تمرین ژیمناستیک برای بهبود تکنیک پرش اسب

ریل‌های بَنس به او کمک می‌کنند تا برای تیک‌آف و فرود مناسب در موقعیت درستی قرار بگیرد و بخش‌های بلندتر کراس‌ریل نیز کمک می‌کنند در میانه مانع باقی بماند.

با این حال، در هوا اجازه داده‌ام جای پایم کمی به عقب بلغزد و خط مستقیم بین آرنجم و دهنه را بیش از آنچه دوست دارم، شکسته‌ام.

شاید به همین دلیل است که دست‌وپای او به آن اندازه‌ای که می‌تواند، کاملاً مربع نیست.

تنظیم نهایی

وقتی از میان این تمرین پرش می‌کنید، روی وضعیت بدنی خود تمرکز داشته باشید. به یاد داشته باشید که همه‌چیز به هم مرتبط است. وضعیت درست پا ــ با قرار گرفتن رکاب روی سینه پا و پایین بودن پاشنه ــ بقیه بدن شما را در جای خود تثبیت می‌کند. هر کسی یک طول رکاب مشخص دارد که با آن احساس راحتی می‌کند. وقتی طول مناسب خود را پیدا کنید، باید هنگام نگاه کردن به پایین فقط نوک پنجه پایتان را ببینید.

من به‌ویژه دوست دارم روی زانوهایم تمرکز کنم. می‌خواهم حس آن‌ها مثل فنر باشد. اگر سوارکاران بزرگی مثل بیزی مدن یا لورا کراوت را تماشا کنید، می‌بینید که زانوهایشان حرکت زیادی دارد. همین به آن‌ها اجازه می‌دهد روان و سیال از حالت ایستاده به نشسته بروند، هم با حرکت اسب همراه شوند و هم هر وقت لازم بود، در نشیمن خود استحکام داشته باشند. به‌محض این‌که زانوهایتان خشک و بی‌انعطاف شود، توانایی‌تان برای حفظ تعادل روی زین و کمک به اسب برای بهترین عملکرد را از دست می‌دهید.

اگر در همراه ماندن با حرکت اسب‌تان روی پرش‌ها مشکل دارید، از توصیه‌ای استفاده کنید که من از پرش‌کار مشهور المپیکی فرانسه، میشل روبر، یاد گرفتم: «همیشه دنبال میمونی در میان درخت‌ها بگردید.» شاید خنده‌دار به نظر برسد، اما جواب می‌دهد! این نقطه تمرکز خیالی باعث می‌شود سرتان را بالا نگه دارید، بدنتان را کمی به عقب ببرید و وزن‌تان را روی پاشنه‌ها بیندازید. ضمن این‌که اگر احساس ناامیدی، اضطراب یا ناراحتی می‌کنید، این تصویر بامزه به آرام شدن شما کمک می‌کند.

این همچنین فرصت بسیار خوبی برای کار کردن روی رهاسازی خودکار دست است. روی حفظ یک خط مستقیم از آرنج تا دهنه تمرکز کنید.

در دو پرش اول و روی موانع بَنس، با دنبال کردن دهان اسب با دست‌هایتان، ارتباط را از طریق عنان حفظ کنید و هم‌زمان با کشیده شدن گردن او، بازوهایتان را کمی جلوتر ببرید.

هنگام نزدیک شدن به اکسِر، تماس دست را کمی بیشتر نرم کنید تا چیزی میان رهاسازی روی گردن و رهاسازی خودکار به اسب بدهید؛ یعنی آزادی بیشتری در اختیارش بگذارید تا خودش مانع را بپرد.

به بَنس‌ها به چشم «کارگاه» این تمرین نگاه کنید؛ بخشی که ساختارمندتر و کنترل‌شده‌تر طراحی شده تا به اسب کمک کند گام‌بندی و تعادلش را تنظیم کند.

اکسِر بیشتر نقش «اجرای آزمایشی» را دارد.

تا زمانی که اسب به آن می‌رسد، باید زمان‌بندی را پیدا کرده باشد؛ بنابراین عبور از آن باید آسان به نظر برسد.

هرچند وظیفه شما این است که در تمام طول تمرین روی وضعیت بدنی خود تمرکز کنید، باید حواستان به کاری که اسب زیر شما انجام می‌دهد هم باشد.

