تقویت انعطاف و فرمان‌پذیری اسب به روش بیزی مدن
روز سال نو در محوطه برگزاری جشنواره زمستانی سوارکاری با هوایی گرم و مرطوب‌تر از حد معمول آغاز شد؛ جایی که بیزی مدن (Beezie Madden)، دارنده دو مدال طلای المپیک، یک فیگور جورج موریس را روی گلف‌کارت گذاشته بود تا بر دومین روز از دهمین دوره سالانه نشست آموزشی هورسمسترشیپ جورج اچ. موریس نظارت کند.
در روز نخست، کریستین ترویریگ، برنده مدال برنز المپیک، در ولینگتونِ فلوریدا به ۱۲ سوارکار این کلینیک درساژ آموزش داده بود.
برنامه بیزی این بود که روی ژیمناستیک‌کردن اسب‌ها کار کند تا آموزش‌های کریستین را تکمیل و تقویت کند.
بیزی گفت: «اشتیاق جورج به آموزش، نظام آموزشی او و انتقال آن به بقیه ما، در تمام این سال‌ها نیروی محرک این نشست آموزشی بوده است. هدف من امروز این است که با کار ژیمناستیکی و تمرینِ سوارپذیری، دانش را منتقل کنم و سوارکاران بهتری بسازم. پرش آب را هم وارد تمرین می‌کنیم، بر پایه حرف‌هایی که کریستین دیروز گفت پیش می‌رویم و تلاش می‌کنیم در تمام مراحل، تعادل و ریتم را حفظ کنیم.»
جورج که تصمیم گرفته بود امسال از تدریس کلینیک‌ها فاصله بگیرد، از بیزی، کریستین و لورا کراوت، دارنده مدال طلای المپیک، کمک گرفت تا این نشست آموزشی سه‌روزه را برای سوارکاران آینده‌دار برگزار کنند.
سوارکاران جوان بر اساس رتبه‌هایشان در کلاس‌های اکوی‌تیشن و پرش در سال گذشته به این کلینیک دعوت شده بودند. اسامی دعوت‌شدگان عبارت بود از ویکتوریا «توری» کالوین، کلی کروچیوتی، ایلیش کانیف، لوسی دلوریه، میچ اندیکات، دیزی فریش، ایو جابز، تی‌جی اومارا، رنسوم رومباور، دنیل «دنی» راسکنز، کاترین استراوس و ویویان یووان.
بیزی ابتدا مفاهیم شیوه آموزشی خود را در یک سواری نمایشی برای آنها توضیح داد.
محور اصلی تمرین آن روز، پرورش قابلیت تنظیم‌پذیری اسب و تأثیر آن هنگام پریدن از یک مسیر بود. او روی این موضوع کار کرد که اسب «جلوی پای سوارکار» قرار بگیرد؛ یعنی با درگیر کردن بخش عقبی بدنش، زیرا به گفته او، تا زمانی که اسب جلوی پا نباشد، نمی‌تواند دستِ سوارکار روی عنان را بپذیرد.
او گفت: «من دوست دارم حس کنم پاهای عقب اسب زیر نشیمن من قدم برمی‌دارند.»
ترنزیشن، ترنزیشن، ترنزیشن
بیزی همچنین تأکید کرد که اسب باید از بخش عقب بدنش کار کند و این موضوع در خلال ترنزیشن‌ها هم حفظ شود.
او برای آموزش این مفهوم، اغلب از ترنزیشن‌هایی استفاده می‌کند که نیازمند استفاده از پا هستند؛ مثل شولدر-این.
او توضیح داد: «در این حرکت جانبی، برای انجام ترنزیشن باید بخش عقب اسب را زیر خودم نگه دارم. اگر اسب سعی کند سرش را بالا بیاورد، او را اصلاح می‌کنم تا زیر نشیمن من بماند.»
بیزی به عنوان نمونه گفت سوارکاران می‌توانند در یورتمه نشسته، شولدر-این کار کنند، سپس برای چند گام به شولدر-این در قدم بروند و بعد دوباره به شولدر-این در یورتمه نشسته برگردند.
