راهکارهای تاد می‌نیکوس برای نجات دور پرش با اسب

چهار نعل: راهکارهای تاد می‌نیکوس برای نجات دور پرش با اسب

وقتی در مسیر هستید و ناگهان کار به مشکل می‌خورد، چه باید بکنید؟ برای شما «فاجعه» شاید به معنای خراب شدن پرش، افتادن چند میله یا یک یا دو امتناع باشد. یا شاید فقط از دست دادن لید، گم کردن رکاب یا یک پرش ناهماهنگ باشد. هر چه که هست، نگذارید شما را از روند کارتان خارج کند. اگر اوایل کلاس سوار می‌شوید، هنوز نمی‌دانید سوارکاران دیگر چه نتیجه‌ای می‌گیرند و شاید همچنان شانس گرفتن روبان داشته باشید. اگر هم دیرتر به میدان می‌روید و می‌دانید دیگر شانسی برای قرار گرفتن در جمع مدعیان ندارید، باز هم این موقعیتی است برای بهتر کردن مهارت‌های خودتان و اسبتان. فکر کنید برای رسیدن به این مسابقه چقدر زمان، تلاش و هزینه صرف کرده‌اید. اگر این تجربه را به یک فرصت آموزشی تبدیل کنید، همچنان می‌توانید از هزینه‌ای که کرده‌اید بهره ببرید و آن را به تجربه‌ای مفید تبدیل کنید.

یکی از مهم‌ترین دلایلی که باعث می‌شود یک دور سوارکاری بعد از نخستین اشتباه از بد به بدتر شود، فشار عصبی سوارکار است. همه ما آن حالت آشنا را روی صورت سوارکار دیده‌ایم؛ همان وقتی که وسط دور چیزی اشتباه پیش می‌رود: چهره‌ای هراسان که خبر می‌دهد اوضاع در آستانه از هم پاشیدن است. اما لازم نیست این‌طور شود. با طرز فکر درست و کمی تمرین در خانه، می‌توانید تقریبا از پس هر موقعیت دردسرسازی در میدان مسابقه بربیایید.

تمرین ۱ پرش با اسب: رکاب‌ها را رها کنید

۱. میکه بوسما اسبش را برای موقعیت‌های احتمالی در میدان مسابقه آماده می‌کند؛ موقعیت‌هایی که ممکن است حواس او را پرت کنند یا باعث ناراحتی‌اش شوند. او نخستین تمرین را با یک کانتر متوسط، متعادل و منظم آغاز می‌کند.

۲. وقتی از کیفیت کانتر راضی می‌شود، آرام پاهایش را از رکاب‌ها بیرون می‌آورد و پنج یا شش گام با همان ریتم ثابت ادامه می‌دهد.

۳. سپس بدون آن‌که به پایین نگاه کند، رکاب‌هایش را دوباره پیدا می‌کند و سعی می‌کند با این حرکت به پهلوهای اسب ضربه نزند. با این حال، چون این اسب برای این تمرین تازه‌کار است، این حرکت موقتا حواسش را پرت کرده و باعث شده تعادل و فرم بدنش تغییر کند. حالا بدنش به سمت داخل خم شده و به نظر می‌رسد بخشی از آرامش و تمرکزی را که در تصاویر قبلی دیده بودید، از دست داده است. اگر در میدان مسابقه رکاب‌تان را گم کنید، همین اتفاق ممکن است رخ بدهد و شما را در خطر افت رتبه قرار دهد. با تمرین بیشتر، میکه اسبش را به چنین حس‌هایی عادت‌پذیرتر می‌کند تا اگر در میدان مسابقه پیش آمدند، او را به هم نریزند.

۴. این نسخه پیشرفته‌تری از تمرین بدون رکاب است که فقط سوارکاران باتجربه باید آن را امتحان کنند؛ و هیچ سوارکاری هم نباید آن را با اسب‌های بسیار کم‌تجربه انجام دهد. میکه در مسیر نزدیک شدن به این مانع، پاهایش را از رکاب‌ها بیرون آورده بود.

او از موقعیتی محکم و باثبات برخوردار است و به همین دلیل توانسته تعادلش را حفظ کند.

