افسانه یا واقعیت: اسب‌های ورزشی به گردش روزانه نیاز دارند
در «دوشنبه افسانه‌زدایی»، به سراغ مجموعه‌ای از باورهای رایج در ورزش سوارکاری می‌رویم تا با تکیه بر شواهد، آن‌ها را رد یا تأیید کنیم. موضوع بحث امروز: آیا اسب‌های ورزشی باید به محوطه آزاد فرستاده شوند؟
دوشنبه افسانه‌زدایی است؛ بخشی که در آن «هورس نیشن» به سراغ باورهای مختلف در ورزش سوارکاری می‌رود و با استناد به شواهد پژوهشی، آن‌ها را یا رد می‌کند یا به تأیید می‌رساند.
موضوع امروز دوشنبه افسانه‌زدایی از یک پست اینستاگرامی الهام گرفته شد که مدعی بود یک اسب ورزشی، اسب ارزشمند یا اسب «خاص» باید بدون خروج به محوطه آزاد، در برنامه تمرینی بماند.
این موضوع آن‌قدر کنجکاوی‌برانگیز بود که تصمیم گرفتیم عمیق‌تر بررسی‌اش کنیم، به علم و فیزیولوژی پشت آن نگاه بیندازیم و مرز میان باور نادرست و واقعیت را روشن کنیم. پس سؤال این است: آیا اسب‌های ورزشی باید به محوطه آزاد فرستاده شوند؟ برای یافتن پاسخ، ادامه مطلب را بخوانید.
باور رایج: اسب‌های ورزشی نباید به محوطه آزاد فرستاده شوند
باور یا واقعیت: باور نادرست
کانوا/سی‌سی
اسب ورزشی، ورزشکاری است که بدن، ذهن و تمرینش در کنار هم قرار می‌گیرند تا در یک رشته دشوار بدرخشد. چه در مسابقات بشکه‌سواری رقابت کند، چه در تیراندازی سوارکاری، رینینگ، کاتینگ، طناب‌اندازی، ایونتینگ یا هر رشته دیگری، از اسب‌های ورزشی انتظار می‌رود قدرت، سرعت، چابکی، تعادل، هماهنگی، استقامت و پاسخ‌گویی را به نمایش بگذارند. پشت هر عملکرد موفق، ترکیبی از ژنتیک، آمادگی بدنی، تغذیه، مدیریت صحیح، تمرین و یک همکاری مستحکم میان اسب و سوارکار قرار دارد. اسب ورزشی نیز مانند هر ورزشکار دیگری، برای آن‌که سالم، بدون آسیب، بااعتمادبه‌نفس و در بالاترین سطح آمادگی باقی بماند، به مراقبت و آماده‌سازی دقیق نیاز دارد.
اما آیا باید ۲۴ ساعت شبانه‌روز و ۷ روز هفته در باکس نگهداری شود؟
کانوا/سی‌سی
در یک مطالعه همگروهی که ۱۴۶ اسب سواری با میانه سنی ۱۷ سال را بررسی کرد، اسب‌هایی که در هر ۲۴ ساعت کمتر از ۱۲ ساعت به محوطه آزاد فرستاده می‌شدند، با اسب‌هایی مقایسه شدند که ۱۲ ساعت یا بیشتر به‌صورت پیوسته در محوطه آزاد بودند. نتایج نشان داد ۵۰٫۶ درصد از اسب‌هایی که کمتر از ۱۲ ساعت در محوطه آزاد بودند، دچار آسیب بافت نرم شدند؛ در حالی که این رقم در اسب‌هایی که ۱۲ ساعت یا بیشتر به محوطه آزاد فرستاده می‌شدند، تنها ۲۴٫۶ درصد بود. این تفاوت از نظر آماری معنادار بود.
نویسندگان به این نتیجه رسیدند که بین میزان حضور در پادوک و خطر آسیب بافت نرم، رابطه‌ای معکوس وجود دارد.
حضور بیشتر در پادوک با کاهش، نه افزایش، آسیب بافت نرم همراه بود. این نتیجه، به‌طور مستقیم این استدلال رایج را به چالش می‌کشد که نگه‌داشتن اسب ورزشی در باکس اصطبل از تاندون‌ها و رباط‌های آن محافظت می‌کند. این مطالعه همچنین یک توضیح فیزیولوژیک مهم ارائه می‌دهد: حفظ یک سطح پایه از آمادگی بدنی می‌تواند به پیشگیری از آسیب کمک کند، در حالی که تغییرات در حجم کار و آمادگی بدنی از عوامل شناخته‌شده در بروز آسیب‌های بافت نرم هستند.
کانوا/سی‌سی
مطالعه‌ای دیگر نشان داد اسب‌هایی که در طول روز زمان محدودی را در پادوک می‌گذرانند، در مقایسه با اسب‌هایی که به‌صورت ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته در چرا یا فضای باز هستند، ۴٫۶ برابر بیشتر در معرض آسیب‌های اسکلتی‌عضلانی قرار دارند.
پژوهشگران همچنین دریافتند که هر یک جریب افزایش در میانگین مساحت روزانه حضور در فضای باز، در ماه چهارم زندگی، با ۲۴ درصد کاهش در نرخ بیماری یا آسیب اسکلتی‌عضلانی همراه است.
