکردم احتمال زیادی داشته باشد که یک سوارکار رده جونیور برنده شود. میدانستم باید تمام توانم را بگذارم. اسبم آماده بود، اما لازم بود به او نشان بدهم که خودم هم آمادهام و در آن لحظه به او نیاز دارم که بدرخشد.»
لیلی درباره حضورش در جمع ۱۲ نفر برتر گفت: «اسکات استوارت جلوتر از من بود، بنابراین میدانستم باید کمی ریسک کنم.» اسکات دو دور قبلی را با یکی دیگر از اسبهای سابق جایزه بزرگ، کارلوس-بوی، برده بود؛ اسب اخته هولشتاینر ۱۶ سالهای که در دور نهایی، یعنی دومین دور روز، متأسفانه وقتی گمان کرد وارد باراژ میشود بیش از حد هیجانزده شد و امتیازی گرفت که آنها را به رتبه پنجم ردهبندی نهایی رساند.
هشت داور در قالب چهار گروه دونفره، هر زوج اسب و سوارکار را امتیازدهی کردند. سوارکاران برای هر گزینه مانع بلند که انتخاب میکردند، از هر گروه داوری یک امتیاز اضافه میگرفتند که سقف آن ۱۶ امتیاز بود. همچنین هر گروه میتوانست بر اساس دشواری مسیر، پیچها و موارد مشابه، تا ۱۰ امتیاز «هندی» به هر سوارکار بدهد. امتیازهای دور نهایی هندی به امتیازهای دور کلاسیک اضافه شد و مجموع این امتیازها نتیجه نهایی را تعیین کرد.
لیلی درباره برنامهاش برای سواری روی این مسیر پرپیچوخم توضیح داد که بیشتر خطهای بلند، در بازدید مسیر، خیلی باز به نظر میرسیدند.
او گفت: «پیش از ورود به میدان، فکر میکردم فقط باید بر اساس دیدم سواری کنم و اعتماد داشته باشم که آنچه میبینم، در نهایت فاصله درست از آب دربیاید.
اما در عمل، خطها خیلی آسانتر شدند.
اینکه در بازدید مسیر، خطها بلند دیده شوند و بعد ناگهان داخل میدان [کوتاهتر سواری شوند]، چالشبرانگیز بود، اما به نظرم این همان جایی است که باید بدانید میتوانید به اسبتان، به چشمتان و به حسی که در سواری دارید اعتماد کنید.»
جولی وینکل، داور مسابقه، درباره سواری لیلی گفت: «او برای بردن سواری کرد.
اسب، باثبات و زیبا بود و هماهنگی بین آنها کاملاً دیده میشد.
انگار مدت خیلی زیادی است که کنار هم هستند.» در مجموع، داوران همنظر بودند که چهارنعل کنترلشده عالی لیلی و جمعکردن اسب تا مانع ۶ بود که پیروزی او را قطعی کرد.
در ادامه، جزئیات مانعبهمانع این مسیر را میخوانید؛ همانطور که دو طراح برنامهریزی کرده بودند، همراه با توضیحات لیلی درباره نحوه عبور از هر مانع.
مانع ۱: دیوار قوسیِ پیچکپوش
ارتفاع: کمی بیش از ۳ فوت و ۶ اینچ
ساختار: دیواری قوسیشکل پوشیده از پیچک که در دو سوی آن دو ستون قرار داشت.
روی دیوار، کلاهکهای جداشونده و در پای مانع نیز یک خط برسمانند تعبیه شده بود.
یادداشت طراح مسیر: اسبها با کانتر وارد میدان میشدند و مستقیم به سمت مانع اول میرفتند.
بابی توضیح داد: «این دیوار قوسی، اسب را به داخل مانع میکشد.
با این حال، هنوز کمی ترسناک است چون باید از میان آن ستونها عبور کنند؛ ستونهایی که بیش از ۱۰ فوت ارتفاع و ۴ فوت عرض دارند.»
لیلی: وقتی وارد میدان شدم، برنامهام کاملاً روشن بود.