با این حال، احتمالاً برای حفظ این موقعیت، پاهایش را کمی بیشتر فشار می‌دهد و در نتیجه ممکن است رکاب‌ها را به پهلوهای اسبش بفشارد.

از حالت کلافه صورت اسب می‌توان فهمید که این موضوع او را ناراحت کرده است.

اما بعد از چند جلسه تمرین، به این کار عادت خواهد کرد.

این تمرین ممکن است در ابتدا اسب‌ها را غافلگیر یا حتی بترساند.

اگر می‌خواهید بدون رکاب با اسب‌تان پرش کنید، کار را به‌تدریج پیش ببرید.

هرچه در معرفی این تمرین و پیشرفت مرحله‌به‌مرحله آن محتاط‌تر و کنترل‌شده‌تر عمل کنید، اسب‌تان هم سریع‌تر در این شرایط اعتمادبه‌نفس پیدا می‌کند.

کار را با جلسات متعددِ برداشتن و دوباره جا انداختن رکاب‌ها در کار روی سطح صاف آغاز کنید؛ سپس به سراغ عبور از تیرک‌های زمینی بروید و بعد از آن پرش‌های بسیار کوچک را امتحان کنید.

آماده باشید

می‌دانم گفتنش از انجام دادنش آسان‌تر است، اما مهم‌ترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که فارغ از هر مشکلی که پیش می‌آید، نگرش مثبت‌تان را حفظ کنید.

بهترین سلاح شما اعتمادبه‌نفس است.

و اعتمادبه‌نفس از آمادگی درست می‌آید.

پیش از شرکت در مسابقه، مشکلات رایجی را که ممکن است در میدان با آن‌ها روبه‌رو شوید در ذهن‌تان تصور کنید و به راه‌هایی فکر کنید که بتوانید در خانه برای مقابله با آن‌ها تمرین کنید.

برای مثال، از دست دادن یک رکاب می‌تواند هم برای شما و هم برای اسب‌تان بسیار حواس‌پرت‌کن باشد.

اگر به رخ دادن چنین اتفاقی عادت نداشته باشید، ممکن است زمان زیادی را صرف پیدا کردن آن کنید و حتی ناخواسته با پنجه پا به پهلوهای اسب بزنید و او را برآشفته کنید.

پس در خانه تمرین کنید که هر بار برای ۵ یا ۶ گام رکاب‌ها را رها کنید.

وقتی برای دوباره پیدا کردن آن‌ها تلاش می‌کنید، تمرکزتان را روی حفظ همان ریتم در کانتر نگه دارید.

این کار نه‌تنها کمک می‌کند سریع‌تر رکاب‌ها را پیدا کنید، بلکه اسب‌تان را هم نسبت به حرکت پاهای شما روی پهلوهایش کم‌حساس‌تر می‌کند.

همچنین توصیه می‌کنم از رکاب‌های فلزی سنتی استفاده کنید؛ این رکاب‌ها معمولاً بهتر از بسیاری از رکاب‌های جدیدی که از مواد غیرمتعارف ساخته می‌شوند آویزان می‌مانند و به همین دلیل وقتی آن‌ها را از دست می‌دهید، پیدا کردن‌شان آسان‌تر است.

سناریوی خوب دیگری که باید تمرین کنید، سواری با طول‌های مختلف عنان است.

وقتی با فاصله‌ای دشوار به یک مانع می‌رسید و اسب‌تان مجبور می‌شود برای عبور از آن تلاشی ناموزون انجام دهد، گاهی بهترین کمک این است که کمی به عقب متمایل شوید و دست‌هایتان را روی عنان‌ها عقب‌تر ببرید.

این کار به او اجازه می‌دهد بدنش را کشیده‌تر کند و بدون دخالت شما، هر اندازه که لازم است از توانایی بدنی‌اش استفاده کند.

اگر این اتفاق هنگام ورود به یک خط موانع رخ دهد، ممکن است پیش از مانع بعدی زمانی برای تنظیم دوباره طول عنان‌ها نداشته باشید، بی‌آنکه حواس اسب را پرت کنید.

بهتر است خط موانع را کامل کنید و بعد طول عنان را اصلاح کنید.