نویسندگان به‌طور مشخص به اهمیت زیستیِ حرکت مناسب در دوران رشد اشاره می‌کنند. شواهد تجربی نشان می‌دهد افزایش متعادل در فعالیت حرکتی می‌تواند اندازه و استحکام استخوان را بیشتر کند و از رشد غضروف و تاندون پشتیبانی کند. در مقابل، فعالیت بسیار کم — از جمله حبس طولانی‌مدت — ممکن است باعث شود بافت‌های اسکلتی‌عضلانی آمادگی کمتری برای تحمل فشارهای ورزشی داشته باشند. نتیجه مهم این است که حرکت، ذاتا دشمن سلامت حرکتی نیست. حرکت مناسب و تدریجی، در واقع می‌تواند بخشی از فرایند شکل‌گیری و حفظ یک دستگاه اسکلتی‌عضلانی مقاوم باشد.
کانوا/سی‌سی
مطالعه‌ای با عنوان «تاثیرات بر رفتار اسب‌های مسابقه‌ای نگهداری‌شده در باکس‌های انفرادی» دقیقا به همان استدلالی می‌پردازد که معمولا درباره اسب‌های مسابقه‌ای مطرح می‌شود: این‌که حضور در پادوک خطر آسیب را افزایش می‌دهد و تمرین، تمام فعالیت بدنی مورد نیاز یک اسب ورزشی را تامین می‌کند.
پژوهشگران اسب‌های مسابقه‌ای بدون دسترسی به پادوک را با اسب‌هایی مقایسه کردند که پیش یا پس از تمرین امکان فعالیت آزاد داشتند. اسب‌های بدون حضور در پادوک، در باکس‌های خود رفتارهای بی‌قرارانه بیشتری نشان دادند، در حالی که حضور در پادوک به رفتار آرام‌تر منجر شد. نکته مهم این بود که پژوهشگران هیچ تفاوت معناداری در تمایل به اجرا و کار بین وضعیتِ حضور در پادوک و عدم حضور در پادوک پیدا نکردند.
اهمیت این موضوع در آن است که یکی از استدلال‌ها علیه حضور در پادوک فقط خطر آسیب نیست؛ بلکه این نگرانی هم مطرح می‌شود که اسب «انرژی‌اش را هدر می‌دهد»، بیش از حد سرحال می‌شود یا برتری رقابتی خود را از دست می‌دهد. این مطالعه از چنین فرضی پشتیبانی نکرد. اسب‌ها همچنان تمایل خود به کار را حفظ کردند، در حالی که حضور در پادوک به ایجاد وضعیت رفتاری آرام‌تر منجر شد. نویسندگان نتیجه گرفتند که اسب‌ها وقتی امکان حضور در پادوک دارند، در اصطبل آرام‌تر هستند و این موضوع تاثیر منفی بر تمایل آن‌ها به عملکرد ندارد.
در یک مطالعه دیگر، اسب‌هایی که در چراگاه نگهداری می‌شدند با اسب‌هایی که در باکس اصطبل بودند مقایسه شدند.
اسب‌های چراگاه در پایان مطالعه، تراکم استخوانی جانبی بیشتری نشان دادند.
گروه چراگاه همچنین در بخش‌هایی از آزمون استانداردشده تمرین، ضربان قلب پایین‌تری داشت، در حالی که گروه نگهداری‌شده در باکس و بدون تمرین، در یک دقیقه پس از ریکاوری ضربان قلب بالاتری نشان داد.
این یافته، این تصور را به چالش می‌کشد که اسب ورزشی برای حفظ آمادگی بدنی حتما باید در باکس محدود شود.
اسب‌هایی که از طریق چراگاه امکان حرکت آزاد داشتند، توانستند برخی جنبه‌های آمادگی بدنی و وضعیت اسکلتی خود را حفظ کنند و در بعضی شاخص‌ها حتی بهبود دهند.
برای اسب‌های ورزشی، این نتایج نشان می‌دهد که حرکت کم‌شدت و خودجوش می‌تواند در کنار تمرینات برنامه‌ریزی‌شده قرار بگیرد و لزوما مزاحم آن نباشد.
هرچند حضور در محوطه باز می‌تواند فرصت بروز آسیب را ایجاد کند، شواهد از این باور پشتیبانی نمی‌کند که اسب‌های ورزشی ذاتا وقتی در باکس‌های خود محصور باشند ایمن‌تر هستند.
پژوهش‌ها نشان می‌دهد که دسترسی مناسب به محوطه باز و حرکت داوطلبانه می‌تواند از سلامت عضلانی‌اسکلتی حمایت کند، آمادگی بدنی را حفظ کند، استرس فیزیولوژیک را کاهش دهد و ممکن است با شیوع کمتر آسیب‌های بافت نرم در اسب‌های ورزشی همراه باشد.
در مجموع، این پژوهش‌ها نشان می‌دهد که رابطه میان حضور در محوطه باز و آسیب‌دیدگی، تحت تاثیر چندین عامل قرار دارد.
بنابراین، توصیف حضور در محوطه باز به‌عنوان امری ذاتا خطرناک برای اسب‌های ورزشی، ساده‌سازی بیش از حدِ تعامل پیچیده میان حرکت، آماده‌سازی بدنی، محیط و خطر آسیب‌دیدگی است.
در عوض، مدیریت اسب ورزشی باید در چارچوب اسبِ مورد نظر، تمرین و آمادگی بدنی آن، کیفیت و ایمنی محیط محوطه باز، و ثبات برنامه روزمره‌اش ارزیابی شود؛ نه صرفا بر اساس این‌که اسب مدتی را بیرون از باکس خود می‌گذراند یا نه.
آیا باوری رایج درباره اسب‌ها هست که دوست داشته باشید ما به آن بپردازیم؟
اگر چنین است، آن را برای ما بفرستید.
پیشنهادهای خود را به [email protected] ایمیل کنید.
در عنوان ایمیل، عبارت «افسانه‌زدایی دوشنبه» را بنویسید.
منبع: Horse Nation