روی سی کوست زد، عادت دارم اسب را به اندازه کافی به سمت مانع اول هدایت نکنم، برای همین این بار تقریباً بیش از حد جبران کردم و زیادی از آن محافظت کردم.
فکر میکنم او کمی غافلگیر شده بود؛ چیزی شبیه اینکه «اوه، هوا تاریک است، نورها روشناند، جمعیت زیاد فریاد میزنند و این هم مانعی با ظاهر عجیب است»، برای همین شاید کمی بیش از اندازه واکنش نشان دادم.
این بیشتر شبیه تزئینات بود تا یک مانع.
کمی در سایه قرار داشت و نور هم به شکل عجیبی به آن میخورد، بنابراین باید به او میفهماندم که «این مانع اول است، باید راه بیفتیم.»
مانع اول آسان بود، پس مشکلی پیش نیامد.
او پس از فرود به چپ رفت و آنجا بود که فهمیدم اگر واقعاً برد را میخواهم، باید حرکت کنم.
مانع ۲: دیوار بنیاد کنتاکی هورس پارک
ارتفاع: ۳ فوت و ۹ اینچ
ساختار: دیواری یکپارچه از سنگ قهوهای که از سه جعبه پلکانی تشکیل شده بود.
این مانع بهصورت عمود بر یک اصطبل پیشساخته قرار داشت که در آن یک زیندان ساختهشده از تختههای بازیافتی حصار میدان، یک فرغون قدیمی با خوراک و دیگر وسایلی که معمولاً در محوطه اصطبل دیده میشود، چیده شده بود.
یادداشت طراح مسیر: بابی گفت: «با توجه به شلوغی جلوی اصطبل، نمیخواستیم چیزی بیش از حد پیچیده طراحی کنیم.»
«عرض این مانع ۱۵ فوت بود، بنابراین اسبها میتوانستند با زوایای مختلف به آن برسند تا از مانع یک به دو مسیر جمعوجورتری داشته باشند.
بسیاری از آنها با زاویهای کاملا مناسب از روی آن پریدند، طوری که انگار داشتند به سمت گوشه اصطبل میپریدند.
»
لیلی: در حرکت به سمت مانع دوم، مجبور بودم او را کمی از میان آن شکاف [بین مسیر مزرعه و دو دیوار خاکستری موربِ بهکاررفته در مسیر تاپ ۲۵ کلاسیک] هدایت کنم.
میترسیدم اگر بیش از حد به سمت راست و دیوارهای خاکستری نگاه کند، دستبهدست عوض کند.
مانع ۲ را با یک برش نسبتا تند [از چپ به راست] پریدم و حواسم بود که اجازه بدهم فرود بیاید، پرش را کامل کند و بعد بپیچم.
مانع ۳: گاری یونجه دوور، اینک.
ارتفاع: بیش از ۳ فوت و ۹ اینچ
ساخت: بابی ایده این مانع را هنگام رانندگی در امتداد نیوتاون پایک در لکسینگتون پیدا کرد.
او گفت: «در یکی از مزرعهها داشتند یونجهها را بستهبندی میکردند و روی تریلر میچیدند.
از آن عکس گرفتم و فکر کردم میتواند مانع فوقالعادهای باشد.» او یک قاب چوبی ساخت و عدلهای کاه؟
که از سوی دوور، اینک. فراهم شده بود، ؟
را روی آن چید.
یادداشت طراح مسیر: این مانع ؟
اسبها را به پرش خوب تشویق میکرد.
بابی گفت: «بیشتر موضوع این بود که اسبها بعد از پریدن از این مانع چه کاری انجام میدهند.
خیلی وقتها یک جزیره وجود دارد که میتوانید از داخل یا دور آن عبور کنید، اما ما فکر کردیم بهتر است تا حد ممکن چیزی مزاحم نباشد.
سوارکارها بتوانند مسیر خودشان را انتخاب کنند و مجبور نشوند فقط از یک سمت یا سمت دیگر بروند.»
لیلی: با تماشای سوارکارهای قبلی، دیدم گاری یونجه طوری قرار گرفته بود که میشد خیلی تنگ دور آن اکسِر یواساچجیای (مانع ۴) پیچید، برای همین خیلی تنگ به سمتش چرخیدم.