با تمرین، کم‌کم تشخیص می‌دهید چه زمانی اسب با فرم خوب می‌پرد و چه زمانی این‌طور نیست.

تا آن زمان، از فردی روی زمین بخواهید در تحلیل تکنیک اسب به شما کمک کند.

کسانی که به اندازه کافی تمرینات ژیمناستیکی دیده‌اند، می‌توانند چشمشان را طوری تربیت کنند که این حرکات را گویی به صورت صحنه آهسته ببینند و همین، تحلیل فرم اسب‌ها را بسیار آسان‌تر می‌کند.

هدف این تمرین این است که انجام کار درست را برای اسب آسان کند.

در این تمرین، دو بخش هست که باید روی آن‌ها تمرکز کنید.

اولی، فرود است؛ پیدا کردن نقطه ایده‌آل.

دومی، تعادل و کانتر بین پرش‌هاست.

برای بهبود هر دو، باید تمرین ژیمناستیکی را متناسب با آن تنظیم کنید.

در حالت ایده‌آل، وقتی اسب به هر نقطه خیز می‌رسد، باید ابتدا با دست‌های جلو به زمین ضربه بزند، سپس وزنش را به عقب و روی اندام‌های عقبی منتقل کند و با خم کردن مفصل خفه، خرگوشی و ساکروایلیاک، نیروی لازم برای جدا شدن از زمین را تولید کند.

شانه باید آزادانه به جلو حرکت کند و دست‌های جلو هم‌زمان بالا بیایند.

این حرکت به پرتاب بدن اسب به هوا کمک می‌کند؛ درست شبیه شیرجه‌روی که پیش از جدا شدن از تخته شیرجه، دست‌هایش را به سمت بالا می‌برد.

بسیاری از افراد به اشتباه روی بخش پایینی دست‌های جلو تمرکز می‌کنند و فکر می‌کنند پایین ماندن جلوی بدن اسب به این دلیل است که پاهایش به اندازه کافی سریع جمع نمی‌شوند.

در واقع، این مشکل معمولاً از کند بودن بیش از حد حرکت شانه ناشی می‌شود.

در سمت فرودِ مانع، بخش جلو و عقب بدن اسب باید به‌موقع پایین بیاید تا دست‌های جلو فرصت داشته باشند پیش از فرود اندام‌های عقبی دوباره از زمین جدا شوند.

این موضوع به او امکان می‌دهد برای گام بعدی کانتر، اندام‌های عقبی را به‌درستی بارگیری کند.

با توجه به این‌که اسب از کجا خیز برمی‌دارد و کجا فرود می‌آید، فردی که روی زمین ایستاده نیز می‌تواند ارزیابی کند که اسب تا چه اندازه قوس مسیرش را درست بر فراز هر مانع متمرکز می‌کند.

برای عبور مؤثرتر از موانع، اسب باید درست در لحظه عبور از بالای مانع به بالاترین نقطه قوس خود برسد تا محل خیز و فرودش با فاصله‌ای برابر از مانع قرار داشته باشد.

اگر دست‌های جلویش را خیلی سریع جمع کند و خیلی زود به بالاترین نقطه قوس برسد، نیروی پیش‌برنده‌اش زودتر از حد لازم قطع می‌شود و در نتیجه وسعت پرشش محدود خواهد شد؛ یعنی توانایی‌اش برای پریدن با برد بیشتر روی موانع کاهش می‌یابد.

در نقطه مقابل، اگر قوس پرش او پس از مانع به اوج برسد، احتمال دارد با بخش جلویی بدنش میله‌ها را بیندازد.

محل فرود او پس از هر پرش اهمیت ویژه‌ای دارد.

اگر بیش از حد دور از مانع یا بیش از حد نزدیک به آن فرود بیاید، تعادلش و توانایی‌اش برای پریدن مناسب از مانع بعدی تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

اگر شما یا فردی که از روی زمین تمرین را زیر نظر دارد هرگونه انحراف از تلاش ایده‌آل در پرش را مشاهده کردید، می‌توانید فاصله میان موانع و میله‌های بانس را تنظیم کنید تا تکنیک اسب‌تان بهتر شود.

برای مثال، اگر او بیش از حد نزدیک به موانع فرود می‌آید و مسیر پرشش را کوتاه می‌کند، میله‌های بانس در سمت فرود را چند اینچ از مانع دورتر کنید.