یا می‌توانستند در یورتمه نشسته یک نیم‌گذر بروند، سپس با یک انتقال به نیم‌گذر در قدم بروند و بعد از چند گام دوباره به نیم‌گذر در یورتمه نشسته برگردند؛ در تمام این مراحل هم باید دقت می‌کردند که عقب اسب زیر نشیمن سوارکار قرار بگیرد. سپس سوارکاران می‌توانستند تمرین را متنوع‌تر کنند: یک نیم‌گذر، تغییر جهت، قدم، یورتمه، قدم. اسب‌ها ممکن است یک الگو را حفظ کنند؛ بنابراین پیدا کردن تعادل درست میان تکرار و زیاده‌روی در یک تمرین، نکته‌ای کلیدی است.تنوع، کلید تمرین است
توری کالوین هنگام خروج از پیچ، از ساق داخلی خود استفاده می‌کند تا ویسپر زد را روی عنان خارجی قرار دهد، در حالی که همزمان شکل پیچ را حفظ می‌کند و تعادل را نگه می‌دارد تا بتواند مستقیم به سمت تیر زمینی حرکت کند.
در ادامه و همچنان در حال سواری، بیزی مجموعه‌ای از سه تیر را معرفی کرد که هر کدام با فاصله ۴۸ فوت از یکدیگر قرار گرفته بودند تا قابلیت سواری‌پذیری اسب را با تغییرات مکرر گام در الگوهای مختلف، در حالی که ریتم و تمپوی او تنظیم می‌شد، محک بزند. او انتقال‌هایی از کانتر به قدم را اجرا کرد، سپس از روی یک تیر در قدم عبور کرد و بعد یورتمه را گرفت تا در مسیر مستقیم تیرها رفت‌وبرگشت انجام دهد. در کانتر، او تیرها را در یک خط مستقیم طی کرد و تعداد گام‌ها بین آنها را تغییر داد؛ از سه گام تا یک تیر به چهار گام تا تیر بعدی. سپس تمرین را متنوع‌تر کرد و از اسب خواست تا تا تیر دوم پنج گام و تا تیر اول سه گام بردارد. او گفت: «نگرانی من این است که تعادل و فرم اسب در تمام طول خط ژیمناستیکی همان‌طور که من می‌خواهم حفظ شود. وقتی در سطح جایزه بزرگ هستید، اسب شما باید بتواند این کار را مثل آکاردئون انجام دهد. شما باید بتوانید از مانع آب باز به ترکیب دوبلِ موانع عمودی بروید. این هر بار یک آزمون است. باید بتوانید تنظیم لازم را انجام دهید و تمرکز اسب را حفظ کنید تا هم بتواند کاری جسورانه انجام دهد و هم بعد به چیزی بسیار کوتاه منتقل شود.»
پیش از آنکه بیزی پرش را به تمرین‌های ژیمناستیکی اضافه کند، رکاب‌هایش را یک سوراخ بالاتر برد. او توصیه کرد: «برای کار روی زمین باید رکاب‌تان کمی بلندتر از حالت پرش باشد. برای تنظیم رکاب، پایتان را از رکاب بیرون نیاورید، چون هیچ‌وقت نمی‌دانید چه چیزی ممکن است اسب‌تان را بترساند. اگر زمانی روی یک اسب جوان باشید، باید این مهارت را داشته باشید.» سپس نوبت بازگشت به اصل ماجرا بود؛ اضافه کردن تنوع به تمرین، این بار با معرفی سه مانع عمودی که در یک خط و با فاصله ۲۰ فوت از هم چیده شده بودند و تیرهای زمینی نیز در میانه هر فاصله قرار داشتند. او همچنین تیرهای محل برخاست و فرود را ۱۰ فوت پیش و پس از این خط قرار داد. او این خط را رفت و پس از آن اسب را متوقف کرد.
بیزی گفت: «فرود هر مانع، آغاز تقرب به مانع بعدی است؛ بنابراین مهم است که در کار آموزشی اسب‌تان دقیق و سخت‌گیر باشید. اسب باید روی دهنه بایستد، نه این‌که به عقب بپرد یا دهنه را از دست سوارکار بکشد. او باید آن‌قدر منضبط باشد که در تماس متوقف شود.»