باید مطمئن میشدم که دست چپ را در آنجا حفظ میکنم، که همینطور هم شد.
فرود آمدم و با یک پیچ چپِ تنگ از داخل به سمت اکسِر رفتم.
مانع ۴: اکسِر ستونهای یواساچجیای
ارتفاع: ۳ فوت و ۹ اینچ
ساخت: ؟
بابی گفت: «فقط یک مانع پایه و معمولی بود.
ریل داشت و زیر آن از چوب سدر استفاده شده بود.»
یادداشت طراح مسیر: از مانع ۳، سوارکارها با یک پیچ به راست به سمت اکسِر طبیعی میرفتند.
پاتریک گفت: «مانع دعوتکنندهای بود؛ چیز خیلی پیچیدهای نداشت.
عرض ریلها [۱۶ فوت] به سوارکارها اجازه میداد با زاویه از روی آن عبور کنند.»
لیلی: از روی اکسِر پریدم، صبر کردم او فرود بیاید و بعد دوباره با یک پیچ تنگ به چپ به سمت مانع ۵ رفتم.
مانع ۵: کنده
ارتفاع: ۳ فوت و ۵ اینچ
ساخت: پاتریک گفت: «این یک کنده قدیمی از هورس پارک بود که در یکی از طوفانها افتاده بود.»
در پشت آن برشهایی به شکل روباه و سگ شکاری برای تزیین قرار داده شده بود و روی آن نیز تکههای کوتاه بوتههای درهمتنیده گذاشته بودند.
یادداشت طراح مسیر: سوارکارها با یک پیچ تنگ به چپ دور گاری یونجه به سمت کنده میرفتند.
پاتریک گفت: «وقتی چیزی به آن بزرگی را در مسیر میگذارید، نگران میشوید که آیا اسبها از آن رم میکنند یا نه.
از آنجا که مانع خیلی عظیم بود، نمیخواستیم آن را بیش از حد بلند بسازیم، چون نمیخواستیم حادثهای رخ بدهد.
اما در نهایت اسبها آن را خیلی راحت پریدند.»
بابی نیز افزود که چون چهارنعل دستگرفته بلافاصله بعد از آن مانع قرار داشت، طراحان نمیخواستند مانعی آنجا بگذارند که باعث ناآرامی هیچیک از اسبها شود.
او گفت: «میخواستیم همه پس از عبور از آن کنده با احساس راحتی ادامه بدهند و بتوانند چهارنعلهای دستگرفتهشان را نشان دهند.»
بابی اضافه کرد سوارکاران بین موانع ۳، ۴ و ۵ تنگتر از آنچه طراحان انتظار داشتند، گردش کردند.
او گفت: «مسیر بهصورت یک حلقه هشتیشکل بود که رفتوبرگشت داشت.
معمولاً ما سه گام برای بازیابی تعادل و دوباره جمعکردن اسب در نظر میگیریم.
اما حالا در دربیها، آنها اسبهایشان را در یکونیم یا دو گام جمع میکنند.»
لیلی: «وقتی به سمت کنده پایین میرفتم، میدانستم این همان بخش چهارنعل من است.
باید این مانع را آنقدر با پیشروی مناسب بپرم که وقتی از میان آن پایهها عبور میکنم، مجبور باشم بتازم؛ یعنی همهچیز را به خطر بیندازم!
وقتی قبل از آن سر میز با مادرم نشسته بودم، او گفت: ‹لیل، میدانم احتمال اینکه برنده شوی زیاد نیست چون هنوز جونیور هستی، اما باید با خواستنِ برد وارد میدان شوی.› [مربیام] آندره [دیگنلی] هم همین را گفت.
میدانستم اگر واقعاً برد را بخواهم، آن بخش چهارنعل جایی است که باید این کار را انجام بدهم.
فقط باید میگذاشتم او بتازد.
یکی دو بار او را به فضای باز بردهام، اما هرگز از روی درخت نپریده بودم.
بیشتر نگران فرود آمدن و بعد روشنکردن موتور کار بودم.»