به محل فرود او پس از میله‌های بانس هم توجه داشته باشید.

ممکن است لازم باشد فاصله بعد از آن‌ها را نیز بیشتر کنید تا بتواند با راحتی به مانع بعدی برسد.

این کار او را تشویق می‌کند که هنگام فرود گام بلندتری بردارد.

بار بعد که این تمرین را می‌پرد، از روی موانع با دامنه بیشتری خواهد پرید.

نقطه ایده‌آل فرود برای هر اسب و برای موانع با ابعاد مختلف متفاوت است؛ بنابراین شاید لازم باشد کمی با میله‌های بانس کار کنید تا به نتیجه مطلوب برسید.

در مورد اسب‌هایی که تجربه بسیار بالایی دارند، گاهی مفید است که در سمت فرودِ اکسِر یک میله بانس قرار داده شود.

اگر آن‌ها بیش از حد بلند بپرند یا بیش از اندازه جلو بروند و تمرکزشان را روی آنچه پیش رو دارند از دست بدهند، میله بانس می‌تواند به آن‌ها یادآوری کند که با تعادل درست فرود بیایند و برای مانع بعدی آماده باشند.

برای فعال‌تر کردن شانه‌ای که کند عمل می‌کند، فاصله‌های مختلف میان دو مانع اول و میله‌های بانس را امتحان کنید.

فاصله‌های فشرده‌تر معمولاً اسب‌ها را ترغیب می‌کند که بخش جلویی بدنشان را سریع‌تر بالا بیاورند، در حالی که فاصله‌های بلندتر آن‌ها را به کشیده‌تر کردن بدنشان وامی‌دارد.

با فاصله میان ورتیکال و اکسِر هم کار کنید.

برای مثال، اگر فاصله تک‌گام و میله‌های بانس را برای اصلاح شانه کند و قوس بیش از حد بلند کوتاه‌تر کرده‌اید، فاصله دوگام را کمی بیشتر کنید تا اسب‌تان بتواند روی اکسِر با آرامش بیشتری عمل کند.

یا اگر اسب مسن‌تری است که باید به او یادآوری شود پس از موانع گامش را کنترل کند، فاصله دوگام را کمی کوتاه‌تر کنید و میله بانس بعد از ورتیکال را هم اندکی به داخل‌تر بیاورید.

هر یک از این تغییرات را بسیار تدریجی انجام دهید؛ هر بار فقط چند اینچ، و به اسب‌تان زمان بدهید تا خود را با تغییرات لازم وفق دهد.

ممکن است او به چندین تکرار نیاز داشته باشد تا بفهمد چگونه باید تکنیکش را تغییر دهد تا این تمرین را با راحتی انجام دهد.

بعضی از اسب‌های جوان حتی تا ۱۰ تکرار زمان می‌خواهند تا متوجه شوند چطور باید آن را درست انجام دهند.

در هر جلسه ژیمناستیک، ممکن است حدود ۲۰ بار این تمرین را بپرید.

هر بار حس متفاوتی خواهد داشت.

در همان لحظه کاملاً هوشیار باشید و دقیقاً از آنچه زیر زین شما رخ می‌دهد آگاه بمانید.

هرچه موانع بزرگ‌تر می‌شوند، ممکن است برخی چیزها از شکل درست خارج شوند.

برای مثال، ممکن است دو گام بین ورتیکال و اکسِر بیش از حد بلند یا بیش از حد کوتاه احساس شود.

به اسب‌تان فرصت بدهید این موضوع را درک کند و بار بعدی تنظیم لازم را انجام دهد تا خودش را در جای درست قرار دهد.

او همچنین ممکن است تمرکزش را از دست بدهد؛ برای مثال، وقتی اکسِر بزرگ‌تر را می‌بیند، یا با عجله از تمرین عبور می‌کند یا در میانه راه مکث می‌کند و از حرکت می‌ایستد.

برای چنین غافلگیری‌هایی آماده باشید و بسته به نیاز، با یک «هُو» یا فشار بیشتر ساق پا از او حمایت کنید.

تمرین را تکرار کنید و ببینید آیا درس را فهمیده است یا نه.

به یاد داشته باشید، همیشه به اسب‌تان فرصت بدهید کارها را درست انجام دهد.