او برای افزودن دوباره تنوع، گاهی این خط را می‌رفت و سپس از گوشه عبور می‌کرد.
او تأکید کرد که برای آماده‌شدن در برابر زمان مجاز فشرده در بسیاری از مسیرها و سرعتی که اغلب در باراژ لازم است، باید روی پیچیدن‌های تمیز کار کرد.
او توضیح داد که برای تیزتر کردن پیچ‌ها، از پای داخلی استفاده می‌کند تا اسب را روی عنان بیرونی نگه دارد؛ کاری که مانع از بریدن مسیر از داخل می‌شود.
او توضیح داد: «اگر اسب در تمام پیچ روی عنان بیرونی باشد، پیچیدن خیلی ساده‌تر می‌شود.»
او گفت: «اگر اسب مسیر را ببرد و روی عنان بیرونی من نباشد، ورود به پیچ به یک کشمکش تبدیل می‌شود.
این موضوع نه‌تنها حواس اسب را پرت می‌کند، بلکه او را هم کندتر می‌کند.»
او ادامه داد: «پرش با اسب ورزشی است که به تمرکز نیاز دارد.
هر اسبی که وارد یک کلاس می‌کنیم، باید توانایی پریدن از روی موانع را داشته باشد؛ وگرنه اگر او را آنجا ببریم، کار احمقانه‌ای کرده‌ایم.
آزمون واقعی این است که آیا اسب می‌تواند در محیطی ناآشنا، با همه پیچیدگی‌هایی که طراحان مسیر دوست دارند ایجاد کنند، تمرکز خود را حفظ کند و آن‌قدر آموزش دیده باشد که از آن موانع بپرد.
ما همیشه به سوارکاران فکر می‌کنیم، اما اسب هم باید تمرکز داشته باشد.
تمرکز او باید در درجه اول روی مانع باشد.
پاسخ‌دادن به سوارکار و کمک‌های او باید به یک عادت کاملاً نهادینه تبدیل شود.»
قرار دادن پرش در میانه قوس
بیزی روز دوم دهمین نشست آموزشی هورسمن‌شیپ جرج اچ. موریس را با نمایشی آغاز کرد تا درس آن روز را معرفی کند: توسعه قابلیت تنظیم‌پذیری اسب ورزشکار و این‌که این ویژگی چگونه به پرش ترجمه می‌شود. | ایمی کی. دراگوبیزی گفت آموزش اسب به‌گونه‌ای که قوس پرش او دقیقاً از میانه مانع عبور کند، اهمیت زیادی دارد.
سوارکار این کار را با درگیر نگه‌داشتن عقب اسب و حفظ ریتمی یکنواخت انجام می‌دهد تا محل کَندن برای پرش دقیق باشد.
او گفت: «اسبی که خیلی زود بپرد، به چوب پشتی می‌خورد.
من می‌خواهم آن‌قدر قابلیت سوارکاری داشته باشم که بتوانم اسبم را در ریتم، جمع و جور نگه دارم.» تا وقتی سوارکار ریتم و ارتباط را حفظ کند، اسب می‌تواند از نقاط مختلف به‌خوبی بپرد.
وقتی بیزی پیش از آوردن سوارکاران جوان به مانژ در حال سرد کردن اسبش بود، او را تشویق می‌کرد که بدنش را کش بدهد و خط بالایی بدنش را رها کند.
او گفت: «این تمرین هم از نظر جسمی و هم از نظر ذهنی خوب است.
با این‌که او در قاب بدنی کشیده‌تری حرکت می‌کند، من هنوز در حال کش‌دادن عضلات پشتش هستم»، در حالی که با تماس سبک، او را جلوی پا نگه می‌داشت.
او افزود: «با وجود این‌که دارم می‌گذارم استراحت کند و ریلکس باشد، هنوز بین پا و دست ارتباط وجود دارد.»
بیزی هنگام اجرای آخرین انتقال رو به پایین به قدم، یادآور شد که سوارکاران نباید صرفاً روی پشت اسب بیفتند و بگذارند او پشت پا بیاید.