چهارنعل دستگرفته به سمت میدان بعدی
یادداشت طراح مسیر: پس از پرش از روی کنده، شرکتکنندگان از میان یک دروازه عبور کردند و در امتداد ضلع بلند، مقابل استادیوم، چهارنعل دستگرفته رفتند.
این بخش، ویژگی جالبی به مسیر داده بود؛ بهویژه چون تماشاگران را هم درگیر میکرد: تماشاگران هنگام عبور هر سوارکار با سوت و تشویق او را همراهی میکردند.
بابی توضیح داد: «چهارنعل دستگرفته از فینال دربی سال گذشته بخشی از کار بوده است.
بعضیها درباره چهارنعل دستگرفته برخی از اسبها سؤال داشتند، بنابراین فکر کردیم ایده خوبی است که این بخش را جایی بگذاریم که در مرکز توجه و جلوی چشم همه باشد.» او توضیح داد سختترین بخش آزمون برای سوارکاران این بود که اسبهایشان را به اندازه کافی جمع کنند تا بتوانند از داخلِ پیچ کنار قایق عبور کنند (گزینه کوتاهِ مانع ۶) و سپس دیوارِ گزینه بلند را بپرند.
لیلی: «او فوقالعاده چهارنعل رفت.
تنها چیزی که میدانستم میتوانم در این اسب به آن اعتماد کنم، جمعشدنش بود.
ممکن بود مثل من با نهایت سرعت در حال تاخت باشید، و او ناگهان خودش را جمع کند.
من از داخل اکسرِ [قایق] رد شدم.
میخواستم مطمئن شوم آنجا هم پیشتازیام را از دست نمیدهم.»
مانع ۶ (گزینه کوتاه): اکسر قایقی دربی هانتر شیکاگوی سیان
ارتفاع: ۳ فوت و ۸ اینچ
یادداشت طراح مسیر: هیچکس در دور هندی این گزینه را انتخاب نکرد.
بابی ؟
او توضیح داد که این مانع را برای رقابت پیشِ روی سیان شیکاگو هانتر دربی ساخته بودند؛ مسابقهای که ۱۱ سپتامبر برگزار شد.
«من در مزرعه پدربزرگم بزرگ شدم و ما میدانِ برکه را داشتیم. همیشه آن قایق را به ساحل کشیده بودند. همین باعث میشد مانع جالبی از کار دربیاید. بعضی اسبها در راندهای ابتدایی خیلی خوب از آن پریدند و بعضیها نه. کمی دشوار بود، چون لزوماً بالِ مانع نداشت.» این مانع همچنین ریلهای باریک ۱۰ فوتی داشت.
مانع ۶ (گزینه بلند): دیوار یواساچجیای
ارتفاع: ۴ فوت و ۴ اینچ
ساختار: مانعی بزرگ اما دعوتکننده بود؛ با دیوار پیچخوردهای پوشیده از پیچک در جلو و بوته در بالای آن.
یادداشتهای طراح مسیر: همه این گزینه را انتخاب کردند. قایق وقتی شرکتکنندگان از سمت داخل به آن میآمدند، مسیر مستقیم به سمت دیوار ۱۶ فوتی را میبست و پاتریک گفت همین موضوع کمی دردسرساز شد. او گفت: «بعضی اسبها فقط هنگام کانتر رفتن از کنار قایق، کمی از آن رم میکردند. این موضوع همچنین باعث میشد سوارکارها با زاویه به دیوار برسند. با این حال، گزینه بلند واقعاً مشکل خاصی ایجاد نکرد. کمی درباره این بخش نگران بودیم، چون جوی آب و برکه آنجا بود و چیزهای زیادی برای جلب توجه اسبها وجود داشت.»
لیلی: من آن را با یک خط مایل [از چپ به راست] پریدم و کاملاً خوب بود.