اگر در خانه سواری و پرش با طول‌های مختلف عنان را تمرین کرده باشید، این موضوع مسئله بزرگی نخواهد بود.

تمرین دوم پرش با اسب: تمرین با طول‌های مختلف عنان

۱. در این تمرین، میکه اسبش را به کانتری خوب، منظم و متعادل بازگردانده است.
دراگو

۲. پس از عبور از پیچ، او اجازه می‌دهد عنان چند اینچ از میان دست‌هایش سر بخورد. این، تمرین بسیار خوبی برای شرایط میدان مسابقه است؛ وقتی که هنگام عبور از یک پیچ در مسیر، عنان از دست‌تان می‌افتد یا به دلیل یک پرش نامناسب ناچار می‌شوید عنان را به اسب‌تان بدهید. میکه اینجا تنظیم لازم را انجام داده تا ارتباط با دهان اسبش را حفظ کند و با بستن زاویه آرنج‌ها، شلی عنان را جمع کرده است. این کار به او امکان می‌دهد همان ریتم ثابت کانتر و تعادل را حفظ کند.

۳. از آنجا که اسب میکه هنوز با این تمرین تازه‌کار است، او فقط برای چند گام می‌تواند شرایط را بدون تغییر نگه دارد. مشخص است که بلند شدن بیش از حد عنان، اسب را برهم زده است. سرعتش بیشتر شده و از سر کلافگی دم می‌زند. اما ــ و این مهم‌ترین نکته است ــ میکه دستپاچه نمی‌شود. به یاد داشته باشید، هر سوارکار می‌تواند به سرعتی که اسبش می‌رود، سوار شود. اگر خونسردی‌تان را حفظ کنید و به خودتان فرصت بدهید تا دوباره اوضاع را مرتب کنید، می‌توانید اسب‌تان را هم دوباره منظم کنید.

واکنش نشان بدهید، اما وحشت نکنید!

پرش با اسب یک ورزش المپیکی است، چون هم اسب‌ها و هم سوارکاران برای موفقیت در آن باید توانایی بدنی بالایی داشته باشند. واکنش‌های خود را آن‌قدر تمرین بدهید که بتوانید به هر کاری که اسب‌تان انجام می‌دهد، سریع پاسخ بدهید. اگر او در مسیر نزدیک شدن به مانع رم کرد یا مکث کرد، آماده باشید که بلافاصله دوباره او را به جلو بفرستید. تا جایی که می‌توانید، او را دوباره به سمت وسط مانع هدایت کنید. و آماده باشید که پرش، لزوماً کاملاً بی‌نقص از آب درنیاید. پرش‌های نامناسب آن‌قدر که بعضی سوارکاران فکر می‌کنند مسئله بزرگی نیستند. آن‌ها بخشی از روند آموزش‌اند. اگر اسب‌تان به خاطر رم کردن در مسیر نزدیک شدن، یک پرش ناراحت‌کننده داشته باشد، شاید همین موضوع به او یاد بدهد که در پرش‌های بعدی توجه بیشتری داشته باشد.

بخشی از واکنش شما به یک مشکل، باید شامل یک تحلیل سریع هم باشد. الان دقیقاً چه اتفاقی افتاد و چرا؟ آیا پیش از مانع تغییرات زیادی ایجاد کردید؟ آیا با سرعت بیش از حد به مانع نزدیک شدید؟ یا با آهنگ خیلی کم؟ پاسخ، به‌ندرت به سادگی این است که «اسب ایستاد.» به احتمال زیاد او ایستاد چون شما او را در موقعیت نامناسبی قرار دادید. بفهمید آن موقعیت چه بوده و سعی کنید دیگر او را در آن وضعیت قرار ندهید.

بسیاری از مشکلات، از کمبود آهنگ ناشی می‌شوند. بعضی سوارکاران این را گردن پشت ساق نبودن اسب‌هایشان می‌اندازند، اما اغلب علت در وضعیت خودشان روی زین است. نشست رو به جلوی آمریکایی که سال‌ها در کشور ما خوب جواب می‌داد، روی اسب‌های مدرن پرش با اسب امروز به آن اندازه کارآمد نیست. آن شیوه بیشتر مناسب اسب‌های تروبرد بود؛ اسب‌هایی که به طور طبیعی میل بیشتری به چهارنعل رفتن دارند.