او گفت هر کاری که روی اسب انجام می‌دهید، در واقع نوعی آموزش‌دادن به اوست.
او گفت: «وقتی این فلت‌ورک خوب را انجام داده‌ام و در پایان با یک انتقال بد کار را تمام می‌کنم، تقریباً کل جلسه را خراب کرده‌ام.
جزئیات، جزئیات، همیشه.
حتی در اصطبل هم دارید اسب‌تان را آموزش می‌دهید.»
نخستین جلسه آموزشی
دنی روسکنز ۲۰ ساله گفت: «یاد گرفتم به هر بخش از مسیر فکر کنم و هیچ قسمتی را بدیهی ندانم.»با ورود شش سوارکار نخست به میدان، بیزی از آنها خواست گرم‌کردن را با قدمی پرتحرک آغاز کنند؛ به‌طوری‌که اسب‌ها جلوی پای سوارکار حرکت کنند.
او از آنها خواست با راندن اسب به سمت دهنه، نه با کشیدن عنان، تماس با دهان اسب را برقرار کنند.
در تمام جلسه، بیزی تأکید داشت که اسب‌ها باید به کمک‌ها واکنش نشان دهند.
او که طرفدار این نبود در هر گام با مهمیز به اسب فشار وارد شود، توضیح داد اسب باید برای کمک‌ها احترام قائل باشد و آماده پاسخ‌دادن به آنها بماند، اما نباید از آنها بترسد.
او گفت: «باید برایش قابل‌فهم باشد. این کار یک روند تدریجی دارد. نباید از بی‌فشاری کامل پا یکباره به حمله‌کردن به اسب برسید.»
او توضیح داد که باید با همان میزان فشاری شروع کرد که می‌خواهید اسب به آن پاسخ بدهد و اگر پاسخ نداد، با فشار قوی‌تر پا یا یک ضربه، «کمی تذکر» می‌گیرد.
بیزی از سوارکاران خواست وارد یورتمه بلند شوند و یادآوری کرد که هدف نخست آنها این است که مطمئن شوند اسب‌ها برای خودنگهداری، کشش رو به جلو کافی دارند.
اسب‌ها باید با ریتمی خوب و رو به جلو و تماسی سبک یورتمه بروند. اگر اسب‌ها با کشیدن یا رفتن پشت دهنه از دهنه فرار می‌کردند، او به سوارکاران دستور می‌داد دست‌ها را بالا بیاورند تا کمی روی گوشه‌های دهان اسب فشار وارد شود.
او توضیح داد وقتی اسب‌ها با پذیرفتن دهنه، وضعیت سر را تغییر می‌دهند، سوارکار باید بلافاصله تماس را نرم‌تر کند، در حالی که فشار پا را حفظ می‌کند.
وقتی اسب ویوین یووان در دهانش بی‌قراری می‌کرد، بیزی پیشنهاد داد او تا حد ممکن دست‌هایش را ثابت نگه دارد و همزمان با پاها اسب را به سمت دهنه براند.
وقتی اسب سرش را پایین آورد و فکش را رها کرد، بیزی به او گفت دست‌هایش را شل کند.
بیزی بار دیگر بر انتقال‌ها تأکید کرد: از قدم به یورتمه، یورتمه نشسته، کمی جمع‌کردن، شولدر-این در قدم به یورتمه نشسته، و شولدر-این در یورتمه نشسته به قدم.
او توضیح داد که برای اجرای شولدر-این، سوارکار با پای داخل در محل تنگ فشار می‌آورد تا اسب را به سمت عنان خارج هدایت کند. گردن اسب باید به سمت داخل خم بماند، اما نه بیش از حد. باید این حس ایجاد شود که پاهای عقب، بدون تندتر شدن، زیر نشیمن سوارکار قدم برمی‌دارند.
او افزود که سوارکار باید همیشه اسب را در هر دو جهت کار بدهد.
بارها از سوارکاران خواسته شد یورتمه را نشسته کار کنند تا بتوانند از نشیمن و پشت خود برای اثرگذاری بر انتقال‌ها استفاده کنند.
به توری کالوین ۱۸ ساله یادآوری شد که هنگام اجرای انتقال‌ها به‌جای خم‌شدن به جلو، بدنش را به عقب متمایل کند.
