اصول پایه سوارکاری درست
سه سوارکار المپیکی — آن کورسینسکی (Anne Kursinski) و ایان میلار (Ian Millar) در پرش با اسب و کورتنی کینگ-دای (Courtney King-Dye) در درساژ — در میدان اصلی مجموعه آن‌سنتر در سیراکیوزِ ایالت نیویورک، با اسب‌هایشان قدم، یورتمه و کانتر رفتند. هر کدام چندین انتقال را اجرا کردند و اسب‌های خود را نرم و روان به جلو و عقب بردند. آن‌ها همچنین روی حرکات کناررو، شانه‌به‌داخل، کپل‌به‌داخل و دیگر حرکات جانبی کار کردند.
کورتنی توضیح داد: «همه ما از تمرین‌های نرمش و خم‌کردن استفاده می‌کنیم تا در نهایت به راستای صحیح برسیم؛ جایی که اسب با قدرت کامل از اندام عقب خود نیرو می‌گیرد، چه برای پریدن از مانع باشد و چه برای اجرای یورتمه کشیده یا پیروئت.»
این سه نفر در اکتبر ۲۰۰۹ در رقابت‌های اسب ورزشی دعوتی سیراکیوز، سمیناری با عنوان «چگونه انجام می‌شود: درساژ و پرش» برگزار کردند که از سوی مجله پرکتیکال هورسمن ارائه شده بود.
هدف این برنامه، نشان دادن این موضوع بود که اصول پایه‌ای سوارکاری، صرف‌نظر از رشته، شباهت‌های زیادی با هم دارند.
آن‌ها پس از اجرای نمایشی خود، نشستند و درباره دیدگاه‌هایشان در سوارکاری بیشتر صحبت کردند و به پرسش‌های ۳۷۵ تماشاگر پاسخ دادند.
مجری این برنامه جان مدن، مربی سرشناس، بود.
کلاه ایمنی
پیش از آغاز بخش پرسش و پاسخ، ایان از کورتنی درباره دیدگاه جامعه درساژ نسبت به کلاه ایمنی پرسید؛ وسیله‌ای که بسیاری از سوارکاران رده بالای درساژ از آن استفاده نمی‌کنند.
ایان میلار: «می‌گویند اگر بین پنج تا هفت ضربه مغزی داشته باشید، به سندرم مزمن ضربه مغزی دچار می‌شوید.
کلاه ایمنی حالا در دنیای هانتر-جامپر برای ما موضوع بسیار مهمی است.
می‌خواستم نظر کورتنی را درباره نگاه دنیای درساژ به محافظ سر بدانم.»
کورتنی کینگ-دای: «من واقعاً فکر می‌کنم این موضوع به مرور زمان تغییر خواهد کرد.
البته این فقط نظر شخصی من است، اما می‌دانم اگر عکسی بدون تعارف و رسمی‌نشده از من در یک مجله منتشر شود، حتماً نامه‌های زیادی برای سرزنش من به خاطر نداشتن کلاه ایمنی دریافت می‌کنم.
می‌بینید که همه هنگام دوچرخه‌سواری کلاه ایمنی می‌پوشند، اما ما این بالا، در فاصله‌ای زیاد از زمین، سوار بر حیواناتی نه‌چندان قابل پیش‌بینی هستیم و بدون آن کار می‌کنیم؛ بنابراین واقعاً فکر می‌کنم این وضعیت تغییر خواهد کرد و به نظرم این تغییر مهمی است که باید انجام شود.
و فکر می‌کنم این فقط یک فرصت تازه دیگر برای مد و پوشش به ما می‌دهد.»
شفاف و منصف باشید
پیش از شروع پرسش‌ها، این چهار مربی درباره ارتباط با اسب صحبت کردند.
آن کورسینسکی: «اسب شما هم‌تیمی شماست.
باید به او احترام بگذارید و وقتی از او چیزی می‌خواهید، کاملاً روشن و واضح باشید.
همچنین وقتی کاری را اشتباه انجام می‌دهد، باید صریح باشید و بگویید: ‹نه، این درست نیست.›
بعد هم باید در اصلاح آن رفتار کاملاً باثبات عمل کنید.»
کورتنی کینگ-دای: «وقتی منصفانه باشد، می‌توانید اسب را تنبیه کنید، اما این کار باید باثبات و یکسان باشد.
فرض کنید یک بار ساق پا را به اسب می‌زنید و او پاسخ نمی‌دهد و شما هیچ کاری نمی‌کنید یا فقط مدام با ساق پا به او فشار می‌آورید.