اگر روی یک اسب تروبرد معمولی سوار باشید و با خم‌کردن بیش از حد بالاتنه به جلو، از حرکت اسب جلو بیفتید، او احتمالا باز هم با همان سرعت ادامه می‌دهد یا حتی تندتر می‌رود.

اما بیشتر اسب‌های وورم‌بلاد امروزی چنین موتور طبیعی‌ای ندارند؛ آن‌ها برای حفظ یک چهارنعل باکیفیت، به حمایت بیشتری نیاز دارند.

اگر بالاتنه‌تان را کمی عقب‌تر از حرکت اسب نگه دارید و نسبت به نشستن سنتیِ رو به جلو، اندکی عمودی‌تر باشید، می‌توانید با وزن بدن و پاهایتان اسب را مؤثرتر به جلو برانید.

همچنین باید توجه داشت که بین رو به جلو سوارکاری‌کردن و دنبال‌کردن اسب، تفاوت وجود دارد.

در حالت دوم، بدن اسب کشیده می‌شود و ارتباط بین بخش عقب و جلوی بدنش از بین می‌رود.

در این وضعیت، در واقع برای اسب آسان‌تر است که خودش را عقب بکشد، تماس با دهنه را رها کند و نیروی پیش‌برنده‌اش را از دست بدهد.

برای این‌که اسب را واقعا به جلو سوارکاری کنید، باید اندام‌های عقب او را درگیر کنید و او را به سمت یک تماس خوب با عنان هدایت کنید.

اگر اسب‌تان در تعویض دستِ کانتر اشتباه کرد یا در پیچ به کراس‌کانتر رفت، بهترین راه‌حل این است که او را به جلو سوارکاری کنید.

منظم، متعادل و متمرکز بمانید و ریتم کانتر را حفظ کنید.

به‌جای این‌که عنان را بکشید و او را کند کنید، به این فکر کنید که با رفتن به جلو، «درِ عقب» را ببندید و با دنبال‌کردن نرم دهان اسب، «درِ جلو» را باز بگذارید.

در نهایت، اسب خودش را جمع می‌کند و دست درست را اصلاح خواهد کرد.

اگر هم این اتفاق نیفتاد، نگران نباشید.

اسب‌ها می‌توانند از روی موانع را حتی با دست اشتباه یا در حالت کراس‌کانتر هم خوب بپرند.

مادیان شگفت‌انگیز تاچ آو کلاس در مسیر قهرمانی در طلای تیمی و انفرادی المپیک ۱۹۸۴، چندین بار کراس‌کانتر رفت.

سوارکاری رو به جلو همچنین به ساختن اعتمادبه‌نفس اسب‌تان کمک می‌کند؛ اعتمادی که ممکن است بعد از امتناع از پرش یا برخورد با مانع افت کرده باشد.

وظیفه شما این است که به او اطمینان بدهید؛ این پیام را منتقل کنید که «من کنار تو هستم و ادامه می‌دهیم.»

گاهی این یعنی با قاطعیت اسب را به جلو سوارکاری کنید یا در صورت لزوم از شلاق استفاده کنید.

به او کمک کنید کاری را که باید انجام دهد، انجام بدهد.

در مجموع، توصیه می‌کنم هرچقدر هم که دور شما فاجعه‌بار به نظر برسد، آن را به پایان برسانید.

با این حال، اگر به نظر می‌رسد اسب‌تان تحت فشاری فراتر از توانش قرار گرفته — یعنی برای عبور از موانع تقلا می‌کند و اعتمادبه‌نفسش را از دست می‌دهد — یا اگر خودتان کاملا دچار تردید شده‌اید، کنارکشیدن اشکالی ندارد.

اگر اعتمادبه‌نفس خودتان را از دست داده‌اید، منصفانه نیست که از اسب‌تان بخواهید ادامه بدهد.

شاید لازم باشد برای یک یا دو هفته یک سطح پایین‌تر بروید تا هر دوی شما دوباره اعتمادبه‌نفستان را به دست بیاورید.