او گفت آنچه بیزی درباره نگه‌داشتن دست‌ها گفته بود را به خاطر خواهد سپرد؛ این‌که مطمئن شود عنان را نمی‌کشد و برای ایجاد کشش رو به جلو، اسب را با پا پیش می‌برد.
درست زمانی که سوارکاران پرش با اسب فکر می‌کردند شاید کارشان با درساژ تمام شده باشد، بیزی حرکت نیم‌پاس را معرفی کرد.
نیم‌پاس حرکتی است که در آن اسب موازی با ضلع میدان قرار می‌گیرد و در عین حال اندکی در جهتی که به سمت آن رو به جلو حرکت می‌کند، خم می‌شود.
بیزی به سوارکاران یادآوری کرد که نگاه کردن به سر اسب‌ها آنها را در وضعیت درست قرار نمی‌دهد، اما نگاه کردن به جایی که می‌خواهند بروند، به ایجاد گردی و جمع‌شدگی بدن اسب کمک می‌کند.
سپس سوارکاران به کار با کَوالتی‌ها پرداختند و با استفاده از ترنزیشن‌ها، فرمان‌پذیری و قابلیت تنظیم اسب‌ها را افزایش دادند.
او گفت: «وقتی با ریتم و تعادل اسب کار می‌کنید، پای عقب اسب باید زیر بدنش بیاید.
«به کَوالتی‌ها مثل نقاط مرجعی نگاه کنید که در آنها ترنزیشن انجام می‌دهید.
«اسب باید حسی شبیه آکاردئون داشته باشد.
«باید در گردن کوتاه‌تر احساس شود و بعد کمی کشیده‌تر شود.»
کلی کروچیوتی از تغییر دادن تعداد گام‌ها بین سه کَوالتی که در یک خط قرار داشتند، استقبال کرد.
او گفت: «برای من تمرین بسیار خوبی بود تا به آن فکر کنم و با دیگر اسب‌هایم هم به کار ببرم.
«به فرم بدن اسب و این‌که مطمئن شوم همان حس آکاردئونی را دارد، فکر خواهم کرد.» | ایمی کی. دراگو
بیزی سوارکاران را به خاطر توقف‌های نامنظم و بی‌دقت توبیخ کرد.
در ترنزیشن‌های رو به پایین، نشیمن و پشت باید ثابت بمانند و شانه‌ها کمی عقب‌تر از لگن قرار بگیرند.
او به ایو جابز ۱۷ ساله دستور داد پاشنه‌اش را کمی محکم‌تر نگه دارد تا پایش در توقف اندکی به جلو سر بخورد و با دست‌هایش هم کمی نرمش نشان دهد.
سپس بیزی به ویوین ۱۸ ساله گفت به توقف طوری فکر کند که انگار در اسکی روی آب است و شانه‌هایش پشت لگن قرار دارند.
او هشدار داد: «اگر شانه‌هایتان جلوتر از لگن‌تان قرار بگیرد، اسب برتری زیادی پیدا می‌کند.
«او خیلی از شما قوی‌تر است.
«تنها روش ما برای سوارکاری استفاده از اهرم است.
«این اهرم را با وضعیت و سبک درست به دست می‌آورید.»
سپس سوارکاران شروع به گنجاندن پرش‌های عمودی و اکسِر کردند و بین آنها گردش داشتند.
بیزی به آنها گفت برای شکل دادن به گردش و حفظ تعادل، اسب‌هایشان را روی عنان بیرونی قرار دهند و در عین حال به پایان دادن گردش نگاه کنند.
او توضیح داد: «وقتی اسب را روی عنان بیرونی قرار دهید، دیگر لازم نیست مدام به سمت استاندارد بیرونی مانع بعدی منحرف شوید.
«باید اسب را روی عنان بیرونی قرار دهید تا در موقعیتی باشد که بتواند از دل گردش وارد خط مانع شود.