مانع ۷: عبور قدمرو از دروازه
یادداشتهای طراح مسیر: سوارکارها با کانتر به سمت اصطبل میآمدند، بعد به قدم برمیگشتند و از یک گذرگاه باریک عبور میکردند. سپس دوباره کانتر را میگرفتند و از میان یک بازشدگی دیگر به سمت راست میپیچیدند تا به مانع ۸ برسند؛ یک اکسِر طبیعی با ریل. پاتریک توضیح داد: «این گزینه نسبتاً دشواری بود که از آن دروازه بهصورت قدم عبور کنی، بعد دوباره کانتر را بگیری و از دروازه کنار اصطبل مسیر را ببری.»
لیلی: میدانستم این اسب خیلی سریع قدم میرود و خیلی زود جمع میشود، بنابراین میخواستم دقیق و نزدیک به مانع برسم. انتقال را برای این اسب کمی زودتر از حد لازم انجام دادم، اما مشکلی نبود، چون مستقیم از دروازه عبور کردم. میدانستم اگر میخواهم آن مانع بعدی را بدون خطا بپرم ــ چون گزینه بزرگتر را انتخاب کرده بودم ــ باید سرعت میگرفتم.
مانع ۸: اکسِر طبیعی با ریل (گزینه ارتفاع)
ارتفاع: سمت بلندتر (چپ)، ۴ فوت و ۳ اینچ؛ سمت کوتاهتر (راست)، ۳ فوت و ۸ اینچ
ساختار: ریلهای طبیعی
یادداشتهای طراح مسیر: سوارکارها باید بلافاصله پس از عبور قدمرو از دروازه، کانتر را میگرفتند و به یک اکسِر طبیعی بزرگ با ریل برمیگشتند. پاتریک گفت خودِ مانع مشکلی ایجاد نکرد، اما اسبها باید چابکی لازم را میداشتند تا از قدم به کانتر بروند؛ بهویژه اگر سوارکار گزینه بلندتر را انتخاب میکرد.
بابی توضیح داد: «ویژگی خاص این مانع این بود که ریل داشت و همین، اسب را بیشتر به آزمون میکشید.»
بابی گفت نکتهای که باید به آن توجه میشد این بود که اگر سوارکار گزینه کوتاهتر را انتخاب میکرد، کاری که دستکم یک سوارکار انجام داد، «باید با گردش تنگتری به آن میرسید.»
لیلی: کانتر درست را گرفتم، شروع کردم به جلو فرستادنش، فاصله را دیدم و او هم همان را به من داد.
مانع ۹: مانع یورتمه
ارتفاع: ۲ فوت و ۶ اینچ
ساختار: ریلهای طبیعی کوچک که به داک متصل شده بودند.
یادداشت طراح مسیر: سوارکاران دوباره به سمت پایینِ کنار برکه میآمدند و این مانع را در یورتمه میپریدند.
پاتریک گفت: «این مانع نسبتاً سرراست بود. نمیخواستیم کنار برکه دردسر زیادی ایجاد کند.»
لیلی: چون او در اصل یک اسب اکویتشِن بود، در پریدن موانع یورتمه فوقالعاده است و معمولاً بابت این بخش نگرانی ندارم.
میترسیدم کمی این مانع را بدیهی فرض کنم، برای همین وقتی به آن نزدیک میشدم با خودم گفتم: «به اواخر مسیر رسیدهایم و اگر قرار است این کار را انجام بدهم، باید این بخش را بینقص رد کنم.» او خیلی خوب این مانع را در یورتمه پرید.
موانع ۱۰ و ۱۱: ایناند-اوت خط پرچین (گزینه ارتفاع)
ارتفاع: سمت بلندتر (دو سر)، ۴ فوت و ۶ اینچ؛ سمت کوتاهتر (مرکز)، ۳ فوت و ۹ اینچ
ساختار: دو ردیف موازی از چهار پرش بوتهای که با فاصله ۲۷ فوت از هم قرار گرفته بودند. دو سر، گزینههای بلندتر بودند و دو بخش میانی، گزینههای کوتاهتر.
یادداشت طراح مسیر: سوارکاران پس از مانع یورتمه به راست میپیچیدند و مسیر بین این دو مانع را در یک گام میپریدند. بیشتر آنها گزینههای بلندتر را انتخاب کردند.