از این موضوع خجالت نکشید؛ همه این کار را می‌کنند، از جمله حرفه‌ای‌ها.

این یعنی اسب‌داری خوب.

تمرین ۳ پرش با اسب: عنان بلند روی موانع

۱. وقتی تنظیم‌کردن عنان را در فلت تمرین کردید و احساس اطمینان داشتید، آن را روی موانع هم امتحان کنید. همه چیز به سوارکاری مثبت برمی‌گردد. با وجود این‌که میکه عنان را رها کرده، آن‌قدر اسب را رو به جلو سوارکاری می‌کند که تمرکز مرکبش روی پریدن بماند. او به‌جای این‌که هنگام نزدیک‌شدن به مانع با کوتاه‌کردن عنان تمرکز اسب را به هم بزند، دست‌هایش را باز نگه داشته تا ارتباط با دهان اسب حفظ شود و در عین حال ساق پا و بالاتنه‌اش را در موقعیت خوبی نگه داشته است. | ایمی کی.

۲. در چند گام آخر، چون او عنان‌های بلند را آن‌قدر روان و نرم مدیریت کرده که اسبش آشکارا حواس‌پرت نشده، حتی به او آن‌قدر اعتماد می‌کند که عنان را کاملاً آزاد بگذارد. اینجاست که حفظ خونسردی و اعتمادبه‌نفس نتیجه می‌دهد. | امی کی. دراگو

۳. در هوا، اسب میکه کمی کلافه به نظر می‌رسد؛ گوش‌هایش به عقب برگشته‌اند؛ اما هنوز در این تمرین تازه‌کار است. او این اسب را آن‌قدر مثبت و خوب هدایت کرده که دفعه بعد، بی‌شک کمتر نگران خواهد شد. | امی کی. دراگو

۴. برای اینکه این درس کاملاً در ذهن اسب جا بیفتد، او صبر می‌کند تا اسب فرود بیاید و یک یا دو گام بردارد، سپس آرام عنان را کوتاه می‌کند و دوباره نظم می‌دهد. این به اسب نشان می‌دهد که از دست رفتن ارتباط با دهنه روی مانع، مسئله مهمی نبوده است. | امی کی. دراگو

از این موقعیت بیشترین بهره را ببرید

اگر مطمئن هستید مشکلی که در میدان برایتان پیش آمده، شما را از رسیدن به روبان کنار گذاشته است، از این دور آموزشی غیرمنتظره بهترین استفاده را ببرید. این روزها بسیاری از سوارکاران فرصت‌های محدودی برای شرکت در شوهای آموزشی دارند. باقی این دور را صرف آزمودن مهارت‌هایی کنید که در جریان مسابقه نمی‌خواستید امتحانشان کنید. برای مثال، اگر هیچ‌وقت کم کردن گام را تمرین نمی‌کنید و همیشه گام اضافه می‌کنید ــ یا برعکس ــ حالا همان گزینه اول را امتحان کنید. یا اگر عادت دارید هنگام کنده‌شدن برای «محافظت» از اسبتان عنان را بکشید، این بار پیش از مانع دستتان را بیشتر به او بدهید؛ یعنی رهایی بسیار بلندتری بدهید تا خط پشت و کمرش در هوا آزادتر شود. هر چیزی را امتحان کنید که بتواند به شناخت بهتر اسبتان کمک کند تا در اجراهای بعدی پیشرفت کنید.

کاری که نباید انجام دهید این است که دورتان را بیش از حد محافظه‌کارانه تمام کنید؛ با خم‌کردن بیش از اندازه، جمع‌کردن بیش از حد، باز رفتن در پیچ‌ها، یا وارد شدن به کشمکش با اسبتان بر سر عنان. مرتب و تمیز سوار شوید، انگار در باراژ هستید؛ در پیچ‌ها تنگ بپیچید و سرعتی واقع‌بینانه و مناسب میدان را حفظ کنید. سعی کنید اشتباه را جبران کنید و داخل زمان مقرر به پایان برسید. هم شما و هم اسبتان از این تجربه سود خواهید برد و دفعه بعد حتی بهتر عمل خواهید کرد.