«اگر برای ورود نگاه نکنید، مجبور می‌شوید زمان از دست‌رفته را جبران کنید.» با اضافه شدن مانع‌های بیشتر در طول جلسه، از جمله اکسِرها و یک مانع آب، به سوارکاران تأکید شد آرنج‌هایشان را نرم‌تر و انعطاف‌پذیرتر کنند تا ارتباط با اسب افزایش یابد.
او گفت: «وقتی آنها به دست واکنش نشان می‌دهند، ما با نرم‌تر و نرم‌تر شدن خودمان به آنها پاداش می‌دهیم.»
بیزی به تی‌جی اومارا، ۱۷ ساله، گفت آرنج‌هایش را خم و ارتجاعی نگه دارد؛ نکته‌ای که باعث شد او بعدا بگوید: «واقعا پیمودن مسیر را خیلی آسان‌تر کرد، چون گاهی دست‌هایم را سفت می‌کنم و اسب هم بعضی وقت‌ها در برابر آن مقاومت می‌کند.
«این کار باعث شد اسبم به کمک‌هایم گوش بدهد و حس فوق‌العاده‌ای داشت.»
میچ اندیکات، ۱۷ ساله، متوجه شد که باید روی صاف و متقارن ماندن در زین تمرکز کند.
او گفت: «در گردش‌ها، بدنم را صاف و متقارن نگه نمی‌دارم.
«معمولا به داخل خم می‌شوم.
«این چیزی است که باید روی آن کار کنم.»
جلسه دوم
لوسی دلوریه از خطی شامل سه مانع عمودی عبور می‌کند؛ موانعی که هر یک با فاصله ۲۰ فوت از دیگری چیده شده‌اند و میان هر دو مانع نیز یک چوب زمینی قرار داده شده است.
این تمرین کمک می‌کرد تا تأکید شود فرود پس از هر مانع، آغاز خط نزدیک‌شدن به مانع بعدی است.گروه دوم سوارکاران نیز همین گرم‌کردن را انجام دادند.
بیزی از آنها خواست در حرکت قدم و با عنان رها، انرژی ایجاد کنند.
او به آنها توصیه کرد اسب‌هایشان را نسبت به فشار ساق هوشیارتر کنند، اما نه با این روش که فشار مهمیز را بیشتر کرده و آن را به‌طور مداوم به پهلوی اسب نگه دارند.
او گفت: «نتیجه این کار این است که اسب نسبت به فشار ساق شما کُندتر و بی‌حس‌تر می‌شود.
کاری که باید بکنید این است که با همان فشاری درخواست کنید که دوست دارید اسب به آن پاسخ بدهد، و اگر به آن جواب نداد، کمی با مهمیز او را وادار به واکنش کنید.
سعی کنید کمی غافلگیرش کنید تا یاد بگیرد وقتی اندکی فشار به پهلویش وارد می‌کنید، منتظر واکنش باشد.
او باید آماده باشد که به این فشار پاسخ بدهد.
اگر اسب به اندازه کافی به فشار ساق واکنش‌پذیر باشد، نباید همان چیزی را ببینم که در نمایش خودم درباره سوارکارانی گفتم که در هر گام به اسب مهمیز می‌زنند و با نشیمن روی زین می‌کوبند تا پیش‌برندگی ایجاد کنند.
من می‌خواهم اسب آن‌قدر به فشار ساق سبک و پاسخ‌گو باشد که حتی دیده نشود شما کار خاصی انجام می‌دهید.»
وقتی اسب دنی راسکن ۲۰ ساله در یورتمه شروع به بی‌قراری کرد، بیزی به او گفت فشار ساق را با همدلی و ملایمت بیشتری به کار ببرد.
وقتی اسب‌ها به اندازه کافی واکنش‌پذیر هستند، نباید مدام تلاش کنید اسب بیشتری از آنها بگیرید.
دنی نیز گفت: «یاد گرفتم به‌جای این‌که فقط با یک بخش از بدنم تلاش کنم بر کل وزن اسب اثر بگذارم، از تمام بدنم به‌صورت یک واحد استفاده کنم.»
اسب دیزی فاریش کمی بیش از حد به فشار ساق واکنش نشان می‌داد، بنابراین بیزی به او آموزش داد با دست بیرونی یک نیم‌توقف بدهد تا انرژی اسب را دوباره به سمت پاهای عقب برگرداند.