بعد ناگهان با شدت به او می‌زنید.
این منصفانه نیست.
این کار باید باثبات باشد.
اگر اسب شما بداند که هر بار شما آرام ساق پا را به او می‌چسبانید، باید پاسخ بدهد، آن وقت این یعنی تمرین.»
اما اگر فقط نیمی از مواقع مطمئن شوید که او به فشار ساق پاسخ می‌دهد، به نظر من این آزار است.
باید شفاف باشید تا اسبتان فرصت داشته باشد بفهمد چه می‌خواهید.
آی‌ام: وقتی می‌کوشید به اسبی چیزی یاد بدهید، اگر هر بار که کمی تلاش می‌کند پاداش بگیرد، کم‌کم مشتاق آن پاداش می‌شود.
وقتی به آن پاداش مشتاق شد، با تمام توان سعی می‌کند یاد بگیرد.
ذهنیتی که در آن مرحله پرورش می‌دهید این است که شما چیزی را به زور نمی‌گیرید.
این اسب است که آن را به شما می‌دهد.
و اگر اسبی تلاش‌های برنده را به شما هدیه کند، تعداد آن‌ها بی‌نهایت است.
اما اگر مجبور باشید آن تلاش برنده را از او بگیرید، آن‌وقت این توان محدود است.
هر سوارکار خوبِ مسابقه‌ای که ماندگاری داشته باشد، خیلی خوب می‌داند چگونه کاری کند که اسب‌ها با میل خودشان به او بدهند.
جان مدن: به نظرم آموزش دومین موضوع مهم در سوارکاری است.
اولی همدلی است.
اما چیزی که واقعاً توجهم را جلب کرد این بود که هنگام سواری، مراقب کار یکدیگر هم بودید.
آی‌ام: وقتی می‌دیدم کورتنی نیم‌هالت را اجرا می‌کند، با خودم فکر می‌کردم من هنگام نیم‌هالت گرفتن بیش از حد نگه می‌دارم.
کورتنی می‌گفت باید آن را بگیرید، بعد رها کنید و بگذارید اسب خودش را حمل کند.
ای‌کی: وقتی به مسابقات می‌روم، همه را تماشا می‌کنم تا یاد بگیرم چه کار باید کرد و چه کار نباید کرد.
آن‌هایی که برنده می‌شوند، به اسب متعهدند و به جزئیات توجه دارند.
آی‌ام: دوست دارم بگویم: «در این دنیا هنگام سوارکاری چیزهای مهم‌تری هم هست، اما وقتی روی اسب نشسته‌اید، دیگر چیزی مهم‌تر از آن نیست.»
جان سپس از تماشاگران دعوت کرد پرسش‌هایشان را مطرح کنند.
پرسش و پاسخ
پرسش: هر روز چه‌قدر سوارکاری می‌کنید؟
سی‌کی‌دی: از حدود ساعت ۸ صبح تا حدود ۳ بعدازظهر سوارکاری می‌کنم.
یعنی حدود هفت ساعت.
ای‌کی: روزی روی ۴ تا ۶ اسب سوار می‌شوم، بنابراین از ساعت ۸ صبح تا ۲ بعدازظهر.
آی‌ام: من روزی ۵ تا ۶ ساعت سوارکاری می‌کنم.
آمادگی بدنی اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد.
باید اسبتان آن‌قدر آماده باشد که بتواند یک مسیر را چهار بار بپرد، تا اگر دو بار پرید مسئله‌ای پیش نیاید.
اگر کسی به من بگوید: «اسبم در یک جایزه بزرگ خیلی خوب کار نکرد چون خسته بود»، واقعاً مایه شرمساری است.
البته این کار باید با دقت انجام شود، چون اگر در حال تمرین‌دادن نباشید، در واقع دارید از تمرین خارجش می‌کنید.
پرسش: چطور تشخیص می‌دهید که اسب می‌گوید «انجامش نمی‌دهم» یا می‌گوید «نمی‌توانم انجامش دهم»؟
آی‌ام: من هنوز هم با این موضوع درگیرم.
این چیزی است که از قضاوت می‌آید و قضاوت هم از تجربه می‌آید؛ و تجربه هم یعنی قضاوت بد.
وقتی ۱۹ سال‌تان بود، شاید می‌گفتید: «تمام روز همین‌جا می‌مانیم»، در حالی که واقعیت این بود آن اسب نمی‌توانست آن کار را انجام دهد.
اما گاهی بعضی‌ها که مدت کوتاهی سوارکاری کرده‌اند، خیلی زود تسلیم می‌شوند و می‌گویند اسب نمی‌تواند این کار را بکند.