تمرین چهارم پرش با اسب: بالا بردن دست روی مانع

۱. اگر شما و اسبتان پرش‌کارانی باتجربه هستید، این تمرین بسیار مفیدی است. گاهی در مسیر مسابقه لازم می‌شود یک دست را از روی عنان بردارید؛ برای مثال، برای استفاده از چوب. اینکه آن‌قدر احساس راحتی داشته باشید که بتوانید این کار را انجام دهید، ممکن است به نجات پرش کمک کند.

این مهارت را به‌تدریج تقویت کنید؛ هم به نفع خودتان و هم به نفع اسب‌تان.

(همان‌طور که حالت چهره این اسب به‌روشنی نشان می‌دهد، این کار می‌تواند بسیار حواس‌پرت‌کن باشد.) ابتدا از کار روی فلت شروع کنید و بعد به‌تدریج به پرش برسید؛ در گام نخست هم از مانع‌های کوچک آغاز کنید.

۲. در نهایت، همیشه تمرین را با یک پایان خوب تمام کنید. بعد از این‌که اسب میکه همه حرکات غیرمنتظره او روی زین را تحمل می‌کند، او با اعتمادی آرام و بی‌تنش این اسب را از روی این اکسِر عبور می‌دهد. حالت آرام اسب همه‌چیز را می‌گوید: «فکر کنم حق با توست. واقعاً همه‌چیز خوب است.»

کمبود چهارنعل

ورم‌بلودهای امروزی برای حفظ یک چهارنعل باکیفیت در طول مسیر، به حمایت بیشتری نیاز دارند. برای این‌که ورم‌بلودتان را در بهترین تعادل ممکن برای کَندن مقابل هر مانع نگه دارید، باید کمی پشت حرکت بمانید، مقداری وزن را در زین نگه دارید و بالاتنه‌تان را نسبت به حالت سنتیِ نشستنِ رو به جلو، اندکی قائم‌تر حفظ کنید.

۱. نادرست: میکه فقط با بلند شدن روی رکاب‌ها، اجازه داده تعادل اسبش روی دست جلو بیفتد. اگر او در این وضعیت به مانع نزدیک می‌شد، اسب نمی‌توانست به‌درستی خودش را جمع کند، روی پاهای عقب بنشیند و در لحظه کَندن فشار لازم را ایجاد کند، چون بخش عقب بدنش از بقیه بدن جا مانده است. بسیاری وقت‌ها، چنین تعادل نامناسبی باعث می‌شود اسب به چپ یا راست متمایل شود، چون نمی‌تواند در لحظه کَندن، بخش جلوی بدنش را به‌درستی بالا بیاورد.

۲. درست: میکه با نشستن در زین، می‌تواند اسب را هم با نشیمن و هم با پاهایش به جلو براند و این به او کمک می‌کند اسب را به تعادل بهتری برساند. حالا پاهای عقب اسب بهتر زیر بدنش قدم برمی‌دارند. این وضعیت به او امکان می‌دهد در لحظه کَندن، وزنش را مؤثرتر به عقب منتقل کند و پرش‌هایی باثبات‌تر و تمیزتر ارائه دهد.

فلجِ ناشی از تحلیل بیش از حد

من به قدرت تفکر مثبت باور دارم. پیش از ورود به میدان مسابقه، به خودتان بگویید که این دور قرار است خوب پیش برود. وقتی مسیر را در ذهن‌تان مجسم می‌کنید، روی این مکث نکنید که اسب‌تان کنار لیورپول رم می‌کند؛ در عوض، او را در حال عبور بلند و روان از روی آن تصور کنید. همچنین مراقب باشید اشتباه‌های سوارکارانی را که پیش از شما وارد میدان شده‌اند، درونی نکنید. تماشای دیگر سوارکاران می‌تواند آموزنده باشد، اما در عین حال این خطر هم وجود دارد که دچار چیزی شوید که من آن را «فلجِ ناشی از تحلیل بیش از حد» می‌نامم. وقتی چند سوارکار روی یک مانع مشخص به مشکل می‌خورند، بقیه هم نگران می‌شوند که حتماً ایرادی در آن وجود دارد.