پاتریک گفت: «از نحوه پریدن اسبها از این بخش در راند هندی خیلی راضی بودم. در راند اول، بعضی اسبها برای پریدن در این قسمت کمی مشکل داشتند. این بخش آنها را جمع میکرد و در نهایت هم کمی بلندتر از چیزی که فکر میکردیم سواری شد.» مسیر داخلی، راه کوتاهتر بود و آن را هندیتر میکرد.
لیلی: دیدم بیشتر نفرات تا پرچینی که من انتخاب کرده بودم [گزینه بلندتر] ۹ گام رفتند. میدانستم این جایی است که باید خودم را نشان بدهم و نشان دهم به اسبم اعتماد دارم، برای همین آن را در ۸ گام چهارنعل رفتم.
وقتی مسیر را بازدید کردیم، ۸ یا ۹ گام بود. بنابراین فرود آمدم و فقط شروع کردم به جلو فرستادنش. فاصله را دیدم و بعد او را در همان یک گام به جلو فشار دادم. عالی بود. او از نظر توان پرش هیچ کمبودی ندارد، بنابراین اصلاً نگران نبودم که او را با چهارنعل به سمت این ایناند-اوت ببرم.
مانع ۱۲: اکسِر دروازه «آهنی»
ارتفاع: ۳ فوت و ۹ اینچ با پهنای ۴ فوت
ساختار: یک اکسِر شیبدار سیاه که طوری ساخته شده بود تا شبیه یک دروازه آهنی به نظر برسد.
یادداشتهای طراح مسیر: سوارکاران یک گردش تند به راست انجام دادند و در مسیری که داخل اینانداوتِ مانعی که تازه از آن پریده بودند ایجاد شده بود، با چهارنعل پایین آمدند و از مزرعه خارج شدند.
پاتریک توضیح داد: «در نهایت، این بخش پایانبندی بسیار خوبی برای کلاس شد.»
بابی افزود: «نکته جالب این بود که با وجود اینکه روی نقشه مسیر عبارت ‹هند گالوپ› نیامده بود، قرار بود همینطور سوارکاری شود. شما از آن مسیر باریک پایین میآیید و این آخرین مانع شماست. از ترکیب تا گردش به سمت آن مانع آخر، فاصله زمانی زیادی وجود داشت. این واقعا چشم سوارکار را محک میزد.»
هر دو طراح معتقد بودند این، پایان بینقصی برای مسیری بود که تقریبا بینقص طراحی شده بود.
بابی گفت: «من هنگام رقابت ۱۲ سوارکار برتر در مسیر بودم و کنار داور میدانیمان، روی کویل، ایستاده بودم؛ همان لحظهای که سوارکاران از پیچ به سمت آن راهرو میآمدند. دیدن احساسات سوارکاران واقعا تاثیرگذار بود. مثلا لیلی میدانست تا آن لحظه یک مسیر بینقص داشته است. بعد وارد آن راهرو میشود و مردم شروع به جشن گرفتن میکنند. با آن فضا و آن چهارنعل کنترلی، حس خیلی خوبی به وجود آمده بود.»
لیلی گفت: «وقتی به سمت مانع آخر پیچیدم، میدانستم که روی نقشه مسیر ننوشته بود باید با چهارنعل کنترلی رفت، اما من میدانستم اگر میخواهم برنده شوم، باید شروع به تاختن کنم. فاصله را بلند دیدم و برای یک لحظه به خودم شک کردم و با خودم گفتم یک گام دیگر میزنم. وقتی بیرون آمدم، آندره و پاتریشیا به من گفتند نگران شده بودند، چون من همانجا همهچیز را به خطر انداخته بودم.
وقتی شروع کردم به بیشتر کردن سرعت، صدای فریاد تماشاگران را شنیدم و فهمیدم لحظهاش رسیده است. باید somehow آن را درمیآوردم. او واقعا مراقبم بود. هر اسبی ممکن بود آنجا یک گام کوتاه اضافه بزند، اما او میدانست نباید این کار را بکند. شنیدن فریاد همه وقتی فرود آمدم، باورنکردنی بود!»
این مقاله نخستینبار در شماره نوامبر ۲۰۱۱ مجله پرکتیکال هورسمن منتشر شد.