خب، آن اسب در این صورت یک درس فوق‌العاده یاد گرفته است.
نباید بگذارند این ترفند را یاد بگیرد.
قضاوت نادرست شما به تجربه می‌انجامد و تجربه به قضاوت درست.
جی‌ام: وقتی از خودم می‌پرسم «چرا این اسب کمی با من راه نمی‌آید؟» بعد از خودم می‌پرسم «آیا ممکن است او هم همین سؤال را درباره من داشته باشد؟» اگر پاسخ مثبت باشد، باید برگردم و کار یا تمرین را طوری تنظیم کنم که بتوانم از او انتظار داشته باشم آنچه را می‌خواهم انجام دهد.
سؤال: چه مدت کار کردن با اسب، بیش از حد طولانی محسوب می‌شود؟
آی‌ام: یک بار سوار یک مادیان جنگنده بودم. یک مربی بسیار خوب آن اسب را برای من سوار شد و وقتی پیاده شد، گفت: «اسب‌هایی از این دست از قانون ۲۰ دقیقه پیروی می‌کنند. اسبی مثل این را ۲۰ دقیقه می‌توانی سوار شوی، نه بیشتر. فرقی نمی‌کند در این مدت چه به دست آورده‌ای یا نیاورده‌ای؛ بعد از ۲۰ دقیقه باید پیاده شوی، چون او فقط همین مقدار را تاب می‌آورد. اگر هر روز روی همین ۲۰ دقیقه بمانی، بعد از مدتی کم‌کم شروع به نتیجه گرفتن می‌کنی.»
سی‌کی: اگر اسب داغ باشد، ممکن است ساعت ۹ صبح ۱۵ دقیقه سوارش شوم، ظهر ۱۵ دقیقه و ساعت ۴ بعدازظهر هم ۱۵ دقیقه؛ نوبت‌های کوتاه از کار متمرکز. اما درباره بعضی اسب‌ها، ۱۰ دقیقه آخرِ یک ساعت زمان طلایی است. اگر می‌بینی به جایی نمی‌رسی، باید آن‌قدر منصف باشی که این را بپذیری و پیاده شوی. روز بعد باید یادت باشد از چه زمانی کار شروع به خراب شدن می‌کند. باید به نیاز اسبت گوش بدهی. همیشه امتحان کن. تنها راه فهمیدن این است که یک روز بیش از حد کار کنی، اما آن‌قدر شهامت داشته باشی که اشتباهت را بپذیری. روز بعد هم ممکن است کمتر از حد لازم کار کنی تا بالاخره آن را پیدا کنی.
فکر می‌کنم آنچه همه سوارکاران طراز اول دارند، تمرکز فوق‌العاده است و این تمرکز حافظه را هم در بر می‌گیرد. موضوع فقط این نیست که سرِ زمان مشخص از اسب پیاده شوی. باید درباره سواری‌ای که داشته‌ای فکر کنی و دفعه بعد که سوار می‌شوی، به این فکر کنی که می‌خواهی چه کاری را به نتیجه برسانی.
سؤال: چه تمرین‌هایی برای تقویت بخش عقب بدن اسب مفید است؟
سی‌کی: انتقال‌ها. رو به جلو و با دامنه زیاد، بعد نشستن و جمع‌کردن. نمی‌شود همه این‌ها را در یک نوبت انجام داد. باید چند نوبت داشته باشی. اگر بیش از حد ادامه بدهی، اسب خسته می‌شود و از کار می‌افتد.
ای‌کی: کارهای جانبی زیاد، البته بدون اینکه تمرین را به شکل تکراری و فرسایشی انجام دهید.
آی‌ام: سوارکاران ایونتینگ تمرینات اینتروال انجام می‌دهند: ۱۰ دقیقه قدم، پنج دقیقه یورتمه، پنج دقیقه قدم. بعد به شش دقیقه یورتمه و چهار دقیقه قدم تغییر می‌دهید و از آنجا به‌تدریج پیش می‌روید.
ای‌کی: باید به این هم فکر کنید که اسبتان چه حسی دارد. اگر حالش خوب است، بیشتر کار کنید. البته باید با ساعت هم پیش بروید، اما هم‌زمان باید با حس هم جلو بروید. اگر پشت اسب سفت و خشک شد، یعنی بیش از حد کار کرده‌اید.
آی‌ام: اگر اسب از نظر جسمی در ناراحتی باشد، هیچ چیزی به دست نخواهد آمد.