به همین دلیل است که می‌بینید سوارکاران در ابتدای یک کلاس با بخشی از مسیر دچار مشکل می‌شوند و بعد سوارکاران در اواخر همان کلاس با بخشی کاملا متفاوت از مسیر به دردسر می‌افتند.

اگر متوجه شدید چند نفر مثلا روی مانع باریک یا پلانک یا کومبیناسیون مشکل دارند، خودتان را به تکرار همان اشتباه‌هایی که آن‌ها مرتکب شدند نکشانید.

مثبت بمانید و مسیر خودتان را سوار شوید.

همین‌طور نگران این نباشید که دیگران درباره دور شما چه فکری می‌کنند.

وقتی همه‌چیز مطابق برنامه پیش نمی‌رود، روی شناسایی مشکل و حل آن تمرکز کنید.

به‌جای این‌که از دست اسب‌تان کلافه شوید یا نگران باشید دوستان‌تان چه فکری می‌کنند، به خودتان یادآوری کنید که برای همه پیش می‌آید که روز بدی را در میدان تجربه کنند.

تاد مینیکوس در طول دوران حرفه‌ای خود که حالا بیش از سه دهه را در بر گرفته، در جایزه‌های بزرگ بی‌شماری به پیروزی رسیده است.

او که اصالتا اهل حوالی د موین، آیووا بود، نخستین پونی خود را در ۱ سالگی گرفت، سپس به سبک وسترن سوارکاری کرد و در ۱۱ سالگی نخستین درس پرش با اسب خود را گذراند.

او که از همان زمان شیفته پرش با اسب شد، در ۱۸ سالگی حرفه‌ای شد و سپس با اسب مسابقه‌ای بازنشسته‌ای از کانادا به نام تریلر آن‌قدر جایزه نقدی به دست آورد که توانست برای خودش یک کامیون و تریلر بخرد.

پس از آن‌که تریلر متاسفانه در یک سانحه تریلر کشته شد، تاد یک اسب مسابقه‌ای بازنشسته دیگر از کانادا پیدا کرد و نامش را تریلینگ گذاشت.

این اسب در نهایت نخستین اسب جایزه بزرگ طراز اول او شد.

این زوج در نمایشگاه بین‌المللی اسب واشینگتن در سال ۱۹۹۰ همه کلاس‌های پرش آزاد را بردند؛ از جمله جام رئیس‌جمهور. این نتایج برای تاد جایزه سوارکار پیشتاز انیس جنکینز و جایزه سوارکار جایزه بزرگ سال غرب میانه را به همراه داشت و برای تریلینگ نیز عنوان اسب سال غرب میانه را به ارمغان آورد.

از آن زمان، تاد چندین بار در تیم‌های جام ملت‌های ایالات متحده حضور داشته، به‌عنوان ذخیره تیم المپیک ۲۰۰۰ انتخاب شده و در بازی‌های پان‌آمریکن ۲۰۰۷ مدال برنز تیمی را به دست آورده است.

او اخیرا در جایزه بزرگ ۱ میلیون دلاری زوئتیس ۲۰۱۵ در هیتس ساگرتیز و همچنین در جایزه بزرگ ۸۶٬۰۰۰ دلاری مارشال اند استرلینگ اینشورنس CSI** در جشنواره زمستانی سوارکاری ۲۰۱۶ با مادیان اولدنبورگی کوالیتی گرل به پیروزی رسید؛ مادیانی که همراه او در سال ۲۰۱۴ شش جایزه بزرگ را برد.

او همچنین همراه با یکی دیگر از مادیان‌های طراز اولش، بابالو ۴۱، در ژانویه امسال در جایزه بزرگ ۱۳۰٬۰۰۰ دلاری آدکوان CSI*** به پیروزی رسید و نام هر دو در فهرست کوتاه تیم المپیک پرش با اسب یو‌اس‌ای‌ئی‌اف قرار گرفت.

تاد که اکنون در ولینگتون فلوریدا مستقر است، اوقات فراغت خود را با همسر و دو فرزندش می‌گذراند.

این مطلب نخستین بار در شماره ژوئن ۲۰۱۶ پراکتیکال هورسمن منتشر شد.

منبع: Practical Horseman – Training

تعليم الفروسية

عرض على الموقع الأصلي