دیزی ۱۵ ساله پس از آن گفت یاد گرفته است که چگونه وضعیت بدنش می‌تواند قابلیت سواری‌پذیری این اسب پرحرارت را تقویت کند.
او گفت: «بیزی به من کمک کرد که هم در شیوه نشستن و هم در عقب نگه داشتن شانه‌هایم بهتر عمل کنم تا کنترل او آسان‌تر شود.»
بیزی به رنسم رومباور ۱۷ ساله گفت دست‌هایش را بالاتر از جدوگاه اسب نگه دارد، زیرا وقتی دست‌هایش را بیش از حد پایین می‌آورد، این خطر وجود داشت که سر اسب را پایین بکشد و به‌جای نرمی، مقاومت ایجاد کند.
در عوض، بیزی به او گفت دستش را بالاتر بیاورد و دهنه را در گوشه‌های دهان اسب نگه دارد تا اسب به دنبال وضعیت متفاوتی بگردد و با پایین آوردن سر، در آرواره نرم شود.
وقتی این اتفاق می‌افتد، سوارکار می‌تواند با نرم‌تر کردن تماس، به او پاداش بدهد، اما بدون آنکه عنان شل شود.
وقتی سوارکاران به عبور از روی چوب‌های زمینی و سپس پرش رسیدند، کلی کروجیوتی ۱۸ ساله گفت از کار با طول گام‌های متفاوت روی مجموعه سه چوب زمینی خوشش آمده است.
او گفت: «قرار است به فرم بدن اسب فکر کنم و مطمئن شوم آن حس آکاردئونی را دارد.»
بیزی در مانع آب هم توصیه‌های بیشتری داشت.
او گفت: «نباید مانع آب را مثل یک مانع عمودی بلند سوار شوید.
نباید به مانع برسید در حالی که مجبور شده‌اید گام اسب را خیلی جمع کنید.
بسیاری از سوارکاران در این جلسه تمرینی با اسب‌های امانتی کار می‌کردند و به همین دلیل، بخش زیادی از مربیگری به این موضوع اختصاص داشت که چطور باید اسبی را هدایت کرد که خصوصیات و عادت‌هایش برای سوارکار ناشناخته است.
او گفت: «وقتی می‌دانید با اسبی روبه‌رو هستید که در پرش از مانع آب باتجربه و کاربلد است، آن وقت زمان خوبی است که کمی جمع‌تر سوار شوید و اجازه بدهید اسب با پرش بزرگ‌تری از مانع عبور کند.
اما وقتی اسب‌تان را نمی‌شناسید، بهتر است بار اول برای مانع آب کمی زمینه را برایش بسازید.»
پس از آنکه سوارکاران روی مانع آب تمرین کردند، بیزی از آنها خواست به تمرین‌های ژیمناستیکی برگردند.
او گفت: «تمرین روی مانع آب، اسب را تا حدی تهاجمی می‌کند.
هر زمان که روی مانع آب کار می‌کنید یا برای آماده شدن جهت مسابقه‌ای در سبک دربی روی موانع طبیعی تمرین دارید، باید یادتان باشد که احتمالا بعد از آن لازم است کاری انجام دهید تا اسب دوباره کمی ژیمناستیکی‌تر شود و فرم بدنی و قابلیت سواری‌اش به حالت هماهنگ برگردد.
حتی اگر اسب‌ها در این‌جور چیزها هم خوب باشند، باز هم چنین تمرینی اسبی جسور، کشیده و تا حدی تهاجمی می‌سازد.»
در حالی که روز رو به پایان می‌رفت، بیزی بار دیگر از جرج تمجید کرد و در عین حال به فیگور کوچک او که در گلف‌کارت مشرف به محل جلسه تمرینی قرار داشت، اشاره کرد.
او گفت: «او نیروی محرکه این جلسه تمرینی است و به لطف او، ما اینجا برنامه خوبی داریم.»
ماه آینده: لورا کراوت درباره کامل‌کردن مهارت پرش.
این مقاله نخستین بار در شماره مه ۲۰۱۶ مجله پرکتیکال هورسمن