با صبر و تقویت مثبت، هم تکنیک اسب و هم وضعیت بدنی خودتان را بهتر می‌کنید و در عین حال، یک شراکت محکم می‌سازید که بتوانید در میدان مسابقه به آن تکیه کنید.

کند کردن اسبی که با شتاب می‌تازد

چون تند می‌آید، برای جا دادن گام اول با کمبود فضا روبه‌رو می‌شود، بنابراین برای پیدا کردن جا به سمت راست منحرف می‌شود.

این باعث می‌شود بدنش پیچ بخورد.

برای اصلاح این حالت، عنان چپ را باز می‌کنم و با ساق راست او را به چپ می‌فرستم.

در بقیه بدنم صاف و متعادل می‌مانم.

به ریل‌های راهنما اعتماد می‌کنم تا او را در مرکز نگه دارند.

هدف من این است که روی تکنیک او تمرکز کنم و با کمک‌های ملایم، او را به موقعیت بهتری هدایت کنم.

اگر اول بدنش را اصلاح کنم ــ و متعادل‌ترش کنم ــ پاهایش هم به دنبالش درست خواهند شد.

روی مانع بعدی، یعنی اکسِر، زرنیکه پاهای جلویش را در جهت مخالف می‌پیچاند و همچنان تلاش می‌کند کمبود فضایی را جبران کند که به‌خاطر عبور بیش از حد سریع از این تمرین و نداشتن فضای کافی برای برخاست متعادل به وجود آمده است.

من همچنان ساق چپم را به پهلویش فشار می‌دهم تا بدنش را صاف‌تر کنم.

می‌توانید ببینید که بخش عقب بدنش را متعادل کرده است.

کسری از ثانیه بعد، تمام بدنش در وضعیت متعادل قرار می‌گیرد.

با کمک ریل‌های راهنما، این کجی را اصلاح کرده‌ام.

نگاهم را همچنان به جلو نگه داشته‌ام و همین کمک کرده وضعیت بدن خودم هم در مرکز بماند.

این درس مهمی است: فقط چون برخاستن به یک شکل انجام شده، به این معنا نیست که نتوانید کیفیت پرش را در میانه هوا بهتر کنید.

درباره بریان گوتال

بریان گوتال نخستین سوارکار رده جونیور بود که هر چهار فینال مهم اکویتیشن را فتح کرد.

در سال ۲۰۰۴، او در فینال شرقی جست‌وجوی استعداد پرش با اسب USEF، فینال کلاسیک اکوی‌تیشن دبلیو‌آی‌اچ‌اس و قهرمانی ملی پرش جوانان USEF به قهرمانی رسید و همچنین مدال طلای تیمی قهرمانی سوارکاران جوان آمریکای شمالی را کسب کرد.

سال بعد نیز در فینال مدال ملی هانتر سیت پسوآ/USEF و قهرمانی ملی مک‌لی ASPCA بالاتر از همه قرار گرفت.

مجموعه «هورس پاور: جاده‌ای به مک‌لی» از شبکه انیمل پلنت، روند آماده‌سازی و روز مسابقه آن فینال اخیر را مستند کرده است.

او همچنین در سال ۲۰۰۵، هر دو مدال طلای انفرادی و تیمی قهرمانی سوارکاران جوان آمریکای شمالی را به دست آورد.

بریان سپس با موفقیت به میدان پرش با اسب وارد شد و در سال ۲۰۰۶ نخستین پیروزی خود در جایزه بزرگ را ثبت کرد.

از آن زمان تاکنون، او در تیم‌های قهرمان جام ملت‌ها در آرژانتین، فنلاند، سوئد و مکزیک سوارکاری کرده و در فینال‌های پرش جام جهانی رولکس FEI در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ نماینده ایالات متحده بوده است.

او تا امروز نیز به روند موفقیت‌هایش ادامه داده و در جام طلایی آمریکا ۲۰۱۳ و دیگر رقابت‌های مهم در ایالات متحده و اروپا به قهرمانی رسیده است.

در این میان، او از دانشگاه براون فارغ‌التحصیل شد و کسب‌وکار مستقل خود را در زمینه سوارکاری و آموزش آغاز کرد.

این مقاله نخستین بار در شماره ژوئیه ۲۰۱۶ نشریه پرکتیکال هورسمن منتشر شد.